Սուեզի ջրանցքում արգելափակված նավը

Տիեզերքից երևացող սխալներ, կամ Սուեզի ջրանցքի «առեղծվածը»

341
(Թարմացված է 21:32 29.03.2021)
Sputnik Արմենիայի սյունակագիրն անդրադարձել է վերջին շաբաթվա ընթացքում աշխարհի ուշադրությունը գրաված մի իրադարձության` Սուեզի ջրանցքում բեռնատար նավի արգելափակման դեպքին։
Կարող եք սխալներ գործել, բայց դրանք գոնե տիեզերքից չեն երևա

​Եկեք անկեղծ լինենք։ 1869 թվականին, երբ բացվեց Հնդկական օվկիանոսը Ատլանտյան օվկիանոսի հետ կապող Սուեզի ջրանցքը 2 աշխարհամասերի՝ Աֆրիկայի և Ասիայի արանքում, դժվար թե որևէ մեկը պատկերացներ, որ մոտ 1,5 դար հետո այդ ջրանցքը արգելափակած բեռնատար նավը կդառնա ոչ միայն համաշխարհային լրահոսի թիվ մեկ թեմա, այլև զանազան կատակների առիթ։

Անցած շաբաթ հրապարակվեցին ջրանցքը խցանած  նավի՝ Երկրի ուղեծրից արված լուսանկարները, և ֆեյսբուքի օգտատերերից մեկը գրեց.

«Դուք իհարկե կարող եք սխալներ գործել, բայց ձեր այդ սխալները գոնե տիեզերքից չեն երևա»։

Ի դեպ, մինչև հիմա այդպես էլ չպարզվեց, թե այդ ինչպես եղավ, որ հսկա նավը ջրանցքում շեղվեց իր ուղուց և մխրճվեց երկու ափերի արանքում` մեկ շաբաթ շարունակ լրիվ փակելով այլ նավերի ճանապարհը։ Ոմանք ասում են՝ ուժգին քամին էր մեղավոր, մյուսները հակադարձում են՝ չէ՛, մարդկային գործոնն էր պատճառը։

​Այդ մեկ շաբաթվա աննախադեպ խցանումը վերացնելու  ակնկալիքով ամենատարբեր միջոցներն էին ձեռնարկվում նավը մեռյալ դիրքից հանելու և ջրային երթևեկությունը վերականգնելու համար։

Ուզում ես զարգանալ՝ գնահատիր անցյալդ

Կատակասերների համար այս անհաջող փորձերն ու անտեղի խորհուրդներն էլ հեգնելու առիթ դարձան։ Մեկը գրեց սոցիալական ցանցում.

«Միլիոնավոր տղամարդիկ ողջ աշխարհից, իրենց ընտանեկան հոգսերը թողած և արհամարհելով կորոնավիրուսային սահմանափակումները, եկան Եգիպտոս, որպեսզի կանգնեն ջրանցքի ափին և իրենց արժեքավոր խորհուրդները տան, թե ինչպես պետք է հանել նավը այդ ողբալի վիճակից»։

Համաձայնե′ք, շատ հրատապ նկատառում է, որովհետև երևի բոլորս ենք տեսել, թե ինչպես է բանվորը բահով փոս փորում՝ փորձելով հասնել վնասված մալուխին, իսկ նրա շուրջը հավաքված մոտ տասնյակ քեռիները՝ գեղեցիկ կոստյումներով, անընդհատ նորանոր խորհուրդներ են տալիս խեղճ բանվորին։ Ի դեպ, սկզբում Սուեզի ջրանցքում աշխատող էքսկավատորները ավելի քան 27 հազար տոննա ավազ հանեցին հատակից, բայց դա չօգնեց։ Կիրակի օրը Եգիպտոսի նախագահը հրահանգ տվեց՝ սկսեք պատրաստվել 18 հազար կոնտեյներ տանող նավի բեռնաթափմանը։ Սակայն դրա կարիքը չեղավ՝ երկուշաբթի օրը, այնուամենայնիվ, հաջողվեց հիմնականում հանել նավը ծանծաղուտից և բերել այնպիսի դիրքի, որը թույլ կտա նրան շարունակել ճանապարհը Սուեզյան ջրանցքով։

​Չնայած արդեն հայտարարվել է, որ ջրանցքը կաշխատի օր ու գիշեր, տարբեր երկրների և ընկերությունների նավերի կուտակումները դժվար կլինի շատ արագ վերացնել, քանզի կիրակի օրվա տվյալներով` ջրանցքի մոտակայքում էր գտնվում ավելի քան 400 բեռնանավ։ Ֆինանսական կորուստներն, իհարկե, հսկայական էին՝ մոտ 400 միլիոն դոլար ժամում։ Եվ դա զարմանալի չէ, քանզի Սուեզի ջրանցքով է իրականացվում համաշխարհային ողջ առևտրի 12 տոկոսը։ Մի պահ նույնիսկ լուրեր հայտնվեցին այն մասին, որ որոշ նավեր որոշել են չսպասել, այլ ուղևորվել դեպի Հնդկական օվկիանոս` շրջանցելով Աֆրիկան, ինչպես ժամանակին անում էին նավագնացները։ Բայց, ախր, շրջանցիկ ճանապարհը չափազանց երկար է՝ մոտ 8 հազար կիլոմետր, և այդ ուղին հաղթահարելու համար պահանջվում է 12 օր։

Պատկերացրեք, թե որքան էր աճելու Աֆրիկայի հարավով տեղափոխվելիք ապրանքի գինը, որի զգալի մասը, համոզված եմ, ինչպես միշտ` մենք` շարքային սպառողներս էինք վճարելու։ Թեև, իհարկե, կարելի է հարցնել՝ լավ, բա ձվի գինը Հայաստանում ինչո՞ւ է ավելացել։ Կներեք, հավկիթն էլ հո Սուեզի ջրանցքով կամ Աֆրիկայի հարավով չե՞նք բերում։

Ինչպես է հոսող ջուրը Մարսում վերածվել սառույցի, կամ «Մարսյան էլիտար ակումբին» միացավ ԱՄԷ–ն

​Իհարկե, հայաստանյան գները այլ երկրներին շատ քիչ են հետաքրքրում։ Միջազգային հանրությունն այս ողջ ընթացքում ուշի ուշով հետևում էր նավթի գների աճին, քանզի հայտնի է, որ նավթի մի մասն էլ ջրով է տեղափոխվում, և հենց Սուեզի ջրանցքի մոտ խցանված մնացել էր մի քանի խոշոր նավթատար նավ։

Տարբեր աղբյուրներ հաղորդում էին, որ նավթի գինը աճել է 6 տոկոսով, սակայն նաև հրաշալի գիտեք, որ նավթի գները անընդհատ են տատանվում, և դա ամենևին կապված չէ Սուեզի ջրանցքի հետ. ջրանցք, որը 150 տարվա ընթացքում մի քանի պատերազմների պատճառ է դարձել։

Այս ջրային ուղու նշանակությունն այն ժամանակ էլ էին բոլորը գիտակցում։ Բավական է ասել, որ ջրանցքի բացման կապակցությամբ Եգիպտոսում կառուցվեց աֆրիկյան մայրցամաքում առաջին հանրային թատրոնը, և այնտեղ բեմադրվեց Ջուզեպպե Վերդիի «Աիդան»։ 

Իսկ ջրանցքի բացման հանդիսավոր արարողությանը Ռուսաստանի պատվիրակության կազմում մասնակցեց մեր հայտնի հայրենակիցներից մեկը։

Այո′, շատ ճիշտ եք, Հովհաննես Այվազովսկին էր։

Մեզ, բնականաբար, կարագի գինն է հետաքրքրում

341
թեգերը:
նավ, Լուսանկար, տիեզերք, Սուեզի ջրանցք
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (354)
Ըստ թեմայի
Զենքի իրավունքը կյանքից ավելի թա՞նկ է, կամ երբ հրացան գնելը հեծանիվ ունենալու պես հեշտ է
Վարչապետություն, որի հիմքում սուտն էր. ինչպես իսրայելցի քաղտեխնոլոգն օգնեց Նեթանյահուին
2 պատերազմ և համավարակ. 3 անգամ օլիմպիական խաղերը հետաձգվել կամ չեն կայացել
Արխիվային լուսանկար

Կրքեր բրենդի շուրջ, կամ Կոնյակ քաղաքը կլուծե՞ր հայկական խմիչքի հարցը

168
(Թարմացված է 16:23 19.04.2021)
ԵՄ-ի հետ համաձայնագրի պահանջներից մեկի համաձայն` Հայաստանը պետք է մինչև 2043 թ-ը հրաժարվի ալկոհոլային խմիչքների ֆիրմային անվանումից: Sputnik Արմենիայի սյունակագիրը հիշում է, թե ինչպես է հաջողվել պահպանել հայրենական կոնյակը խորհրդային տարիներին։

Ժամանակն անասելի արագ է անցնում: 22 տարին մի ակնթարթ է. չես հասցնի հետ նայել, արդեն վրա կհասնի 2043 թ-ը, և հայկական կոնյակը կմնա միայն հիշողության մեջ։ Հետքն էլ չի մնա։

Այդպիսին է Հայաստանի և Եվրամիության միջև կնքված համաձայնագրի կոշտ պահանջը, որի համաձայն մեր կոնյակ արտադրող ընկերությունները պարտավորվել են հրաժարվել այդ ալկոհոլային խմիչքի ֆիրմային անվանումից։ Նույնը վերաբերում է նաև շամպայնին, որը, ենթադրաբար, կդառնա «փրփրուն գինի», իսկ կոնյակը, ամենայն հավանականությամբ, «բրենդի»։

Հարցի պատմությունից։ Մեծ ու հզոր Խորհրդային Միության տարիներին խոսք անգամ չէր կարող գնալ խմիչքի անվանումը փոխելու մասին։ Ուինսթոն Չերչիլը (ինչպես ամբողջ աշխարհը) բնականաբար գիտեր, որ Հայաստանում Կոնյակ քաղաք չկա, ուստի արտադրանքը չի կարող այդպես կոչվել։ Բայց սա այն դեպքն է, երբ իրավունքի ուժն աներկբայորեն զիջել է ուժի իրավունքին․ Մոսկվայի հետ վիճելն անիմաստ էր, ավելի լավ էր խմել ու ձայնը կտրել։

Պետք է ասել, որ Երևանի կոնյակի գործարանի արտադրանքը ոչ միայն լավն էր, այլ նաև մատչելի։ Հիշում եմ այն ժամանակները (անցած դարի 50-ականները), երբ Հայաստանում օղի քիչ էին խմում, իսկ կոնյակ՝ գրեթե բոլորը և բոլոր առիթներին։ Հետաքրքիր է, որ երեքաստղանի կոնյակը համով գրեթե չէր զիջում տեսակավոր կոնյակներին, որոնք ավելի հաճախ նվեր էին տանում, քան սեղանին դնում։

Առօրյա կյանքում դա այսպես էր լինում․ ինչ-որ մեկին «Նաիրի» էին բերում շքեղ փաթեթավորմամբ, նվերն ընդունում էին և պահում պահարանի խորքերում։ Հետո տուփը հանում էին պահոցից և նվիրում հարգարժան մեկին։ Նա սրտանց շնորհակալություն էր հայտնում և ճիշտ նույն կերպ վարվում՝ պահելով շիշը մինչ հարմար առիթը։ Չէր կարելի բացառել, որ որոշ ժամանակ անց, բնական շրջապտույտ կատարելով, ձեռքից ձեռք անցած «Նաիրին» կրկին կվերադառնար առաջին տիրոջ մոտ, կհայտնվեր նույն պահարանում և նույն տեղում։

Մահափորձը ձախողված է, կամ ինչպես են թիկնապահները պաշտպանում առաջին դեմքերին

Ես առաջին շոկն ապրեցի բոլորի հետ 1998 թ-ին, երբ Երևանի կոնյակի գործարանը 30 միլիոն դոլարով նվիրեցին ֆրանսիական Pernod Ricard ընկերությանը։ Ճիշտ է, ֆրանսիացիները խոստացան հինգ տարվա ընթացքում ևս մեկ միլիոն ներդրում անել Հայաստանի գյուղատնտեսության մեջ, բայց դա ոչ մեկին չէր սփոփում։

Առաջին բանը, ավելի ճիշտ մարդը, որին այսօր հիշեցի, մեծն Մարգար Սեդրակյանն է՝ սոցիալիստական աշխատանքի հերոսը, արևային խմիչքի հայկական տեխնոլոգիայի հիմնադիրը, որը ստեղծել էր 15 տեսակ։ Նրա հետ միասին անմիջապես աչքիս առաջ եկավ Միխայիլ Խանոյանը՝ Երևանի կոնյակի գործարանի ամենահայտնի տնօրենը։ Երկուսին էլ ճանաչում էի, կարող եմ պատկերացնել նրանց ցավն ու դառնությունը, եթե ողջ լինեին։

Բայց եղածը հետ չես բերի։ Ոչ ոք չի խանգարել, և այդ ժամանակ ԵՄ-ում որոշել են` ԱՊՀ երկրում մեր արտադրանքը կմնա նախկին փառավոր անվանումով, իսկ հեռավոր արտասահման (որտեղ մինչ օրս չի հաջողվել նվաճել շուկաները և հազիվ թե երբևէ հաջողվի) կարտահանվի «Բրենդի» դժգույն և աղոտ անվանումով։ Խանգարելու ոչ մի հնարավորություն չկար։

- Ինչո՞ւ, - բորբոքվեց ընկերս՝ Վիգեն Կարապետյանը, -մենք կարծես խելոք ազգ ենք, կարող էին ձիով քայլ անել և հայավարի լուծել հարցը։

- Այդ ինչպե՞ս։

- Շատ հեշտ։ Պետք էր ընդամենը ասենք` Այգեշատի, Այգեձորի, Ծաղկունք-Մաղկունքի գյուղխորհրդին հանձնարարել այդ գյուղերից մեկն անվանափոխել «Կոնյակ»։ Եվ մեր ջերմ «մերսին» ուղարկել Կոնյակի ֆրանսիացիներին։

- Չգիտեմ, միգուցե․․․

Մյուս կողմից` ամեն ինչ հոսում է, ամեն ինչ փոխվում է, և հայկական կոնյակը գնահատողների թիվը գնալով պակասում է, իսկ «Նաիրիի» և «Դվինի» փոխարեն վառված շաքարով կեղծ խմիչք ստեղծողների թիվը՝ մեծանում։

«Ես ձեզ որտեղի՞ց Ղարաբաղ տամ», կամ ինչ է լինում, երբ «սայթաքում է» պետական գործչի լեզուն

50-ականների վերջին մեզ մոտ ընդհանրապես չկային դրանք, առաջին կեղծողները հայտնվեցին 60-ականների կեսին, բայց նրանց դեմ խստորեն պայքարում էին․ խմիչքը թափում էին, արտադրողներին՝ բանտ նստեցնում։ Հետո արշավ սկսվեց խմելու և հարբեցողության դեմ․ 1972 թ-ին՝ Բրեժնևի օրոք (Հայաստանի առաջին դեմքը Անտոն Քոչինյանն էր), 1985 թ-ին՝ Գորբաչովի օրոք (Հայաստանի առաջին դեմքը Կարեն Դեմիրճյանն էր)։

Երկրորդ արշավն ավելի լավ եմ հիշում։

Գործուղման էին գնացել Գորիս։ Օղու դեմ արշավի օրը Քարահունջի բնակիչները սգո ժապավեններով փաթաթեցին թթենիների բները և սկսեցին հաշվել վնասները։ Ելնում էին նրանից, որ 1984 թ-ին ալկոհոլի սպառումը, հաշվի առնելով ընդհատակյա օղեթորումը, հասնում էր մեկ շնչին տարեկան 10,5 լիտրի կամ 90-110 շիշ օղու` մեկ չափահաս տղամարդու հաշվով։ Դա` ԽՍՀՄ-ում, բնականաբար` ներառյալ Հայաստանը։ Գորիսեցիներն առանձին իրենց համար էին հաշվել և սրտնեղել։ Բացառելով չխմողների չնչին թիվը՝ ստացվում էր, որ թթի օղու արտադրությունը կրկնակի կամ եռակի կրճատվելու էր։ Իսկ ինչո՞վ էին ապրելու։

Բայց սա մանրուք է` երկրորդային, նույնիսկ երրորդային հարց։ Այդ ժամանակ 1988 թ-ի երկրաշարժի նման բոլորը միանգամից հիշեցին հայկական ԱԷԿ-ի մասին․ կանգնուն կմնա՞, թե՞ կքանդվի։ 1985 թ-ին բոլորը հիշեցին Երևանի կոնյակի գործարանը։ Ի՞նչ կլինի դրա հետ։ Ոչինչ չպատահեց, գործարանը պահեցին։

Կփոխվե՞ն արդյոք Կոնդի կառավարական առանձնատների բնակիչները

Թեև շատ հանրապետություններում շտապեցին կտրել խաղողի այգիները և գինու գործարանները վերածեցին կաթնամթերքի գործարանների։ Ինչպես 1970-ականներին Անտոն Քոչինյանը, այնպես էլ 1985-ին Կարենը Դեմիրճյանը, որտեղ պետք է` խելքով, որտեղ պետք է` խորամանկությամբ, փրկեցին մեր կոնյակի գործարանը։

Կհաջողվի՞ արդյոք փրկել հայկական կոնյակը 2043 թ-ին։ Կապրենք, կտեսնենք։

168
թեգերը:
ալկոհոլ, բրենդ, Հայաստան, կոնյակ
Ըստ թեմայի
Իշխանափոխության փորձ Խորհրդային Հայաստանում. հեղաշրջումը կարո՞ղ է վերացնել կոռուպցիան
«Ծանր ջուր» Արթուրի ու Սերժի համար, կամ ինչպես էին Հայաստանում բռնում «լրտեսներին»
Իմ Գագարինը, հայերն ու տիեզերքը
Կուբա

«Ցավդ տանեմ, Մալենկով, տասը ոչխար, հինգը կով»

374
(Թարմացված է 21:43 19.04.2021)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Ոչ բոլորը գիտեն, որ Հայաստանին և Կուբային միավորում է երկու հանգամանք՝ երկուսն էլ անմիջական առնչություն ունեն ԵԱՏՄ-ի հետ՝ Հայաստանը՝ որպես լիիրավ անդամ, Կուբան՝ որպես դիտորդ, և երկուսն էլ ընդհանուր սահման չունեն այդ կազմակերպության հետ։

Ցավդ տանեմ, Մալենկով, տասը ոչխար, հինգը կով

Ինչո՞ւ եմ որոշել այսօր խոսել Կուբայի մասին. ապրիլի 19-ին, Հավանայում ավարտվում է ոչ միայն Կուբայի կոմունիստական կուսակցության քառօրյա համագումարը, այլև փաստորեն ավարտվում է Կաստրոների դարաշրջանը, քանզի Ֆիդել Կաստրոյի կրտսեր եղբորը՝ Ռաուլ Կաստրոյին, միակ կուսակցության առաջնորդի պաշտոնում այսուհետ փոխարինելու է Միգել Դիաս-Կանելը։ Նա Կուբայի նախագահն է, բայց, ինչպես և ժամանակակից Հայաստանում, նախագահին ընտրում է ոչ թե ժողովուրդը, այլ խորհրդարանը, հենց այդ պատճառով երկու երկրներում էլ նախագահը սահմանափակ լիազորություններ ունի։

Երկնաքար. արխիվային լուսանկար
© CC BY 2.0 / Hubble ESA / Artist's view of watery asteroid in white dwarf star system GD 61

​Այ հիմա Միգել Դիաս-Կանելը լիակատար իշխանություն կունենա, որովհետև գոնե առայժմ Կուբան մնում է սոցիալիստական պետություն, իսկ մեր ավագ սերնդի ներկայացուցիչները հաստատ հիշում են, թե ինչպիսին էր սոցիալիստական Հայաստանը։ Իհարկե, ամեն ինչ էլի որոշվում էր Բաղրամյան պողոտայի այն շենքում, որտեղ այժմ նիստեր է անցկացնում մեր պառլամետը, պարզապես Սովետի օրոք այնտեղ նստում էին կոմունիստները, որոնք որոշում էին ամեն ինչ, իսկ խորհրդարանը, որը ժամանակ առ ժամանակ հավաքվում էր Մելիք Ադամյան փողոցի նիստերի դահլիճում, ուղղակի միահամուռ հավանություն էր տալիս Կոմկուսի Կենտկոմից ստացված բոլոր օրինագծերին։

​Արդյոք համեմատաբար երիտասարդ Միգել Դիաս-Կանելը, որն այսօր դեռ 60 տարեկան է, իսկ 61-ը կբոլորի վաղը՝ երեքշաբթի օրը, կարո՞ղ է ստանձնել, այսպես ասենք՝ կուբայական Գորբաչովի դերը և արմատական բարեփոխումներ իրականացնել, որոնք ի վերջո կհանգեցնեն բազմակարծության և ժողովրդավարության հաղթանակին։ Հենց այս մասին են վիճաբանում բազմաթիվ վերլուծաբաններ, սակայն թող ներեն ինձ տարբեր երկրների մեկնաբանները, բայց պիտի ասեմ՝ գոնե այս դեպքում ես նրանց հոռետեսական կանխատեսումներին մեծ, շատ մեծ վերապահումներով են վերաբերվում՝ հիշելով անհերքելի փաստը. նույնիսկ առաջատար ամերիկացի վերլուծաբանները խոստովանել են, որ 80-ականներին չեն կարողացել ճիշտ կանխատեսել այն, ինչ 90-ականների սկզբին տեղի ունեցավ հզոր տերությունում՝ Խորհրդային Միությունում։

Ստախոսը երբեք հաջողություն չէր ունենա, եթե մենք հակված չլինեինք հավատալ իր ստերին

​Իհարկե, կան օբյեկտիվ գործընթացներ, որոնք առաջիկա տարիներին իրենց ազդեցությունն են գործելու Կուբայում տիրող իրավիճակի վրա։ Օրինակ՝ օրեցօր ընդլայնվող տեղեկատվական ազատությունը։ Հիշեցնեմ, որ դեռ Սովետի ճահճացման տարիներին հայտնի գրող Ալեքսանդր Սոլժենիցինը փաստել էր՝ այս պետությունը խարսխվում է ստի վրա, եթե հանկարծ գոնե մեկ օր բոլորը հրաժարվեն ստից, այս իշխանությունը կտապալվի։ Համաձայնե՛ք, մոտավորապես այդպես էլ եղավ։ Ավելին, կարծում եմ, որ այս ձևակերպումը՝ «եթե բոլորը գոնե մի օր հրաժարվեն ստից, իշխանությունները կտապալվեն» ամենատարբեր երկրներում շատ հրատապ է մինչև հիմա։ Հասկանում եք, չէ՞, թե կոնկրետ որ երկիրը նկատի ունեմ։ Իհարկե, Հյուսիսային Կորեան։

​Սակայն երևի ճիշտ են նաև այն փորձագետները, որոնք պնդում են՝ Սովետը քանդվեց հիմնականում տնտեսական գործոնների պատճառով։ Այս առումով իրավիճակը Կուբայում ամենևին էլ մխիթարական չէ։ Երբ կազմալուծվեց Խորհրդային Միությունը, Կուբան միանգամից զրկվեց հսկայական օգնությունից, որը ստանում էր Մոսկվայից։ Իսկ անհավատալի էժան նավթից Հավանան զրկվեց այն ժամանակ, երբ այդ նավթը փաստորեն որպես նվեր մատուցող Ուգո Չավեսի մահից հետո Վենեսուելայում բազում անլուծելի պրոբլեմներ առաջացան, վերացավ նույնիսկ զուգարանի թուղթը։

​Ընդամենը երկու օրինակ բերեմ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է խորհրդային տիպի սոցիալիզմը խոչընդոտում Կուբայի տնտեսության զարգացմանը։ Շատերը հավատացած են, թե բոլոր կողմերից ծովերով ու օվկիանոսներով շրջապատված Կուբա կղզում էժան ծովամթերքը լիքն է։ Չարաչար սխալվում եք՝ ծովամթերք հիմնականում կարող եք ըմբոշխնել ռեստորաններում, որտեղ այն շատ թանկ է, որովհետև ամսական 30 դոլար ստացող կուբացին ռեստորան չի գնում, օտարերկրյա զբոսաշրջիկներն են գնում։ Ու սա հետևանք է այն բանի, որ ձկնորսությամբ զբաղվում է հիմնականում միայն պետությունը, որը բազում խոչընդոտներ է հարուցում մասնավորի համար։

​Նույնն է վիճակը նաև կովաբուծության բնագավառում, ինչի արդյունքում խիստ սահմանափակ է ազատ վաճառվող տավարի մսի ծավալը։ Հիշո՞ւմ եք՝ Ստալինի մահից հետո երկրի փաստացի ղեկավար դարձավ Գեորգի Մալենկովը, և եթե Իոսիֆ Վիսարիոնովիչի օրոք գյուղացուն թույլատրում էին պահել ընդամենը երկու ոչխար և մեկ կով, ապա Մալենկովը վերացրեց այդ սահմանափակումը, և ժողովրդի կողմից արժանացավ այս գովասանական երկտողին. «Ցավդ տանեմ, Մալենկով, տասը ոչխար, հինգը կով»։ Արդյոք Կուբայի նոր ղեկավարին էլ ժողովուրդը երկտող կձոնի։

Ինչպես սիրում են ասել հայաստանցի վերլուծաբանները՝ ժամանակը ցույց կտա։

374
թեգերը:
ԽՍՀՄ, Կուբայի Հանրապետություն
Ըստ թեմայի
Պատվաստանյութ՝ ճանաչումից հրաժարվելու դիմաց, կամ Չինաստանի և Պարագվայի յուրօրինակ շփումը
Արքայազն Ֆիլիպ. «Ես ուղղակի կամ, ու վե՛րջ»
Ռեկորդակիր կողոպուտը, կամ ինչպես վնասված անվադողը «փրկեց» Վան Գոգի 20 կտավը
ԵԽԽՎ

«Խափանում է եղել». ԵԽԽՎ-ում ՌԴ ներկայացուցիչը՝ հայ գերիների հարցը քվեարկելու մասին

0
(Թարմացված է 17:45 20.04.2021)
Ռուսական պատվիրակությունը փորձում է հասկանալ քվեարկության տեխնիկական անսարքությունների պատճառները։ Նրանք այնքան էլ չեն հավատում զուգադիպությանը:

ԵՐԵՎԱՆ, 20 ապրիլի – Sputnik. Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովում ռուսական պատվիրակության ներկայացուցիչ Սերգեյ Պախոմովը անդրադարձել է հայ գերիների վերաբերյալ հարցի քվեարկությանը:

Պատգամավորն Instagram-ի իր էջում պատասխանելով բաժանորդներից մեկի հարցին` հայտնել է, որ այդ հարցի քվեարկության ժամանակ ամբողջ պատվիրակությունը տեխնիկական խափանման է բախվել։

«Մենք էլ շատ չենք հավատում զուգադիպությանը։ Համապատասխան դիմումներ ենք ներկայացրել», - գրել է Պախոմովը։

Գերիների հարցի ներառումը ԵԽԽՎ օրակարգ արդեն իսկ դրական է. «Իմ քայլը» խմբակցություն

Հիշեցնենք, որ գերիների հարցը գարնանային նստաշրջանի օրակարգում ընդգրկելուն դեմ է քվեարկել 21 պատգամավոր, այդ թվում՝ ռուսական պատվիրակության հինգ անդամ։ Ռուսաստանի պատվիրակության պատգամավորներից 7–ը ձեռնպահ են քվեարկել։ Այդուհանդերձ հարցն ընդգրկվել է օրակարգում։

«Ռուս գործընկերներից ճշտում ենք». Մարուքյանը` ԵԽԽՎ–ում գերիների հարցով քվեարկության մասին

0
թեգերը:
Եվրախորհրդի խորհրդարանական վեհաժողով (ԵԽԽՎ), գերի, քվեարկություն, Ռուսաստան