Ֆրանսիայի խորհրդարանի անդամները Ծիծեռնակաբերդում. 25 հոկտեմբերի, 2020

«Հայկական հարցը»՝ Ֆրանսիայի ներքին ու արտաքին քաղաքականության ելևէջներում

97
ՌԴ ԱԳՆ ՄՄՀՊԻ միջազգային հետազոտությունների ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող, «Международная аналитика» ամսագրի գլխավոր խմբագիր Սերգեյ Մարկեդոնովը՝ Sputnik Արմենիայի համար։

ԵՐԵՎԱՆ, 1 դեկտեմբերի - Sputnik. Ֆրանսիայի խորհրդարանի վերին պալատը՝ Սենատը, նոյեմբերի 25-ին քվեարկեց չճանաչված Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության անկախության բանաձևի օգտին: Փաստաթղթին կողմ քվեարկեց 305 սենատոր, դեմ միայն մեկ ձայն կար։ Սակայն Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարությունը չաջակցեց իշխանության օրենսդիր ճյուղի ներկայացուցիչների նախաձեռնությանը։ Արդեն Սենատի պատերից ներս տեղի ունեցած բանավեճի ընթացքում ԱԳՆ-ի պետքարտուղար Ժան-Բատիստ Լեմուանը հատուկ ընդգծեց, որ իր երկրի դիրքորոշումը՝ որպես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ, թույլ չի տալիս Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակին վերաբերող կտրուկ շարժումներ անել։

Այդ ելույթը սենատորների դիրքորոշման վրա ազդեցություն չունեցավ։ Սակայն քվեարկությունից հետո Ֆրանսիայի ԱԳՆ-ն պաշտոնական հայտարարություն տարածեց, որում հաստատեց, որ Փարիզի պարտականությունն է աշխատել «Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման շուրջ բանակցությունների միջոցով, մասնավորապես՝ Լեռնային Ղարաբաղի ապագա կարգավիճակի հարցի շուրջ, և այդ բանակցությունների ելքը չի կարող որոշվել նախապես և միակողմանի կարգով»:

Արդյո՞ք դա նշանակում է, որ ֆրանսիացի սենատորների նախաձեռնությունը պարզապես փոթորիկ էր մի բաժակ ջրում։ Եվ եթե ոչ, ի՞նչ հետևանքների այն կարող է հանգեցնել։ Ինչո՞վ է պայմանավորված Ֆրանսիայի հետաքրքությունը կովկասյան խնդիրների նկատմամբ։

«Հայկական հարցը» Ֆրանսիայում․ ներքին և արտաքին քաղաքական համատեքստը

Այս հարցերին պատասխանելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել մի քանի կարևոր հանգամանք։ Առաջին անգամը չէ, որ Ֆրանսիան անդրադառնում է Հայաստանի ու հայերի հետ կապված ինչպես պատմական անցյալի, այնպես էլ արդիական ներկայի թեմաներին։ 1998թ. մայիսի 29-ին այդ երկրի Ազգային ժողովն ընդունեց Օսմանյան կայսրությունում 20-րդ դարասկզբի ողբերգական իրադարձությունները ցեղասպանություն ճանաչելու մասին օրինագիծը: Սենատը նմանատիպ բանաձևին կողմ քվեարկեց 2000 թվականի նոյեմբերին, իսկ 2001 թվականին նախագահ Ժակ Շիրակը ստորագրեց համապատասխան օրենքը:

Ի՞նչ կտա Հայաստանին Արցախի միջազգային ճանաչման վերաբերյալ Ֆրանսիայի Սենատի բանաձևը

2011թ․-ի դեկտեմբերին Հայոց ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրինագիծն ընդունվեց Ֆրանսիայի խորհրդարանի Ստորին պալատի, իսկ 2012թ․-ի հունվարի 23-ին՝ Վերին պալատի կողմից: Այս նախաձեռնության հեղինակը Վալերի Բուայեն էր։ Առաջ անցնելով, ասենք, որ հենց նա է կանգնած 2020թ. ղարաբաղյան բանաձևի ակունքներում։

Սակայն Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի ավելի քան 70 սենատորներ և 50 պատգամավորներ դիմեցին երկրի Սահմանադրական խորհուրդ՝ ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրենքը վերացնելու միջնորդությամբ: Եվ 2014 թ․-ի փետրվարի վերջին Ֆրանսիայի բարձրագույն դատական ատյանը այն ճանաչեց հիմնական օրենքին հակասող։ Այնուամենայնիվ, դրանից հետո էլ այս թեման բազմիցս բարձրացվել և քննարկվել է քաղաքական գործիչների և հասարակական տարբեր ակտիվիստների կողմից։

Ֆրանսիայում 350-500 հազար հայ է ապրում, ու այդ առումով այն աշխարհում երրորդ երկիրն է  Ռուսաստանից և ԱՄՆ-ից հետո։ Առավել խոշոր համայնքները Փարիզում, Լիոնում և Մարսելում են (վերջինում Բուայեն փոխքաղաքապետ էր): Ի թիվս Ֆրանսիայի՝ հայկական արմատներ ունեցող նշանավոր քաղաքացիների, այնպիսի մարդիկ են, ինչպիսիք են ռեժիսոր Անրի Վերնոյը, շանսոնյե Շառլ Ազնավուրը, ֆուտբոլիստներ Յուրի Ջորկաեֆն ու Ալեն Պողոսյանը, քաղաքական գործիչ Պատրիկ Դևեջյանը:

Հայոց պատմության վերաբերյալ սյուժեներ (ներառյալ 20-րդ դարասկզբի ողբերգության հիշատակումը) լայնորեն ներկայացված են ֆրանսիական կինեմատոգրաֆում, գրականության և արվեստի մեջ։ Որպես օրինակ կարելի է բերել թեկուզ Վերնոյի «Մայրիկ» ֆիլմը։

Լոբբիստական կառույցները նույնպես ավանդաբար ակտիվ են (օրինակ` Հայկական հարցի պաշտպանության կոմիտեն, Հայկական սփյուռքի հետազոտությունների կենտրոնը), չնայած, փորձագետների և հրապարակախոսների որոշ գնահատականներով՝ չափազանց շատ են կենտրոնանում պատմական և պատմաիրավական թեմաների, այլ ոչ թե Հայաստանի շահերի առաջմղման արդիական օրակարգի վրա։

Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն բողոքի նոտա է հանձնել Ֆրանսիայի դեսպանին ԼՂՀ-ի հետ կապված բանաձևի պատճառով

Այս ամենը, իհարկե, չի նշանակում, որ Ֆրանսիան չի փորձում հարաբերություններ կառուցել Ադրբեջանի հետ։ Այդ երկիրը մնում է Փարիզի կարևորագույն առևտրային գործընկերը Հարավային Կովկասում։ Ադրբեջանին բաժին է ընկնում Կովկասյան տարածաշրջանի երեք երկրների հետ Ֆրանսիայի ընդհանուր ապրանքաշրջանառության ավելի քան 60 տոկոսը։ Ֆրանսիական ուղղությամբ Բաքուն տարիներ շարունակ ձգտում էր ապացուցել, որ որպես գործընկեր ադրբեջանական կողմն ավելի մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում ներկայի և ապագայի առումով, քան՝ անցյալի: Որպես հետևանք՝ որոշակի հիասթափություն ֆրանսիացի սենատորների գործողություններից և Ադրբեջանի կոշտ արձագանքը նոյեմբերյան որոշմանը։

Մինչդեռ ֆրանսիական քաղաքական ակտիվությունը չի բացատրվում միայն հայկական սփյուռքի գործոնով։ Փարիզը Անկարայի ընդդիմախոսն է Միջերկրածովյան ուղղությամբ։ Դա վերաբերում է ինչպես հույն-թուրքական և թուրք-կիպրոսական հարաբերությունների ամբողջ համալիրին, այնպես էլ Լիբիային։ Այս համատեքստում ղարաբաղյան հակամարտությունը, տնտեսագետների լեզվով ասած, «ավելացված արժեք» է հաղորդում Անկարայի և Փարիզի հակասություններին։

Առաջին հայացքից դժվար է ինչ-որ ընդհանրություն գտնել կովկասյան տարածաշրջանի հակամարտության և Ֆրանսիայի ներսում ընթացող կուսակցական-քաղաքական գործընթացների միջև։ Սակայն 2022 թ․-ին երկրում նախագահական ընտրություններ են սպասվում, իսկ դրանց վրա այնպիսի հարցերը, ինչպիսիք են ահաբեկչության դեմ պայքարը, միգրացիոն գործընթացների կարգավորումը, պետության աշխարհիկ բնույթի պահպանման համար պայքարը առաջնահերթ ազդեցությունների թվում են լինելու։

Եվ ահա ղարաբաղյան բանաձևի հարցով զեկուցող սենատոր Բրյունո Ռետայոն հայտարարեց, որ այդ փաստաթուղթը վեր է զանազան կուսակցությունների միջև հակասություններից, քանի որ այն վերաբերում է ոչ թե առանձին հակամարտությանը, այլ ֆրանսիական արժեքներին։ Սենատորն ընդգծեց, որ այն պահից, երբ ղարաբաղյան հակամարտությանը միջամտեց Անկարան, այն դադարեց լինել միայն կովկասյան տարածաշրջանի խնդիր:

Այսօր Թուրքիան դառնում է Փարիզի գրեթե գլխավոր ընդդիմախոսը՝ ժամանակակից հասարակության մեջ կրոնի դերի մասին բանավեճում։ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը փորձում է «ավանդապաշտների» յուրօրինակ պաշտպանի դեր խաղալ՝ ինքն իրեն հակադրելով «անգաղափար պոստմոդեռնիստ» Մակրոնին։ Այս բոլոր գործոնները՝ միասին և առանձին, Ֆրանսիային առաջին պլան են մղում ղարաբաղյան խնդրի քննարկման մեջ։

Ինքնորոշման իրավունքը, իրավակիրառումն ու բացառիկությունը

Բայց արդյո՞ք Սենատի բանաձևը գործնական հետևանքներ կունենա։ Եթե հետևանքներ ասելով նկատի ունենք ինչ-որ բան, որ կփոխի չճանաչված հանրապետության կարգավիճակը, ապա, ամենայն հավանականությամբ, ոչ։ Ցանկացած իրավական ակտ պետք է աջակցություն ստանա իրավակիրառման ուժով։ Այլապես այն այդպես էլ կմնա հռչակագրի մակարդակում: Ակնհայտ է, որ ֆրանսիական քաղաքական դասի համար Լեռնային Ղարաբաղի քննարկումը արժեքավոր է ոչ թե ինքն իրենով, այլ ավելի լայն համատեքստում՝ լինի դա ընտրություններ, թե Թուրքիայի հետ առճակատում։ 

Բայց ներկա պայմաններում Ֆրանսիան պատրաստ չէ լուրջ մասնակցություն ունենալ Հայաստանի և չճանաչված ԼՂՀ-ի ճակատագրի որոշմանը։ Դա ոչ լավ է, ոչ վատ, դա իրականությունն է։ Նույնիսկ եթե Ֆրանսիայի ԱԳՆ դիրքորոշումը հանկարծ փոխվի և այն համաձայնի սենատորների փաստարկների հետ, ապա Լեռնային Ղարաբաղի տեսական ճանաչումը կլինի ավելի շուտ խորհրդանշական քաղաքականության, այլ ոչ թե քաղաքական պրակտիկայի ակտ։ Եվ դա է այդ գործողության սկզբունքային տարբերությունը ԱՄՆ-ի կողմից Կոսովոյի, Ռուսաստանի կողմից՝ Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի, իսկ Թուրքիայի կողմից՝ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական հանրապեության ճանաչումից։

Նշված բոլոր չորս դեպքերը վկայում են, որ այն երկրները, որոնք ճանաչում են անկախությունը, պատրաստ են երաշխավորել նրանց ազգային ինքնորոշումը, ում իրենք տարբեր պատճառներով և տարբեր հանգամանքների բերումով պատրաստ էին աջակցել: Այո, Սերբիայի նախկին ինքնավար երկրամասը ճանաչվել է մոտ հարյուր պետության կողմից։

Ադրբեջանի խորհրդարանն ուզում է Ֆրանսիային հեռացնել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբից

Բայց Կոսվոյի «ինքնուրույնության» համար առանցքայինը ԱՄՆ-ի աջակցությունն է, այլ ոչ թե Կոլումբիայի, Աֆղանստանի կամ Վաշինգտոնի ցանկացած այլ դաշնակցինը, որոնք պատրաստ են համաձայնություն հայտնել նրան, այդ թվում՝ Պրիշտինային աջակցելու եղանակով։ Նույնը վերաբերում է նաև աբխազական-հարավ-օսիական իրավիճակին։ Առանցքային խաղացողներն այստեղ Նիկարագուան կամ Վենեսուելան չեն։ Նրանցից յուրաքանչյուրը, աջակցելով Սուխումին ու Ցխինվալին, ավելի շուտ ցուցադրում է, որ չի ընդունում ամերիկյան քաղաքականությունը և հակառակը, հարգում է բազմաբևեռայնությունը, որի մարմնացումը Ռուսաստանն է, քան որ անմիջականորեն հետաքրքրված է Կովկասով։ Բայց միայն Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի ճանաչումը Մոսկվայի կողմից իրապես փոխեց ստատուս-քվոն տարածաշրջանում։

Միևնույն ժամանակ չպետք է թերագնահատել Ֆրանսիայի Սենատի նոյեմբերյան բանաձևը։ Մի երկրում, որը համարվում է արևմտյան մեյնսթրիմի մաս (ՆԱՏՕ-ի անդամ, ԵՄ-ի անդամ, ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մշտական անդամ), քննարկվում է նախկին խորհրդային ինքնավարություններից մեկի ինքնորոշման հարցը։ Ընդ որում, նախկինում գերիշխող պատկերացումը Կոսովոյի «յուրահատկությունն» էր։ Ինչպես տեսնում ենք, այդ դիսկուրսն աստիճանաբար լղոզվում է։ Մյուս էթնոքաղաքական հակամարտություններն ու դրանց ընթացքում առաջացած դե ֆակտո գոյացությունները, պարզվում է, նույնպես կարող են եզակի լինել և տարբերվել միմյանցից։

Ի դեպ, վերջին ժամանակներս արդիականացել է բանավեճը Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության ճանաչմանը պատրաստ երկրների ավելացման հեռանկարների շուրջ։ Այն բանից հետո, երբ 2020թ.-ի հոկտեմբերին Մուսթաֆա Աքընջին (որը հայտնի է Էրդողանի դեմ իր առճակատմամբ և Կիպրոսի հույների հետ բանակցությունների պատրաստակամությամբ) փոխարինեց Անկարայի անկախության և ներկայիս արտաքին քաղաքականության ավելի կոշտ ջատագով Էրսին Թաթարին, իրագործման հնարավորություններն ավելի մեծացան։ Եվ չի բացառվում, որ Փարիզում ինքնորոշման սահմանների և սահմանագծերի շուրջ վեճեր դեռ շատ կլինեն։

97
թեգերը:
Ֆրանսիա, Հայաստան, Արցախ
Ըստ թեմայի
Ֆրանսիայում Արցախի ճանաչման շուրջ գրեթե հանրային կոնսենսուս է ձևավորվել․ Էդվարդ Նալբանդյան
Ֆրանսիայի Սենատն արձանագրել է Ադրբեջանի ու Թուրքիայի իրական քաղաքականությունը. ԱԳՆ
Կարևոր մարդասիրական քայլ էր. Գարեգին Բ–ն ողջունել է Ֆրանսիայի Սենատի ընդունած բանաձևը
ԲԿՄԱ

18-ամյա հայազգի ֆուտբոլիստը միացել է ԲԿՄԱ-ի գլխավոր թիմին

14
(Թարմացված է 23:52 22.01.2021)
Ավանեսյանը նախկինում մարզումային հավաքներ է անցկացրել ԲԿՄԱ-ի երիտասարդական թիմի հետ:

ԵՐԵՎԱՆ, 22 հունվարի - Sputnik. Մարզիչ Ալեքսեյ Բերեզուցկին և կիսապաշտպան Տիգրան Ավանեսյանը միացել են ԲԿՄԱ-ի հիմնական թիմին` Իսպանիայում ընթացող մարզչական հավաքին մասնակցելու համար։ Տեղեկությունը հայտնում է ակումբի թվիթերյան էջը:

Վալերի Հովհաննիսյանը կզբաղեցնի «Տամբով» ֆուտբոլային ակումբի նախագահի պաշտոնը

Հունվարի 22-ին ԲԿՄԱ-ն հայտարարեց, որ Ռուսաստանի հավաքականի նախկին խաղացող Ալեքսեյ Բերեզուցկին, որը անցյալ տարվա հունվարից ակումբում զբաղեցնում էր գլխավոր տնօրենի տեղակալի պաշտոնը, մտել է գլխավոր թիմի մարզչական շտաբ:

Ավանեսյանը նախկինում մարզումային հավաքներ է անցկացրել ԲԿՄԱ-ի երիտասարդական թիմի հետ:

14
թեգերը:
Ռուսաստան, հայ, ֆուտբոլիստ, ֆուտբոլ
Ըստ թեմայի
Ծոծրակին աչք ունեցող ֆուտբոլիստը. Արկադի Անդրեասյանի «ոսկերչական» փոխանցումներն ու հումորը
Ֆուտբոլասեր թենիսիստը. ինչպես Էդուարդ Քալանթարյանը մահացած դերասանին «նկատեց» տրիբունայում
Ըմբշամարտն ու պատերազմը. Արայիկ Բաղդադյանը` սպորտի հաղթանակների և կռվի դառնության մասին
ՆԱՏՕ-ն նոր տարին կսկսի Ռուսաստան ներխուժելու փորձով

«Հարվածենք ռուսների խոցելի տեղին»․ ի՞նչ կա ՆԱՏՕ-ի մտքին

126
Ռազմական համակազմի ավելացում, բանակային ենթակառուցվածքների շինարարություն և հետագա միջազգային կոնսոլիդացիա. 2021-ին ՆԱՏՕ-ն կուժեղացնի ճնշումը Ռուսաստանի արևմտյան սահմանների վրա։

Անդրեյ Կոց, ՌԻԱ Նովոստի

Մայիս-հունիսին դաշինքը կանցկացնի Սառը պատերազմի ժամանակներից ի վեր խոշորագույն Defender Europe 2021 զորավարժությունները: Դրանց պատասխանը կլինեն Ռուսաստանի և Բելառուսի «Արևմուտք-2021» ոչ պակաս ընդգրկուն համատեղ զորավարժությունները, որոնք նախատեսվում է անցկացնել սեպտեմբերին: Թե ինչով կարող է ավարտվել այս ամենը, կարդացեք ՌԻԱ Նովոստիի հոդվածում։

Մարտադաշտը՝ Եվրոպա

Defender Europe 2021-ի ընթացքում, ինչպես նախկինում, պաշտպանական և հարձակողական գործողություններ են մշակվելու Արևելյան Եվրոպայում և Մերձբալթյան երկրներում: Զորավարժությունների լեգենդի համաձայն՝ ՆԱՏՕ-ի զորքերը պետք է գրոհեն Կալինինգրադի մարզը, շրջափակեն Ռուսաստանի արևմտյան շրջանները, ինչպես նաև հետ մղեն «ռուսների զանգվածային հարձակումը»:

Ի տարբերություն նախորդ տարիների՝ 2021-ին հատուկ ուշադրություն կդարձնեն ոչ թե Արևելյան, այլ Հարավային Եվրոպային։ Տարաշարժեր են նախատեսված Չեռնոգորիայում, Կոսովոյում և Ալբանիայում։ Բուլղարիայում և Ռումինիայում հակաօդային պաշտպանության վարժանքներ և հրաձգություններ կանցկացվեն «երկիր-երկիր» դասի հրթիռներով: Իսկ Հունգարիան խոր թիկունք կծառայի ծավալվող «պատերազմի» համար։

Ամերիկացիները զգալի ուժեր կտեղափոխեն Եվրոպա, այդ թվում՝ առաջին հեծելազորային և 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիաների ստորաբաժանումները։ Ատլանտյան օվկիանոսով կտեղափոխվի տարբեր նշանակության հարյուրավոր միավոր ռազմական տեխնիկա։ Բացի այդ, Ֆլորիդա նահանգից կտեղափոխեն 53-րդ հետևակային բրիգադը։ Չի բացառվում, որ զորավարժությունների ավարտից հետո սպառազինությունների մի մասը ամերիկացիները կրկին «մոռանան» Եվրոպայում, ինչպես դա արդեն բազմաթիվ անգամ է տեղի ունեցել։ Մասնագետների կարծիքով՝ այդպես է Պենտագոնը տարեցտարի մեծացնում հարձակողական հնարավորությունները տարածաշրջանում։

Անկարա-Բաքու-Իսլամաբադ եռյակ. պատահակա՞ն է զորավարժությունների վայրի ընտրությունը ՀՀ-ի մոտ

Ի պատասխան Defender Europe 2021-ի՝ Ռուսաստանն ու Բելառուսը սեպտեմբերին «Արևմուտք-2021» զորավարժություններ կանցկացնեն։ Ինչպես հայտնել է Բելառուսի պաշտպանության նախարար Վիկտոր Խրենինը, համատեղ զորավարժությունները թույլ կտան փորձարկել բարձր ուրբանիզացված տեղանքում համախմբված գրոհային ստորաբաժանումների համատեղ գործողությունների նոր եղանակները, ինչպես նաև գնահատել սպառազինության և տեխնիկայի նոր և արդիականացված նմուշների արդյունավետությունը: Մինսկում ընդգծել են, որ ռազմավարական զորավարժություններն արտացոլում են ամուր դաշնակցային հարաբերություններն ու Միացյալ հանրապետության ռազմական անվտանգության ապահովման վերաբերյալ Բելառուսի և Ռուսաստանի պաշտպանական գերատեսչությունների հայացքների միասնականությունը։

Ուժի ցուցադրում

Երկու կողմերն էլ չեն օգտագործել սովորական դիվանագիտական ձևակերպումները, որ զորավարժությունները որևէ պետության կամ ռազմական դաշինքի դեմ ուղղված չեն։ ՆԱՏՕ-ի ուժերի կողմից Կալինինգրադի գրոհի մշակումը և քաղաքային մարտերին ռուս զինծառայողների նախապատրաստումը հստակ խոսում են այն մասին, թե ով ում հետ է պատրաստվում պատերազմել: Իհարկե, լայնամասշտաբ զինված հակամարտության հավանականությունը փոքր է, բայց միանգամայն իրական։

Մասնագետների կարծիքով՝ 2021-ին ՆԱՏՕ-ի գործողությունների վրա ուղղակի ազդեցություն կունենա ԱՄՆ-ում իշխանության փոփոխությունը։ Դոնալդ Թրամփի նախագահության չորս տարիների ընթացքում Հյուսիսատլանտյան դաշինքի միասնականությունը զգալիորեն թուլացել է։ Սպիտակ տան ղեկավարը չէր թաքցնում, որ առաջին հերթին Ամերիկայի շահն է հետապնդում, նույնիսկ չէր բացառում դաշինքից դուրս գալու հնարավորությունը։ Նման հռետորաբանությունը մեծ անհանգստություն առաջացրեց Եվրոպայում, կրկին առաջացավ ԵՄ բանակի հարցը։ Նոր նախագահն ակնհայտորեն կփորձի ամեն ինչ շտկել։

Ռուսական C-400-ը «գրավում է» չորրորդ երկիրը. իսկ հետո՞

«Ռուսաստանի և ՆԱՏՕ-ի հարաբերություններն այս տարի վատանալու են,-կարծում է Աշխարհաքաղաքական խնդիրների ակադեմիայի առաջին փոխնախագահ Կոնստանտին Սիվկովը,- Բայդենը ցանկանում է վերականգնել և մոբիլիզացնել դաշինքը։ Իսկ դրա համար արտաքին թշնամի է հարկավոր։ Ռուսաստանն այդ դերի համար ամենահարմարն է, քանի որ Չինաստանը չափազանց հեռու է։ Արտաքին թշնամու կերպարը Վաշինգտոնին անհրաժեշտ է նաև ամերիկյան հասարակությանը համախմբելու համար»։

Փող 

Փորձագետներն այդուհանդերձ կարծում են, որ իրականում ՆԱՏՕ-ն Ռուսաստանի նկատմամբ ագրեսիվ ծրագրեր չունի։ Իսկ դաշինքի հետագա ընդլայնումն ամերիկացիների համար փող աշխատելու և Եվրոպան իրենց ավելի ուժգնորեն կապելու միջոց է։ Վաշինգտոնը կվերադառնա նախաթրամփական դարաշրջանին և ավելի շատ կխառնվի Հին աշխարհի գործերին։

«Ինձ թվում է, որ 2021-ին ՆԱՏՕ-ն ցույց կտա, թե ինչպես է ռազմական կազմակերպությունից վերածվում ինչ-որ գլոբալ կորպորացիայի, - բացատրում է քաղաքագետ-ամերիկագետ Սերգեյ Սուդակովը,- առաջվա պես արդիական է դաշինքի առանցքային խնդիրը` ֆինանսավորումը։ Ով վճարում է, նա էլ երաժշտություն է պատվիրում։ Բյուջեի երկու երրորդն ԱՄՆ-ն է ապահովում, և դա ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ։ Մենք շատ լավ գիտենք, որ ծախսերն արդեն հատել են տրիլիոն դոլարի սահմանը։ Եվ առաջին հերթին՝ Վաշինգտոնի շնորհիվ։ Եվրոպական պետություններն ապավինում են ամերիկյան մատակարարումներին, ընդհուպ մինչև չոր սննդի չափաբաժինների հարցում։ Դա պաշտպանում է ամերիկյան հսկայական պաշտպանական բյուջեն․ կորպորացիաները, որոնք գործում են ՆԱՏՕ-ի շահերից ելնելով, հսկայական գումարներ են վաստակում»։

Ե՞րբ օդ կբարձրանա ռուսական ՄիԳ–41 կործանիչը

Փորձագետը նկատել է, որ Հյուսիսատլանտյան դաշինքի գործունեությունն արդեն այսօր կարծես թե փողը մի գրպանից մյուսը տեղափոխելն է։ Վաշինգտոնը ՆԱՏՕ-ին միջոցներ է հատկացնում, դաշնակիցները դրանցով ամերիկյան տեխնիկա ու սպառազինություն են գնում, և շրջանակը փակվում է։

Բայդենի օրոք Եվրոպան ԱՄՆ-ի համար կմնա ռազմական արտադրանքի սպառման հիմնական շուկաներից մեկը։ Նշանակում է՝ արժե օվկիանոսից այն կողմ հակառուսական հռետորաբանության ուժգնացման սպասել։ Բայց մասնագետների մեծ մասը վստահ են` Վաշինգտոնն ու Բրյուսելը դժվար թե աշխարհի երկրորդ ամենահզոր բանակի հզորությունն իսկապես փորձարկելու վճռականություն ունենան։

126
թեգերը:
Ռուսաստան, Զորավարժություններ, ՆԱՏՕ, ԱՄՆ
Ըստ թեմայի
Ռուսական զենք․ ինչ են իրենցից ներկայացնում առաջին սերիական Սու-57-ն ու «Օխոտնիկ» ԱԹՍ-ն
Տարվա արդյունքները. «ցիրկոնապատում» և ՌԴ ռազմածովային նավատորմի 40 նոր նավ
Ռուսական զենքը կարողանում է անշեղորեն խոցել. 2020 թվականի նախնական արդյունքները