Նորքի տուն-ինտերնատի բնակիչներն իրենց «Մոռացված հեքիաթը» «պատմեցին» թատրոնի բեմում

85
(Թարմացված է 20:40 05.02.2020)
Պատկառելի տարիքի «դերասաններն» արդեն ընկերացել են ու իրենց կյանքը չեն պատկերացնում առանց թատրոնի և միմյանց։

Նորքի տուն-ինտերնատի բնակիչները տևական ժամանակ է` հետաքրքիր զբաղմունք են գտել։ Նրանք արձագանքել են բեմադրիչ Գառնիկ Սեյրանյանի խնդրանքին և ձևավորել «Տարմանի» թատերախումբը։ Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթներով «գործված» առաջին ներկայացումը, որն ունի սիմվոլիկ «Մոռացված հեքիաթ» խորագիրը, փետրվարի 4-ին նրանք ներկայացրին Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի թատրոնում։

Ներկայացումից առաջ արտիստներն իրենց տպավորությունները պատմեցին Sputnik Արմենիայի թղթակցին։ Պարզվեց` տատիկները բեմ բարձրանալուց առաջ հիմնականում չեն հուզվում, իսկ պապիկները հուզվում են, ընդ որում` որքան ավելի շատ են խաղում, այնքան ավելի շատ են հուզվում: Թատերախմբի անդամների մեծ մասը երբեք չի մտածել, որ երբևէ բեմ կբարձրանա, բայց բոլորին դուր է եկել դերասանական գործունեությունը։ Բեմ դուրս գալուց առաջ 78-ամյա Լիգիա Խաչատրյանի ճնշումը նույնիսկ կարգավորվում է, իսկ Արարատ Բաղդասարյանն ուզում է մինչև իր կյանքի վերջին օրը խաղալ բեմում։

«Մենք արդեն չենք պատկերացնում, թե ինչպես կարելի է ապրել առանց թատրոնի և միմյանց», – խոստովանեց Հակոբ Քյոռօղլյանը, որը Հայաստան է եկել Սիրիայից:

Իր կյանքն առանց այս դերասանների չի պատկերացնում նաև բեմադրիչ Սեյրանյանը։ Ներկայացումից առաջ նա թատերախմբի հետ փակվեց կուլիսներում գտնվող սենյակում և ինչ-որ բան ասաց, որից հետո նրանք միմյանց ձեռք բռնեցին ու մի քանի վայրկյան անց սկսեցին հերթով բեմ դուրս գալ:

Վարագույրը բարձրացավ, դահլիճը բուռն ծափահարություններով դիմավորեց նրանց։

Մի կտոր ջերմություն` «նորաձև» ծառերից. բարեգործական ակցիան տաքացրել է տասնյակ մարդկանց

85
թեգերը:
թատերական ներկայացում, ծերանոց, ծեր, Թատրոն, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Կնճռոտ թվեր. Հայաստանում քանի տարեց կա, և նրանցից քանիսն են աշխատում
«Բարև, ես գիժ եմ». ինչպես են ապրում ու ինչ են երազում նրանք, ովքեր «նման չեն բոլորին»
Աշխարհը «տեսնել» առանց տեսնելու, կամ ինչպես են կույրերը «բացում» տեսնողների աչքերը

sys_stories