«Ամերիկյան բանտը դժոխք է». բացառիկ հարցազրույց Մարիա Բուտինայի հետ
(Թարմացված է 20:34 26.10.2019)
Մարիա Բուտինան, որը 18 ամիս անցկացրել է ամերիկյան բանտում, այսօր Ռուսաստան է վերադարձել։ Օդանավակայանում նրան դիմավորել են հայրն ու ՌԴ ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան։ ՌԻԱ Նովոստիին ու Sputnik-ին տված հարցազրույցում Մարիա Բուտինան խոսել է իր ապրումների, ծրագրերի ու մորն ուղղված խնդրանքի մասին։
- Մարիա, մի քանի ժամ է, ինչ լքել եք ԱՄՆ-ն մեկուկես տարի ազատազրկումից հետո։ Արդեն գիտակցո՞ւմ եք, որ ամեն ինչ ավարտվել է։
– Այնպիսի տպավորություն է, ասես կյանքս երկու մասի է բաժանվել։ Ասես այն, ինչ եղել է, ինձ հետ չի պատահել։ Կարծում եմ՝ դա ինձ փրկեց, երբ ինձ կալանավորել էին։ Ինձ թվում է` այժմ ամեն ինչ միայն դրական ուղղությամբ է գնալու։ Ասես դրախտում լինեմ։ Ամեն ինչ այնքա՜ն լավ է։
– Ինչպե՞ս անցկացրեցիք այս օրը, որը Ձեզ համար վերջինն էր բանտում։
– Ամեն ինձ ստացվեց ծրագրածին հակառակ։ Ինձ թուղթ էին տվել, որի վրա գրված էր, որ ինձ առավոտյան ժամը ութին տանելու են։ Բնականաբար, ինձ ժամը ութին չտարան. տարան ժամը վեցին, մինչև նախաճաշը։
Բոլորին բաժիններում փակել էին։ Ինձ տարան մթության միջով։ Հինգ ամիս ընդհանուր ռեժիմով էի ապրել։ Տարան դրամարկղ, վերադարձրին գումարս կոպեկ առ կոպեկ, տասնմեկ ցենտ էլ ավել տվեցին. ամեն ինչ կատարյալ էր։ Կանխիկով։ Դոլարով։ Ծրարի մեջ դրեցին ու ասացին․ «Մարիա, դրեք Ձեր գրպանը»։ Ամեն ամսվա դիմաց ինձ հաջողվել էր 28 դոլար 80 ցենտ վաստակել։
©
Sputnik / Виталий Белоусов
Մարիա Բուտինան` օդանավակայանում
Բոլոր նրանց, ովքեր կարծում են, թե ամերիկյան բանտը դրախտ է, ասեմ, որ` ոչ։ Ամերիկյան բանտը դժոխք է։ Ու դա ստրկություն է, քանի որ դու չես կարող հրաժարվել աշխատելուց։ Եթե հրաժարվես` մեկուսարան կուղարկեն։
Հետո տարան, նորից վանդակում փակեցին։ Նախաճաշ խնդրեցի, փաթիլներ (хлопья) տվեցին։ Նույնիսկ նախաճաշ նախատեսված չէր։
– Իրերից ի՞նչ թողեցին վերցնեք։
Հետս մի քանի գիրք ու մի քիչ ընկուզեղեն վերցրի, քանի որ չգիտեի՝ կերակրելու են, թե ոչ։ Ու ճիշտ արեցի, քանի որ միայն ինքնաթիռում նորմալ կերակրեցին։
Երկրի մասին կարելի է դատել` ելնելով այն բանից, թե ինչպես են այնտեղ վերաբերվում դատապարտյալներին։ Ամերիկան իր դատապարտյալներին վատ է վերաբերվում։ Ի՞նչ խոսք կարող է լինել օտարների մասին։ Էլ ավելի վատ։
– Առաջին միտքը, երբ երկարատև ընդմիջումից հետո առաջին անգամ առանց թիկնապահների ու հսկողության հայտնվեցիք ինքնաթիռում։
– Փակեցի աչքերս ու շնորհակալություն հայտնեցի Աստծուն։ Պարզապես աղոթեցի։
– Ինչպե՞ս են տանը պատրաստվել Ձեր վերադարձին։
– Մայրս վաղուց է սկսել պատրաստվել հանդիպմանը։ Ճաշացանկի վերաբերյալ ամեն ինչ ճշտել է ինձանից։ Անկեղծ ասեմ. խոսում էի նրա հետ այդ թեմայով, բայց իրականում կարևոր չէ՝ ինչ եմ ուտելու կամ ինչ եմ հագնելու։
©
Sputnik / Виталий Белоусов
Մարիա Բուտինան` օդանավակայանում
Բայց կարծում եմ՝ միասին ծրագրեր կազմելը շատ կարևոր էր և՛ ինձ, և՛ նրա համար։ Մոր համար կարևոր է իմանալ, որ դուստրը վերադառնալու է։ Այնպես որ, այդ պատրաստությունները հոգեբանորեն կարևոր էին։ Ինձ համար էլ։ Գիտեի, որ այդ օրը կգա, բայց վախենում էի մտածել դրա մասին, քանի որ ինձ բազմիցս խաբել էին։
– Ձեր գալու կապակցությամբ հարազատներից ինչ-որ բան խնդրե՞լ էիք։
– Բանտում ամեն հինգշաբթի հավի օր էր։ Ու ամեն հինգշաբթի պայքարում էինք, քանի որ հավի ոտքերը շատ փոքր են, իսկ մենք ուտել էինք ուզում։ Ու դա միակ իսկական միսն է, որ տալիս են այնտեղ։
Մորս ասացի․ «Մամ, երբ գամ, խնդրում եմ՝ հինգ հատ հավ առ ու ջեռոցում պատրաստիր։ Սխտորով, ինչպես հարկն է։ Հինգն էլ կուտեմ»։
Մեկ էլ բանաններ։ Բանանն Ամերիկայում քիչ է։ Միայն տոն օրերին էին տալիս։ Այնպես որ` հավ ու բանան։
– Ի՞նչ եք պատրաստվում անել Ռուսաստանում առաջին օրերի ընթացքում։
– Ինչ պատահի։ Դժվար է ծրագրեր կազմել. պետք է մտքերս ի մի բերեմ, քնեմ երևի։ Ադրենալինի ու միջավայրի փոփոխության պատճառով դեռ շատ լարված եմ։
Միայն ծնողներիս հետ եմ հանդիպելու։ Միակ միտքը հիմա ու կալանավորման ժամանակ՝ ինչպե՞ս են նրանք։ Որքան էլ ինձ համար սարսափելի լիներ, նրանց համար ավելի սարսափելի է եղել։ Նրանց համար շատ ավելի դժվար էր նորությունների վազող տողից իմանալ, որ իրենց դստերը կալանավորել են։ Ամենաշատը նրանց համար էին մտածում։
Եվ հետո` որքան էլ որ սարսափելի լինեին իմ պայմանները, երևակայությունը սահմաններ չունի։ Ամենասարսափելին այն էր՝ ինչ էին պատկերացնում ծնողներս, երբ ես կալանավորման մեջ էի։
Ուրախ եմ, որ տուն եմ վերադառնալու։ Մի քանի օր Մոսկվայում կմնամ ու Բառնաուլ կվերադառնամ։
– Այս 18 ամիսների ընթացքում ի՞նչն էր ամենադժվարը։
– Ծնողներից մեկուսացված լինելը։ Երբ չէին թողնում՝ զանգեմ նրանց։ Երբ շաբաթական մեկ անգամ կամ ավելի հաճախ լսում էի հարազատ ձայնը, դա ինձ համար մի ամբողջ շաբաթվա հոգևոր սնունդ էր։
©
Sputnik / Виталий Белоусов
Մարիա Բուտինան ու հայրը` օդանավակայանում
– Բանտում ի՞նչ էիք աշխատում։
– Կամավոր էի։ Դասավանդում էի մաթեմատիկա։ Սովորեցնում էի այն մարդկանց, ովքեր ունեին դրա կարիքը։ Ամերիկայում մեր կենտրոնացված քննությունների նման քննություն կա։ Բանտում գտնվողների մեծ մասն ընդհանրապես կրթություն չունի։ Մեր փոքր ու միջին դասարանների աշակերտն ավելի շատ գիտի, քան այնտեղի 30-40–ն անց կանայք։ Նրանք անգամ բաժանում–բազմապատկում չգիտեն։ Բոլոր ուսանողներս հանձնեցին քննությունը։ Իրենցից շատ էի ուրախացել, քանի որ եթե հանձնում ես այդ քննությունը, քո ամեն տարուց յոթ օր հանում են։ Դա մեծ բան է։
©
Sputnik / Виталий Белоусов
Մարիա Բուտինան ու հայրը` օդանավակայանում
–Ինչի՞ համար են կրճատել Ձեր ժամկետը։
– Կրթության ու լավ վարքի համար կրճատեցին։ Ընդհանրապես ոչ մի իրավախախտում չունեի։ Ավելի շատ սպորտով էի զբաղվում, աշխատանքի էի գնում։
Աման լվանալու սենյակում էի աշխատում, կերակրամատուցման գծի վրա։ Բեռնաթափում էինք սառեցրած հավի բեռնատարները։
©
Sputnik / Виталий Белоусов
Մարիա Բուտինան ու հայրը` օդանավակայանում
– Ինչպե՞ս էիք փրկվում մենությունից։
– Գրաֆիկ էի կազմում։ Չխենթանալու համար շատ հագեցած ծրագիր պետք է ունենաս, ամեն ժամդ պետք է զբաղված լինի։ Հենց թուլանում ես ու սկսում մտածել, խճճվում ես. բա որ հանկարծ, ինչ կլինի, եթե...
Հոգևոր բնույթի շատ գրականություն ունեի։ Նաև ինքս ինձ առաջադրանք էի տվել․ ուսումնասիրում էի սրբանկարչությունը, հայտնի սրբանկարների, ներկերի տեսակների մասին գիրք ունեի։ Շատ եմ սիրում արվեստը։ Երեկոյան դասական գրականություն էի կարդում։
Վերընթերցեցի ռուսական դասական գրականություն՝ Չեխով, Լերմոնտով, Դոսվոևսկի։ Դասականներին բոլորովին այլ կերպ ընկալեցի։
Եվ սպորտ։ Օրական 90 րոպե։ Ինձ համար ծրագիր էի մշակել. շաբաթական երեք անգամ վազում էի, ամեն օր` մարզվում։ Դա իսկապես փրկություն էր։
©
Sputnik / Виталий Белоусов
Մարիա Բուտինան` օդանավակայանում
– Վիրավորվա՞ծ եք Ամերիայից, ամերիկացիներից։
– Ոչ։ Կարծում եմ՝ ամերիկացիներն այսօր ավելի շատ խղճահարության են արժանի, քանի որ նրանք կորցնում են իրենց երկիրը։ Նրանց մոտ արդարադատության համակարգ գոյություն չունի։
Նրանց մոտ բարգավաճում է ռասիզմը։ Այլ ազգության լինեի, ոչ ոք չէր էլ նայի իմ ուղղությամբ։ Բայց ես ռուս եմ։
թեգերը:
Պուգաչովան անցել է Անջելինա Ջոլիին. ովքեր են իսկական կանայք` ըստ ռուսաստանցիների
(Թարմացված է 23:49 04.03.2021)
Հանրային կարծիքի ուսումնասիրման համառուսական կենտրոնի հետազոտությունը նվիրված է մարտի 8-ի Կանանց միջազգային օրվան:
ԵՐԵՎԱՆ, 4 մարտի - Sputnik. Ռուսաստանցիներն իսկական կին են համարում Ալլա Պուգաչովային, Սոֆյա Ռոտարուին և Վալենտինա Մատվիենկոյին: Այսպիսին են ՀԿՈւՀԿ–ի (Հանրային կարծիքի ուսումնասիրման համառուսական կենտրոն)` Կանանց միջազգային օրվան՝ Մարտի 8-ին նվիրված հարցման արդյունքները։
ՀԿՈւՀԿ–ի տվյալներով՝ հարցվածների 6 տոկոսը իսկական կին է անվանել Պուգաչովային, 3 տոկոսը՝ Ռոտարուին, ևս 3 տոկոսը՝ Մատվիենկոյին:
©
Sputnik / Екатерина Чеснокова
Բացի նրանցից, ռուսաստանցիներն իսկական կանանց ցուցակում են ներառել Իրինա Խակամադային (2%), Վալերիային (2%), Ալիսա Ֆրեյնդլիխին (2%), Չուլպան Խամատովային (2%) և Անջելինա Ջոլիին (1%):
«ՀԿՈւՀԿ- Sputnik» համառուսաստանյան նախաձեռնողական հարցումն անցկացվել է փետրվարի 14-ին, մարտի 2-3-ին 18-ից բարձր տարիքի 1600 ռուսաստանցիների շրջանում: Հարցումն անցկացվել է հեռախոսով։
Կանանց միջազգային օրն ամեն տարի նշվում է մարտի 8-ին։ Առաջին անգամ տոնի անցկացման գաղափարը ծագել է 20-րդ դարի սկզբին։ Կանանց միջազգային օրը նշվում են կանանց ձեռքբերումները՝ անկախ ազգային կամ էթնիկ, լեզվական, մշակութային, տնտեսական և քաղաքական պատկանելություններից։
Արևմուտքը նոր պատժամիջոցներով երկաթե վարագույր է իջեցնում
(Թարմացված է 23:49 04.03.2021)
Նոր պատժամիջոցները, որոնք Արևմուտքը հաստատել է Ռուսաստանի դեմ, հեշտ է հեգնել․ չափազանց շատ թվացյալ հակասություններ և անհետևողականություն կա Ալեքսեյ Նավալնիի պատճառով ընդունվող որոշումներում։
Շատ ավելի բարդ է հասկանալ, թե ինչ տրամաբանությամբ են առաջնորդվում ԱՄՆ-ն և Եվրոպան և թե ինչ նպատակներ են նրանք հետապնդում։ Ներկայացնում ենք ՌԻԱ Նովոստիի սյունակագիր Իրինա Ալկսնիսի մտորումները։
Իսկ նրանց գոծողությունների օրինաչափությունն ու համաձայնեցվածությունը, չնայած տեղի ունեցածի բոլոր պարադոքսներին և տեղ-տեղ՝ անգամ աբսուրդային լինելուն, կասկած չեն թողնում, որ այդ ամենի հիմքում միանգամայն տրամաբանական նկատառումներ են։
Նախևառաջ պետք է նշել, որ արդեն բավականին վաղուց՝ 2010-ականների կեսերից, եվրոպացիներն ու ամերիկացիները այսչափ համերաշխություն և ոգևորութուն չէին ցուցաբերել Ռուսաստանի դեմ համատեղ գործողությունների հարցում։
Պատժամիջոցները Ատլանտյան օվկիանոսի երկու կողմերում հայտարարվեցին ոչ միայն միևնույն օրը, այլև գրեթե միևնույն պահին, այսինքն դա, անկասկած, «ռեժիսորական ղեկավարությամբ» արված քայլ էր։
Եվ հետո, նախապատրաստվող միջոցառումների «հրանոթային պատրաստությունը» նույնպես կայացավ դրամատուրգիայի բոլոր կանոններով․ շաբաթներ շարունակ աճեցնում էին անորոշության մակարդակը և եզրափակիչում ինչ-որ ցնցող բան էին խոստանում։
Իսկ փաստացի ամեն ինչ հերթական անգամ ավարտվեց սովորական դարձած «մի ռուբլու թափ առնել, մի կոպեկի խփել»-ով։ «Պատժվեցին» հիմնականում Ռուսաստանի ուժային գերատեսչությունների ղեկավարները, որոնց համար Արևմուտքի երկրներ մուտք գործելու արգելքը և այնտեղի նրանց տեսական ակտիվների սառեցումը լրիվ միևնույնն է։
Նմանատիպ իրավիճակ է նաև գիտական կազմակերպություններում, որոնց մեղադրում են «կենսաբանական և քիմիական զենքի արտադրության» համար։ Եվ արդեն իսկական անեկդոտ կարելի է համարել ԱՄՆ-ի որոշումը՝ դադարեցնել օգնություն հատկացնել Ռուսաստանին․ այնպիսի զգացողություն է, որ ամերիկյան գործընկերներն իրոք շարունակում են ապրել 1999թ․-ում։
Ընդ որում՝ Ալեքսեյ Նավալնին ինքը դեռ մի քանի ամիս առաջ ուղիղ տեքստով հայտարարել էր, որ անիմաստ են պատժամիջոցները «ինչ-որ գնդապետների կամ գեներալների դեմ, որոնք աշխարհում առանձնապես շատ չեն ճամփորդում և այնքան էլ շատ ունեցվածք կամ բանկային հաշիվներ չունեն Եվրոպայում»։
ԱՄՆ-ն որոշել է պատժել սաուդցիներին. Ռուսաստանն ու Իրանը կշահե՞ն դրանից
Նա այն ժամանակ Եվրոպական միությանը կոչ արեց «թիրախավորել ռուսաստանցի օլիգարխների փողերը»։
Պետք է խոստովանել, որ խոշոր գործարարներին հասցվածն իսկապես շատ ավելի զգայուն կլիներ թե՛ անձամբ նրանց, թե՛ ազգային տնտեսության համար։
Համատեղ ռազմավարական նախագծերի, ինչպիսին է, օրինակ, «Հյուսիսային հոսք 2»-ը,փակման մասին առավել ևս խոսելու կարիք չկա։
Սակայն Արևմուտքը, չնայած ռուսատյաց հռետորաբանության ամբողջ ուժգնությանը, կրկին գերադասեց «յոլա գնալ» արտաքնապես ազդեցիկ և հանդուգն առճակատման տեսք ունեցող, բայց, ըստ էության, միանգամայն անօգուտ քայլերով։
Ոչ պակաս տարօրինակ է ամերիկացիների և եվրոպացիների դիրքորոշումը ռուս ընդդիմադրի նկատմամբ, որին նրանք այդպիսի ջերմեռանդությամբ պաշտպանում են։
Մի կողմից՝ Արևմուտքը Նավալնուն շնորհել է Կրեմլի գլխավոր թշնամու և միաժամանակ գլխավոր զոհի կարգավիճակը՝ նրան զանազան պատիվներ մատուցելով։
ԵՄ-ն անգամ պատժամիջոցների նոր, գլոբալ ռեժիմ է ստեղծել՝ մարդու իրավունքների խախտման համար, և սահմանափակումների հայտարարումը դրա առաջին կիրառումն էր դարձել պատմության մեջ։
Իսկ Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանը զարմանահրաշ որոշում է կայացրել, պահանջելով ազատել բլոգերին՝ որպես ապահովման միջոց։
Մյուս կողմից, ակնհայտ է, որ ԱՄՆ-ն ու Եվրոպան բլոգերի անձի վերաբերյալ պատրանքներ չունեն։ Նույն ՄԻԵԴ-ը քաղաքական ենթատեքստ չի տեսել «Իվ Ռոշեի» գործում, որի պատճառով Նավալնին հայտնվել է Վլադիմիրի մարզի գաղութում։
Իսկ Amnesty International-ին չօգնեց նրանց ողջ ականավոր բարոյական ճկունությունն ու քաղաքական կոնյունկտուրիզմը։ Կազմակերպությունը հրաժարվել է ընդդիմադիրին համարել «խղճի բանտարկյալ», և դա կարելի է հասկանալ. Ժամանակին նա իր ռասիզմի և այլատյացության մեջ չափազանց հեքիաթային մեկնաբանություններ է տվել։
Ի դեպ, ի սկզբանե Եվրամիությունը նույնիսկ մտածում էր պատժամիջոցների իր նոր ռեժիմը կոչել Ալեքսեյ Նավալնիի անունով։ Բայց ըստ ամենայնի՝ այնտեղ էլ ինչ-որ մեկը ժամանակին հասկացել է, որ դա պետք չէ անել՝ հաշվի առնելով «հերոսի» բեքգրաունդը, և այդ գաղափարից հրաժարվել են։
Արդյունքում Արևմուտքի, հատկապես Եվրոպայի պահվածքը նման է մի կողմից մյուսը նետվելուն՝ Մոսկվայի հետ հակամարտության համար ձեռքի տակ ընկած ու ոչ այնքան հարմար առիթների օգտագործմամբ ու, ընդհանուր առմամբ, արտաքուստ անհետևողական գործողությունների խառնուրդով։
Ինչպես է ՆԱՏՕ-ն վերակազմակերպվում Բայդենի օրոք
Ռուսաստանի հարաբերությունները Եվրոպայի և ԱՄՆ-ի հետ հենց հիմա հերթական վերափոխման են ենթարկվում։
Անցած տասնամյակի կեսերին տեղի ունեցած բուռն իրադարձություններն Արևմուտքի համար փորձ էին վերջնականապես ճզմել Ռուսաստանը, ստիպել լիակատար տնտեսական և աշխարհաքաղաքական կապիտուլյացիայի դիմել։ Ընդ որում, նա ոչ մի կասկած չուներ, որ իր նախաձեռնության հաջողությամբ է պսակվելու։
Ավելին, այնտեղ համոզված էին, որ դրան կարելի է հասնել «քիչ արյունով»՝ ոչ այնքան ցավոտ միջոցներով, քանի որ, օրինակ, Մոսկվայի անջատումը SWIFT-ից խիստ տհաճ կլիներ արևմտյան բիզնեսի համար։
Իսկ Ռուսաստանը հերթական անգամ անակնկալ մատուցեց՝ դիմակայելով հավաքական ճնշմանը, և մի քանի տարի իրավիճակն անկայուն հավասարակշռության մեջ մնաց։
Անվանապես դիմակայությունը պահպանվում էր, բայց պատժամիջոցները վերածվեցին խեղաթյուրման և դատարկ ձևականության։ Իսկ բովանդակային առումով կողմերի, հատկապես Եվրոպայի հետ, համագործակցությունը սկսել է արագորեն վերականգնվել։
Բայց վերջին մի քանի տարիների, հատկապես՝ անցյալ տարվա իրադարձությունները ստիպեցին Արևմուտքին վերջապես սթափ նայել Ռուսաստանին և վերաիմաստավորել նրա մասին իր պատկերացումները։
Նա հասկացավ, որ գործ ունի ոչ թե պատահական շեղման հետ՝ մարող «չարի կայսրության» պատահական հաջողության տեսքով, այլ արագ ուժ հավաքող մեծ տերության հետ, որն ունի հսկայական ներուժ, լուրջ հավակնություններ և թաքնված բազմաթիվ հաղթաթղթեր (ընդհուպ մինչև արդյունավետ պատվաստանյութ արագ ստեղծելու ունակություն)։
Իսկ եթե ինչ-որ բանով Եվրոպային կարելի է հաստատ վախեցնել, ապա դա իրականում հզոր Ռուսաստանով։ Ըստ ամենայնի, այնտեղ իսկապես լավ վախեցան՝ ամենուր տեսնելով Մոսկվայի հարձակումների նշանները բազմաթիվ ՝ տնտեսական, քաղաքական, գաղափարախոսական, մեդիա ուղղություններով։
Բայց ահա սեփական ուժերի հանդեպ վստահությունը հարևաններին ակնհայտորեն պակասում է, ինչի արդյունքում հենց հիմա նրանք արագ իջեցնում են նոր երկաթե վարագույրը և խորացնում հարաբերությունների խզումը՝ որպես ինքնապաշտպանության միջոց։
Փաստացի, Արևմուտքը փորձում է վերստեղծել սառը պատերազմի կոնֆիգուրացիան, երբ հակամարտող կողմերի միջև եղել են փոխշահավետ ռազմավարական համագործակցության որոշակի ալիքներ, բայց մնացած ամեն ինչ ամբողջությամբ փակվել է։
Ճիշտ է, այն ժամանակ արտասահմանից «կործանարար ազդեցությունը» թույլ չտալու հիմնական ջանքերը գործադրվում էին սահմանի այս կողմից։
Իսկ հիմա, ըստ ամենայնի, արևմտյան աշխարհը լրջորեն մտադրվել է վերարտադրել ԽՍՀՄ-ի այդ ձախողված փորձը։
Այս խնդիրը լուծելու համար Ալեքսեյ Նավալնիի օգտագործումը կարելի է համարել բավականին հաջող: Թեև Եվրոպայի և Նահանգների՝ խորհրդային «փոցխերով» անցնելու ձգտումը խորը տարակուսանք է առաջացնում։
Արմեն Սարգսյանի անունից ծաղիկներ են դրվել Վազգեն Սարգսյանի շիրիմին և հուշարձանին
(Թարմացված է 12:13 05.03.2021)
Հայաստանի Ազգային հերոս, Արցախի հերոս, ՀՀ պաշտպանության առաջին նախարար Վազգեն Սարգսյանն այսօր կդառնար 62 տարեկան։ԵՐԵՎԱՆ, 5 մարտի - Sputnik. Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանի անունից հարգանքի տուրք է մատուցվել Հայաստանի Ազգային հերոս, Արցախի հերոս, Հայաստանի պաշտպանության առաջին նախարար Վազգեն Սարգսյանի հիշատակին։ Տեղեկությունը հայտնում են ՀՀ նախագահի մամուլի ծառայությունից։
Նշենք, որ այսօր` մարտի 5–ին Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան օրն է։ Սպարապետը կդառնար 62 տարեկան։
«Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան օրվա առթիվ հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանի անունից այսօր ծաղիկներ են դրվել «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում Վազգեն Սարգսյանի շիրիմին, ինչպես նաև նրա ծննդավայրում գտնվող՝ Վազգեն Սարգսյանի հիշատակը հավերժացնող հուշարձանին»,–ասված է հաղորդագրության մեջ:
Վազգեն Սարգսյանի տուն-թանգարանն ու հուշարձանը գտնվում են Արարատի մարզի Արարատ գյուղում։
Վազգեն Սարգսյանը ծնվել է 1959 թվականի մարտի 5-ին Խորհրդային Հայաստանի Արարատ գյուղում, Գրետա և Զավեն Սարգսյանների ընտանիքում: Իր գյուղի միջնակարգ դպրոցը ավարտելուց հետո՝ 1976-1979 թվականներին սովորել է Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտում: 1979-1983 թվականներին աշխատել է գյուղի միջնակարգ դպրոցում՝ որպես ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ:
Վազգեն Սարգսյանը կանգնած է Հայոց բանակի ստեղծման ակունքներում։ Նա իր ակտիվ գործունեությունը սկսել է 1988 թվականին Ղարաբաղյան շարժման ժամանակ:
Նա 1991-1992 թվականներին եղել է Հայաստանի Հանրապետության առաջին պաշտպանության նախարարը և այնուհետև՝ 1995-1999 թվականներին: 1999 թվականի հունիսի 11-ից մինչև իր սպանությունը՝ նույն թվականի հոկտեմբերի 27-ը, Վազգեն Սարգսյանը եղել է ՀՀ վարչապետը։
Վազգեն Սարգսյանը եղել է Արցախյան ազատամարտի ամենաակտիվ զինվորական հրամանատարներից մեկը: Տարբեր պաշտոններում նա մասնակցել է ռազմական գործողությունների մինչև 1994 թվականը, երբ կնքվեց զինադադար, և դե ֆակտո Արցախը ձեռք բերեց անկախություն:
թեգերը: