Սլավիկ Հայրապետյան

Սլավիկ Հայրապետյան. Երազում եմ այն մասին, թե երբ եմ հասնելու մահճակալին ու քնեմ

130
(Թարմացված է 22:21 11.02.2018)
Sputnik Արմենիային տված բացառիկ հարցազրույցում գեղասահորդը պատմեց, որ 10 տարեկանից պրոֆեսիոնալ ձևով մարզվել է՝ մտադրություն ունենալով ելույթ ունենալ գեղասահքի աշխարհի առաջնությանը:

ԵՐԵՎԱՆ, 11 փետրվարի — Sputnik, Անի Լիպարիտյան. Ըմբշամարտ, բռնցքամարտ, ծանրամարտ. սրանք այն մարզաձևերն են, որոնք հայ ծնողներն ընտրում են իրենց որդիների համար, իսկ գեղասահքը, ցավոք, պահանջված չէ: Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում նման մտայնությունից դժգոհեց հայ գեղասահորդ Սլավիկ Հայրապետյանը:

Սլավիկ Հայրապետյանն ասում է, որ մարզվելով Հայաստանում՝ կարելի է լավ արդյունքների հասնել, սակայն միջազգային ասպարեզ դուրս գալու համար պետության աջակցությունն է հարկավոր:

«Այսօր այդ մարզաձևը զարգանում է նաև Հայաստանում, շատ երեխաներ մարզվում են Իրինա Ռոդնինայի դպրոցում: Ես ամեն տարի գալիս եմ Հայաստան հավաքներին մասնակցելու համար և տեսնում եմ, որ փոքր մարզիկները ձգտում ունեն: Նրանք ուզում են ինչ-որ բանի հասնել, և տեղի մարզիչներն իրենց գիտելիքներն են փոխանցում նրանց», — նշեց Սլավիկը:

Մարզիկի կարծիքով՝ թեև Հայաստանում ծնողները հազվադեպ են իրենց տղաներին խրախուսում գեղասահքով զբաղվել, բայց գոնե այստեղ սկսել են զարգացնել հոկեյը, ինչը շատ ուրախալի է:

Մոսկվայում անցկացվող գեղասահքի աշխարհի առաջնությանը հաջողված ելույթ ունենալուց հետո, այնուամենայնիվ, Սլավիկ Հայրապետյանի միավորները չբավարարեցին Օլիմպիադայում հայտնվելու համար: Սակայն Սլավիկը չի հուսահատվում, համոզված է` պետք է առաջ շարժվել:

«Օլիմպիադան, կարելի է ասել, անցյալում է: Ես արեցի հնարավոր ամեն ինչ, որպեսզի ինձ ընտրեն: Սակայն հանձնաժողովի անդամները չգնահատեցին իմ ելույթը: Կարելի է ասել, որ իմ մարզաձևում ես պակաս հաջողությունների չեմ հասել: Սակայն կանգ չեմ առնում և առաջ եմ շարժվում», — ասաց Սլավիկը՝ պատմելով մոտ ապագայի ծրագրերի մասին:

Մարզիկը նախապատրաստվում է գեղասահքի աշխարհի առաջնությանը, որն անցկացվելու է Իտալիայում մարտի 19-25-ը:

«Հարկավոր է լավ ելույթ ունենալ՝ ավելի լավ, քան Եվրոպայի առաջնությանը: Այժմ մենք տեխնիկապես բարդացնում ենք իմ ծրագիրը: Քառակի ցատկերն եմ հղկում: Բացի այդ, աշխարհի առաջնությունից առաջ կարճ ծրագրով ելույթ կունենամ Լյուքսեմբուրգում», — նշեց Սլավիկը:

Հայ գեղասահորդը համոզված է, որ գաղասահքն առանձնանում է մյուս բոլոր տարածված մարզաձևերից, այն ավելի բարդ է:

«Օրինակ՝ արագ վազեցիր` կհաղթես, ճիշտ կրակեցիր` նորից հաղթանակը քոնը կլինի: Գեղասահքը դժվար մարզաձև է, որը մեծ ֆիզիկական ջանքեր է պահանջում: Կարող ես կատարյալ սահել, այնուհետև նստել և անհանգստանալ, մտածել, թե ինչպես քեզ կգնահատեն հանձնաժողովի անդամները», — ասաց Հայրապետյանը:

Նրա կարծիքով` այդ գեղեցիկ, աչք շոյող մարզաձևը բացառիկ է նրանով, որ գեղասահորդը գրեթե պատասխանատու չե իր արդյունքի համար: Այնուամենայնիվ, նա մազրվում է օրական 6 ժամ և կարծում է, որ պատահաբար չի հայտնվել այս մարզաձևում:

«Ես ծնվել եմ գեղասահորդների ընտանիքում, 3,5 տարեկանից չմուշկների վրա եմ, 10 տարեկանում արդեն մարզվում էի պրոֆեսիոնալ ձևով: Գեղասահքում այն ժամանակ տղա չկար», — նշեց Սլավիկը:

Իր զգացմունքային, հուզիչ համարները գեղասահորդը մշակում է պրոֆեսիոնալների մեծ թիմի հետ: Նրա խոսքով` բոլոր ելույթները ոչ միայն նրա անձնական աշխատանքի արդյունքն են, այլև բոլոր այն մարդկանց, որոնք իր կողքին են եղել և օգնել են նման արդյունքների հասնել:

Կերպարները նույնպես ընտրում են թիմով. պարուսույցը մի խորհուրդ է տալիս, մարզիչն` այլ:

Սլավիկ Հայրապետյանը քիչ ազատ ժամանակ ունի, սակայն հստակ գիտի ինչպես բաշխել այդ ժամանակը:

«Երազում եմ այն մասին, թե երբ եմ հասնելու մահճակալիս ու քնեմ: Ազատ ժամանակս տրամադրում եմ քնելուն, դա ուժերը վերականգնելու լավագույն միջոցն է», — ասաց մարզիկը:

Փորձն ու ելույթները թույլ են տալիս Սլավիկին խորհուրդներ տալ սկսնակ գեղասահորդներին: Նա կարծում է, որ երբեք պետք չէ թևաթափ լինել, պետք է միշտ առաջ գնալ՝ անկախ ամեն ինչից:

«Ցանկացած մարզաձևում մարզիկը կարող է ոչ միայն ֆիզիկապես ըընկնել, այլև բարոյապես, հուսալքվել: Չնայած դրան, պետք է առաջ շարժվել, այլապես ոչ մի բանի չես հասնի», — ավելացրեց գեղասահորդը:

Հարցին, թե ում է երկրպագում գեղասահքի ասպարեզում, մարզիկը պատասխանեց, որ նրանք ավելի շուտ մրցակիցներ են, այլ ոչ թե կուռքեր կամ օրինակելի մարզիկներ: Sputnik-ի զրուցակիցը նշեց, որ աշխարհի հայտնի գեղասահորդներից մեկի հետ ջերմ ու մտերիմ հարաբերություններ ունի: Նա իսպանացի գեղասահորդ Խավիեր Ֆերնանդեսն է:

Նշենք, որ այսօր միջազգային ասպարեզում հայկական գեղասահքը գոյություն ունի եղբայրներ Սարգսի և Սլավիկի հիանալի ելույթների և նրանց արդյունքների շնորհիվ: Տղաներին մարզում են ծնողները` խորհրդային տարիների հայտնի գեղասահորդներ Սամվել և Արմինե Հայրապետյանները:

 

130
Ժան Ջորկաեֆ

Ջորկաեֆ ավագը հայերի հետ ոչ–ոքի խաղաց դաշտում և հայուհու հետ հաղթեց անձնական կյանքում

242
(Թարմացված է 09:05 03.06.2020)
Համացանցում հայտնվել է բացառիկ տեսանյութ` կապված հանրահայտ Ջորկաեֆների դինաստիայի ու հայկական ֆուտբոլի հետ։ Պարզվում է, որ աշխարհի ապագա չեմպիոնի ծնվելուց 1 տարի առաջ նրա հայրը մասնակցել է «Արարատի» հետ մրցախաղին ու հանդես եկել իր հայազգի կնոջ հայրենակիցների դեմ։

Ընկերական հանդիպումը կայացավ 1967թ.–ի հունիսի 1-ին Եվրոպայի հայաշատ քաղաքներից մեկում` Մարսելում։ Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած Հայոց ցեղասպանությունից փրկված հարյուր հազարավոր հայերի համար այդ ծովափնյա քաղաքը 20-րդ դարի առաջին կեսում դարձավ յուրատեսակ ապաստան, որտեղից շատերը ցրվեցին աշխարհով մեկ, իսկ շատերի համար այն դարձավ հիմնական բնակատեղի։

Երևանի «Արարատը» Ֆալյանի գլխավորությամբ արտասահմանյան շրջագայություն կատարեց, որի ընթացքում մրցեց Մարսելի «Օլիմպիկի» հետ։ Այն ժամանակ հայկական թիմն ուներ խորհրդային ֆուտբոլը ներկայացնող ամուր մրցակցի համբավ։ Նրա կազմի խաղացողներից ոմանք մեծ ֆուտբոլում առաջին քայլերն էին անում և հետագայում դառնալու էին լեգենդար մարզիկներ` 1973թ.–ին նվաճելով ԽՍՀՄ չեմպիոնի կոչումն ու բյուրեղապակյա գավաթը։

Жан Джоркаефф (1973 год)
Ժան Ջորկաեֆ

Այդ մրցախաղի մասնակիցներից մեկը` «Արարատ –73»–ի լեգենդար հարձակվող Նիկոլայ Ղազարյանը, Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում ներկայացրեց հիշարժան խաղի հետ կապված հուշերը։ Խաղը կայացավ 1967 թվականի հունիսի 1-ին հանրահայտ «Վելոդրոմ» մարզադաշտում 60 հազար հանդիսականների ներկայությամբ։ Թեև այդ մրցախաղն ընկերական էր, սակայն անցավ բավական լարված ու թեժ պայքարում։ Արարատցիները սկզբում պարտվում էին 0-2 հաշվով, բայց դեռ առաջին խաղակեսում հավասարեցրին հաշիվը, իսկ երկրորդ կեսի սկզբում Զանազանյանի աներևակայելի եզրային հարվածից հետո նույնիսկ առաջ անցան մրցակիցներից։ Այդուհանդերձ դաշտի տերերը խաղավերջում կարողացան վերականգնել հավասարակշռությունը, և գրանցվեց ընկերական հաշիվ` 3-3։

Ղազարյանի խոսքերով` մարսելցիների կազմում առանձնանում էր Ժան Ջորկաեֆը։ Հայ ֆուտբոլիստները գիտեին, որ իրենց դեմ խաղում էր ֆրանսիացի լավագույն պաշտպաններից մեկը։

«Բայց ո՞վ կարող էր այն ժամանակ պատկերացնել, որ մեկ տարի անց նրա ընտանիքում լույս աշխարհ էր գալու առաջնեկը` մորական կողմից հայկական արյամբ, և դառնալու էր ոչ միայն Ֆրանսիայի, այլև հայ ժողովրդի հպարտությունը»,– ժպիտով ասում է Ղազարյանը։

Ջորկաեֆ ավագը մասնակցել է 1966 թվականի Աշխարհի գավաթի խաղարկությանը։ Երկար տարիներ եղել է «Եռագույնների» ավագը, 1970-ին ճանաչվել է երկրի լավագույն ֆուտբոլիստ: Չնայած նրա մրցանակների ցանկը փոքր է, բայցևայնպես Ֆրանսիայում աննկարագրելի հեղինակություն ու ճանաչում ուներ: Աշխարհի հավաքականի կազմում մասնակցել է լեգենդար Լև Յաշինի հրաժեշտի խաղին: Որպես մարզիչ աշխատել է տարբեր ակումբներում, եղել է Ֆրանսիայի գավաթի խաղարկության հանձնաժողովի նախագահը:

На этапе Кубка Кубков Жан Джоркаефф выступил против югославского игрока Динамо Загреба (12 ноября 1969). Марсель
© AFP 2020 / -
Ժան Ջորկաեֆ

Ժան Ջորկաեֆը տքնաջան աշխատանքի շնորհիվ կերտեց պատկառելի կարիերա, ու թեև նա հայտնի դարձավ որպես պաշտպան, սակայն երբ սկսեց ֆուտբոլային ուղին, Ֆրանսիայի առաջնությունում «Լիմոժի» հետ իր անդրանիկ խաղում հանդես եկավ որպես հարձակվող և ասպարեզ մտավ «10» համարի մարզաշապիկով: Սկզբում «Չուկին», ինչպես նրան մտերմաբար ընկերներն էին կոչում, ցանկանում էր հանդես գալ որպես հարձակվող, սակայն Լիոնի «Օլիմպիկի» գլխավոր մարզիչ Լյուսիեն Ժասերոնը նրան տվեց աջ պաշտպանի դիրքը ՝ խոստանալով, որ նա միջազգային լավ կարիերա կունենա: Հեռատես մարզիչը չսխալվեց, որովհետև վեց տարի անց Ժանը սկսեց հանդես գալ Ֆրանսիայի հավաքականում որպես հուսալի պաշտպան: Նա «Եռագույնների» կազմում անցկացրեց 48 հանդիպում և դարձավ 3 գոլի հեղինակ, իսկ Ֆրանսիայի բարձրագույն խմբում 16 մրցաշրջանների ընթացքում անցկացրեց 420 հանդիպում` խփելով 40 գոլ, ինչը պաշտպանի համար վատ ցուցանիշ չէ։

Ժանը հանդես է եկել ֆրանսիական տիտղոսակիր երեք ակումբներում` Լիոնի «Օլիմպիկում», «Պարի Սեն Ժերմենում» և Մարսելի «Օլիմպիկում»` հռչակվելով Ֆրանսիայի կրկնակի գավաթակիր։

Игроки сборной Франции по футболу во время тренировки на стадионе Рюэйль (13 апреля 1965). Рюэй-Мальмезон | Жан Джоркаефф 4-й слева
© AFP 2020 / -
Ֆրանսիայի հավաքականի մարզիկները, 1965 թվական

Ջորկաեֆ ավագն իսկական պրոֆեսիոնալ էր, լուրջ և նպատակասլաց, միշտ մատչելի էր իր ակումբի և հավաքականի համար, որին նվիրված էր նույն եռանդով ու ոգևորությամբ ինչպես լավ, այնպես էլ ձախորդ օրերին։ Նա ի սկզբանե չի համարվել «հրաշամանուկ», այլ հաջողության գրավականը եղել է մշտական աշխատանքը, կատարելագործվելու տենչը:

Ժանն իր որդուն` Յուրիին, ներշնչեց հաղթանակի ձգտումը, և վերջինս աշխարհի չեմպիոն դարձավ 1998 թվականին: Ջորկաեֆների արհեստավարժ ֆուտբոլային դինաստիան մոտ 50 տարվա պատմություն ունի, հայտնի է ոչ միայն Ֆրանսիայում, այլև ամբողջ աշխարհում: Ժանի հայրը` կալմիկ Արմադիկ Ջորկաեֆը, հեռացել էր Ռուսաստանից և Ֆրանսիայում ամուսնացել լեհ կնոջ հետ, իսկ Ժանն ամուսնացել է հայազգի Մարի Օհանյանի հետ։ Մարիի նախնիները փախել են Բուրսա քաղաքից` փրկվելով Հայոց ցեղասպանությունից և հաստատվելով Ֆրանսիայում: Նրանց ամուսնությունից ծնվել են Յուրին և Միշան։

«Գելոն» լուռ լսեց, իսկ Վյաչեսլավն արտասվեց. ինչպես Համբարձումյանները չմասնակցեցին ԱԱ–ին

«Մեր ընտանիքում միշտ կարևոր դերակատարություն է ունեցել մորական պապս՝ Կարո Օհանյանը: Ես կրտսեր որդուս անվանակոչել եմ հենց նրա պատվին: Ավագ որդիս ունի երկու անուն՝ Սաշա և Արամ: Հայկական ընտանիքներում երեխաների դաստիարակությամբ ավանդաբար զբաղվում են կանայք: Մայրս և տատիկս մեր մեջ ներարկեցին պարզ արժեքներ՝ հարգանք, ինչպես նաև կիսելու և ուրիշներին ինչ-որ բան տալու ունակություն: Կինս իսպանուհի է, բայց ես մեծ եղբորս պես պսակադրվել եմ հայկական եկեղեցում»,- ասել է Ջորկաեֆ կրտսերը` Յուրին։

Ժան Ջորկաեֆը հայկական ֆուտբոլի հետ ավելի անմիջականորեն շփվելու հնարավորություն ուներ 1998 թվականին։ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ Արմեն Սարգսյանն ազգային հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնում դիտարկում էր նրա թեկնածությունը։ Ժան Ջորկաեֆը կասկած չուներ, որ ինքն է լինելու Հայաստանի ընտրանու մարզիչը, որովհետև ֆեդերացիայի հետ պայմանագրի ստորագրումը նախատեսված էր գարնանը, երբ ժամանելու էր Երևան` հավաքականի խաղացողների հետ առաջին հանդիպումը կազմակերպելու համար, իսկ մարտի կեսերին պետք է անցկացներ հնգօրյա ուսումնամարզական հավաք, որպեսզի ծանոթանար ֆուտբոլիստների հետ ու տեսներ նրանց ունակությունները:

«Նախապես դիտեցի Հայաստանի հավաքականի ընտրական խաղերի տեսաերիզները, մասնավորապես` Իռլանդիայի, Գերմանիայի և Պորտուգալիայի հավաքականների դեմ հանդիպումները: Եվ եթե կասկած ունեի, թե արդյոք արժե՞ ընդունել հայկական ֆեդերացիայի առաջարկը, ապա տեսագրությունները դիտելուց հետո կասկածներն անհետացան: Տղաները լավ արագությամբ էին աշխատում, շատ պատշաճ տեխնիկական մակարդակ ունեին, համենայնդեպս բավարար էր, որ հավասարը հավասարի հետ խաղային եվրոպական առաջատար ընտրանիների հետ»,– ասում էր Ժան Ջորկաեֆը:

Ավաղ, նրան վերապահված չէր մեր ազգային ընտրանու գլխավոր մարզչի պաշտոնի ստանձնումը։ ՀՖՖ–ում 1998 թվականին տեղի ունեցան կադրային փոփոխություններ, ընտրվեց նոր նախագահ, և Ջորկաեֆի հարցն այդպես էլ մնաց առկախված։ Այժմ հոր երազանքը ցանկանում է ի կատար ածել լեգենդար որդին` Յուրի Ջորկաեֆը. նա հույս ունի, որ մի օր կղեկավարի Հայաստանի ազգային հավաքականը։

Միակ հայ մարզիչը, որ մասնակցել է աշխարհի առաջնության 2 եզրափակիչ փուլի

242
թեգերը:
Կին, հայ, ֆուտբոլ, Յուրի Ջորկաեֆ
Ըստ թեմայի
Հայկական ֆուտբոլում 4-5 տարի հետո անպայման կլինի երկար սպասված վերելքը. Խորեն Հովհաննիսյան
Ինչպես Ջորկաեֆի գոլը նրան զրկեց Թուրքիա մուտք գործելու հնարավորությունից
Ջորկաեֆը շարունակում է հետևել «հայտեքին». ինչով են նրան զարմացրել հայերը
«Գյումրի» ակումբը. 1979թ.

Ինչպես Լենինականի «Գյումրին» հաղթեց Ադրբեջանի «Քյափազին». «Կաշվե գնդակի» հիշվող մրցաշարը

884
(Թարմացված է 08:54 02.06.2020)
Հայկական ֆուտբոլում տիտղոս բերող հաղթանակները շատ չեն եղել: Միշտ հիշում ենք «Արարատի» դուբլը նախկին ԽՍՀՄ առաջնություններում՝ 1973 թվականին: Բայց youtube պորտալի միջոցով վերհիշել ենք ևս մեկ հաղթանակ, որը ռազմավարական տեսանկյունից պակաս կարևոր չէր:

Խաչիկ Չախոյան Sputnik Արմենիա

1979 թվականին համախորհրդային մրցաշարի՝ «Կաշվե գնդակի», մրցումներում չեմպիոն դարձավ Լենինականի (այժմ` Գյումրի) «Գյումրին»:  Ինչպե՞ս այս ակումբին հաջողվեց 2 անգամ հաղթել ադրբեջանական թիմին, որը, այսպես ասած, ոչ միայն մարզադաշտում էր հակառակորդ, ինչ միջադեպ գրանցվեց ու ինչպես վերջում ադրբեջանցիները ճանապարհեցին հաղթող թիմին։ Sputnik Արմենիային հաջողվել է խոսել 41 տարի առաջ կայացած եզրափակիչի մասնակիցների հետ:

Архивная фотография юношеской футбольной команды Гюмри
© Sputnik / Aram Nersesyan
«Գյումրի» ակումբը. 1979թ.

«Կաշվե գնդակի» մինչև 14 տարեկան ֆուտբոլիստների մրցումներում 1979 թվականին Լենինականի «Գյումրին» միայն հաղթանակներ տանելով հասավ եզրափակիչ, որտեղ մեր թիմի մրցակիցն էր Ադրբեջանի «Քյափազ» ակումբը:

Շվեյցարիայի հավաքականի հայ մարզիչը. որ խորհուրդներն են առաջնորդել Ալֆրեդ Տեր-Մկրտչյանին

Ռուսաստանի Սամարա (այն ժամանակ` Կույբիշև) քաղաքում սպասվող «Կաշվե գնդակի» եզրափակիչը` «Գյումրիի» և «Քյափազի» միջև, սկզբունքային նշանակություն ուներ ադրբեջանական թիմի համար: Դրանից երկու տարի առաջ՝ 1977թվականին, մինչև 12 տարեկան ֆուտբոլիստների մրցաշարում «Գյումրին» հաղթել էր «Քյափազին» 1:0 հաշվով ու դարձել չեմպիոն: Երկու տարի անց հայկական թիմի մրցակիցն ամեն ինչ անելու էր «պատասխան» հաղթանակը կորզելու համար: Եվ դա շատ լավ հիշում է «Գյումրիի» մարզիչներից մեկը՝ Ժորա Բարսեղյանը:

Медаль победителя детского футбольного турнира Кожаный мяч 1979 года (СССР)
© Sputnik / Aram Nersesyan
«Գյումրի» ակումբի շահած մեդալը «Կաշվե գնդակ» մրցաշարում. 1979թ.

«Մրցումների կազմակերպիչները «Գյումրիի» խաղին շատ բարձր գնահատական էին տալիս ու համարում հաղթողի հիմնական հավակնորդը: Եզրափակչից առաջ ադրբեջանական թիմը համալրվեց վեց նոր ֆուտբոլիստներով:  Հիշելով երկու տարի առաջ կրած պարտությունը` ադրբեջանցիները նոր ֆուտբոլիստներ բերեցին իրենց երկրից, որպեսզի անպայման հասնեն հաղթանակի: Մենք, ճիշտ է, ուսումնասիրել էինք մրցակցին, բայց պարզվեց, որ լրիվ այլ թիմի հետ ենք խաղալու եզրափակիչում»- հիշում է Ժորա Բարսեղյանը:

«Գյումրիի»  գլխավոր մարզիչ, երջանկահիշատակ Հայկ Ավետիսյանը ֆուտբոլիստներին անընդհատ ոգևորում էր ու իր խրոխտ ձայնով գոռում, որ չեմպիոնը «Գյումրին» է լինելու, և ոչ մի թիմ մեզ հաղթել չի կարող: Սա արդեն այն ժամանակ «Գյումրիի» հարձակվող Սամվել Նիկոլյանի հիշողություններն են խաղից 41 տարի անց։ Նիկոլյանը երկար տարիներ խաղացել է մեծ ֆուտբոլում խորհրդային և անկախ Հայաստանի առաջնություններում։

Самвел Николян во время интервью агентству Sputnik Армения
© Sputnik / Aram Nersesyan
Սամվել Նիկոլյանը Sputnik Արմենիայի սպորտային մեկնաբան Խաչիկ Չախոյանի հետ

«Մենք տրամադրված էինք միայն հաղթանակի ու այլ արդյունքի մասին չէինք էլ մտածում: Խաղի ընթացքում երևաց, որ «Քյափազի» հիմնական նպատակը իրենց դարպասն անառիկ պահելն է: Մենք ունեցանք գոլային բազմաթիվ պահեր, բայց մրցակցին հաջողվեց կատարել իր առաջադրանքը: Հաղթողը որոշվեց 11 մետրանոց հարվածներով, որոնցում մենք ավելի դիպուկ էինք: Բոլորս ցատկում ու գոռում էինք ուրախությունից, իսկ «Քյափազի» ֆուտբոլիստներն արտասվում էին եզրափակիչից հետո» ,- պատմում է Նիկոլյանը:

Самвел Николян
© Sputnik / Aram Nersesyan
Սամվել Նիկոլյանը

Իհարկե, ծեծկռտուքից խուսափել չեղավ։ Նիկոլյանը հիշում է, որ մրցումների ընթացքում Հայաստանի ու Ադրբեջանի ֆուտբոլիստների միջև տհաճ միջադեպ` թեթև ծեծկռտուք գրանցվեց: Ու եզրափակիչում բնականաբար հաղթանակի ձգտումը երկու կողմի ֆուտբոլիստների համար էլ ավելի սրվեց։

«Չնայած, որ մենք, մեղմ ասած, իրար նկատմամբ լավ տրամադրված չէինք, եզրափակիչից հետո, երբ մեր թիմն արդեն պատրաստվում էր վերադառնալ Հայաստան, «Քյափազի» ֆուտբոլիստները հաճելի անակնկալ մատուցեցին: Նրանք մեր թիմի ֆուտբոլիստների պայուսակները տեղափոխեցին ավտոբուս` այսպես արժանին մատուցելով չեմպիոն թիմին» - հիշում է Նիկոլյանը:

«Կաշվե գնդակի» մրցումներում հայկական թիմերից շատերն են հաղթանակի հասել տարբեր տարիքային խմբերում: Այդ հաղթանակներն ապացուցում էին, որ ֆուտբոլի հայկական դպրոցը կա ու ապագան էլ մշուշոտ չէ: Այդ պատճառով էլ վարպետ թիմերի մարզիչները հետագայում ֆուտբոլիստների ընտրության հնարավորություն ունեին: Ցավոք, այդ հնարավորությունը չունեն հայկական թիմերի ներկայիս մարզիչները:

1979 թվականին չեմպիոն դարձած թիմի կազմում կային շատ հեռանկարային ֆուտբոլիստներ: Նրանցից Սամվել Նիկոլյանը, Հրաչիկ Ավետիսյանը, Արմեն Ղուկասյանը հետագայում իրենց վարպետությամբ աչքի էին ընկնում նաև մեծ ֆուտբոլում:

884
թեգերը:
Ծեծկռտուք, մեդալ, ԽՍՀՄ, Ադրբեջան, հաղթանակ, Գյումրի, ֆուտբոլ
Ըստ թեմայի
Ինչպես հաղթեց օլիմպիական չեմպիոնին, կամ ըմբշամարտիկ Լևոն Գեղամյանի հաջողակ թիվը
Անփոխարինելի մարզիչը, կամ զգացողություն, որը հայ ըմբշամարտիկից «խլեց» օլիմպիական ոսկին
Հայաստանի հավաքականի առաջին գոլը պաշտոնական խաղերում. ինչ «ավանդույթ» ուներ մեր ընտրանին
Երվանդ Բոզոյան

Քաղաքական ձախողումն ակնհայտ է. ո՞ր դեպքում Փաշինյանը կթողնի իշխանությունը

0
(Թարմացված է 20:28 04.06.2020)
Քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանը Sputnik Արմենիայի եթերում անդրադարձել է վերջին օրերին Հայաստանում առկա ներքաղաքական իրողություններին ու այդ համատեքստում հնարավոր քաղաքական զարգացումներին։
Բոզոյան. «Կորոնավիրուսի ճգնաժամն ավելի ակնհայտ դարձրեց քաղաքական ձախողումը շատ ոլորտներում»

Քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանի դիտարկմամբ` այն, որ Նիկոլ Փաշինյանը նախորդ երկու տարվա ընթացքում ձախողվել է բոլոր բնագավառներում, ակներև է բոլորի համար, պարզապես կորոնավիրուսով պայմանավորված ճգնաժամը բացահայտ դարձրեց այդ իրողությունը, և եթե այլ ոլորտներում  ցուցանիշներն այդքան ակնհայտ չէին, ապա համավարակի դեմ պայքարում միանշանակ պարզվեց, թե ինչ աստիճանի անպիտան է իշխանությունը, որովհետև պոստ–կոմունիստական երկրների շարքում Հայաստանը փաստացի առաջին տեղն է գրավում կորոնավիրուսի տարածման ցուցանիշներով` չհաշված Բելառուսի տվյալները։

«Սա նաև ցուցիչ է, թե ինչ տիպի կառավարում ու կառավարողներ ունենք։ Ցանկացած նորմալ, քաղաքակիրթ երկրում իշխանությունը նման դեպքերում ինքնակամ հրաժարական է տալիս։ Կոնկրետ մեր պարագայում` թեև Արթուր Վանեցյանի հայտարարությունները ցանկալի են, սակայն թերահավատորեն եմ մոտենում այն հարցին, որ Փաշինյանն ինքնակամ հրաժարական կտա, քանի որ իշխանությունը նրա համար դարձել է ինքնանպատակ։ Թեև համավարակի պայմաններում դժվար է մարդկանց հոծ զանգվածներ ապահովել դրսում, բայց մինչև չլինի փողոցի ճնշումը, Փաշինյանը չի թողնի իշխանությունը։ Հասարակությունն արդեն արթնացել է ու հասկացել, որ իրեն երկու տարի առաջ խաբել են, մեծ մասն արդեն հետևություններ արել է, բայց մյուս կողմից կա հումանիտար աղետի խնդիրը, և մարդիկ այդ պատճառով չեն կարողանում իրենց բողոքն արտահայտել փողոցում»,– նշում է քաղաքագետը։

«Անհրաժեշտ է նոր՝ հակաճգնաժամային կառավարություն». Արթուր Վանեցյանի առաջարկը

Երվանդ Բոզոյանի կարծիքով` ԱՄՆ–ում Ջորջ Ֆլոյդի սպանությունը ցույց տվեց, որ անկախ ամեն ինչից` կարող է հասարակության մեջ լինել սոցիալական պայթյուն, և մարդիկ նույնիսկ իրենց առողջությունը վտանգելու գնով կգնան ծայրահեղ քայլերի, որպեսզի վերականգնեն արդարությունը։ 

Անդրադառնալով Արթուր Վանեցյանի հորդորին, որ ԱԺ–ն պետք է նախաձեռնի ազգային համաձայնության կառավարության ստեղծում, Երվանդ Բոզոյանն ընգծում է, որ դրա համար իշխող ուժն ինքը պետք է գիտակցի, որ անհրաժեշտ է այդկերպ դուրս գալ առկա իրավիճակից, մինչդեռ Փաշինյանի թիմն ԱԺ–ում բաղկացած է 80 հոգուց, ու եթե այն չտրոհվի, ապա անիրական կլինի ազգային համաձայնության կառավարության կյանքի կոչումը։ Ըստ այդմ` քաղաքական թիմը պետք է իր թիկունքում զգա հանրության շունչը, իսկ դրա համար պետք է գործընթացներ ծավալվեն փողոցում։

«Քաղաքագիտական ու բնական օրենք է` մինչև չի լինում փողոցի ճնշումը, իշխանությունը չի գնում զիջումների։ Երբ Հայաստանում հումանիտար ճգնաժամը գրանցի որոշակի անկում, այդ ժամանակ հնարավոր կլինի փողոցի ճնշման արդյունքում լուծել առկա ներքաղաքական խնդիրները»,– համոզված է քաղաքագետը։ 

Այդուհանդերձ, Երվանդ Բոզոյանը նման գործընթացի համար այս պահին նախադրյալներ չի տեսնում և չի հավատում, որ Նիկոլ Փաշինյանը ինքնակամորեն հրաժարական կտա, իսկ նրա թիմակիցներն էլ այնքան խիզախ չեն գտնվի, որ դուրս գան առաջնորդի դեմ։       

Ինչու է Արթուր Վանեցյանը որոշել մտնել քաղաքականություն. նա ներկայացրել է իր դիրքորոշումը

0
թեգերը:
Ճգնաժամ, Իշխանություն, Հայաստան, կորոնավիրուս, Երվանդ Բոզոյան
Ըստ թեմայի
Բոզոյան. «Վազգեն Մանուկյանը փորձում է քաղաքական նոր միտք գեներացնել»
«Կարևոր է, որ 1 անձի հանդեպ հիասթափությունը չբերի հեղափոխությունից հիասթափվելուն». Բոզոյան
Բոզոյան. «Մադրիդյան սկզբունքները սառեցնում են կոնֆլիկտը և մրցակցության շանս տալիս»