Էդմոն Մարուքյան

Ամենակարևորը եվրոպացիների ելույթներն են. ի՞նչ կփոխի ԵԽԽՎ նիստում գերիների հարցի քննարկումը

78
(Թարմացված է 17:36 19.04.2021)
ԵԽԽՎ-ում հայկական պատվիրակության ներկայացուցիչ, ԱԺ «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Էդմոն Մարուքյանը Sputnik Արմենիայի եթերում խոսել է հայ գերիների վերադարձի հարցով Ստրասբուրգում սպասվող ելույթի և Ադրբեջանի ու Թուրքիայի պատվիրակների արձագանքի մասին։

 

«Ռազմագերիների վերադարձի հարցը հումանիտար խնդիր է և առաջադեմ երկրների ճնշումը շատ կարևոր է». Մարուքյան

Քննադատությունների ճնշման արդյունքում այս անգամ հայկական պատվիրակությանը հաջողվեց հայ ռազմագերիների հարցը ԵԽԽՎ լիագումար նիստում բարձրաձայնելու հնարավորություն ստանալ։ Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում այս մասին ասաց Ստրասբուրգում հայկական պատվիրակության ներկայացուցիչ, ԱԺ «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Էդմոն Մարուքյանը։

«Թշնամական Թուրքիայի ու Ադրբեջանի պատվիրակներն, ինչ խոսք, ջանք չխնայեցին վերաբերյալ իրենց թեզն առաջ տանելու և հայկական պատվիրակության փաստարկներին «երանգներ» հաղորդելու հարցում. երկու երկրների պատվիրակներն էլ դեմ քվեարկեցին, սակայն հայկական լոբբինգն ի վերջո արդյունք տվեց»,–նշեց Մարուքյանը։ 

Նրա խոսքով` սա լավ հնարավորություն է եվրոպական բարձր ամբիոնից միջազգային հանրության ուշադրությունը հրավիրելու Ադրբեջանում պահվող հայ ռազմագերիներին Հայաստան վերադարձնելու խնդրին, և նաև Ադրբեջանի վրա ճնշումն ուժեղացնելու համար։

«Սա է ճանապարհը, ուրիշ ճանապարհ չկա, որովհետև ռազմագերիների վերադարձի հարցը հումանիտար խնդիր է, և առաջադեմ երկրների ճնշումն այստեղ շատ անհրաժեշտ է»,- ասաց նա։

Ելույթները նախատեսված են վաղը. հայկական պատվիրակության ամբողջ կազմը գրանցված է և պատրաստ ԵԽԽՎ ամբիոնից հնչեցնելու Բաքվի բանտերում ապօրինի պահվող մեր հայրենակիցների վերադարձի հարցը։ Թե ում կամ քանի ներկայացուցչի կհաջողվի խնդիրը բարձր անբիոնից հնչեցնել, հայտնի չէ, պարզ կլինի նիստի մեկնարկից հետո։

Մարուքյանը նշեց, որ հայկական պատվիրակության ելույթներից պակաս կարևոր չեն նաև եվրոպացի գործընկերների խոսքը։

«Վաղվա դեբատում ամենակարևորը եվրոպացի մեր գործընկերների ելույթներն են լինելու, որովհետև մենք այստեղ աշխատանք ենք տանում, որ իրենք խոսեն ու նորից չվերածվի հայ-ադրբեջանական կռվի, որ եվրոպական մեր գործընկերները, միջազգային հանրությունն այս թեմայով իր ասելիքն ասի»,- նշեց Մարուքյանը։

Ազատություն հայ ռազմագերիներին․ ԵԽԽՎ նիստից առաջ Մարուքյանը բողոքի ակցիա է անցկացրել

Իսկ մինչ այդ այսօր ԵԽԽՎ ամբիոնից Մարուքյանը կխոսի վերջերս Ադրբեջանում բացված «պուրակի» մասին`Եվրոպայի առաջ բացահայտելու Ադրբեջանի կողմից իրականացվող հայատյաց քաղաքականության արյունոտ դեմքը։

Հիշեցնենք` այսօր Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովի (ԵԽԽՎ) օրակարգում կքննարկվի Ադրբեջանում պահվող հայ ռազմագերիների հարցը։

Քվեարկությանը մասնակցած պատվիրակներից 93-ը կողմ են քվեարկել, 21-ը` դեմ, 18-ը` ձեռնպահ։

Նախորդ նստաշրջանին չհաջողվեց բանավեճ ունենալ այդ թեմայով, քանի որ այլ հարցեր ավելի էին կարևորվել եվրոպական այլ երկրների պատվիրակների համար։

Հիշեցնենք, որ ոչ պաշտոնական տվյալներով` մոտ 200 ռազմագերի կա Ադրբեջանում, բայց Ադրբեջանը հայտարարում է, որ իրենց մոտ ոչ մի ռազմագերի այլևս չկա, կան միայն «հայ ահաբեկիչներ»։

Մինչ օրս Ադրբեջանից Հայաստան է վերադարձվել 69 գերի, այդ թվում՝ քաղաքացիական անձինք։ Իսկ Հայաստանն Ադրբեջանին է փոխանցել 15 անձի, նրանց թվում ոչ միայն ռազմագերիներն են, այլև Արցախում երեխայի սպանության ու այլ հանցագործությունների համար դատապարտված ադրբեջանցիներ Շահբազ Գուլիևն ու Դիլհամ Ասկերովը։

Ադրբեջանի ներկայացուցիչը ԵԽԽՎ-ին կոչ է արել «չեզոքացնել» Նաիրա Զոհրաբյանին

78
թեգերը:
Եվրախորհրդի խորհրդարանական վեհաժողով (ԵԽԽՎ), Էդմոն Մարուքյան, Եվրոպա, գերի
Ըստ թեմայի
Ադրբեջանը հայ գերիների հարցում մեկ հիմնական թեզ ունի. Միքայել Մելքումյան
ՄԻՊ–ը գերիների հարցով դիմել է ԵԱՀԿ նախագահին, ՄԽ համանախագահներին և այլ մարմինների
«Որովհետև չէին գնացել գերիների հետևից». Ավագյանը` դատարկ ինքնաթիռի ու շահարկումների մասին
Նիկոլ Փաշինյան, Արցախ

ՀՀ դիվանագիտությունը պատրաստ չէ երկխոսության. Արցախի կարգավիճակի հարցն անորոշ է

42
(Թարմացված է 17:52 11.05.2021)
«Իրականում» հաղորդաշարի հեղինակ Արման Վանեսքեհյանն անդրադարձել է Արցախի կարգավիճակի բանակցային գործընթացին։ Ծրագրի հեղինակի ու քաղաքագետների կարծիքով` ՀՀ ղեկավարությունը պատրաստ չէ և խուսափում է Արցախի կարգավիճակի համար կռիվ տալ։
«Իրականում». Արցախի կարգավիճակով զբաղվելու ժամանակն է, իսկ Հայաստանի իշխանությունները պատրաստ չեն

Իրականում Հայաստանի ներքաղաքական հարթակներում ընթացող եռուզեռի պատճառով արցախյան հիմնահարցը հանրության ուշադրությունից դուրս է մղվել:

Արցախի կարգավիճակը կարգավորելու ժամանակն է. Բաքուն սադրանքներով է պատասխանում

Մարդիկ մտահոգ են ապագա ընտրություններով, վիճում են, բանավիճում, թե ով ում է ձայն տալու, որ քաղաքական գործչին կամ կուսակցությանը: Ու ամենակարևորը` արցախյան բանակցային գործընթացը, և դրա հետ փոխկապակցված Հայաստանի ապագան կարծես թե երկրորդ պլան են մղվում։

Արցախի ԱԺ նախագահը պատասխանել է Սահիդովի` «Ստեփանակերտն անցնելու է Ադրբեջանին» գրառմանը

42
թեգերը:
կարգավիճակ, Դիվանագետ, Հայաստան, Արցախ
թեմա:
Իրականում / Օրացույց
Ըստ թեմայի
Արցախի նախագահականում քննարկվել է բռնազավթված համայնքների իրավական կարգավիճակի հարցը
Արցախի խորհրդարանն առաջարկում է Ադրբեջանին անցած տարածքներին տալ «օկուպացվածի» կարգավիճակ
Նիկոլ Փաշինյանը Մոսկվայում խոսել է Արցախի կարգավիճակի մասին 
Արցախի կարգավիճակ, գերիների վերադարձ. էլ ինչ են քննարկել Հայաստանի և Արցախի ԱԳ նախարարները
Արա Քառյան

«Ազգային արժույթի փոխարժեքն արհեստականորեն պահելն իմաստ չունի». Քառյանը` ասիմետրիայի մասին

41
«Լոգիկա» գործարար, ֆինանսական և տնտեսական անկախ հետազոտությունների կենտրոն» ՀԿ-ի նախագահ Արա Քառյանը Sputnik Արմենիայի եթերում անդրադարձել է ազգային արժույթի տատանումների խնդրին։
Քառյան. «Ազգային արժույթի կուրսն արհեստականորեն պահելն իմաստ չունի, կընկնենք ասիմետրիայի մեջ»

Արա Քառյանի դիտարկմամբ` ՀՀ կենտրոնական բանկը վաղուց է որդեգրել դրամի լողացող փոխարժեքի քաղաքականությունը, իսկ թե կհաջողվի փոխարժեքը կայուն պահել, թե ոչ, կախված է բազմաթիվ գործոններից։

«Կարծում եմ, որ ազգային արժույթի տատանվող փոխարժեքը կլինի կառավարելի միջակայքում։ Մենք այս դժվար ժամանակահատվածում, պայմանավորված կորոնավիրուսով ու պատերազմով, իհարկե ունեցանք գնաճ և փոխարժեքի բարձրացում, բայցևայնպես դրանք տարբեր երևույթներ են, որովհետև փոխարժեքը համարժեք չէ գնաճին»,– Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում ասաց տնտեսագետը։

Քառյանի գնահատմամբ`այն, ինչ աստիճանաբար իրականացրեց ԿԲ–ն, իրատեսական էր, սակայն արհեստականորեն դրամի փոխարժեքը պահելն էլ իմաստ չունի, այլապես նորից կընկնենք ասիմետրիայի մեջ, որը բոլոր դեպքերում խախտում է համամասնությունները, և քանի որ մենք ներկրող երկիր ենք, ուստի տնտեսագետի համոզմամբ` արտահանողներին խթանելու համար պետք չէ թույլ տալ որևէ ասիմետրիա։

Հիշեցնենք, որ վերջին 4-5 տարիներին՝ մինչև 2020 թ-ի ճգնաժամային իրադարձությունները, Հայաստանում դոլարի փոխարժեքը հիմնականում է կազմում էր 480-485 դրամ։ 2020 թ-ի նոյեմբերին այն աճեց մինչև 520 դրամ և կայունացավ, բայց ապրիլի սկզբին ավելացավ մինչև 530 դրամ և ավելի։ ԿԲ ինտերվենցիայից հետո հայկական դրամի փոխարժեքը նվազեց մինչև 520 դրամ:

Հավելենք, որ դրամի կտրուկ անկումը զսպելու համար Հայաստանի ԿԲ–ն արժույթ է «ներարկել» շուկա, այլ կերպ ասած՝ ինտերվենցիա է կատարել։ ԿԲ-ն արդեն հնարավորություն է տվել առևտրային բանկերին շահավետ պայմաններով համալրելու արժույթի պաշարները։

41
թեգերը:
տնտեսագետ, դոլար, դրամ, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Կառավարությունը փորձում է փրկել «Հրազդանցեմենտը», ԱԺ–ն առաջարկում է չխանգարել մյուսներին
Ինչով է պայմանավորված սննադամթերքի գնաճը. պարզաբանում է տնտեսագետը
Հայաստանի բանկերը պետք է հավելյալ հարկ վճարեն հակաճգնաժամային վարկերի համար. տնտեսագետ
Ամերիկացի զինծառայողներ

Ամերիկացիները «աֆղանական ռումբը» Ռուսաստանի՞ն են նետում

0
Եթե Աֆղանստանում լայնածավալ քաղաքացիական պատերազմ սկսվի, իսկ նման վտանգ կա, հրդեհը կհասնի Միջին Ասիա, ու Ռուսաստանը ստիպված կլինի մարել այն: Մանրամասները՝ ՌԻԱ Նովոստիի նյութում։

Պյոտր Ակոպով

Այն բանից հետո, երբ ապրիլի կեսերին Ջո Բայդենը հայտնեց Աֆղանստանից զորքերի ամբողջական դուրսբերման ամսաթիվը մայիսի 1-ից սեպտեմբերի 11-ը տեղափոխելու որոշման մասին, երկրում ավելի ու ավելի շատ արյուն է թափվում՝ բռնության կտրուկ աճ, հարյուրավոր զոհեր: Միայն մայիսի 8-ին Քաբուլի Դաշտ-է -Բարչի շրջանում տեղի ունեցած պայթյունի հետևանքով զոհվել է գրեթե վաթսուն մարդ, հիմնականում 11-15 տարեկան աշակերտուհիներ: Ի՞նչ է տեղի ունենում։ Ինչ-որ մեկը չի՞ ուզում զորքերը դուրս բերել, թե՞ ընդհակառակը՝ ինչ-որ մեկն արագացնում է ամերիկացիներին, դրդում է դուրս գալ։ Իսկ ի՞նչ կլինի նրանց հեռանալուց հետո։

Ռուսաստանի համար դա կարևոր հարց է։ Չնայած ԽՍՀՄ փլուզմանը, Ռուսաստանն Աֆղանստանի հետ, ըստ էության, նախկինի պես ընդհանուր սահման ունի։ Տաջիկստանը, որին բաժին է ընկնում Աֆղանստանի հետ նախկին խորհրդային սահմանի մեծ մասը, մտնում է ՀԱՊԿ-ի մեջ, այսինքն՝ ՌԴ ռազմական դաշնակիցն է։ Ուզբեկստանն ու Թուրքմենստանը, որոնք սահմանակից են Աֆղանստանին, նույնպես մտնում են ռուսական ազգային շահերի և ռուսական պատասխանատվության գոտու մեջ։ Եթե Աֆղանստանում լայնածավալ քաղաքացիական պատերազմ բռնկվի, դրա հրդեհի ծուխը կծածկի ամբողջ Միջին Ասիան, իսկ վատագույն դեպքում կրակն էլ կհասնի դրան, չէ՞ որ Աֆղանստանում ապրում են նույն ժողովուրդները, ինչ հիշատակված նախկին խորհրդային բոլոր երեք հանրապետություններում։

Ռուսաստանում նույնիսկ կարծիքներ են հնչում, որ ամերիկյան զորքերի դուրսբերումը պարտություն չէ, այլ գրեթե դիվերսիա ՌԴ-ի դեմ. իբր, Վաշինգտոնն այդ կերպ շեղում է Կրեմլի ուշադրությունը դեպի արևելք, որտեղ հիմա ամեն ինչ կբռնկվի, և ռուսները ստիպված կլինեն բոլոր ուժերը նետել միջինասիական մղձավանջի մարմանը։ Գուցե ընդհանրապես խնդրենք, որ ամերիկացիներին մնան։

Նման կեղծ դավադրության տեսությունը ծիծաղելի է. ամերիկացիներն Աֆղանստանում իրենց ուզածից ոչ մի բանի չեն հասել։

«Ալ-Քաիդան»* վերացրե՞լ են, թե՞ այն եղել և մնում է ցանցային կազմակերպություն, որը միավորում է տարբեր կառույցներ և խմբավորումներ իսլամական աշխարհի տարբեր մասերում։ Այո, դրանք ծայրահեղական խմբավորումներ են, բայց չէ՞ որ Աֆղանստանի օկուպացիան ամերիկացիների կողմից իսլամական աշխարհում միայն ուժեղացրել է ատելությունը յանկիների հանդեպ, այսինքն՝ փաստացի աշխատել է ջիհադականների ազդեցության աճի վրա։

Ինչո՞ւ Ջո Բայդենը որոշեց Ադրբեջանին ռազմական օգնություն ցուցաբերել

Հաղթեցի՞ն թալիբներին։ Բայց նրանք ամերիկացիների հեռանալուց հետո մոտ ժամանակներս իշխանության կգան Քաբուլում  կա՛մ խաղաղ ճանապարհով, որպես կոալիցիոն կառավարության մաս, կա՛մ ռազմական, այդ դեպքում արդեն՝ միանձնյա։

Ամերիկացիներն ուզում էին Աֆղանստանից ճնշում գործադրել Ռուսաստանի և Չինաստանի (ինչպես նաև Իրանի) վրա, պլացդարմ կառուցել Եվրասիայի առանցքային տարածաշրջանում մշտական ներկայության համա՞ր։ Ուզում էին, բայց դրա համար պետք էր Աֆղանստանին իրապես ենթարկել ու վերահսկողության տակ վերցնել։ Նման բան չեղավ։ Ամերիկացիները ստիպված կլինեն ոչ միայն հեռանալ, վատագույն դեպքում նրանք ստիպված կլինեն իրենց հետ տանել տասնյակ հազարավոր աֆղանցիների, որոնք աշխատում էին նրանց համար։ Այն նույն կոլաբորացիոնիստներին՝ օկուպանտների աջակիցներին, չէ՞ որ նրանց հենց այդպես են վերաբերվում ոչ միայն թալիբները։ Այսինքն՝ Աֆղանստանում ԱՄՆ-ի դիրքերը ոչ թե պարզապես խարխլվելու, այլև ոչնչացվելու են։

Բայց չէ որ ԱՄՆ-ն դուրս գալուց հետո ուզում է ամրապնդվել հարևան երկրներում։ Ահա և The Wall Street Journal-ը մայիսի 8-ին հաղորդել է, որ Վաշինգտոնը «փնտրում է տարածաշրջանային պլացդարմներ՝ Աֆղանստանից զորքերի դուրսբերումից հետո զորքեր տեղակայելու ու թալիբների նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու համար»: Դիտարկվող տարբերակների թվում են ինչպես հարևան, այնպես էլ ավելի հեռավոր երկրներ, օրինակ՝ ԱՄԷ-ն, դիտարկվում են Պարսից ծոցում ռազմածովային ուժերի նավերի տեղակայման հնարավորությունները:

Բայդենն արդեն խոստացել է, որ եթե «Ալ-Քաիդան» կամ «Իսլամական պետությունը»* Աֆղանստանում սպառնալիք ներկայացնեն Ամերիկայի կամ դրա շահերի համար, ապա Նահանգները ավիահարվածներ կհասցնեն: Բայց ամերիկացիներն ուզում են արագ արձագանքման հնարավորություն ունենալ, չէ որ սեպտեմբերի 11-ից հետո (իսկ խոսում են նույնիսկ հուլիսի կեսերի մասին) Աֆղանստանում չի մնա ո՛չ ամերիկյան, ո՛չ էլ ընդհանրապես որևէ օտար զորք, և ինչ անել ամերիկյան դեսպանատան (որտեղ ուզում են մինչև 1000 մարդ թողնել) վրա հարձակման դեպքում։ Օգնություն ուղարկել Պակիստանի՞ց: Հեռու է, ու դրա հետ հարաբերությունները գնալով վատանում են, ուստի «ռազմաբազաների ստեղծման համար ամենանախընտրելի տարբերակը կլիներ Ուզբեկստանն ու Տաջիկստանը, որոնք անմիջական սահման ունեն Աֆղանստանի հետ, ու անհրաժեշտության դեպքում կապահովեին զորքերի արագ տեղաշարժը»:

Սակայն The Wall Street Journal-ը նշում է, որ Ռուսաստանն ու Չինաստանը կարող են խանգարել ամերիկյան ծրագրերի իրականացմանը։ Իհարկե, այդպես էլ կա. ոչ ոք ամերիկացիներին թույլ չի տա ամրապնդվել Կենտրոնական Ասիայում։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից հետո Ռուսաստանը թույլ տվեց Նահանգներին բազաներ ստեղծել Ղրղզստանում և Ուզբեկստանում, բայց այդ ժամանակ Ռուսաստանը թույլ էր, և ԱՄՆ-ի հետ հարաբերությունները ակտիվ առճակատման մեջ չէին։ Այժմ Միջին Ասիայում ամերիկացիների ոչ մի, նույնիսկ ժամանակավոր ամրագրման մասին խոսք լինել չի կարող. Աֆղանստանի 20-ամյա օկուպացիայից հետո նրանք ստիպված կլինեն ամբողջովին հեռանալ տարածաշրջանից, որի անվտանգության համար պատասխանատու կլինի Ռուսաստանի ու Չինաստանի կողմից ստեղծված Շանհայի համագործակցության կազմակերպությունը։  ՇՀԿ-ի մեջ մտնում են ոչ միայն Կենտրոնական Ասիայի բոլոր հանրապետությունները, այլև Հնդկաստանն ու Պակիստանը, իսկ շուտով լիարժեք մասնակցի կարգավիճակ կստանա նաև Իրանը:

Պակիստանը կարող է միջուկային տեխնոլոգիաներ տրամադրել Թուրքիային․ հնդկական ԶԼՄ-ներ

Այսինքն՝ Աֆղանստանն ամբողջովին շրջապատված կլինի ՇՀԿ անդամ երկրներով, այն դեպքում, երբ այն միայն դիտորդի կարգավիճակ ունի։ Քաբուլը ՇՀԿ չի մտել միանգամայն օբյեկտիվ ցուցանիշներով. օկուպացված և լիարժեք ինքնիշխանությունից զուրկ երկիրը դաշինքի անդամ չի կարող լինել։ ՇՀԿ-ի նպատակը Ասիայում խաղաղության պահպանումն է, առաջին հերթին խոսքը Կենտրոնական Ասիայի մասին է։ ՇՀԿ-ն առայժմ իր խաղաղապահները չունի, ու Աֆղանստան զորք մտցնելու կարիք էլ չկա՝ մի օկուպանտներին մյուսով փոխարինելով։

Աֆղանցիներն արդեն ավելի քան քառասուն տարի կռվում են միմյանց դեմ, իսկ 28 տարի՝ նաև օտարերկրյա զորքերի դեմ։ Պետք է քաղաքական պայմաններ ապահովել ներաֆղանական լիարժեք երկխոսության և եթե ոչ հաշտեցման, ապա գոնե տարբեր ժողովուրդների, քաղաքական, կրոնական, ցեղային և կլանային կառույցների թեկուզ զինված, բայց խաղաղ գոյակցության համար։ Առանց արտաքին, առավել ևս՝ ատլանտյան միջամտության, բայց բոլոր հարևանների ու մերձավոր երկրների՝ Ռուսաստանի, Չինաստանի, Պակիստանի, Իրանի ու Հնդկաստանի ակտիվ մասնակցությամբ (և ազդեցությամբ):

Թեև ԱՄՆ-ն նույնպես կարող է և պետք է մասնակցի աֆղանցիների հաշտեցմանը, բայց ահա Աֆղանստանում նրանց կողմնակիցների նկատմամբ վերաբերմունքը զորքերի դուրսբերումից հետո կարող է խոչընդոտել ցանկացած երկխոսության։ Ինչևէ, ամերիկացիների հեռանալուց հետո Աֆղանստանի համար պատասխանատվության հիմնական բեռը կդրվի ՇՀԿ-ի և հատկապես դրա երեք մասնակիցների՝ Ռուսաստանի, Չինաստանի և Պակիստանի վրա։ Դա և՛ նրանց, և՛ Աֆղանստանի ժողովրդի շահերից է բխում։ Աֆղանստանում ներքին բարդագույն հակասությունները առիթ չեն դրա վրա խաչ քաշելու կամ դրանից ռազմական պատով առանձնանալու համար։ Երկրորդը պարզապես անհնար է, իսկ առաջինը չի համապատասխանում Քաբուլի հարևանների և Ասիայի մեծ տերությունների, այդ թվում՝ Ռուսաստանի շահերին։

ՇՀԿ-ի նվազագույն խնդիրը այն է, որ թույլ չտա աֆղանական հիմնախնդրին դուրս գալ երկրի սահմաններից ու հասնել այն մակարդակին, երբ ՀԱՊԿ-ը ստիպված կլինի զբաղվել դրանով։ Իսկ առավելագույն խնդիրն է աֆղանական բոլոր կողմերին դրդել իրական հաշտեցման և նոր դաշնային Աֆղանստանի կառուցման։ Քաջարի ու այդքան վիշտ տեսած ժողովուրդը պետք է վերջապես ապրի հանգիստ, ինքնուրույն ու խաղաղ կյանքով իր լեռնային երկրում։ Իհարկե, ոչ Շվեյցարիայի պես։

Թուրքերը պահանջում են դուրս բերել ամերիկյան ռազմակայանները. հանրահավաք «Ինջիրլիքում»

Աֆղանստանը Շվեյցարիա չի դառնա. երկրում արևմտյան չափանիշներ հաստատելու փորձերը միայն վնասել են նրան, բայց այն լիարժեք իրավունք ունի Կենտրոնական Ասիայի համար լարվածության օջախից վերածվելու իր բոլոր ընկերների համար խաղաղ հարևանի: Պետք է միայն օգնել աֆղանցիներին վերադառնալ ինքնուրույն խաղաղ կյանքին՝ իրենց համար, այլ ոչ թե հանուն աշխարհաքաղաքական շահերի և օտար ստրատեգների փորձարկումների։

* Ռուսաստանում արգելված ահաբեկչական կազմակերպություն

0
թեգերը:
Չինաստան, Ռուսաստան, Աֆղանստան, ԱՄՆ
Ըստ թեմայի
Ամերիկացիները պատրաստվում են ակտիվանալ Արկտիկայում
Ինչու է ԱՄՆ–ը տանուլ տալիս բոլոր պատերազմները
Ռուսաստանը ռազմական ծախսերի գծով առաջին հնգյակում է. միտումները` աշխարհում և ԱՊՀ–ում