Արաքսի Դեմիրճյան

Արաքսի տատի «պայմանն» Աստծո հետ, կամ նրա ցանկությունը միայն թուրքերը կարող են իրագործել

1457
(Թարմացված է 01:00 04.02.2019)
83-ամյա Արաքսի տատը հանգիստ չունի: Նա անգամ Հայ դատի գրասենյակ նամակ է ուղարկել և պատասխանին է սպասում:

Արմենուհի Մխոյան, Sputnik Արմենիա

Արաքսի տատն Աստծո հետ պայման ունի: Որքան էլ տարօրինակ հնչի, իր երազանքի կատարողը հարևան Թուրքիան է: Բայց ամեն ինչի մասին սկզբից:

Արաքսի Դեմիրճյանը 83 տարեկան է: Ասում է՝ առաջին հայրենադարձներից է եղել: 1946 թվականին Սիրիայից են եկել: «9 տարեկան էի, երբ եկանք Հայաստան: Ես այստեղ եմ մեծացել: Ծնողներս մեզ՝ 3 քույրիկներիս, բերեցին Հայաստան:

Հայաստանը հայի տունն է, հայի օջախն է, հայն այստեղ պետք է ապրի»,-պատմում է Արաքսի տատն ավելացելով՝ «Դպրոցում հատուկ ձևով էին մեզ ներկայացնում Հայաստանը, անընդհատ խոսում ու պատմում էին մեր հայրենիքի մասին: Երբ մի օր պապաս եկավ ու ասաց՝ մենք պետք է Հայաստան գնանք՝ ուրախությանս չափ չկար: Փոքր էինք, ամենափոքրը ես էի: Մենք բոլորս սիրով եկանք, թեև այն ժամանակ «սովետ» էր, հավատ ու կրոն չկար, շատ դժվար էր, բայց եկանք ու ապրեցինք: Պապաս ասում էր՝ մենք հայրենիքում պետք է ապրենք, թեկուզ նեղության մեջ»:

Ընտանիքը տեղափողվում է Գյումրի, ապա տիկին Արասքյան ամուսնանում գալիս է Երևան: Երկար տարիներ է ապրում Երևանում, ամուսնու մահից հետո որոշում և տեղափոխվում է Գյումրի, որտեղ ապրում էր միակ հարազատը՝ քույրը: Արաքսի տատը Գյումրիում բնակվում է վարձով. նրա խոսքով` թոշակը բավարարում : Տատը «Հայկական Կարիտաս» բարեսիրական հասարակական կազմակերպության, Գյումրու տարեցների ցերեկային հոգածության կենտրոնի շահառու է, հիմնականում նրա սննդի ու ջեռուցման ծախսերը հոգում է կազմակերպությունը: Տատը չի դժգոհում իր վիճակից:

Արքասի տատը 13 տարեկանից աշխատել է.45 տարի՝ տեքստիլ մանվածքային ֆաբրիկայում, հիմա թոշակի է անցել: Ճիշտ է, Գյումրիում վարձով է բնակվում, բայց չի դժգում,գոհ է: 

Տարիներ անց էլ տատը չի մեղադրում ծնողներին՝ իրեն ու քույրերին Սիրիայից Հայաստան բերելու համար, բայց ասում է՝ հիմա էլ, աչքերը փակ էլ տանեն, ինքն իր ծննդավայրի տունը կգտնի:

Տարիների ընթացքում եղել է նաև ԱՄՆ-ում , բայց չի կարողացել օտար ափում մնալ, շտապել է Հայաստան:

Երբեք էլ չի փոշմանել Հայաստան վերադառնալու համար, միակ բանը, որին երկար տարիներ սպասում է՝ թուրքերից իր մոր կտակի վերադարձն է:«Ես կտակ ունեմ՝ մամայիս կտակը: Մամաս՝ Մարիամ Խաչիկյան-Դեմիրճյանը, Թուրքիայից էր ՝ Խարբերդից: Կտակը տարել եմ Ցեղասպանության թանգարան: Ես չպետք է մեռնեմ այնքան ժամանակ, մինչև Թուրքիան ընդունի Ցեղասպանությունը, ու ես վերադարձնեմ մորս փողերը: Այդ ժամանակ նոր հանգիստ կմեռնեմ»,-պատմում է Արաքսի տատը՝ վստահեցնելով վերադարձված փողերը մանկատներին ու ծերանոցներին է ուզում տալ: «Ինձ ոչ մի բան այս տարիքիս պետք չէ, միայն ոչ մի բան թուրքերին չմնա: Ես նամակ եմ ուղարկել Հայ դատի գրասենյակ ու սպասում եմ պատասխանին»:

Իսկ մինչ այդ երազանքի իրականցումը, տիկին Արասքյան մանկատան երեխաների համար գոլպաներ ու հաստ ժակետներ է գործում:

1457
թեգերը:
Գյումրի
թեմա:
Հայոց ցեղասպանություն (124)
Ըստ թեմայի
Բազմաթիվ երեխաների փրկած տատի հետքերով՝ Գյումրի. նորվեգացի ռեժիսորի հայկական արմատները
Արմեն Սարգսյանը պատմեց իր տատի մասին
«Ներկա մի եղեք ձեր կնոջ ծննդաբերությանը». բժիշկ Հակոբյանի 17 հազար փոքրիկները