Վալերի Պլոտնիկով

Ժպիտը կարո՞ղ է փոխել աշխարհը. լեգենդար հայերը Վալերի Պլոտնիկովի ֆոտոտարեգրություններում

104
(Թարմացված է 14:20 22.04.2021)
Սերգեյ Փարաջանովի, Միքայել Թարիվերդիևի, Սերգեյ Դովլաթովի և շատ այլ հայտնի հայերի ժպտացող դեմքերը Պլոտնիկովի ստեղծած ժպտացող մարդկանց ֆոտոտարեգրության մի փոքր մասն են։

Լեգենդար լուսանկարիչ Վալերի Պլոտնիկովը, որը բազմաթիվ անգամ է եղել Երևանում, մի խորհուրդ է տալիս, որը չի վերաբերում լուսանկարչությանը, բայց անմիջականորեն կապված է մեզ հետ։

«Ես չեմ կարող համոզել աշխարհին, տրամվային, տրոլեյբուսին, որ ժպիտով սկսելով առավոտը, չհայհոյելով, չչարանալով կարելի է փոխել աշխարհը։ Դա հեշտ է։ Օրը սկսեք ժպիտով», – առաջարկում է Պլոտնիկովը։

Նա լուսանկարել է հազարավոր աշխարհահռչակ դեմքերի, որոնք հաճախ ժպտում են, բայց չեմ համարձակվի ասել, թե դա ինչ–որ կերպ ազդել է աշխարհակարգի փոփոխության վրա։ Լուսանկարչի ալբոմում հայկական դեմքեր շատ կան` Սերգեյ Փարաջանով, Սերգեյ Դովլաթով, Միքայել Թարիվերդիև, Ֆրունզիկ Մկրտչյան, Ալեքսեյ Հեքիմյան։ Ինչպես տեսնում եք, բոլորն արվեստի մարդիկ են, բոլորի դեմքին ժպիտ է։ Մի քանի տարի առաջ Պլոտնիկովը ներկա էր իր երևանյան ցուցահանդեսի բացմանը։

– Ինչո՞վ հիշվեցին հայերը, –հարցնում եմ ես։

– Աչքերի տխրությամբ, – պատասխանում է Պլոտնիկովը։

Ժպիտի օգնությամբ աշխարհը փոխելու հեռանկարը հակասում է կյանքի իրողություններին ու ևս մեկ անգամ հաստատվում Սերգեյ Փարաջանովի խոսքերով։ «Կենսագրություն... Ես այդքան լավ չեմ հիշում իմ կենսագրությունը։ Իմ կենսագրությունն ի՞նչ է։ Դարդ, ահա սա է նրա հավերժ բանաձևը»:

Պլոտնիկովը լավ է հիշում իր կենսագրությունը, իսկ ավելի լավ` այն մարդկանց, որոնց նկարել է։ Նրանցից շատերը` դերասաններ, ռեժիսորներ, բալետի արտիստներ, հայտնվել են «Խորհրդային էկրանի» շապիկին, ինչն այն տարիներին ճանաչման բարձրագույն աստիճան էր համարվում։

Զրուցակցիս դիտարկումներից, որոնք կարող են հաշվի առնել մեր լուսանկարիչները։

- Դերասաններ կան, որոնք այնքան էլ լավ չեն լուսանկարվում։

- Ինչո՞ւ է այդպես, - հարցնում եմ։

- Որովհետև լուսանկարահանման և կինոնկարահանման միջև մեծ տարբերություն կա։ Կինոյում կա գործընկեր, շարժում, տեքստ։

Լուսանկարում այդ ամենը չկա։ Ընդհանրապես, եթե մարդն ինձ հետաքրքիր չէ, ես նույնիսկ չեմ փորձում լուսանկարել նրան, որովհետև գիտեմ՝ ինձ մոտ ոչինչ չի ստացվի։ Ո՛չ երևակայություն, ո՛չ զգացմունքներ, ո՛չ ինտուիցիա, ոչինչ չի աշխատի։

- Իսկ կարո՞ղ է անհետաքրքիր լինել Ալլա Պուգաչովան։
- Չի կարող։ Մինչև հիմա ափսոսում եմ, որ հրաժարվել եմ լուսանկարել նրա ու Կիրկորովի ամուսնությունը։ Ինչ-որ անհասկանալի բան կատարվեց և․․․

Թերթում եմ ֆոտոալբոմները։ Շատ են հայտնի անձանց հետ խմբային լուսանկարները՝ Յուրի Լյուբիմով, Վլադիմիր Վիսոցկի, Ալեքսեյ Բատալով, Մարինա Վլադի, Ռոստրոպովիչ, Վոզնեսենսկի, Բոյարսկի․․․

Ինչպե՞ս է ստացվել, որ մի ակնթարթում բոլորին դեմքերին ուրախ զարմանք է հայտնվել։
- Ինչպես Եսենինի մոտ․ «Մատները բերանը և ուրախ սուլոցով․․․»։

«Պետք լինի՝ շնչելն էլ կարգելենք», կամ երբ ցավից երգեր են ծնվում

Պլոտնիկովի հետ զրուցելը մեծագույն հաճույք է․ անհայտ բաներ ես իմանում հայտնիների մասին։ Օրինակ` Մարինա Վլադին ելույթ է ունեցել Խորհրդային Միության Կոմկուսում, որպեսզի ավելի հեշտ լինի ԽՍՀՄ գալը և Վլադիմիր Վիսոցկու հետ հանդիպելը։ Կամ ֆիլմի ցուցադրությունից հետո Մարինա Վլադին ԽՍՀՄ-ում դարձել է ժողովրդի սիրելին, և նրա շուրջ հավաքվել են ԽՍՀՄ բոլոր ժողովրդական արտիստներն ու դափնեկիրները, իսկ նրանց մեջքի հետևում թռչկոտել է Վիսոցկին, որը հասակով ցածր է եղել․ «Է՜յ, տղերք, այդ կինն իմն է»։

Իսկ նրանք ուշադրություն չեն դարձնում, աքլորանում են Մարինայի շուրջը։

Սիգարները` Երևանից, թառափը՝ Բաքվից. ինչպես էին հայերը զարգացնում փոստային բիզնեսը

Դովլաթովին նկարել է Ամերիկայում, իսկ նա լուսանկարվել չէր սիրում, բայց Պլոտնիկովը համոզել է նրան։ Լույսն ու լուսանկարչական ապարատը դրել է․ «Արդեն ամեն ինչ պատրաստ է, դու պետք է միայն նստես»։ Եվ նա նստել է մի քանի կադրի համար։ «Կյանքումս մի քանի անգամ եմ տեսել, թե ինչպես է մարդը «մթագնում» հեռանալուց առաջ․․․ Այդ լուսանկարը վերջինն էր, մեկուկես ամիս անց Սերգեյ Դովլաթովը հեռացավ կյանքից»։

Մենք տոլմա ենք ուտում, խոսում Հայաստանի, Դիլիջանի, Ֆրունզիկ Մկրտչյանի մասին, հիշում ենք նրա անմոռանալի խոսքերը. «Դու տոլմա սիրո՞ւմ ես․․․»։

- Սիրում եմ ժապավենով լուսանկարել, սիրում եմ ձեռակերտ ամեն ինչ, - ասում է վարպետը և շարունակում։ - Այո, հիմա լուսանկարչության հանդեպ վերաբերմունքը բոլորովին այլ է։ Իհարկե, հիմա ավելի հեշտ է նկարել ժամանակակից տեխնիկայով։ Երբ ուզում եմ արագ հոնորար ստանալ, նկարում եմ թվային խցիկով, բայց հաճույքի համար մինչև հիմա աշխատում եմ միայն ժապավենով։ Թվայինը արագ է, հարմար, բայց փչացնում է։

Պլոտնիկովը կարծում է, որ ավելի լավ է լինել տաղանդավոր ու առողջ, քան հանճարեղ, բայց հիվանդ։ Այսօր նա գոհ է, որ ոչ մեկին ոչինչ պարտք չէ և ինչ կարող է անել, արել է։ Նա երջանիկ մարդ է, ունի հինգ դուստր և մեկ որդի, նրանցից ոչ ոք չի ընտրել հոր ուղին, բայց բոլորն էլ հիանալի մարդիկ են։ Նրանք բոլորը իմ ընկերներն են։ Կյանքը շարունակվում է։

Հավատարիմ մնալով սեփական ժողովրդին, կամ թե ինչ կնկարեր Այվազովսկին հայկական գինու շշի վրա

104
թեգերը:
Ալլա Պուգաչովա, Սերգեյ Դովլաթով, Մհեր Մկրտչյան (Ֆրունզիկ), Լուսանկար, Վալերի Պլոտնիկով, հայեր
Ըստ թեմայի
Ում պատճառով «ջնջեցին» Ֆրունզիկին, կամ ինչ «առակ» է պտտվում Լևոն Տեր–Պետրոսյանի մասին
«Ժամանակին սարերում էինք ապրում». ինչու են հայերը նեղացել Դովլաթովից
«Սովորական ռուս մեծ գրողը». ով ստիպեց Դովլաթովին իր երակներում զգալ հայկական արյունը
Ֆրունզիկի հետ ապրել նույն շենքում. ինչպիսին էր դերասանն իրական կյանքում
Արցախյան առաջին պատերազմում խփված տանկ Շուշիի մոտ

Այս ամենը ցավոտ է. հիշում են Շուշին ազատագրած կամավորները

128
(Թարմացված է 20:19 09.05.2021)
Շուշիի ազատագրումը հիմք դարձավ Արցախյան առաջին պատերազմում հետագա հաղթանակների համար։ Հիմա քաղաքն Ադրբեջանի վերահսկողության տակ է։ Պատերազմի վետերանները հիշելու շատ բան ունեն, իսկ նշելու բան արդեն չունեն։

Գրեթե 30 տարի շարունակ ամբողջ աշխարհի հայերը մայիսի 9-ին եռատոն են նշել՝ Հայրենական մեծ պատերազմում տարած հաղթանակը, Արցախի բանակի ձևավորման օրն ու Շուշիի ազատագրումը։ Ամենք տարի «Հարսանիք լեռներում» գործողության մասնակիցները նախկին հրամանատարի՝ գեներալ-մայոր Արկադի Տեր-Թադևորսյանի (Կոմանդոսի) հետ մեկնում էին Շուշի, նշում էին և անպայման այցելում Ղազանչեցոց Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցի, որի բակում միշտ կարելի էր հանդիպել մարտական ընկերներին։

Այս տարի առաջին անգամ այդ օրը կանցնի առանց Տեր-Թադևոսյանի և առանց Շուշիի։ Արցախյան վերջին պատերազմից հետո քաղաքն Ադրբեջանի վերահսկողության տակ է անցել, բայց վետերանները հիշում են, թե ինչպես էին գրավում այն 1992թ․-ին և գիտեն, թե ինչ են անելու այս տարի։

Танк Տ-72, памятник, ознаменующий победу в Шуши, Нагорный Карабах
© Sputnik / Aram Nersesyan
Շուշիի ազատագրումը խորհրդանշող Տ-72 տանկը

Կյանքի կեսը Շուշիում

Մայիսի 9-ը շուշեցիների սիրելի տոնն էր։ Տոնակատարությունները սկսվում էին վաղ առավոտյան և ավարտվում կեսգիշերից հետո։ Բացի պաշտոնական արարողություններից, նշում էին նաև յուրաքանչյուրի տանը՝ ճոխ սեղանով։ Այդպես էր նաև Սարո Սարյանի ընտանիքում։ Նրա ընտանիքն Արցախ էր տեղափոխվել Բաքվի ջարդերից հետո։

Նա ինքը Արցախյան առաջին և երկրորդ պատերազմների մասնակից է և հիշում է, թե ինչպես էին հայերն ամբողջ աշխարհից գալիս Արցախ՝ հուսալով միանալ Շուշին ազատագրող վաշտերին և անհապաղ մեկնել մարտական գործողությունների։ Սարյանն էլ Ռուսաստանում ուսումն ավարտելուն պես միացավ հայրենիքի պաշտպաններին։ Նա մարտնչել է Ջանասան-Քեսալար ուղղությամբ՝ լեգենդար հրամանատար Յուրա Հովհաննսիյանի 26-րդ դիրքում։ Հովհաննիսյանի պահուստային ստորաբաժանումը պահում էր թիկունքը, և թշնամին չկարողացավ քաղաք մտնել։

«Եթե մինչև Շուշիի ազատագրումը նախատեսում էի ուսումս շարունակել Սանկտ-Պետերբուրգում, ապա հետո ուղղակի սիրահարվեցի քաղաքին, դրա կամարների անկշռությանը։ Ներքին ձայնս ասաց․ «Դու պետք է մնաս»։ 30 տարի մնացի, երեխաներիս մեծացրի և տուն կառուցեցի։ Այն, ինչ տեղի ունեցավ անցած տարի, ամենասարսափելի երազում էլ չէինք կարող պատկերացնել»,-պատմում է նա։

Սարյանին Շուշիի հետ կապում են ոչ միայն վերջին 30 տարիներին և ազատագրման մասին հուշերը, այլև գենետիկ հիշողությունը, քանի որ նրա ընտանիքն այդ քաղաքում ապրել է դեռ 1920թ․-ի ջարդերից առաջ։ Նրա տատիկը հաճախ էր պատմում քաղաքի, շուշեցիների և ջարդերի մասին։ Այն ժամանակ նրա պապը վերադարձել էր ծխացող քաղաք՝ գորգերը փրկելու, իսկ ինքն անգամ ամենաթանկը վերցնել չհասցրեց՝ մարտական դիրքերում էր։ Կինը լքել էր տունը ուժգին ռմբակոծությունից հետո՝ չհասցնելով վերցնել անգամ փաստաթղթերի և զարդերի մի մասը։

-Ի՞նչը կվերցնեիք առաջին հերթին։

-Հորս ձեռագրերն ու լուսանկարները։ Մենք կարողացել էինք դրանք բերել Բաքվից, բայց այս անգամ հավատում էինք, որ կվերադառնանք։

Ադրբեջանցիները գերեզմանաքարերն օգտագործում են Շուշի տանող ճանապարհի շինարարության համար

-Մայիսի 9-ը նշելո՞ւ եք։

-Այո, ինչպես նշել ենք, այդպես էլ շարունակելու ենք։ Դա շատ կարևոր օր է։

Երկու եղբայր՝ Շուշիի համար մարտում

Արարատ Խանդոյանը գրեթե ամեն տարի մարտական ընկերների և ավագ եղբոր՝ Արայիկի հետ, որը հայտնի էր Միայնակ Գայլ անունով, մեկնում էր Շուշի՝ մայիսի 9-ը նշելու։ Միայն 2020թ․-ին չկարողացավ անել դա՝ համավարակի պատճառով։

Մայիսի 9-ը նրա համար ասոցացվում է Շուշիում Պարգև Մարտիրոսյանի առաջին աղոթքի, համընդհանուր ուրախության հետ։ Նրանք տների դարպասներին իրենց անուններն էին գրում, որպեսզի վերադառնան և հաստատվեն քաղաքում։

«Դա կարևոր իրադարձություն էր, քանի որ ջարդի ենթարկված հայն ազատագրում էր իր քաղաքը և բացում թևերը։ Մենք պետք է միշտ հիշենք նրա մասին, որպեսզի վերադառնանք»,-ասաց նա։

«Հարսանիք լեռներում» գործողությունը մայիսի 2-ին էր նախատեսված, բայց ձյուն եկավ, և այն մի քանի օրով հետաձգեցին։ Կամավորներին դա չշփոթեցրեց։ Համընդհանուր ոգևորություն կար։ Կամավորները մարտի էին նետվում, և ոչ ոք մահվան մասին չէր մտածում։ Խանդոյան եղբայրներից յուրաքանչյուրը մյուսին համոզում էր, որ մարտին չմասնակցի, որպեսզի մեկի զոհվելու դեպքում մյուսը հոգ տանի ընտանիքի մասին։

Բայց երկուսն էլ չզիջեցին։ Արարատը հիշում է, որ քաղաքի ազատագրումից հետո մեծագույն ցանկությունը եղբորը ողջ գտնելն էր։ Արայիկը թեթև վիրավոր էր, բայց ողջ էր։ «Վերջին անգամ Շուշիում եղել եմ վանքի ռմբակոծությունից հետո (2020թ․-ի հոկտեմբեր)։ Մարտակերտի մարտական դիրքերից անմիջապես այնտեղ գնացի։ Ցավալի էր տեսնել վնասված վանքը։ Ընդհանրապես, այս ամենը ցավոտ է, բայց բոլորս գիտենք, որ սա ժամանակավոր է»,-ասաց Խանդոյանը։

Պատերազմի վերջին օրերին իր մարտական ընկերների հետ մեկնել է Շոշ գյուղ՝ հրետանիով աջակցելով քաղաքը պաշտպանող ստորաբաժանումներին։ Խանդոյանը խոստովանում է, որ հենց Շուշին է համարում մեծագույն կորուստը, բայց կոչ է անում չհուսահատվել։

-Իսկ դուք նշելո՞ւ եք։

-Այո, անպայման։

-Ինչպե՞ս։

-Երթով դեպի «Եռաբլուր», որտեղ թաղված են եղբայրս և մեր բոլոր հերոսները։

Շուշիի ազատագրումը ապագա հաղթանակների հիմք ծառայեց և կարևոր նշաձող դարձավ հայկական ռազմական փառքի վերածննդի գործում։ 2020թ․-ի աշնանը Արցախում 44-օրյա պատերազմի արդյունքում քաղաքն ադրբեջանական բանակի վերահսկողության տակ անցավ։

128
թեգերը:
Արցախ, կամավոր, Շուշի
Ըստ թեմայի
Շուշին պիտի լինի հայկական վերածննդի կարևորագույն խորհրդանիշներից մեկը. Արարարտ Միրզոյան
Եթե կորցնենք Շուշին վերադարձնելու հույսը, կդավաճանենք զոհվածներին. Շուշիի նախկին քաղաքապետ
Այսօր Շուշին մեզ հետ չէ, մենք սգում ենք նրա գերությունը. Փաշինյանն ուղերձ է հղել
Շուշին այսօր

Մայիսի 9-ի գույնն Արցախում՝ առանց Շուշիի

238
(Թարմացված է 19:00 09.05.2021)
Ստեփանակերտում պատերազմի ու Շուշիի մասին եթե ուզես էլ մոռանալ՝ չես կարող: Մարդիկ այսօր սովորականից ավելի մտազբաղ են՝ առաջին անգամ Շուշիի ազատագրման օրն է առանց Շուշիի:

Մայիսյան հասարակ առավոտ է՝ արևոտ, մի քիչ սառը: Միակ խնդիրն այն է, որ այսօր Մայիսի 9-ն է, ու չգիտես քեզ ինչպես պահել:

Ադրբեջանցիները գերեզմանաքարերն օգտագործում են Շուշի տանող ճանապարհի շինարարության համար

Ստեփանակերտի փողոցներով թափառում եմ. պատերից մեկին դեռ հին պլակատ է մնացել, որի վրա մեծ-մեծ տառերով գրված է Մայիսի 9, և ինչ-որ միջոցառումների մասին տեղեկություն: Հրապարակով եմ անցնում, նորից դեռ նախորդ տարվանից մնացած պաստառներից մեկի վրա Հունոտի կիրճն է պատկերված: Շուշիի մասին ուզես էլ՝ մոռանալ չես կարող…

Փողոցներում հատուկենտ մարդիկ են՝ դեռ լույսը նոր է բացվում. Պյատաչոկի այգում երկու տարեց տղամարդիկ են նստած:

-Էս ժամին ի՞նչ ես կորցրել էս կողմերում,-տղամարդկանցից մեկը հարցնում է ինձ:

Акция Бессмертный Полк (9 мая 2021). Степанакерт
© Sputnik / Aram Nersesyan
Ստեփանակերտ. 9 մայիսի, 2021

Գնում ու նրանց կողքը լուռ նստում եմ: Ծտերն ինչ-որ բանի համար կռիվ են տալիս՝ ձայնն աշխարհ է բռնել:

Տղամարդիկ շվարած ինձ են նայում, իսկ ես գնալ չեմ ուզում, ոտքերս ծանրացել-կախվել են:

-Պատերազմից հետո առաջին անգամ եմ Արցախ գալիս: Մառախուղ էր, լավ էր, շատ բան չտեսա, բայց Շուշիի վրա գրված մեծ-մեծ տառերով Շուշան աչքս մտավ ու ուղեղիցս դուրս չի գալիս: Դե, հատկապես այսօր,-չգիտեմ ինչու պատմում եմ տղամարդկանց այն, ինչ ոչ մեկին չեմ ասել էս 4-5 օրերին ընթացքում:

Եթե կորցնենք Շուշին վերադարձնելու հույսը, կդավաճանենք զոհվածներին. Շուշիի նախկին քաղաքապետ

Տղամարդկանցից մեկի՝ 70-ն անց ձյաձ Ստյոպայի աջ ոտքը սկսում է դողալ, աչքերը լցվում են: Գլուխը շրջում է, ծխախոտը վառում ու այդպես էլ ինձ վրա չի նայում այլևս: Մյուս տղամարդը՝ ձյաձ Կարենը, գրպանից մի հին տոպրակ է հանում, մեջից իր ֆիգուրը կորցրած պլաստիկ բաժակ, բութ մատով բաժակի ներսից դզմզում, բաժակի տեսքի է բերում այն: Հետո գետնին դրված կես լիտրանոց հանքային ջրի շշից ինչ-որ բան է լցնում այդ ու գետնին դրված մյուս երկու բաժակների մեջ: Բաժակները լուռ մեզ է փոխանցում, ենթագիտակցորեն վերցնում եմ՝ տնական օղու հոտից արդեն գլուխս «բռնում» է:

-Շուշիի կենացը,-ասում է ձյաձ Կարենը, ու խմում ենք օղին:

Հազար տարվա տնական օղի խմողի պես միանգամից խմում եմ ամբողջը և սկսում հազալ: Ձյաձ Կարենը փոշմանած դեմքիս է նայում:

Развешанное белье на одной из улиц (9 мая 2021). Степанакерт
© Sputnik / Aram Nersesyan
Ստեփանակերտ. 9 մայիսի, 2021

-Էս երեխուն ինչո՞ւ լցրեցի,-քթի տակ խոսում է ձյաձ Կարենը:

Ինձ հավաքում եմ ու ժպտում՝ իբր ո′չ ստամոքսս է ցավում, ո′չ էլ կոկորդս է այրվում:

-Նախորդ տարի չէի եկել էստեղ. հիմա Արցախից կարոտս առա, բայց Շուշիին կարոտած հետ եմ գնալու: Այսինքն՝ երևի որ չէի տեսել Շուշին էս վիճակում, ավելի ուրիշ կարոտ էր, իսկ հիմա էդ կարոտն ագրեսիվ է, խեղճացնող է, կոկորդ սեղմող է,-նորից հիմարի պես խոսում եմ:

Ձյաձ Ստյոպն աչքի տակով ինձ է նայում, բայց միայն լուռ ծխում է, իսկ ձյաձ Կարենն ասում է՝ բան չկա, աղջիկ ջան, առաջին անգամ միշտ դժվար է լինում:

Տղամարդիկ ծխում են, սոված փորիս տնական օղին գլուխս մի քիչ իրենով է արել: Մտածում եմ հյուրանոց վերադառնամ, սառը ջրի տակ կանգնեմ:

Дети и военнослужащие в сквере в Степанакерте
© Sputnik / Aram Nersesyan
Ստեփանակերտ. 9 մայիսի, 2021

-Կներեք, ես գնամ-ասում եմ ու վեր կենում:

Ձյաձ Ստյոպը տեղից թռչում է, ինձ ամուր գրկում ու բարձր հեկեկում: Թքած ունենք ամեն ինչի վրա, կուշտ լացում ենք: Ձյաձ Կարենը նյարդային ձեռքով կտկտացնում է նստարանի վրա ու քթի տակ կարծես հայհոյում, բայց միայն «ես դրանց…»-ն եմ լսում:

Ձյաձ Ստյոպը ոչինչ չի ասում, աչքերը սրբում է, նստում տեղը և նորից ծխախոտ վառում, մինչև շրջվում եմ, որ գնամ, ձյաձ Կարենն ասում է.«Ստյոպը շուշեցի է, տղան էլ զոհվել է»:

***

Դեպի հյուրանոց եմ քայլում: Խանութներից մեկի առջև մի կին ավլում է:

-Բարի լույս,-բարևում եմ կնոջը:

-Ուր է, բարի լույս մնա՞ց, լույս մնա՞ց ընդհանրապես,-ասում է կինը և գլուխը կախ իր գործն անում:

Մտքում ինձ հայհոյում եմ ու որոշում՝ ոչ մեկին չեմ խոսեցնելու, մարդկանց դարդերը հիշեցնելու՝ ուղիղ հյուրանոց:

Մեկ ուրիշ խանութի առջև մի տղամարդ արկղերն է բերում և մայթեզրին դասավորում: Երևի նայում եմ արկղերին, ինքն էլ կանչում է, թե՝ արի մի խնձոր տամ:

-Որտեղի՞ խնձորն է,-հարցնում եմ ու վերցնում ինձ մեկնած խնձորը:

-Ով իմանա, առնում-ծախում եմ, էլի: Քարին տակում այգի ունեի, աշխարհի միրգը կար: Չհավաքեցի, մնաց թշնամուն նվեր: Հիմա ուրիշից միրգ եմ առնում՝ ծախում: Եթե անգամ այգիս քանդուքարափ արած լինեն, մեկ է, հետո գնալու-սարքելու եմ, էսպես չի մնալու,-ասում է տղամարդը:

«Էսպես չի մնալու»,-կրկնում եմ տղամարդու խոսքերը ու արդեն վազում հյուրանոց:

238
թեգերը:
տոն, Արցախ, Շուշի
Ըստ թեմայի
Ամեն կիրակի անակնկալ ենք սպասում. Արցախի թեմի առաջնորդը՝ Դադիվանք այցելելու մասին
Արցախի նախագահը Բակո Սահակյանի ու Արկադի Ղուկասյանի հետ այցելել է հուշահամալիր
Արցախում «Անմահների գնդի» երթին «մասնակցել» են նաև Արցախյան նորօրյա հերոսները
Քիմ Քարդաշյան

Նման է հայի, հիշեցնում է պապիկիս. Քարդաշյանը հրապարակել է 2 տարեկան որդու լուսանկարը

421
(Թարմացված է 00:09 10.05.2021)
Քիմ Քարդաշյանի խոսքով ՝ երկու տարեկան Փսալմը ընտանիքի սիրելին է, որն իրենց կյանքում խաղաղություն է բերել:

ԵՐԵՎԱՆ, 9 մայիսի - Sputnik. Աշխարհահռչակ հեռուստաաստղ Քիմ Քարդաշյանն Instagram-ում շնորհավորել է իր կրտսեր որդու ծննդյան օրը, ով մայիսի 9-ին դարձել է 2 տարեկան։

Посмотреть эту публикацию в Instagram

Публикация от Kim Kardashian West (@kimkardashian)

«Իմ փոքրիկին ես ամենաշատը հայի եմ նմանեցնում։ Նա ինձ չափից շատ հայ է թվում` պապիս պես, և հիշեցնում է հայրիկիս: Նա ամենաքաղցրիկ բալիկն է: Ես նույնիսկ չեմ կարող նկարագրել նրա ժպիտն ու քաղցրությունը»,– գրում է Քարդաշյանը։

Նա նաև նշում է, որ փոքրիկն իրենց ընտանիքին ու իրենց կյանքին հանգստություն և խաղաղություն է բերել:

«Քո բոլոր զարմիկները և եղբայրները շատ են սիրում քեզ: Դու իսկապես մեր ուրախությունն ես: Մայրիկը քեզ շատ է սիրում »,– գրում է նա։ 

«Ուզում եմ անձամբ ձեզ ասել». Քիմ Քարդաշյանն արտասվել է իր շոուի նկարահանման ժամանակ

Հայտնի ռեփեր Քանյե Ուեսթի հետ ամուսնությունից Քիմը 4 երեխա ունի։

Աստղային զույգը պաշտոնապես ամուսնալուծվել է այս տարվա սկզբին:

421
թեգերը:
երեխա, Քիմ Քարդաշյան
Ըստ թեմայի
Քիմ Քարդաշյանը սկսել է հանդիպել CNN-ի լրագրողի հետ. լուսանկար
Քիմ Քարդաշյանը պատասխանել է ՀՀ նախագահի նամակին
Քիմ Քարդաշյանը, Թանկյանը` հանուն հայ երեխաների կրթական հնարավորությունների ընդլայնման