Վեհանուշ Վարդազարյան

«Բախտիկյանը» Բամբակաշատից. Վեհանուշն արդեն մոտ 200 նվեր է շահել տարբեր մրցույթներում

2532
(Թարմացված է 16:33 26.03.2021)
Քանի՞ անգամ եք հաղթել ֆեյսբուքյան տարբեր մրցույթներում կամ խաղարկություններում։ Sputnik Արմենիայի ստեղծագործական թիմը ծանոթացել է մեկի հետ, ով հավակնում է լինել «ամենահաջողակ մարդը». 2 տարում մոտ 200 հաղթանակ։

Երևի թե մի տասը տարի առաջ որոշեցի բախտս փորձել ու լոտոյի տոմս գնեցի։ Վճարեցի 300 դրամ, շահեցի 1000։ Մտածեցի՝ էդ է, որ կա, հաջորդ շահումս ավելի մեծ կլինի։ Արդեն մտովի ավտովարման դասընթացներն էի ծրագրում, որ առաջիկա խոշոր շահումս վայելեի։ Շահածս 1000 դրամով լոտոյի ևս երեք տոմս գնեցի ու ձեռնունայն մնացի։ Այդպես սկսվեց ու ավարտվեց վիճակախաղերում իմ «հաղթական» պատմությունը։ Ինքս ինձ համար վճռեցի՝ «սաղ սուտ է», մինչև որ վերջերս հայաստանյան ընկերություններից մեկի գրասենյակում պատահաբար ծանոթացա Վեհանուշի հետ, որը եկել էր վերցնելու իր 182-րդ մրցանակը։

Վերջին երկու տարիների ընթացքում այս կինը հասցրել է հագուստից մինչև կենցաղային տեխնիկա ու թանկարժեք կահույք շահել սոցցանցերի տարբեր մրցույթների, խաղարկությունների միջոցով։ Ու պարզվում է՝ «արդար է, ժողովուրդ ջան»։ Երբ մեր ծանոթությունից ուղիղ մեկ շաբաթ անց հանդիպեցի Վեհանուշի հետ հարցազրույցի համար, նրա շահումների թիվն ավելացել էր 13-ով՝ դառնալով պատվավոր 195:

Веануш Вардазарян (справа) с корреспондентом Sputnik Армения Марианной Пайтян
© Sputnik / Aram Nersesyan
Վեհանուշ Վարդազարյանի հետ

Վեհանուշ Վարդազարյանը ծնունդով Արմավիրի մարզի Բամբակաշատ գյուղից է, արմատներով` մշեցի։ Անկեղծանում է՝ դեռ մանկուց ներսում հավատ է ունեցել, որ մի բան շահելու է։

«Երբ ինձ խանութ էին ուղարկում, մի բան առնելուց առաջ անպայման հարցնում էի՝ «շահովի՞ է»։ Նույն հարցը տալիս էի անգամ ամենաանհավանական ապրանքների համար։ Խանութի աշխատողն ասում էր՝ մեր ուրախությունն ես»,- պատմում է Վեհանուշը։

Նրա մայրն էլ հիշում է, որ երբ ուսանողական տարիներին աղջկան որպես ճանապարհածախս 150 դրամ էին տալիս, այդ գումարը չէր օգտագործում։ Սպասում էր այնքան, մինչև գյուղից ծանոթ մեկն իր հետ Արմավիր տաներ (տեղի տեխնիկումում է սովորել), ճանապարհածախսը խնայում էր ու դրանով լոտոյի տոմս գնում։

Веануш Вардазарян с выигрышами
© Sputnik / Aram Nersesyan
Վեհանուշ Վարդազարյան

«Երբեմն շահում էի, երբեմն՝ ոչ, բայց շարունակում էի հավատով գնել ու խաղալ։ Անգամ չշահածս տոմսերը դեն չէի նետում, մի արկղ ունեի, դրա մեջ հավաքում էի»։

Մարիամն աշխարհին չի լսում, բայց հավատում է՝ աշխարհը մի օր իր մասին լսելու է

Վեհանուշը կարծում է՝ միշտ էլ հաջողակ է եղել, ամեն ինչ ստացվել է այնպես կամ գրեթե այնպես, ինչպես ինքն է ուզել։ Միշտ ցանկացել է ընտանիք կազմել հենց իր հարազատ գյուղում ու մի կիլոմետր այն կողմ չգնալ։ Այդպես էլ եղել է։ Ավագ դստեր ծնունդից հետո էլ երազանք է պահել՝ երկվորյակ ունենալ։ Դա էլ է իրականություն դարձել։ Տարիներ առաջ էլ սկեսուրի խնդրանքով Facebook-յան անձնական էջ բացեց իր անունով, բայց ոչ թե իր, այլ սկեսուրի համար։ Իրականում ֆեյսբուքյան կյանքը ո՛չ սկեսուրին, ո՛չ էլ իրեն չգրավեց, տարիներով մոռացան էջի մասին։ Մոտ երեք տարի առաջ էլ որոշեց վերականգնել էջն ու կրկին փորձել։ Դրանից օրեր անց ֆեյսբուքյան մրցույթի գովազդ տեսավ. պայուսակ էր խաղարկվում։ Ոգևորված կատարեց մրցույթի բոլոր պայմաններն ու մոռացավ դրա մասին։

Веануш Вардазарян с детьми
© Sputnik / Aram Nersesyan
Վեհանուշ Վարդազարյանը զավակների հետ

«Օրեր անց նամակ ստացա, թե շահել եք պայուսակ։ Զարմացած նայում էի նամակին՝ ինչպե՞ս եմ շահել, ե՞րբ եմ շահել»։

Առաջին մասնակցությունն ու հենց առաջին շահումը բախտորոշ դարձան Վեհանուշի համար։ Պայուսակին հաջորդեցին բազմաթիվ նվեր քարտեր, արծաթյա զարդեր, հագուստ, սպասք, կենցաղային տեխնիկա, բջջային հեռախոս, կահույք, հանգստյան ուղեգրեր, առողջության ապահովագրության փաթեթ, կոսմետիկա, խնամքի միջոցներ, համերգի տոմսեր, գրքեր, ռոմանտիկ ընթրիքներ, մաքրող պարագաներ, տնտեսական ապրանքներ, տարատեսակ սնունդ՝ թեյից մինչև քաղցրեղեն, տորթեր ու էլ ինչ ասես։ Անգամ մեր նկարահանման առիթով Վեհանուշը որոշել էր ոտքից գլուխ կրել իր շահումները։ Հատուկ տետր է պահում, որում գրանցում է բոլոր հաղթանակները։

Веануш Вардазарян
© Sputnik / Aram Nersesyan
Վեհանուշ Վարդազարյան

«Մի օր մեր տանը հյուրեր կային, այդ ժամերի ընթացքում չորս անգամ տարբեր մրցույթներում հաղթեցի։ Զարմացած ասում էին՝ կարո՞ղ է մի բան անում ես, որ հաղթում ես։ Բայց իսկապես պատահականության սկզբունքով եմ հաղթում, լինում է՝ մրցույթին մինչև 1500 մասնակից է լինում, բայց պատահականության սկզբունքով օնլայն ծրագիրն ինձ է ընտրում, հաղթել եմ նաև որպես լավագույն մեկնաբանություն գրող (ժամանակին ցանկանում էր լրագրող դառնալ ու անվերջ կարդում էր), անգամ խանութներում, երբ տեղում խաղարկություններ են անցկացվում, սովորաբար դատարկաձեռն հետ չեմ գալիս»,- ծիծաղելով պատմում է Վեհանուշը։

Веануш Вардазарян со списком выигрышей
© Sputnik / Aram Nersesyan
Վեհանուշը հատուկ տետր է պահում, որում գրանցում է բոլոր հաղթանակները

Այնպես չէ, որ հաղթում է բոլոր մրցույթներում, բազմաթիվ անգամներ նաև պարտվում է, ավելի ճիշտ՝ չի հաղթում, բայց դա նրան չի հիասթափեցնում, շարունակում է նույն հավատով ու վստահությամբ մասնակցել։

Տաք ոտքերով, սառը գլխով․ ինչպես մայրական օրհնանքները գուլպայի միջոցով սահման հասան

Հաղթանակն էլ, պարտությունն էլ մարդու համար են. այս կարգախոսով է Վեհանուշն առաջնորդվում ու շեշտում՝ եթե ուզում ես կյանքումդ լավ բաներ լինեն, ապա պետք է դու էլ կամեցող լինես։ Ասում է՝ մրցույթներին մասնակցելիս որոշակի հմտություններ ես ձեռք բերում, բայց գաղտնիքներ չկան, շահել կարող է յուրաքանչյուրը, կարևորը՝ հավատն ու վստահությունն են։ Դրա համար էլ հավատում է՝ մի օր էլ ավտոմեքենա է շահելու, թեպետ ներկա շարունակական շահումներից էլ գոհ է։

«Ասում են՝ խոշոր անձրևը կտրվելու նշան է, մանր-մանր թող գա, միշտ գա»,- կատակում է Վեհանուշը։

Ինչպես դասի հանձնարարությունը դարձավ բիզնես, կամ Չինարիի աշակերտների խելահեղ մտքերը

Հումորով, կենսուրախ, հաջողակ կինը խոստովանում է՝ չի կարող մեծ հաղթանակների հարցում մրցակցել ամուսնու հետ։ Չէ՞ որ ամուսնու հաղթանակն ամենամեծն է՝ աշխարհի ամենալավ կինը։

Веануш Вардазарян с детьми и корреспондентом Sputnik Армения Марианной Пайтян (слева)
© Sputnik / Aram Nersesyan
Վեհանուշի ընտանիքի հետ
2532
թեգերը:
Կին, շահում, մրցույթ, Հայաստան
Թթի օղի

«Ծանր ջուր» Արթուրի ու Սերժի համար, կամ ինչպես էին Հայաստանում բռնում «լրտեսներին»

311
(Թարմացված է 23:02 11.04.2021)
Հայաստանի հատուկ ծառայությունները վերջին շրջանում հաճախ են բավականին կոշտ քննադատության ենթարկվում։ Sputnik Արմենիայի սյունակագիրը հիշում է մի դրվագ, որը ցույց է տալիս՝ ինչպես է հանրապետության ՊԱԿ-ն աշխատել խորհրդային ժամանակներում։

Վերջերս անընդհատ լսում ես՝ Հայաստանի ազգային անվտանգության ծառայությունը հաճախ իր գործով չի զբաղված, լրտեսներին բռնելու, գործակալական ցանցերը վնասազերծելու, սահմանն ու պետական գաղտնիքները փակի տակ պահելու փոխարեն շեղվում է երկրորդական հարցերի վրա, մանր-մունր բաներով է զբաղվում։ Եթե այսպես շարունակվի, ապա, ինչպես պնդում են քննադատները, կարելի է կորցնել նախորդ սերունդների փորձը, ավանդույթները և մոռանալ «մկներին բռնելու» ունակությունը։

Աշնանային մի գեղեցիկ օր Երևանից ոչ հեռու գտնվող Ջանֆիդա գյուղ հեռագիր եկավ․ «Կայծ շեշտ․ Շտապ ծանր ջուր ուղարկի կետ․ Ֆանը կատաղած է կետ․ Շատ ապակե տարաներով բեռնեք կետ․ Ժամկետն անցել է կետ»։ Ստորագրությունը՝ Արթուր, Սերժ։

Այն ժամանակ Թուրքիայի հետ սահմանի մոտ գտնվող գյուղը կոչվում էր Ջանֆիդա։ Տեղի բնակչությունը ապրում էր խիստ սահմանային ռեժիմի կանոններով։ Մուտք գործելուց անցագիր էր հարկավոր, դուրս գալուց՝ հեռանալու թույլտվություն, բնապատկերներ լուսանկարելը խստիվ արգելվում էր, այլ քաղաքներից ժամանած հյուրերին կարելի էր ընդունել միայն ուղեկալի պետի իմացությամբ։ Եվ հանկարծ այդ հեռախոսագիրը։

Հեռագրի հետևանքներն առաջինը զգաց «Կայծը»՝ Ռոբերտ Արամայիսի Կայծունին, Ջանֆիդա գյուղի դպրոցի (այն ժամանակ՝ Հոկտեմբերյանի շրջանի, այժմ՝ Արմավիրի մարզի) ռուսաց լեզվի և գրականության ուսուցիչը։

«Ձեզ հետևում են»,- գաղտնի նրա ականջին շշնջացել էր հարևան գյուղատնտեսը։

Անտեսելով հաղորդագրությունը՝ Կայծունին շարունակում էր երեխաներին գիր ու գրականություն սովորեցնել, ընդունել գյուղացիների հարսանիքների ու ծննդյան օրերի հրավերներն ու ընկերություն անել ուղեկալի պետի՝ կապիտան Զուբկովի հետ։

Անհանգստության առիթ չունեին նաև այս տարօրինակ հեռագիրն ուղարկողները։ Արթուր Կիրակոսյանն ու «Սերժը» (ձեր սյունակագիրը) ասես ոչինչ չի եղել՝ հաճախում էին Երևանի համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետի դասախոսություններին, իսկ երեկոյան գնում էին աշխատանքի։

Աշխատանքի վայրը Հայկական ԽՍՀ կապի նախարարությունն էր, որն այն ժամանակ գտնվում էր ներկայիս Հանրապետության հրապարակում։ Արթուրը երկրորդ հարկում հեռագրիչ էր, ես էլ (մի հարկ վերև) գծային-ապարատային դահլիճում միջքաղաքային հեռախոսային կայանի մոնտյոր էի։ Այնպես չէ, որ լավ էին վարձատրում, բայց կրթաթոշակի հետ գրպանի ծախսերի համար բավականացնում էր։

Հերոսից` հակահերոս, կամ ինչպես կարողացան բռնել Հայկ Բժշկյանցին ու «կոտրել» նրան

... Այն ժամանակ հայերը շատ էին կարդում, իսկ բանասիրական ֆակուլտետի ուսանողները՝ ավելի շատ, և ահա անգլերենից թարգմանաբար լույս տեսավ Ռոբերտ Յունգի «Հազարավոր արևներից պայծառ» գիրքը։ Բոլորը կարդում էին այն։

Յունգը պատմում է նախապատերազմական ֆիզիկայի մեջ ատոմային զենքի գաղափարի զարգացման, հաջողության չհասած գերմանական միջուկային ծրագրի, ԱՄՆ-ում միջուկային զենքի շուրջ բուռն քաղաքական բանավեճով Մանհեթենի նախագծի մասին: Մանրամասն նկարագրված է նաև Ռոբերտ Օպենհեյմերի դատավարությունը։ Մի խոսքով, ընթերցողին ամեն ինչ հետաքրքիր ու ճանաչողական էր, բայց երեք անգամ ավելի հետաքրքիր կլիներ, եթե իմանայինք, որ ծանր ջրի հիմքով ռեակտորի ստեղծման խորհրդային նախագծի ղեկավարը մեր հայրենակից Արտյոմ Ալիխանովն էր։

Մի խոսքով, կարդալով ու նույնիսկ վերընթերցելով Յունգի գիրքը, որոշեցինք, որ ատոմային ֆիզիկայի «ծանր ջրի» արժանի անալոգը կենցաղում կարող է լինել թթի օղին, իսկ այն սարքում էին ոչ միայն Քարահունջում, այլև Ջանֆիդայում: Կայծը, որը չնչին գումարով էր գնում այն համագյուղացիներից, ուղարկում էր օղին կամ ինքն էր բերում Երևան։ Բայց հանկարծ սրտամաշ դադար առաջացավ, բջջային հեռախոսներ այն ժամանակ չկային, բայց կար Արթուրը՝ հեռագրի վրա աշխատող ու պատկան մարմիններին վախեցնող մեր ընկերը։

Այստեղ պետք է նշել. ՊԱԿ-ում, իհարկե, հասկանում էին, որ բաց տեքստով նման հաղորդագրություն ուղարկելու համար պետք է ապուշ լինել, իսկ ԿՀՎ-ում կամ այլ օտարերկրյա հետախուզությունում ապուշների դժվար թե պահեն։ Այնուամենայնիվ, հեռագրում «ծանր ջուր» կար, հայկական ԱԷԿ-ը Ջանֆիդայի մոտակայքում է, ֆրանսիական հնչողություն ունեցող «Սերժն» էլ ամեն դեպքում մեր հայկական Սերոժը չէր: Իսկ դա նշանակում է, որ սա այն դեպքն է, երբ ավելի լավ է գերագնահատել, քան թերագնահատել վտանգը։

Արտաքին վերահսկողության որևէ նշան մեզանից ոչ ոք չէր զգացել, բայց նախազգուշացնող «ձեզ հետևում են» արտահայտությունը տեղին էր, ինչի մասին ուղեկալի ղեկավարը, կապիտան Զուբկովը մի անգամ ասել էր Ռոբերտին, քանի որ նրանք հին ընկերներ էին։

Բարեխղճորեն ավարտելով հետաքննությունը՝ պետանվտանգության կոմիտեն պետական դավաճանության փորձի նշաններ չգտավ, պարզվեց՝ «ծանր ջրի» պատմությունը թթի օղու վերաբերյալ հիմարություն էր, սակայն կանխարգելիչ միջոցառումներ ամեն դեպքում ձեռնարկվեցին:

Արթուր Կիրակոսյանին ազատեցին աշխատանքից։

«Երիտասարդները պետք է ոչ թե գիրք կարդան, այլ գործ անեն», - ասաց հեռագրատան տնօրեն, ընկեր Բաչաչյանը՝ ակնարկելով «Հազարավոր արևներից պայծառ» գիրքը:

Իջևանը որպես կանխազգացում, կամ երբ Հայաստանի ճանապարհներին զինվորական պարեկներ չկային

Ինձ չկայացած հանցագործության հանցակից ճանաչելու հիմքեր չկային, ու ես ինչպես միջքաղաքային հեռախոսային կայանի մոնտյոր էի, այդպես էլ մնացի մինչ ուսմանս ավարտը։

Անհրաժեշտ բացատրություն. «ծանր ջրի», հեռագրի և օղու պատմությունն այն բանի մասին է, որ երբ խոսքը վերաբերում է երկրի անվտանգությանը, հատուկ ծառայությունները պարտավոր են հավասարապես լուրջ ու պատասխանատու վերաբերվել ցանկացած տեղեկատվության: Հաստատվեց՝ լավ է, չհաստատվեց՝ նույնպես լավ, գուցե նույնիսկ ավելի լավ է։ Հարցն այլ է՝ որքանով կարող է ԱԱԾ-ն հաջողությամբ հաղթահարել այդ խնդիրը, եթե վերջին երկու տարում հինգ տնօրեն է փոխվել և, ինչպես պնդում են, ուր որ է կնշանակվի վեցերորդը։

311
թեգերը:
օղի, ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայություն. ԱԱԾ, լրտես
Ըստ թեմայի
Մահափորձը ձախողված է, կամ ինչպես են թիկնապահները պաշտպանում առաջին դեմքերին
Գլխավոր շտաբի պահանջն ու իշխանության ճգնաժամը․ ով ում կհաղթի Հայաստանում
Երևանի մետրոպոլիտենը 40 տարեկան է, կամ ինչով են նման Հայաստանն ու Շվեյցարիան
Վերին Դվին

Վերին Դվինի ասորիները․ կյանքի, պատմության, պատերազմի ու հայր Նիկոդիմի մասին

228
(Թարմացված է 13:14 10.04.2021)
Sputnik Արմենիայի թղթակից Աշոտ Գևորգյանն այցելել է Արարատի մարզի Վերին Դվին գյուղ և տեսել, որ այս գարունն առանձնապես չի ուրախացնում տեղի բնակիչներին։

Վերին Դվինում ծիրանենիները ծաղկել են, բայց գյուղացիները մռայլ են ու մտահոգ։ Պատերազմն իր դառը հետքն է թողել նրանց հոգում։ Անգամ ասորական ազգային տոնը, որն ավանդաբար նշվում է ապրիլի սկզբին, առանձնապես ուրախ չի անցել։ Գյուղում հիմնականում ապրում են աշխարհի հնագույն ժողովուրդներից մեկի ներկայացուցիչները՝ ասորիները։

Цветущее дерево в селе Верин Двин, Араратская область
© Sputnik / Ashot Gevorgyan
Վերին Դվին

Հայաստանի ազգային փոքրամասնություններից թվով երրորդն են եզդիներից և ռուսներից հետո։ Ժամանակին մեր երկրում գրեթե վեց հազար ասորի էր ապրում, բայց շրջափակման խիստ պայմանների պատճառով համայնքը գրեթե կրկնակի կրճատվեց. նրանց մեծ մասը մեկնեց Ռուսաստանում բախտ փնտրելու։

Дорожный указатель при въезде в село Верин Двин, Араратская область
© Sputnik / Ashot Gevorgyan
Վերին Դվին

Հայ-ասորական հարաբերությունները գոյություն են ունեցել դեռևս անտիկ ժամանակներից։ Հայաստանին նախորդած Ուրարտուն հաճախ էր հակամարտություններ ունենում Ասորեստանի հետ։ Ասորական մշակույթի կարևորագույն սյունը մնում է մայրենի լեզուն, որը վերապրել է հին արամերենի էվոլյուցիան։ Հայաստանի ասորիները խոսում են արևելյան արամերենով և արամերեն այբուբեն են օգտագործում։ Նրանք նաև հիանալի տիրապետում են հայերենին և ռուսերենին, իսկ արտաքինով շատ նման են տեղացի հայերին։

«Մեր հայրենակից առաջին հինգ ընտանիքները ժամանակակից Հայաստանի տարածքում են հայտնվել 1805թ․-ին, որն այն ժամանակ պարսկական լծի տակ էր, իսկ զանգվածաբար սկսել են այստեղ բնակություն հաստատել 1826-1828 թվականներին՝ ռուս-պարսկական պատերազմից հետո։ Մեր նախնիները Ռուսական կայսրության նոր կովկասյան տարածքներ են տեղափոխվել հայերի հետ միասին Ուրմիա լճի շրջակայքից։ Իսկ քսաներորդ դարի 20-ական թվականներից բազմաթիվ ասորի ընտանիքներ Հայաստան են փախել Օսմանյան կայսրության հարավարևելյան վիլայեթներից, որտեղ մեր 750 000 հայրենակիցները թուրք դահիճների զոհ են դարձել։ Մենք նրանց հիշատակին հարգանքի տուրք ենք մատուցում օգոստոսի 7-ին»,-ասում է Լյուդմիլա Պետրովան, որը գյուղապետարանը ղեկավարում է 2004թ․-ից։

Староста села Верин Двин Людмила Петрова
© Sputnik / Ashot Gevorgyan
Լյուդմիլա Պետրովա

Աշխարհում ասորիներին ընդհանուր թիվը գրեթե հինգ միլիոն է, կրոնը՝ միայն քրիստոնեություն։ Շատ առումներով դա մտերմացնում է նրանց ու հայերին։ Հայաստանում ասորիները բնակվում են հիմնականում Արզնիում և Արարատի մարզի երեք գյուղերում՝ Կոյլասար (կամ Դմիտրով), Նոր Արտագերս և Վերին Դվին, ավանդաբար զբաղվում են հողագործությամբ։

Վերին Դվինում ասորիները գրեթե 80 տոկոս են կազմում։ Գյուղում գործում է 1828թ․-ին կառուցված Մար Թումա եկեղեցին և «Մարեզ» մատուռը, որը թվագրվում է 1830 թվականով։ Գործում է «Աթուր» ՀԿ-ն, ինչպես նաև ազգային երգի և պարի համանուն համույթը։ Գյուղի դպրոցում երեխաները սովորում են մայրենի լեզուն և ասորական պատմությունը` պահպանելով ազգային ու մշակութային ավանդույթները։

Ассирийский храм в селе Верин Двин
© Sputnik / Ashot Gevorgyan
Ասորիների մատուռը

Տեղի ասորական վանքի վանահայրը՝ հայր Նիկոդիմը, պատմում է, որ ասորիները առաջին քրիստոնյաներից են եղել հնագույն Մերձավոր Արևելքում։ Պատմաբան Մովսես Խորենացին գրում էր, որ Հիսուս Քրիստոսի առաքյալների հետ միասին Հայաստան են եկել նաև առաջին քիրստոնյա քարոզիչները, որոնք ասորիներ են եղել։

Настоятель ассирийского храма в селе Верин Двин, отец Никодим
© Sputnik / Ashot Gevorgyan
Հայր Նիկոդիմ

«Թեև 7-րդ դարում Միջագետք ներխուժեցին արաբ նվաճողները և սկսեցին հրով ու սրով շատ ասորիների մահմեդականացնել, բայց մեր մեջ հիմա էլ չկան այնպիսիք, որ մայրենի լեզվով խոսեն, բայց մուսուլման լինեն»,-ասում է հայր Նիկոդիմը։

Խորհրդային տարիներին, երբ գերակայում էր աթեիզմի քաղաքականությունը, ասորիները եկեղեցիներ ու հոգևոր կյանք չունեին։ Մարդիկ մատուռներ էին սարքում իրենց նկուղներում կամ հեռավոր քարանձավներում` հնագույն հավատքը պահպանելով իրեն հոգում։ Հայաստանում ասորիների համար առաջին եկեղեցական պատարագը մայրենի լեզվով կայացել է 2003թ․-ին։ Այդ օրվանից էլ սկսվել է վերածնունդը։

Աստիճանաբար խոսքը թեքվում է արցախյան պատերազմի կողմ։ Մարտական գործողությունների մասնակիցների թվում է եղել նաև հոգևորական Նիկոդիմ Յուխոնաևը․ կամավոր է եղել։

«Մարտական գործողությունների բնույթը մեզ ստիպեց որոշում ընդունել ասորիների առանձին ջոկատ չստեղծել, այլ միանալ տարբեր կամավորական խմբերին։ Հակառակորդը կետային հարվածում էր կենդանի ուժի և տեխնիկայի կուտակումներին։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ կլիներ, եթե հարվածի տակ ընկնեին մեր մարտիկներից քսանը։ Վշտի մեջ կընկեր միանգամից քսան ասորի ընտանիք»,-ասում է հայր Նիկոդիմը։

Նրա խոսքով՝ ամբողջ ասորի համայնքից 140 կամավորական է մասնակցել պատերազմին։ Ութը զոհվել են (մեկը՝ Վերին Դվինից), մեկ անհետ կորած կա, քսանը վիրավորվել են։ Ռազմաճակատ է ուղարկվել 8 բեռնատար օգնություն․ մթերք, քնապարկեր, տաք հագուստ, հիգիենայի պարագաներ․․․

«Մեր հայրենակիցներից շատերը ապաստան էին տվել արցախցի փախստականներին։ Արցախցիների թվում նաև ասորիների մի քանի ընտանիք կա Բերձորից ու Ստեփանակերտից»,-ասում է նա։

Վերջում հայր Նիկոդիմին խնդրում եմ «Հայր մերը» կարդալ արամերենով։ Ցնցող է հնչում։

Վերևին Դվինի ասորական վանքի վանահայր հայր Նիկոդիմը հայր Նիկոդիմը «Հայր մերն» է կարդում արամերենով

Հետդարձի ճանապարհին մտքերի մեջ եմ ընկնում ու մտածում՝ Աստված չանի, որ հայրենիքը կորցրած մեր ասորի եղբայրների ճակատագիրն ունենանք․․․

228
թեգերը:
հայեր, Պատերազմ, ասորի, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Արագածից մինչև Արարատ․ ազգ, որը հայերի չափ սիրում է հայոց լեռները
Մոլոկանները Հայաստանում. կյանքն առանց հեռուստացույցի, խոզի մսի և օղու
Հայը Թուրքիայում սպա լինել չի կարող, կամ Հրանտ Դինքի միակ իրավունքը