ԵՐԵՎԱՆ, 7 ապրիլի — Sputnik, Արամ Գարեգինյան․ Ստեփանակերտում երկար տարիներ միայն մեկ եկեղեցի է եղել (Սուրբ Հակոբ)։ Այսօր՝ ապրիլի 7-ին, օծեցին երկրորդը՝ Աստվածամոր Սուրբ Հովանի եկեղեցին։ Այն իր հորինվածքով հիշեցնում է Զվարթնոցի հայտնի տաճարը։

Ստեփանակերտի Մայր տաճարը նույնպես եռահարկ է։ Նայեք վերև՝ երկինք, և կտեսնեք, թե որքան թեթև ու ամուր է կանգնած այդ եկեղեցին իր հողում։ Իսկ դրա համար ինչո՞ւ նայել վերև։
«Հիշում եմ, մենք կանգնած էինք Շուշիի ժայռի վրա՝ Ստեփանակերտի վերևում։ Հորիզոնում սարերն էին։ Եվ Պարգև սրբազանն ինձ ասաց․ «Տեսնո՞ւմ ես հորիզոնի սարերը. դա Մեծ Կովկասն է»։ Պարզ, ձմեռային օր էր։ Եվ ես այնպիսի թափ զգացի, որը և պետք է վերաստեղծեի եկեղեցում», - պատմում է եկեղեցու ճարտարապետ Գագիկ Երանոսյանը։
Եվ իսկույն ընդգծում՝ թափը մեծությունը չէ։ Դա առաջին հերթին ոգին է։ Այն զգացվում է թե՛ Մարմարաշենի ոչ մեծ եկեղեցու կամարների տակ, թե՛ Մաստարա գյուղի Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու բարձր, բազմանիստ կամարների տակ և շատ այլ եկեղեցիներում, որոնք ապրում են ներկա և պատմական Հայաստանում։ Դրանցից էլ ոգեշնչվել է Երանոսյանը։

Ինչո՞ւ մենք եկեղեցիներին ասացինք «ապրում են», այլ ոչ թե «կանգուն են»։
Դարեր առաջ, արևի տակ տեղ որոնելով ապագա եկեղեցու համար, վարպետ շինարարը քայլում էր հուլիսի նոսր խոտի վրայով։ Անցնում էր մի քայլ, հետո ևս մեկը։ Չափման միավորը քայլն էր։ Բարձրանալով շինարարական փայտամածների վրա և հաշվելով պատուհանների համար անցքերը՝ վարպետը և որմնադիրները կապույտ երկնքի տակ պարզում էին արևից մգացած ձեռքերը։ Բարձրության միավորը արմունկն էր։
Հաշվարկելով, թե ինչպես կամար անցկացնել պատուհանի վրա, որմնադիրը մատներով շոշափում էր դուրի թողած գծերը։ Չափման միավորը թիզն էր։
«Ուսուցիչս՝ հիանալի ճարտարապետ Թելման Գևորգյանը, ժամանակին գիրք է գրել ճարտարապետությունում համամասնությունների մասին։ Եվ նա հիշեցնում է, որ չափումներ են արվել հենց մարդկային մարմնի չափսերով։ Այդպես մարդը ստեղծել է այն, ինչ ներդաշնակ է իր համար։ Մտածեք, թե դա որքան նման է ժամանակակից էրգոնոմիկային», - պատմում է Երանոսյանը։

Նա երկրաչափական համամասնությունների համար օգտագործում է մաթեմատիկական բանաձևեր։ Բայց ամեն ինչ արել է, որպեսզի այստեղ պահպանվի վաղնջական ժամանակների որմնադիր վարպետների գիտելիքների և աշխատանքի ոգին։
Ինչպիսի՞ քարով է կառուցվել եկեղեցին։ Չորս հարյուր կիլոմետր ճանապարհ կտրելով՝ այստեղ է բերվել Արթիկի տուֆը, որի շնորհիվ Երևանը կոչել են «վարդագույն քաղաք»։
Բայց, ամեն դեպքում, եկեղեցին որ հողի վրա որ կանգնած է, այդտեղի քարից էլ պետք է կառուցվի, մտածել է ճարտարապետը։ Չէ՞ որ Գանձասարի, Ամարասի և Դադիվանքի համար քար են բերել հարակից գյուղերից և կիրճերից։ Այդ ժամանակ ո՞վ պետք է այդքան քար տեղափոխեր հեռավոր վայրերից։
Քարը, որով կառուցված է Գանձասարը, արդյունահանել են հենց այդտեղ՝ Վանք գյուղում։ Իր հատկություններով այն նման է տուֆին։ Այն հեշտ է մշակելը։ Ուղղակի այստեղ վաղուց քար չեն արդյունահանում։ Անհրաժեշտ էր տեխնիկա, քարի մշակման հաստոցներ։ Միգուցե մի օր դրանք այստեղ կբերեն։ Բայց առայժմ պետք էր ինչ-որ ուրիշ բան մտածել։
-Միգուցե Սիսիանի բազա՞լտ։ Թեև այն շատ պինդ է, բայց գոնե փոխարենն ավելի մոտ է, քան Արթիկը, - ոչ այն է՝ առաջարկում, ոչ այն է՝ հարցնում ենք։
-Այն իսկապես շատ ամուր է, բայց նաև լավ է մշակվում։ Ուղղակի այն գույնով շատ սառն է։ Իսկ ուզում էի, որպեսզի եկեղեցին դառնա կյանքի խորհրդանիշ։ Ամենօրյա և ջերմ կյանքի։ Ուստի ընտրեցի վարդագույն և կարմիր տուֆը, - պատասխանում է Երանոսյանը:
Այդպես եկեղեցին կդառնա քաղաքի նոր սիրտը։
Եկեղեցու գմբեթը 30 մետր բարձրության վրա է։ Բայց այդ բարձրությունը վերամբարձ սառը չէ։ Եկեղեցու պատուհաններն այնպես են դասավորված, որպեսզի լույսն ընկնի սյուների վրա, որոնք պահում են վերին հարկերը։ Եվ սյուները թեթև են թվում։
Երկու աշխարհները՝ երկրային ու երկնային, պետք է այստեղ հանդիպեն: Չխառնվեն, այլ՝ հանդիպեն։ Ուստի ներքևում, որտեղ կանգնած են հավատացյալները, պետք է մութ լինի, իսկ վերևում՝ լուսավոր։ Դրան ծառայում են թե՛ գմբեթը, թե՛ հարկերը, թե՛ պատուհանների դասավորությունը, ասում է Երանոսյանը։
«Լույսը, ձայնը․․․ Ճարտարապետը պետք է նախատեսի դրանք։ Պակաս կարևոր չէ դրանք մինչև վերջ հասկանալը և զգալը։ Մարդը գալիս է եկեղեցի, ինչ-որ բան զգում և հույսով լի դուրս է գալիս։ Եվ եկեղեցին պետք է լինի այդ ամենը կրողը։ Նույնիսկ ամենահանճարեղ ճարտարապետը չի կարող եկեղեցի կառուցել, եթե չմտածի այդ ամենի մասին», - ասում է Երանոսյանը։

«Ինչի՞ց է կազմված աշխարհը և փոքր աշխարհը՝ մարդը»․ այդպես է կոչվում XVI դարի ձեռագրերից մեկը, որի մասին պատմում է հին ռուսական արվեստի սպասավոր, հիանալի գիտնական Դմիտրի Սերգեևիչ Լիխաչովը։ «Եկեղեցին «գլուխ» է ունեցել, գլխի տակ՝ «պարանոց», «ուսեր»։ Պատուհանները եղել են եկեղեցու աչքերը», - պատմում է նա իր հոդվածներից մեկում։ Եվ նույնիսկ պատուհանների վերևի կամարները կոչվել են «ունքեր»։
Մարդու մարմնի հետ եկեղեցու բնական կապը շինարարները զգացել են թե՛ Արևմտյան Եվրոպայում, թե՛ սլավոնական աշխարհում, թե՛ Հունաստանում, թե՛ Վրաստանում, թե՛ Հայաստանում։
Եկեղեցու մոտ կառուցվել է զանգակատուն։ Ընդ որում, եթե հեռվից նայենք, նրանք միասին հիշեցնում են փոքր և մեծ սարեր։ Ճարտարապետը հենց այդպես է մտածել, որպեսզի դրանք բարձրությամբ և ծավալով հիշեցնեն Մեծ Արարատը և Փոքր Արարատը։
Երանոսյանը պատմում է, որ մի քիչ նման են կառուցվել Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցին և զանգակատունը և Մայր աթոռ սուրբ էջմիածինը։ Միգուցե գիտակցաբար։ Հնարավոր է՝ շինարարները կրկնել են Արարատը։ Նրանք ամեն վայրկյան տեսել են այն դաշտերում, իրենց տների բակերից։
Դարեր անց՝ 1895թ-ին, այն իր առջև տեսել է Եղիշե Թադևոսյանը, որը նկարել է Արարատ լեռան տեսարանը Սուրբ Գայանե եկեղեցու մոտ։
Զվարթնոցի տաճարի նման Ստեփանակերտի եկեղեցին կլոր է։ Հայաստանում նման եկեղեցիները քիչ են․ դրանցից մի քանիս ավերվել են երկրաշարժերի հետևանքով։ Ուստի եկեղեցին կառուցված է թեթև տուֆով, իսկ դրա համամասնություններն այնպես էլ հաշվարկված, որպեսզի նույնիսկ 9-բալանոց երկրաշարժը հիմնահատակ չավերի եկեղեցին։
Եկեղեցու արևելյան պատին փորագրված է 12-մետրանոց խաչ։ Նրա համար չէ, որ արևելքից տեսնեն։ Ուղղակի եկեղեցիներում խորանը պետք է նայի դեպի արևածագ։ Արևելքը ապագան է։ Մարդիկ ամուր հավատով նայում են դեպի արևելք։
ԵՐԵՎԱՆ, 3 մարտի - Sputnik. Ռուս խաղաղապահները Լեռնային Ղարաբաղի Մարտակերտ բնակավայրի շրջանում իրականացրած ականազերծման աշխատանքների ընթացքում ավելի քան 30 152 մմ բեկորային-ֆուգասային հրետանային արկեր են վնասազերծել։ Տեղեկությունը հայտնում է ՌԴ ՊՆ մամուլի ծառայությունը։
«2020թ. նոյեմբերի 23-ից ի վեր չպայթած զինամթերքից մաքրվել է 1 548 հա տարածք, 484 կմ ճանապարհ, 1 524 շինություն, այդ թվում՝ սոցիալական նշանակության 30 օբյեկտ, հայտնաբերվել ու վնասազերծվել է 24 994 պայթուցիկ առարկա», - ասված է հաղորդագրության մեջ:
Նշվում է, որ հայտնաբերված պայթուցիկ առարկաները դուրս են բերվել և ոչնչացվել հատուկ սարքավորված զորավարժարանում: Այն զինամթերքը, որը հնարավոր չէ տարհանել, ոչնչացվել է տեղում. պայթեցման աշխատանքների ժամանակ պահպանվել են անվտանգության բոլոր անհրաժեշտ միջոցները:
Ռուսական խաղաղապահ զորախմբի մարդասիրական ականազերծման վաշտի անձնակազմը շարունակում է Լեռնային Ղարաբաղում տեղանքը պայթունավտանգ առարկաներից մաքրելու աշխատանքները:
Հաղորդագրության համաձայն՝ մարտական գործողություններից տուժած շրջաններում ռուս խաղաղապահների աջակցությամբ շարունակվում է կենսական կարևորություն ունեցող հաղորդակցությունների վերականգնումը:
Հիշեցնենք` 2020թ.–ի նոյեմբերի 9-ին ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը համատեղ հայտարարություն են ընդունել ռազմական գործողությունների դադարեցման վերաբերյալ։
Եռակողմ հայտարարության համաձայն` Լեռնային Ղարաբաղի շփման գծի և Լաչինի միջանցքի երկայնքով տեղակայվել է Ռուսաստանի Դաշնության խաղաղապահ զորակազմը ՝ 1960 զինծառայողներով, հրաձգային զենքով, 90 զրահամեքենաներով, 380 միավոր ավտոմոբիլային և հատուկ տեխնիկայով:
Ռուսաստանի Դաշնության խաղաղապահ զորակազմը տեղակայվել է 5 տարի ժամկետով, որից հետո այդ ժամանակահատվածը մեխանիկորեն կերկարաձգվի ևս 5 տարով, եթե կողմերից որևէ մեկը ժամկետի ավարտից 6 ամիս առաջ չհայտարարի տվյալ դրույթի կիրառումը դադարեցնելու մտադրության մասին:
Ղարաբաղում խաղաղապահ գործողության գինն ու վարկանիշը. թվերն ավելի քան խոսուն են
Անկասկած Բաքվի իշխանությունների ձգտումը՝ արագացնել Ֆիզուլիի օդանավակայանի շինարարությունը, ուղղակիորեն կապված է Ստեփանակերտի օդանավակայանի վերագործարկման հասնելու` Արցախի ղեկավարության վճռականության հետ։ Այս թեման արդիական է դարձել եռակողմ հայտարարության կնքումից անմիջապես հետո․ հայտարարության կետերից մեկը վերաբերում է տրանսպորտային հաղորդակցությունների ապաշրջափակմանը։
Խոսելով դեպի Արցախ ուղիղ թռիչքների իրականացման ժամկետների մասին՝ հանրապետության իշխանությունը բազմից կոնկրետ ժամկետներ է նշել։ Սկզբում խոսքը դեկտեմբերի 25-ի մասին էր։ Հետո սկսեցին խոսել հունվարի 10-ի մասին։ Բայց ո՛չ դեկտեմբերին, ո՛չ հունվարին, ո՛չ էլ փետրվարին օդանավակայանն այդպես էլ չաշխատեց։ Պատճառը Ադրբեջանի հակազդեցությունն է: Բաքուն կարծում է, որ ուղիղ միջազգային չվերթերն Արցախի մայրաքաղաք` կընկալվեն որպես դրա ինքնիշխանության անուղղակի ճանաչման դրսևորում։
Հիշեցնեմ, որ օդանավակայանը կառուցվել է 1974-ին՝ Ստեփանակերտից 9 կմ հեռավորության վրա՝ Իվանյան բնակավայրի (նախկին Խոջալու) մոտ։ Խորհրդային տարիներին այն օգտագործվել է դեպի Երևան և Բաքու չվերթերի համար։ 1991-ին ակտիվ ռազմական գործողությունների սկսվելուց հետո օդանավակայանը անգործության մատնվեց։ 2012 թվականին այն վերակառուցվել է՝ հաշվի առնելով ժամանակակից բոլոր պահանջները։ Համապատասխան ավիացիոն կազնակերպություներ հայտեր են ներկայացվել այն որպես միջազգային օդանավակայան շահագործելու թույլտվություն ստանալու համար։ Պրահայի ավիացիայի միջազգային կազմակերպության մասնագետները տեղում ուսումնասիրել են օբյեկտն ու դրական եզրակացություն տվել։ Սակայն պաշտոնական Բաքվի բողոքները թույլ չտվեցին հարցը վերջնականապես լուծել։
Ադրբեջանցիները դիրքավորվել ու օդանավակայանի մոտ վրաններ են տեղադրել. Կապանի քաղաքապետ
Այդ պատճառով օդանավակայանը սպասարկում էր միայն ուղղաթիռներն ու փոքր ավիացիան։ Երևան-Ստեփանակերտ ուղիղ չվերթն այդպես էլ չկայացավ։ Թեև Սերժ Սարգսյանն իր նախագահության օրոք անձամբ հայտարարեց դրա մասին ու նույնիսկ խոստացավ, որ կդառնա չվերթի առաջին ուղևորը, սակայն ռիսկի չդիմեցին Բաքվից հնչած սպառնալիքների պատճառով։ Ադրբեջանի քաղավիացիայի պետական գործակալության տնօրեն Արիֆ Մամեդովն ու երկրի պաշտպանության նախարարության մամուլի ծառայության ղեկավար Էլդար Սաբիրօղլուն այն ժամանակ հայտարարություններ էին արել, որոնցից հետևում էր, որ եթե Երևանից ինքնաթիռը փորձի վայրէջք կատարել Ստեփանակերտում, ապա այն հրթիռներով կխոցվի: Հնչեցված սպառնալիքը միանգամայն իրատեսական էր հնչում, քանի որ նման մի բան իսկապես տեղի ունեցավ 90-ականների սկզբին, Երևան-Ստեփանակերտ չվերթը կատարող Յակ-40 քաղաքացիական ինքնաթիռը խոցվեց, ինչի հետևանքով զոհվեցին բոլոր 39 ուղևորները և անձնակազմի 4 անդամները։
Պարզ է, որ հիմա նման բան դժվար լինի։ Եռակողմ համաձայնագրի ստորագրումը շատ բան փոխեց։ Իսկ ամենակարևորն այն է, որ հայտնվել է նոր կողմ, որը շահագրգռված է արտաքին աշխարհի հետ Արցախի ուղիղ օդային հաղորդակցությամբ։ Նկատի ունեմ ռուս խաղաղապահներին։ Ստեփանակերտի օդանավակայանի գործարկումը թույլ կտա լուծել լոգիստիկայի հետ կապված բազմաթիվ խնդիրներ։ Այժմ զորախմբի մատակարարումն իրականացվում է բավական բարդ տրանսպորտային սխեմայով։ Բեռներն ու տեխնիկան տեղափոխվում են ադրբեջանական Բարդա կայարան, որից հետո բեռնվում են ու ավտոտրանսպորտով գնում ևս հարյուր կիլոմետր, մինչև Ստեփանակերտ: Դա անհարմար է, ժամանակատար ու թանկ։ Ավելի դժվար կլինի, երբ գա ռուս զինվորականների հերթափոխի ժամանակը։ Անձնակազմի ռոտացիան, ինչպես հայտնի է, տեղի է ունենալու տարին երկու անգամ։
Հենց ռուսական կողմն է այս անգամ Ստեփանակերտի օդանավակայանի գործարկման շուրջ բանակցությունների գլխավոր նախաձեռնողը։ Խաղաղապահ ուժերի մտցնելուց անմիջապես հետո նրանք ականազերծել են օդանավակայանի շուրջ գտնվող տարածքը։ (Չնայած պատերազմի ընթացքում ռմբակոծություններին՝ դրա շենքն ու թռիչքուղին այնքան էլ շատ չեն տուժել։) Ռազմական ինժեներներն ամրացրել են ուղիները, որ դրանց վրա վայրէջք կատարեն ոչ միայն մարդատար «Աերբասներն» ու Boeing–ները, այլև ծանր տրանսպորտային ինքնաթիռները: Ի դեպ, տեղանքի ռելիեֆը թույլ է տալիս երկարացնել թռիչքուղին։ Այդ ժամանակ հնարավոր կլինի ընդունել նույնիսկ «Իլ-76» ինքնաթիռները։ Ռազմական փորձագետ Ալեքսանդր Խրոլենկոն հաշվարկել է, որ Ստեփանակերտի օդանավակայանի արդիականացման գործում ռուսական կողմի ներդրումները միանգամայն արդարացված են, քանի որ դրա շահագործումը թույլ կտա տեղափոխման վրա մեծ գումարներ տնտեսել:
ՌԴ խաղաղապահների մասնակցությամբ Ստեփանակերտում օդանավակայան է կառուցվում
Ինժեներական և տեխնիկական տեսանկյունից օդանավակայանն արդեն լիովին պատրաստ է աշխատանքի։ Միակ խոչընդոտն Ադրբեջանի համաձայնության բացակայությունն է։ Իսկ առանց դրա դժվար կլինի գործը գլուխ բերել։ Քաղաքացիական ավիացիայի միջազգային կազմակերպության կանոնների համաձայն (ինչպես նաև Չիկագոյի կոնվենցիայի ու Վարշավայի համաձայնագրի պահանջների համաձայն)` միջազգային չվերթերը կարող են իրականացվել միայն այն երկրի ազգային ավիացիոն վարչության թույլտվությամբ, որտեղ գտնվում է օդանավակայանը: Քանի դեռ Արցախի վերջնական կարգավիճակը որոշված չէ, միջազգային հանրությունը շարունակում է այն Ադրբեջանի մաս համարել։ Ուստի, պաշտոնական Բաքուն դեռ օգտվում է օդանավակայանի վերագործարկման մասին որոշման վետոյի իրավունքից։
Մոսկվան արդեն առաջին ամիսը չէ, որ բանակցում է Բաքվի հետ Ստեփանակերտի օդանավակայանի գործունեության պայմանների շուրջ։ Ի սկզբանե Ադրբեջանը կեղծ անիրատեսական պահանջներ էր ներկայացնում։ Ինչպես հարցազրույցներից մեկում պարզաբանել էր Ադրբեջանի միլի մեջլիսի պատգամավոր Ռասիմ Մուսաբեկովը, Բաքուն պատրաստ է արտոնել Ստեփանակերտի օդանավակայանի շահագործումը միայն այն դեպքում, եթե ինքը որոշի դրա կառավարման կանոնները: Պատգամավորը պնդում էր, որ թույլտվություն կտրամադրվի, եթե ամբողջ մաքսային ու սահմանային հսկողությունն իրականացնեն ադրբեջանցի մասնագետները, իսկ անձնակազմը ենթարկվի Բաքվի ավիանավիգացիային: Պարզ է, որ նման պայմանների առաջադրումը, ըստ էության, բանակցությունների տապալման փորձ էր։ Ըստ ամենայնի՝ ռուսական կողմը բանակցային գործընկերներին զիջումների դրդելու միջոցներ է գտել։ Այս ամենի մասին կարելի է դատել պաշտոնատար անձանց հայտարարություններից:
Ադրբեջանական GPS-ը Սյունիքի սահմաններին էլ հասավ. Կապանի օդանավակայանը ՀՀ-ին կմնա
«Դրական միտում կա։ Հույս ունեմ, որ մոտ ժամանակներում հարցը վերջնականապես կլուծվի», - վերջերս տված հարցազրույցում ասել է Արցախի նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Արտակ Բեգլարյանը։ Լավատեսորեն է տրամադրված նաև հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Դավիթ Բաբայանը։ Ճիշտ է, նրանց գնահատականներում կարևոր շեշտադրումների որոշակի տեղաշարժ է տեղի ունեցել։
Եթե նախկինում Բաբայանը խոսում էր օդանավակայանը քաղաքացիական ավիացիայի համար որպես օդային դարպաս օգտագործելու մասին, ապա այժմ խոսքն առաջին հերթին բեռնափոխադրումների մասին է։ Հանրային հեռուստատեսությանը տված հարցազրույցում արտգործնախարարն ասել է․
«Ամեն ինչ գնում է նրան, որ առաջին հերթին օդանավակայանը կշահագործվի խաղաղապահների կողմից՝ որպես ռազմական օբյեկտ նրանց կարիքներն ու անվտանգության հարցերի ապահովման համար»:
Միաժամանակ նախարարն ընդգծել է, որ օդանավակայանը քաղաքացիական նպատակներով օգտագործելը նույնպես սարերի հետևում չէ։
«Պարզապես պետք է իրատես լինել, դա միանգամից հնարավոր չի լինի», - եզրափակել է նա:
Բայց վերադառնանք Արցախից Ադրբեջանի տիրապետության տակ անցած տարածքներում երեք նոր օդանավակայան կառուցելու` Իլհամ Ալիևի մտադրությանը։ Որոշումը կարող է տարօրինակ թվալ, եթե նկատի ունենանք, որ Ստեփանակերտի օդանավակայանի վերագործարկման հարցը գրեթե լուծված է։ Եթե Ալիևն իսկապես հավատում է նախկին ինքնավարության ինտեգրման հնարավորությանը, ապա ի՞նչ իմաստ ունի հարյուր միլիոնավոր դոլարներ ծախսել նոր օդանավակայանների կառուցման համար։ Չէ՞ որ Ստեփանակերտի օդանավակայանը կարող էր սպասարկել ամբողջ տարածաշրջանը։
Ադրբեջանի նախագահն օրերս հայտարարել է, որ այլևս չի օգտագործի «Լեռնային Ղարաբաղ» բառակապակցությունը, քանի որ Ղարաբաղի լեռնային և հարթավայրային հատվածներն ունեն և ունենալու են նույն կարգավիճակը։ Կարծում եմ, որ եթե նա իր ասածին հավատար, կափսոսար հարկատուների փողերը։
Երևանը դեռ «այո» չի ասել, կամ ինչու է Ալիևը շտապում Նախիջևանի մայրուղու հարցում
«Հայկական գինին բրենդ դարձնելու հնարավորությունը հենց մեր հողում է, որի համար անհրաժեշտ է, որ գինեգործներն առավելապես աշխատեն միմիայն հայկական` էնդեմիկ խաղողի սորտերով»,– կարծում է Իջևանի գինու և կոնյակի գործարանի գործադիր տնօրենը։
Ի՞նչ ենք մենք ուտում․ հայ գիտնականները հաստատել են անուրախ ենթադրությունները
Ատոմ Եգորյանի խոսքով` միջազգային շուկայում հայ գինեգործներն ապացուցել են, որ հայկական գինին լուրջ մարտահրավերներ կարող է նետել մրցակիցներին, հետևաբար գինեգործությանը է՛լ ավելի մեծ ուշադրություն պետք է հատկացնել։
«Հավի ոտքերի վրա». ինչու են հայաստանյան թռչնաֆաբրիկաները դոփում տեղում
Այնուամենայնիվ, ըստ հյուրի, մեր հիմնական մրցակցային առավելությունը հայկական կոնյակն է՝ չնայած աշխարհում մեծ աշխատանք է տարվում «հայկական կոնյակ» բրենդի դեմ։
Հայաստանից արտահանվող գինին ու կոնյակը խնդրի են բախվել. հարցը քննարկվում է ԵԱՏՄ–ում


