Գևորգ Արշակյան

Թշնամուն արհամարհական ժպիտ թողեց․ Գևորգը հաղթել էր թշնամուն՝ պահել էր Շուշին

1417
(Թարմացված է 10:47 30.03.2021)
Արցախյան պատերազմում անմահացած Գևորգ Արշակյանն իր ծննդյան թիվը համարում էր 1991-ը, իսկ ծննդյան օրը՝ սեպտեմբերի 21-ը: Գևորգն օգոստոսին էր զորացրվել բանակից, բայց պատերազմի լուրն իմանալով՝ ջոկատ էր հավաքել ու մեկնել առաջնագիծ։

Արցախյան պատերազմը մեզ հարազատ ու ծանոթ դեմքեր տարավ, շատերին էլ թողեց անժպիտ։ Ճանաչածս ամենահիասքանչ , ամենակենսուրախ մանկավարժներից մեկը՝ Գայանե Արշակյանը, ամեն օր ժպիտը դեմքին անցնում էր մեր բակով, բայց արցախյան պատերազմը նրա ժպիտն էլ խլեց։ Պատճառը Շուշիի համար մղվող մարտերում զոհված Գևորգ Արշակյանն է, ում հորաքույր լինելը Գայանեի համար պարծանք է ու պատիվ։

Погибший в боях за Шуши 24-летний Геворк Аршакян
Գևորգ Արշակյան

Գևորգն ընդամենը 24 տարեկան էր, բայց հասցրել էր միաժամանակ սովորել և կարմիր դիպլոմով ավարտել Երևանի պետական համալսարանի փիլիսոփայության և հոգեբանության ֆակուլտետը, իրավաբանության ֆակուլտետը, Վազգեն Սարգսանի անվան ռազմական համալսարանը։ Աշխատում էր «Հայ ասպետ» դպրոցում որպես ռազմագիտության ուսուցիչ։

Շատերը Գևորգին կհիշեն հենց «Ամենախելացին» խաղից, որում տղան իր ողջույնի խոսքը եզրափակեց Գարեգին Նժդեհի խոսքերով․ «Մահացիր այնպես, որ մահդ էլ ծառայի հայրենիքիդ»։

Գայանեից ստացած զանգն ինձ նրանց տուն տարավ։ Հյուրասենյակում նստեցինք։ Սեղանին դրված էին Գևորգի գիտական գրքերը, որոնք դեռ տարիներ առաջ գրել էր հոր՝ Արշավիր Արշակյանի հետ։

Погибший в боях за Шуши 24-летний Геворк Аршакян
Գևորգ Արշակյան

Գևորգը ծնվեց պատմաբանների ընտանիքում։ Շատ սպասված երեխա էր, ծնողներն ուշ էին ամուսնացել։ Տղայի դաստիարակությամբ շատ էր զբաղվում մորական պապիկը՝ Երևանի պետական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի դասախոս, դոցենտ Գևորգ Հովսեփյանը, որը թոռան մահից 2 ամիս անց մահացավ։

«Թե ինչ հույսեր էր կապել Գևորգ պապն իր անունը դնելով թոռան վրա, բոլորս գիտեինք, ու Գևորգն արդարացնում էր այդ սպասումները։ Նա այնքան ակտիվ էր, երգում էր, պարում, արշավներ կազմակերպում․․․ Բոլոր հնարավորություններն ուներ անհոգ ապրելու, որովհետև օգոստոսին էր զորացրվել, կարող էր ընդհանրապես չգնալ պատերազմ, բայց իր մեջ հայրենասիրությունը շատ խորն էր նստած»,-պատմում է հորաքույրը։

«Չեմ հավատում, որ տղաս զոհվել է. դեռ սպասում եմ հրաշքի». Նարեկն այսօր 20 տարեկան է դառնում

Գայանեն հիշում է, թե ինչպես Գևորգը պատերազմի մասին լուրը լսելուց անմիջապես հետո համալսարան է գնացել, հավաքել ընկերներին, որ միասին ռազմաճակատ մեկնեն։

«Գևորգը ոչ մեկիս չլսեց, հայրն ամբողջ գիշեր նստել էր, անքուն, համոզել էր, բացատրել էր, որ նոր է բանակից եկել, որ անհրաժեշտություն լինի՝ իրեն էլ կկանչեն։ Մորաքույրն անգամ տան դուռն էր կողպել, բայց Գևորգն ասել էր՝ եթե ուզում եք սովորական մահով մեռնեմ, կմնամ այստեղ, պատուհանից կամ կամրջից ցած կնետվեմ։ Եթե ինձ տրված է մեռնել, կապ չունի որտեղ կմեռնեմ»,- հիշում է Գայանեն։

Погибший в боях за Шуши 24-летний Геворк Аршакян (справа)
Գևորգ Արշակյան (աջից)

Երկար բանակցություններից հետո մորաքույրը ստիպված էր եղել բացել դուռն ու Գևորգին բարի ճանապարհ մաղթել։

«Ինձ հրաժեշտ չտաք, չփաթաթվեք, հետևիցս չգաք, ես գնում եմ կռիվ․․․ Պատերազմից հետո կհավաքեմ գերդաստանիս, որ մեր հաղթանակը նշենք»։ Այս խոսքերով Գևորգը պատերազմի առաջին օրերին հեռացավ հայրական տունը։

Նրան հաջողվեց գերդաստանը հավաքել, ցավոք, Եռաբլուրում։

Գևորգն ավագ լեյտենանտ էր, իր ընկերների հետ սկզբում կռվել էր իր հարազատ Մատաղիսում։ Հենց այնտեղ էր երկու տարի ծառայել ու երբ ծառայության օրերին Facebook-ի իր էջով ուղիղ եթեր էր մտնում, ասում էր՝ ողջունում եմ ձեզ «Մատաղիսի թագավորությունից»։

Գոռը զոհվել է` փորձելով փրկել ընկերոջ կյանքը. գեղանկարչի գործերը հետմահու են ցուցադրվում

Երբ լսել էր, որ Շուշիում ծանր է վիճակը, տղաներին հավաքել էր ու շարժվել այնտեղ։

«Շուշիում ոտքից վիրավորվել էր, տղերքն ասել էին՝ գնանք հոսպիտալ, չէր համաձայնվել։ Վիրավոր ոտքով շարունակել էր կռվել։ Մյուս եղբայրս զինվորական է, ամեն օր զանգում էի, մի օր խառնված հեռախոսը վերցրեց, ասաց ՝ Գևորգը վիրավոր է, փնտրում եմ։ Սիրտս կանգնեց, չէի կարողանում ընդունել։ Աղոթում էի, որ վիրավորումն էնպես լինի, որ կարողանան փրկել։ Մինչև եղբայրս Գևորգին գտել էր, նա երկրորդ վիրավորումն էր ստացել՝ մահացու։ Արնաքամ էր եղել։ Ճաք տվեց իմ գերդաստանի ամուր սյուներից մեկը»,-բազկաթոռին անճարությունից կուչ եկած պատմում է հորաքույրը։

Գևորգը զոհվեց նոյեմբերի 7-ին, նրա հուղարկավորությունը նոյեմբերի 9-ին էր, երբ ստորագրվեց եռակողմ հայտարարությունը։ Գևորգի հոգեհանգստի ժամանակ արդեն շշուկներ կային, որ Շուշին հանձնել են։

Погибший в боях за Шуши 24-летний Геворк Аршакян
Գևորգ Արշակյան

«Նոյեմբերի 10-ի առավոտյան, երբ մարդիկ սկսեցին խոսել, որ ինչի էսպես պետք է լիներ, մեր երեխաներն իզուր զոհվեցին, Գևորգի մայրն իր սգի մեջ, չգիտեմ ինչ գերբնական ուժով, միջամտեց՝ չասեք նման բան։ Էնտեղ ամենամեծ ցավն ու վիշտ իրենն էր, ասաց՝ իմ տղան հենց էնպես չի գնացել զոհվել, իմ տղայի գործը հասնելու է ավարտին, մենք անպայման ունենալու ենք այդ հաղթանակը։ Եղբայրս ասում է՝ ես որբացա, ուրիշները ծնողներից են որբանում, ես Գևորգից որբացա»,-հիշում է Գայանեն։

Հայրը որդու հուղարկավորության ժամանակ հիշել է, որ Գևորգն ամեն անգամ Եռաբլուրի կողքով անցնելիս՝ երանի է տվել այնտեղ հանգչողներին, ասել է, տեսնես ինչ մեծ գործ են արել, որ այդ պատվին են արժանացել։ Բայց Գևորգը վստահ էր, որ մահն իրեն չի հաղթելու, նրա երազանքն էր, որ կռվից վերադառնա, Արշակյանների գերդաստանը հավաքի։

 «Հավաքեց… Եռաբլուրում, մենք դա չէինք կանխատեսել, նրան զինվորական շքեղ տեսքով տղաներ բերեցին, հետո ծանր բարձրացրին ու շեփոր հնչեց, ինքը պառկած էր, այնքան հանգիստ, սպարապետական կեցվածքով և կիսաժպիտը դեմքին ու բոլորիս ասում էր՝ տեսա՞ք ոնց հաղթեցի, պատերազմն էլ հաղթեցի, կյանքն էլ հաղթեցի, ձեզ էլ հաղթեցի…»,-ասում է Գայանեի դուստրը՝ Վանուհի Բաղրամյանը։

Орден Боевого Креста, присужденный погибшему в боях за Шуши 24-летнему Геворку Аршакяну
Գևորգ Արշակյանը պարգևատրվել է «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանով

Օրերս Արցախի Հանրապետության նախագահ Արայիկ Հարությունյանի որոշմամբ ավագ լեյտենանտ Գևորգ Արշակյանը պարգևատրվեց «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանով։

Գայանեի խոսքով՝ եթե Գևորգը ողջ լիներ ու իր ձեռքով ստանար «Մարտական խաչը», երևի ուրախությունից խելագարվեր։

«Ասում էր՝ զինվորականի համար դա գիտեք ինչ պարգև է, սրբության նման մի բան է։ Ուղղակի այդ պարգևին արժանանալու համար շատ թանկ վճարեց։ Գուցե էգոիստ եմ, բայց Գևորգն այստեղ ավելի շատ էր պետք, իր խելքով, տաղանդով։ Նրա նվիրումը մեզ շատ էր պետք գալու, որովհետև հիմա շատ են պակասում իր նման մարդիկ, որոնք համ խելացի են, համ հայրենասեր։ Գևորգի նման տղերքը պիտի ապրեին ու երկիրը դուրս բերեին այս վիճակից»,-ասում է Գայանեն։

«Ուզում էի իմ երգով ուժ տալ զոհվածների ծնողներին». ի՞նչ է խոստացել Սոնան վիրավոր տղաներին

Մինչ զրուցում էինք՝ նկատեցի մի անկյունում գրքերը ձեռքը վերցրած Գայանեի միակ որդուն՝ Մենուային։

Պատերազմը փոխեց նաև Մենուայի երազանքները։ Եթե մինչև պատերազմը տղան պարապում էր ԵՊՀ-ի իրավաբանության ֆակուլտետն ընդունվելու համար, ապա այժմ որոշել է բժիշկ դառնալ։

Ասում է՝ հայ տղան կամ պետք է զինվորական լինի, կամ բժիշկ։

«Եթե միայն զինվորական լինեմ , կռվի դաշտում չեմ կարող ոչ մեկի փրկել, բայց եթե բԺիշկ լինեմ՝ և կռվել կկարողանամ և մարդկանց կյանքը փրկել , որ Գևորգի նման տղերքը պատերազմում էլ արնաքամ չլինեն»։

1417
թեգերը:
Մարտական խաչ, Զոհ, Արցախյան պատերազմ
Ըստ թեմայի
«Երջանիկ էր. զոհվեց` չիմանալով, որ որդին էլ է նահատակվել». Կարապետյանների պատմությունը
Զոհված զինծառայողների աճյունների որոնման աշխատանքները կրկին դադարեցվել են
Մեր տղերքը զոհվեցին, որ Ադրբեջանի նախագահին կարողանանք ասել` ԼՂ հարցը լուծված չէ. Փաշինյան
Վրաստանի խորհրդարանի նախագահ Արչիլ Թալակվաձեն ու ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը. արխիվային լուսանկար

Եվրոպացիների հռչակած «պատմական հաշտությունը» Վրաստանում. իրականությո՞ւն, թե՞ պատրանք

80
(Թարմացված է 22:38 21.04.2021)
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Շատ դժվար է պատկերացնել, թե ինչ շոշափելի արդյունք կարող է տալ հայ գերիների վերաբերյալ երեկվա քննարկումը Ստրասբուրգում. բոլորս հրաշալի հասկանում ենք, որ Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովը իրավիճակի վրա ազդելու որևէ արդյունավետ լծակ չունի։
Եվրոպացիների հռչակած «պատմական հաշտությունը» Վրաստանում. իրականությո՞ւն, թե՞ պատրանք

Հարավային Կովկասում եվրոպացիների համար շատ ավելի գայթակղիչ է գոնե ինչ-որ հաջողություն արձանագրել Վրաստանում՝ հաշտեցնելով իշխանություններին և ընդդիմությանը։ Հենց այդ նպատակով Թբիլիսի էին ժամանել Եվրամիության ներկայացուցիչները Եվրոպական խորհրդի նախագահ Շառլ Միշելի գլխավորությամբ։

Եվ պայմանագիրն իրոք ստորագրվեց։ Նախ դա արեցին կուսակցությունների առաջնորդները Հավլաբարի նախագահական պալատում, իսկ երեկ անհատ պատգամավորները` Եվրամիության գրասենյակում։

«Պատմական հաղթանակ»,- շտապեցին հայտարարել եվրոպացիները։ Այնինչ ընդդիմության մի մասն ամենևին չի կիսում Բրյուսելից ժամանածների այս ոգևորությունը։

Եթե ինձ թույլ տաք շատ հակիրճ ներկայացնել նախապատմությունը, հաստատ կարձանագրեք. «Վա՞յ, ինչ նման ենք մենք ու վրացիները»։

Հոկտեմբերին Վրաստանում կրկնվեց այն, ինչ գրեթե 30 տարի շարունակ մենք տեսնում էինք Հայաստանում։ Արևմտյան դիտորդները բարձրաձայնեցին այն նույն  ավանդական գնահատականները, որոնք Հայաստանում երևի թե անգիր գիտեն նույնիսկ դպրոցահասակ երեխաները.

«Ընտրությունները հիմնականում համապատասխանում էին… Սա հերթական առաջընթաց քայլ էր…»։ Էլ չշարունակեմ։ Վրաստանի ընդդիմությունն էլ ճիշտ հայաստանյան ընդդիմության նման հակադարձեց. «Ընտրությունները ծայրից ծայր կեղծվել են»։ Բայց, ի տարբերություն մեր հարազատ ընդդիմադիրների, որոնք իշխանություններին «ոչ լեգիտիմ» անվանելով մշտապես շատ լավ էլ մասնակցում են այդ «ոչ լեգիտիմ» պառլամենտի աշխատանքին, Վրաստանի ընդդիմությունն ավելի սկզբունքային գտնվեց և հայտարարեց բոյկոտ, որը տևեց մոտ կես տարի։

Հանուն նախագահ դառնալու կբաժանվեի՞ք ամուսնուց, կամ տնից մեկը պիտի զբաղվի քաղաքականությամբ

Բայց երբ այս շաբաթ գործը հասավ հաշտության պայմանագրի ստորագրմանը, պարզվեց, որ ընդդիմության շարքերում միասնություն չկա. որոշ քաղաքական ուժեր ստորագրեցին, մյուսները, և առաջին հերթին՝ Միխեիլ Սաակաշվիլիի ստեղծած գլխավոր ընդդիմադիր կուսակցությունը՝ «Միասնական ազգային շարժումը», հայտարարեցին՝ շարունակելու ենք բոյկոտը։

Դե արի ու կրկին մի բացականչիր՝ վա՞յ, էս ինչ նման ենք։ Ախր մեզ մոտ էլ սկզբում բոլոր ընդդիմադիրները կարծես թե համակարծիք էին՝ այս վարչապետի օրոք անցկացվելիք արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունները չենք ընդունի ոչ մի դեպքում։ Բայց ժամանակի ընթացքում ահագնացավ մեր և ոչ միայն մեր ընդդիմության խրոնիկ հիվանդությունը՝ ՊԱ-ՌԱԿ-ՏՈւՄ։

Նախ խորհրդարանական ընդդիմությունը շատ հանգիստ համաձայնեց, որ այո′, ընտրությունները պիտի անցկացվեն հունիսի 20-ին։ Իսկ ընդամենը մի քանի օր առաջ պառլամենտի դիմաց հանրահավաքներ անցկացնող ընդդիմադիր դաշինքի անդամները մեկը մյուսի հետևից սկսեցին հայտարարել. «Դուք՝ ինչպես ուզում եք, իսկ ես կամ մենք անպայման մասնակցելու ենք վարչապետի օրոք անցկացվելիք ընտրություններին»։  

Բայց դառնանք Վրաստանին։ Եվրոպացիներն, ախր, շատ են ուզում հպարտությամբ հռչակել իրենց կատարյալ հաղթանակը, բայց հաշտությունն ամենևին կատարյալ չէ, քանի որ գլխավոր ընդդիմադիր ուժը շարունակում է համառել ու պայման դնել՝ մինչև մեկուսարանից ազատ չարձակվի կուսակցության նախագահ Նիկանոր Մելիան, չենք հրաժարվի բոյկոտից։

Լսելով կապիտուլյացիայի մասին` նա արտասվեց. լեյտենանտի համար պատերազմն ավարտվեց 29 տարի ուշ

Ախր շատ բան էլ պետք չէ այդ մարդուն ազատ արձակելու համար. նա ուղղակի չի ուզում վճարել մոտ 10 հազար եվրոյի գրավը։ Եվրոպացիներն ասում են՝ մենք կվճարենք, Նիկանո′ր, դու միայն դուրս արի։ Չի համաձայնում։ Եվրոպացիներն անցել են «պլան Բ»-ին, որի էությունը սա է՝ խորհրդարանը համաներման որոշում է ընդունում, և այդ համաներումը տարածվում է նաև Նիկանոր Մելիայի վրա։ Ու նրան, այսպես ասած, զոռով դուրս են բերում մեկուսարանից։

Իհարկե, այս շաբաթ ստորագրված հաշտության պայմանագրի մեջ գոնե ինձ համար անհասկանալի կետեր կան, որոնց բացատրությունը չգտա որևէ մեկնաբանի հիմնավորումներում։ Ստորագրողները համաձայնության են եկել առ այն, որ Վրաստանում կարող են արտահերթ ընտրություններ անցկացվել, բայց…. էստեղ ուշադրություն՝ միայն այն դեպքում, եթե աշնանը կայանալիք տեղական ընտրություններում իշխող ուժը՝ «Վրացական երազանքը», հավաքի 43 տոկոսից պակաս ձայն։

Ա′յ, հենց սա է ինձ համար մութ մնացել։ Նախ` ինչպե՞ս կարելի է պառլամենտական ընտրությունները կախման մեջ դնել տեղական ընտրություններից, և երկրորդ՝ որտեղի՞ց այդ մոգական թիվը՝ 43 տոկոս։ Ինչո՞ւ ոչ 42 կամ 45։

Սա ինձ համար Քարահունջի Զորաց քարերի գաղտնիքի նման մի բան է` ճիշտ այնպես, ինչպես Բերմուդյան եռանկյունու առեղծված կմնա ինձ համար ժամանակին մեր Սահմանադրությամբ ամրագրված այն դրույթը, ըստ որի` պառլամենտում պիտի անպայման լինի 54 տոկոսանոց կայուն մեծամասնություն։

Շահո՞ւմ են, թե՞ կորցնում՝ երկրի ղեկավար դառնալով

Մի ժամանակ ասում էին՝ երկրի անվտանգության հարց է։ Կներե′ք, բա էդ ինչպե՞ս եղավ, որ հենց այդ կայուն, շատ կայուն մեծամասնության օրոք պատերազմում ջախջախիչ պարտություն կրեցինք։ Միգուցե դուք ինձնից լավ եք հասկանում։ Եթե գիտեք պատասխանը, շատ եմ խնդրում, ինձ էլ լուսավորեք։

80
թեգերը:
Վրաստանի Հանրապետություն, Հայաստան, գերի, Եվրախորհրդի խորհրդարանական վեհաժողով (ԵԽԽՎ)
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Ում է պետք առանց վիզայի Եվրոպա գնալը, երբ Վրաստանը հող է կորցրել. ուժը կորցրած արդարացում
Վարչապետություն, որի հիմքում սուտն էր. ինչպես իսրայելցի քաղտեխնոլոգն օգնեց Նեթանյահուին
«Ամերիկյան երազանքը» և «հայաստանյան երազանքը»
ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյան. արխիվային լուսանկար

Կկանխի՞ արդյոք Հայաստանը Ադրբեջանի մուտքը ԵԱՏՄ

175
(Թարմացված է 23:22 20.04.2021)
Մինչ վերջերս Ադրբեջանն ակնհայտ հետաքրքրություն չէր դրսևորում Եվրասիական տնտեսական միության անդամ դառնալու նկատմամբ. պարզ էր, որ նման հարցերի լուծման ժամանակ վետոյի իրավունք ունեցող Հայաստանը դեմ կլինի դրան։

Այժմ, երբ նոյեմբերի եռակողմ հայտարարության համաձայն կողմերը որոշակի պարտավորություններ են ստանձնել լարվածությունը նվազեցնելու համար, ԵԱՏՄ–ին Ադրբեջանի անդամակցության թեման կրկին արդիական է դառնում։ Sputnik Արմենիայի մեկնաբանը վերլուծում է իրավիճակի հնարավոր զարգացման հեռանկարները։

Ապրիլի 29–ին Կազանում իր աշխատանքն է սկսում Եվրասիական տնտեսական միության միջկառավարական խորհրդի նիստը։ Մի շարք վստահելի աղբյուրներ վկայում են այն մասին, որ այդ նիստին մասնակցելու է Ադրբեջանի կառավարական պատվիրակությունը։ Դատելով ամեն ինչից` դա կնշանավորի աշխատանքների մեկնարկը` ուղղված եթե ոչ Ադրբեջանի անդամակցութանը կազմակերպությանը, ապա գոնե լայն տնտեսական ինտեգրմանը։ Սկզբի համար դա կարող է լինել Ադրբեջանին դիտորդի կարգավիճակ տրամադրելը, որը ներկայում ունեն Մոլդովան, Տաջիկստանը և Կուբան։

Հաջորդ քայլը կարող է դառնալ ազատ առևտրի գոտում ներգրավվելը, ինչպես դա եղել է Սերբիայի, Վիետնամի, Իրանի և Սինգապուրի դեպքում։ Բայց բանն այն է, որ բոլոր դեպքերում պարտադիր պետք է լինի կազմակերպության բոլոր անդամների համաձայնությունը։ Նշանակում է` Ադրբեջանի ինտեգրման հեռանկարը կախված է նրանից` կօգտվի՞ արդյոք Հայաստանը վետոյի իրավունքից, թե՞ կնախընտրի չանել դա։

Առայժմ դժվար է հասկանալ, թե որ փուլում է հարցի լուծումը։ Բավական հակասական տեղեկություններ են ստացվում։ Ռուսաստանի ԱԳՆ–ն ռուսական մեդիային պատասխանել է, որ Ադրբեջանի մասնակցության հարցը ԵԱՏՄ գալիք միջկառավարական խորհրդի նիստին իսկապես քննարկվում է, բայց ոչ մի որոշում դեռ չկա։ Միաժամանակ Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովի կոլեգիայի նախագահի օգնական Իյա Մալկինան Sputnik գործակալությանը հայտնել է, որ Ադրբեջանին նիստի մասնակցության հրավեր է ուղարկվել։

Քաղաքականացված էներգետիկան, կամ ՀՀ-ում նոր ԱԷԿ-ի կառուցմանը Բաքուն ամեն կերպ խանգարելու է

Դժվար է հասկանալ` կարելի՞ է հրավեր ուղարկել, եթե այդ հարցի շուրջ դեռ չեն հանգել համաձայնության։ Ամեն դեպքում երևում է, որ կազմակերպության մնացած անդամները, Հայաստանից բացի, ողջունում են Ադրբեջանին ներգրավելու գաղափարը և տրամադրված են համոզել Հայաստանին չխոչընդոտել դրան։

Միամտություն կլիներ հուսալը, որ Հայաստանն այդքան հեշտ հավանություն կտա երկրի ինտեգրմանը ԵԱՏՄ–ին, որի հետ դեռ կես տարի առաջ պատերազմում էր, և որը մինչ օրս հրաժարվում է վերադարձնել ռազմագերիներին։ Նույնքան միամիտ կլիներ այն համոզմունքը, որ Հայաստանը մինչև վերջ վճռական կլինի։ Դատելով ամեն ինչից` վաղ թե ուշ կգտնվի փոխզիջում, որը թույլ կտա Ադրբեջանին ինտեգրվել ԵԱՏՄ կառույցներին։

Երևանում չեն հերքում, որ ԵԱՏՄ միջկառավարական խորհրդի նիստում իսկապես քննարկվում է Ադրբեջանի պատվիրակության մասնակցության հարցը, և որ Հայաստանը կոնկրետ դիրքորոշում ունի այդ հարցում։

Փոխվարչապետ Մհեր Գրիգորյանն ապրիլի 16–ին հասկացրել է, որ Երևանը կարող է արգելափակել նիստին Բաքվի ներկայացուցիչների մասնակցությունը, եթե չտրվեն որոշ հարցերի պատասխաններ։

«Կա ֆորմալ գործընթաց, որն առաջիկա օրերին կավարտվի։ Այդ գործընթացը ենթադրում է համաձայնեցում։ Օրը կգա և մենք կասենք այո կամ ոչ»,–հայտարարել է Գրիգորյանը։

Նա չի բացառել, որ այդ հարցի քննարկման համատեքստում դիտարկվելու են հայկական կողմի պահանջները, որոնք վերաբերում են Ադրբեջանի կողմից եռակողմ հայտարարության իրագործմանը, որը նախատեսում է ռազմագերիների վերադարձ։

Ըստ երևույթին, այդ հարցի շուրջ ոչ անմիջական երկխոսություն կընթանա։ Փոխվարչապետի խոսքերից պարզ է դառնում, որ խնդիրը պետք է քննարկել ռուսական կողմի հետ, որն ավելի շատ է շահագրգռված ԵԱՏՄ–ին Ադրբեջանի ինտեգրմամբ, քան Ադրբեջանն ինքը։ Մոսկվան իր հերթին որոնելու է մեխանիզմներ, որոնք կառուցողականության կմղեն Բաքվին։ Ադրբեջանի ինտեգրմամբ բավական հետաքրքրված են նաև Բելառուսը և Ղազախստանը։

Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովի կոլեգիայի նախագահի օգնական Իյա Մալկինայի խոսքով` Ադրբեջանին միջկառավարական խորհրդի նիստին հրավիրելու նախաձեռնությունը բխել է Ղազախստանի ղեկավարությունից։ Հիշեցնեմ, որ ժամանակին Նուրսուլթան Նազարբաևն առաջարկել է քննարկել է ՀԱՊԿ–ում Ադրբեջանին դիտորդի կարգավիճակ տրամադրելու հարցը։ Հայաստանն այդ ժամանակ կտրուկ դեմ է եղել, և թեման նույնիսկ չի մտել օրակարգ։

Պաշտոնական Մինսկը նույնպես բավական ակտիվ է Եվրասիական գործընկերության կառույցներում Բաքվի շահերն առաջ մղելու հարցում։ Անցած շաբաթ ռուսական ԶԼՄ–ներում հիմնավորված առաջարկություն է հայտնվել այն մասին, որ Ադրբեջանի` ԵԱՏՄ–ի անդամ դառնալու հարցում Բելառուսը խաղում է հիմնական միջնորդի դերը։

Դատելով ամեն ինչից` Ալեքսանդր Լուկաշենկոն Բաքվում քննարկել է այդ թեման Իլհամ Ալիևի հետ։ Ադրբեջանի նախագահը հեռուստախցիկների առաջ իր հյուրին ասել է. «Բելառուսը` որպես Հայաստանի գործընկեր, որպես ԵԱՏՄ և ՀԱՊԿ անդամ, միևնույն ժամանակ որպես Ադրբեջանի մտերիմ ընկեր, կարող է կարևոր դեր խաղալ կապեր հաստատելու մեջ»։

Կկարգավորվե՞ն արդյոք հայ-իսրայելական հարաբերությունները Նեթանյահուի հեռանալուց հետո

Հյուրը համաձայնել է աջակցել։ Դա կարող է նշանակել Ալեքսանդր Լուկաշենկոյի պատրաստակամությունը` օգտագործելու իր ազդեցությունը, որ համոզի Հայաստանի վարչապետին` չխոչընդոտել Ադրբեջանի ներգրավումը եվրասիական ինտեգրացիոն կառույցներ։ Դրանից հետո Բելառուսի Ներկայացուցիչների պալատի միջազգային հարցերի հանձնաժողովի նախագահ Անդրեյ Սավինիխը հայտարարել է, որ «Բելառուսը ջանքեր կգործադրի Ադրբեջանի և ԵԱՏՄ–ի միջև ավելի սերտ համագործակցություն հաստատելու համար»։

«Անկասկած, առաջիկա ամիսներին մենք կտեսնենք ԵԱՏՄ և Մաքսային միության հարթակներում Ադրբեջանի ակտիվ աշխատանքը», – ասել է պատգամավորը։

Որտեղի՞ց այդ վստահությունը, եթե կազմակերպության անդամներից առնվազն մեկը չի տվել իր համաձայնությունը։

Դրա հետ կապված` տեղին է այն հարցը, թե կարելի՞ է ապահովել Ադրբեջանի անդամակցությունը ԵԱՏՄ–ին առանց Հայաստանի համաձայնության։ Կազմակերպության գործող կանոնադրությունը չի բացառում, քանի որ նոր անդամներ ընդունելը պահանջում է բոլոր լիիրավ գործընկերների համաձայնությունը։ Բայց պետք է նշել, որ Եվրասիական տնտեսական միության որոշ անդամներ փորձեր են ձեռնարկել վերանայելու ընդունված որոշումները։

Դրա մասին շատ չի բարձրաձայնվել, բայց փորձերի մասին տեղեկություններ տարածվել են։ Այսպես, 2019թ–ի մայիսին Բելառուսի էկոնոմիկայի նախարար Դմիտրի Կրուտոյը հայտարարել է, որ իր երկիրն առաջարկում է չեղարկել անդամ երկրների վետոյի իրավունքը կարևոր որոշումներ կայացնելիս։

Խոսքն այն մասին է, որ կազմակերպությունում որոշումներն ընդունվեն ոչ թե ընդհանուր համաձայնությամբ, ինչպես հիմա, այլ ձայների մեծամասնությամբ։ Մինսկի առաջարկին գործընկերների արձագանքը հայտնի չէ։ Բայց համարձակվում եմ ենթադրել, որ Հայաստանը հաստատ հավանություն չէր տա այդ գաղափարին։

Նախաձեռնությունը շարունակություն չի ունեցել, քանի որ առաջարկված շտկումներն ընդունելու համար անհրաժեշտ է փոփոխություններ կատարել ոչ միայն կազմակերպության կանոնադրությունում, այլ նաև Եվրասիական տնտեսական միության մասին պայմանագրում։ Իսկ դրա համար նույնպես պետք է հանգել կոնսենսուսի։ Ավելին, միջազգային պայմանագրում փոփոխություններին հավանություն տալու համար անհրաժեշտ է այդ անդամ երկրների խորհրդարանների վավերացումը։ Այնպես որ, կոնսենսուսի սկզբունքից հրաժարվելու գաղափարը մեծ հեռանկարներ չունի։

Ադրբեջանը հետապնդում է Արցախում կռված սփյուռքահայերին՝ «մոռանալով» իր վարձկաններին

Քանի դեռ ԵԱՏՄ–ում գործում է որոշումներ կայացնելու ներկա կարգը, անհնար է անտեսել Երևանի կարծիքը։ Այլ բան է, թե կկարողանա՞ արդյոք Երևանը երկար և հաջողությամբ դիմանալ այն անխուսափելի ճնշմանը, որը կգործադրվի նրա վրա այն գործընկերների կողմից, որոնք շահագրգռված են ԵԱՏՄ–ում Ադրբեջանի ներգրավմամբ։ Ամեն դեպքում, Հայաստանի համար արդեն դրական է այն փաստը, որ ևս մի հարթակ է հայտնվել` քննարկելու Ադրբեջանին ներկայացվող պահանջները։

Բաքուն չի կարող հաշվի չնստել այն բանի հետ, որ Երևանն ամեն դեպքում ունի ազդեցության մեխանիզմներ։ Դրա հետ կապված` տեղին է հիշել Մոսկվայի և Թբիլիսիի միջև երկարատև ու ծանր բանակցությունները, որոնք նախորդել են Ռուսաստանի անդամակցությանն Առևտրի համաշխարհային կազմակերպությանը։ Վրաստանը, որն այդ ժամանակ ԱՀԿ լիիրավ անդամ էր, մի շարք նախապայմաններ էր առաջադրել Ռուսաստանին։

Միայն կարևոր քաղաքական պայմանավորվածությունների հանգելուց հետո Թբիլիսին պաշտոնապես հայտարարեց, որ վետո չի դնի Ռուսաստանին կազմակերպություն ընդունելու վրա։ Ենթադրում եմ, որ նմանատիպ ինչ–որ բան էլ կլինի Ադրբեջանի հայտը քննարկելու դեպքում։ Ուղիղ կամ միջնորդավորված խորհրդակցություններն անխուսափելի են։ Որքան շուտ սկսվեն դրանք, այնքան լավ։

Ստեփանակերտի օդանավակայանն ու Ալիևի ավիացիոն պլանները. իրավիճա՞կ է փոխվել

175
թեգերը:
Հայաստան, Ադրբեջան, Եվրասիական տնտեսական միություն (ԵԱՏՄ)
Ղրիմում լայնածավալ զորավարժություններ են մեկնարկել

Ղրիմում լայնածավալ զորավարժություններ են մեկնարկել

0
(Թարմացված է 14:01 22.04.2021)
Զորավարժությունների ակտիվ փուլում մշակվում են հրթիռաավիացիոն հարվածները, անօդաչու ավիացիայի և թևավոր հրթիռների կիրառումը:

ԵՐԵՎԱՆ, 22 ապրիլի - Sputnik. Ռուսաստանի զինված ուժերն այսօր վարժանքներ են սկսել Ղրիմի «Օպուկ» զորավարժարանում։ Տեղեկությունը հայտնում է Ռուսաստանի պաշտպանության նախարարությունը։

«Ղրիմում մեկնարկած վարժանքների ակտիվ փուլին մասնակցում են ավելի քան 10 հազար զինծառայողներ, գործի է դրված 1,2 հազար միավոր սպառազինություն և ռազմական տեխնիկա ռուսական ռազմակայանի, Սևծովյան նավատորմի, Կասպիական նավատորմի և օդուժի միավորումների կազմից: Այդ թվում՝ ավելի քան 40 մարտական նավ և 20 ապահովման նավ», - տեղեկացրել է ՊՆ–ն։

Դոնբասյան ակնարկներն ու Լուկաշենկոյի պաշտպանությունը․ փորձագետները՝ Պուտինի ուղերձի մասին

Զորավարժություններին ներկա է նաև Ռուսաստանի պաշտպանության նախարար Սերգեյ Շոյգուն։ Վարժանքների ակտիվ փուլից առաջ նա ուղղաթիռով մեկնել է զորքերի տեղակայման շրջան և լսել Հարավային ռազմական օկրուգի զորքերի հրամանատար գեներալ-գնդապետ Ալեքսանդր Դվորնիկովի զեկույցը:

Վարժանքների ընթացքում մշակվում են հրթիռաավիացիոն հարվածներն ու դրանց հետմղումը, անօդաչու ավիացիայի և թևավոր հրթիռների կիրառումը, ինչպես նաև դրանց դեմ պայքարը ՀՕՊ միջոցներով:

Ռուսաստանը տարբեր նավատորմերից նավեր է բերում Սև ծով. ինչո՞ւ

0
թեգերը:
Սերգեյ Շոյգու, Զորավարժություններ, Ղրիմ
Ըստ թեմայի
«ՆԱՏՕ-ի ձեռքի գործն է»․ ի՞նչ է կատարվում ռուսական սահմանների մոտ
«Վառվում» է Ղրիմի պատճառով․ ՆԱՏՕ-ում երազում են արգելել ռուսական բանակի ներկայությունը
ՆԱՏՕ-ն Սև ծով է դուրս գալիս․ դաշինքը կնեղի՞ Ռուսաստանին Ղրիմում