Հայ զինծառայողներ, արխիվային լուսանկար

Ինչպես վարչապետն ու գեներալներն ինքնասպանություն գործեցին պատերազմից հետո

689
(Թարմացված է 16:02 12.03.2021)
Սա առաջին տանուլ տված պատերազմ չէ․ համաշխարհային պատմության մեջ Արցախից առաջ ինչքան ասես ռազմական պարտություններ են եղել։ Այդպիսի դեպքերում պարտված բանակի բարձրագույն հրամանատարները տարբեր կերպ էին վարվում, բայց այդ թեմայով ամենից հաճախ հիշում են Ճապոնիան։

Իսկ ի՞նչ է լինում Ճապոնիայում։ Ատոմային ռումբի պայթյունի հետևանքներից ցնցված, կայսր Հիրոհիտոն պատրաստվում էր ելույթ ունենալ ժողովրդի առաջ և ասել․ «Ես չեմ ուզում, որ մշակույթները ոչնչանան, ես այլևս դժբախտություններ չեմ ուզում աշխարհի մյուս ժողովուրդների համար։ Հենց այդ պատճառով մենք պետք է ընդունենք անտանելի պայմանները և կապիտուլյացիա ստորագրենք»։ Ըստ էության, ամեն ինչ ճիշտ է, ատոմային ռումբի դեմ «խաղ չկա», բայց հետագա դեպքերը դետեկտիվի են նման։

Կայսեր պարտվողական ելույթը թույլ չտալու համար երկրի ռազմական ղեկավարությունը որոշեց հեղաշրջում անել, որի առաջին կետը պետք է լիներ ամբողջական և անվերապահ կապիտուլյացիայի մասին ձայնագրության ժապավենը գողանալը։ Հեղաշրջումը չհաջողվեց, կայսրն իր խոսքն ասաց (1945թ․-ի օգոստոսի 15-ին), խորհրդային զորքերը շարժվեցին դեպի Մանչժուրիայի խորքերը, և սկսվեց․․․

Առաջինն իր աշխատասենյակում ինքնասպանություն գործեց պաշտպանության նախարար Անամին՝ կրակելով սեփական գլխին (ավանդական խարակիրին արհամարհվեց), նրան հետևեց վարչապետ Տոձիոն (վրիպեց), արքայազն Կոնոեն թույն խմեց, իսկ ֆելդմարշալ Սուգիաման, այլ գեներալներ, նախարարներ և բարձրաստիճան պաշտոնյաներ խարակիրի արեցին։

Համեմատենք ճապոնական և հայկական պատմությունները։

Թե՛ այնտեղ, թե՛ այստեղ պատերազմը տանուլ տվեցին, բայց Ճապոնիայի դեպքում մեղավորներ փնտրելու կարիք չեղավ․ վարչապետն ու նրա գեներալները մեղքը քավեցին ինքնասպանությամբ, մինչդեռ մեզ մոտ այն դասական դեպքն է, երբ պարտությունը որբ է, և նրա համար ոչ ոք պատասխանատու չէ։ Նշանակում է՝ սեփական գլխին գնդակ ուղղելու կարիք էլ չկա, գուցե արժե մեղա գալ այս կամ այն աստիճանի անկեղծությամբ, ինչն էլ հենց արեց Փաշինյանը։

«Հայի բախտ». ինչպես ազատվել կորսված հայրենիքի սինդրոմից

Նրանց, ովքեր հստակ պատասխան են պահանջում «ո՞վ է մեղավոր արցախյան պարտության համար» հարցին, պատասխանում են․ «Սպասեք, հազարից ավելի քրեական գործ է հարուցված, հենց գտնենք, միանգամից․․․»։ Այդպիսի պատասխանը հանրությանը չի բավարարում։ Եվ իսկույն էլ հարցեր են առաջանում, նախ՝ պատասխանատվության չափի մասին, ապա՝ պատժի կամ ինքնապատժի, ինչպես խիղճը կթելադրի։

Ինչո՞ւ պետք է ինքնասպանություն գործեն հայկական բանակային կորպուսների հրամանատարները, եթե նրանք կռվին չեն մասնակցել, թշնամուն ոչինչ չեն հանձնել կամ կռվել են այնքան, որքան իրենց թույլ են տվել (Հայաստանին ոչ ոք պաշտոնապես պատերազմ չի հայտարարել)։ Իսկ նրանք, ովքեր կռվել են, բայց չեն հաղթել, ստացվում է, որ նույնպես մեղավոր չեն, քանի որ հարձակման հրամաններ փաստացի չեն եղել, իսկ տարածքներ ու բնակավայրեր հանձնելու հրամաններ՝ որքան ասես։

Հարց է ծագում` եթե կարող էին պահել, բայց հեռանում էին, ապա ինչո՞ւ։ Պատասխանը պարզ է և բանակային զրահաբաճկոնի պես անխոցելի․ բանակում հրամանները չեն քննարկվում, այլ կատարվում են։

Այսօր վիճում են, թե ով է պատերազմի ժամանակ եղել առաջին հրամանատարը` գլխավոր շտաբի պե՞տը, թե՞ գերագույն հրամանատարը։ Մինչդեռ ով էլ եղել է, նա սեփական գլխին չի կրակի, բայց պարտության պատասխանատվությունից նույնպես չի խուսափի։

Սպայի արժանապատվությունը չկորցրած հրամանատարների համար (իսկ այդպիսիք մեր բանակում գերակշռող մեծամասնություն են) դժվար է զսպել վիրավորանքը տեղի ունեցածի պատճառով, և նրանց կարելի է հասկանալ։

Ադրբեջանական տանկի մարտկոց Սերժ Սարգսյանից, կամ ինչի մասին չպետք է մոռանան հայերը

Նորից անցյալ գնանք։ Հայրենական մեծ պատերազմ։ Բանակը հրամանատարի՝ գեներալ Սամսոնովի ղեկավարությամբ, փորձում է դուրս գալ շրջափակումից։ Փորձը ձախողվում է։ Սամսոնովն ասում է․ «Իմ` որպես ռազմական գործչի կյանքն ավարտված է»։

Գեներալը ինքնասպանություն գործեց։ Բայց դա այն դեպքն էր, երբ Սամսոնովին վիճակված էր հայտնի դառնալ ոչ թե մեծ հաղթանակով, այլ ջախջախիչ պարտությամբ։ Հնարավոր է` ճակատագիրն անարդար գտնվեց փայլուն կարիերա ունեցող զորահրամանատարի հանդեպ, բայց հենց ողբերգական վերջաբանն էլ նրան անմահացրեց, հիշում էին ծառայակիցները։

․․․Պատիվը տարբեր կերպ են պահում, դա վերաբերում է ինչպես զինվորականներին, այնպես էլ քաղաքացիականներին, արցախյան պատերազմը օրինակներ շատ անգամ ցույց տվեց։ Կարիք կա՞ բացատրելու, թե հայի համար ինչ է նշանակում սեփական ձեռքերով կառուցված, մեծից փոքրին ժառանգվող տունը, որը նաև օջախ են կոչում։ Չէ՞ որ դա միայն տանիքը չէ․ այն ջերմացնում է, կերակրում, պաշտպանում։ Դա քո անցյալն է, քո այսօրն ու վաղը, և ահա գալիս են ու քեզ ասում․ «Գնա, այս ամենը հիմա մերն է»։ Հավաքվելու համար մեկ-երկու օր կամ մի քանի ժամ են տալիս։ Որևէ մեկից օգնություն սպասել չես կարող, իշխանությունները տարված են GPS-ով սահմաններ գծելով։

Եվ որպեսզի հայրենի օջախը չպղծեն, մարդիկ այրում են այն ու թշնամուն միայն մոխիր թողնում։ Ըստ էության, դա ինքնահրկիզում է։ Այո, տունն այլևս չկա, բայց այն զգացողությունը, որ կորցրել ես արժանապատվությունն ու խիղճը, նույնպես չկա։ Այն դեպքն է, երբ յուրաքանչյուրն իր համար է որոշում կայացնում։

689
թեգերը:
գեներալ, ինքնասպանություն, Վարչապետ, Ճապոնիա, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Երեխաները շատացան, հանցագործությունները քչացան․ ինչպիսին էր առանց սթափարանների Հայաստանը
«Պետք լինի՝ շնչելն էլ կարգելենք», կամ երբ ցավից երգեր են ծնվում
Ո՞վ կմտածեր, որ Ամերիկան ու Հայաստանն ընդհանուր բան կունենան, կամ ոչինչ անհետ չի անցնում
Ագրոքիմիական պրոբլեմների և հիդրոպոնիկայի ինստիտուտ

Ինչպես էր տիկին Գոհարը բերք աճեցրել նախարարության տանիքին

241
(Թարմացված է 09:35 14.05.2021)
Ինչպես հայտնի է, Հայաստանը պտղաբեր հողերի պակաս ունի։ Հարց է ծագում` ի՞նչ կարելի է անել երկիրը մթերքով ապահովելու համար։ Sputnik Արմենիայի թղթակիցը հիշեցնում է մի մեթոդ, որին պետությունը դեռևս լուրջ ուշադրություն չի դարձնում։

Կար ժամանակ, երբ Հայաստանի պատվավոր հյուրերին Մատենադարանից, հռչակավոր կոնյակի գործարանից և Մարտիրոս Սարյանի արվեստանոցից բացի, տանում էին նաև Երևանի ծայրամասերից մեկը։ 60-ականների կեսեր։ «Ամենաամենաների» ցանկում ներառված տեսարժան վայրը՝ Ագրոքիմիական պրոբլեմների և հիդրոպոնիկայի ինստիտուտ։

Ինչո՞վ է լավ հիդրոպոնիկան։ 90-ականների հուշերից․ Երևանի Թումանյան և Հանրապետության (այն ժամանակ՝ Ալավերդյան) փողոցների անկյունում բազմահարկ շենք կա, այն տարիներին այդ շենքում էր տեղակայված մշակույթի նախարարությունը։

Հարևանությամբ ապրողները (իսկ ես հենց հարևանությամբ էի ապրում) չէին կարող չլսել աքաղաղի զրնգուն ծուղրուղուն, որն ամեն առավոտ լսվում էր վերևներում ինչ-որ տեղից։ Վեր նայելով` կարելի էր որոշել ձայնի աղբյուրը․ աքլորները կանչում էին նախարարության շենքի հարթ տանիքից, իսկ թե ինչ էին նրանք անում այդ տանիքին, մնում էր գուշակել։

-Հա, տիկին Գոհարն է` հարևանուհիս, տանիքին հավ է պահում, կանաչի, բանջարեղեն է աճեցնում, նաև սունկ, ելակ։ Ընտանիքն է կերակրում, ավելացածն էլ վաճառում է,-բացատրեց մշակույթի նախարարության դիմացի շենքում ապրող հին ընկերս՝ բանասիրության պրոֆեսոր Ալբերտ Շարուրյանը։

-Կարո՞ղ ես ծանոթացնել։

-Հեշտ ու հանգիստ։

․․․Ագրոքիմիական պրոբլեմների ինստիտուտի նախկին աշխատակից տիկին Գոհարն ինձ տարավ շենքի տանիք` ընթացքում փառաբանելով ակադեմիկոս Գագիկ Դավթյանին (Հիդրոպոնիկայի ինստիտուտի հիմնադրին և առաջին տնօրենին) և հայհոյելով իշխանություններին` գիտությունը մոռացության մատնելու համար, մինչդեռ․․․

- Ինքդ կտեսնես,-տիկին Գոհարը բացեց տանիքի դուռը, և ինձ մնում էր տեսնել ու զարմանալ։

Իսկ զարմանալու բան կար։ Շարքով արկղեր՝ արհեստական լցանյութի (հողի փոխարինիչ) վրա աճող սամիթով, համեմով, հատապտուղներով։ Մեծ ծաղկամաններում՝ ցածրիկ խնձորենիներ և տանձենիներ, քիչ այն կողմ` հավաբուն՝ վերոնշյալ զրնգուն աքաղաղի գլխավորությամբ։ Վերևում երկինքը չէր երևում. հարթակի վրա պոլիէթիլենային վարագույր էր, պատի տակ՝ թասերի և դույլերի մեջ` քարե փշրանքի և ինչ-որ անորոշ զանգվածի խառնուրդ։

Տիկին Գոհարի՝ Ագրոքիմիական պրոբլեմների և հիդրոպոնիկայի ինստիտուտի նախկին կրտսեր գիտաշխատողի բացատրություններից․

-Բույսերը, որոնք նման ձևով են խնամվում, հիվանդություններ չունեն, իսկ պտուղները պահպանում են իրենց հատկություններն ու համը։ Բայց դրա համար պետք է կայուն միկրոկլիմա պահպանել, հավասարակշռված սնուցում տալ և բերքը ճիշտ ժամանակին հավաքել։

Իջնենք բարձր տանիքից ու վերադառնանք երկրային խնդիրներին։ ՄԱԿ-ի տվյալներով` աշխարհում ամեն տարի կրճատվում է պտղաբեր հողերի մակերեսը։ Հայաստանում` նույնպես։

Ընդամենը մեկ տարում (2014-ից մինչև 2015թ.) այն կրճատվել է 800 հեկտարով, և այդ ժամանակից ի վեր մենք կորցնում ու կորցնում ենք (էլ չասենք պատերազմի և հետպատերազմական քաղաքականության հետևանքով հողերի կորստի մասին): Իսկ մեզ մոտ, ինչպես Ֆրունզիկն էր ասում. «Թանկագինս, հասկանո՞ւմ եք, մեզ մոտ լեռներ են, լեռներ...»: Լեռները կազմում են Հայաստանի տարածքի ավելի քան 90 տոկոսը, ընդամենը մոտ կես միլիոն հեկտար վարելահող է մնում։

Մինչդեռ հիդրոպոնիկայի համար, ինչպես պարզվեց, լեռները ոչ միայն վատ չեն, այլև հենց այն են, ինչ պետք է։ Հիդրոպոնիկայում կիրառվող ամենատարածված (բայց բնավ ոչ միակ) լցանյութը գրանիտի խճաքարն է։ Մեր երկրում գրանիտ ամեն տեղ չկա, իսկ այն բազմաթիվ կիլոմետրեր տեղափոխելը չափազանց թանկ է։ Ուստի այն հաճախ փոխարինում են հրաբխային տուֆով. իր ծակոտկենության և մեծ քանակի խոնավություն պահելու հատկության շնորհիվ դա հենց այն է, ինչ պետք է։

…Ակադեմիկոս Գագիկ Դավթյանը մեծ ապագա էր խոստանում հիդրոպոնիկային, նրան հավատացին, և որպեսզի խոսքը գործ դարձնելն ավելի հեշտ լինի, խորհրդային տարիներին չլսված-չտեսնված քայլի դիմեցին. գիտնականին նշանակեցին Հայաստանի Մինիստրների խորհրդի փոխնախագահ։ Այդպիսով, ԵՊՀ նախկին ռեկտորի (1957-1961թթ.), այնուհետև ամբողջ ԽՍՀՄ-ում հայտնի դարձած ինստիտուտի տնօրենի կենսագրության մեջ նոր տող գրվեց։

-Մենք նախատեսում ենք հիդրոպոնիկ բերքը մոտեցնել օրգանականին։ Դրա համար բույսերը կսնուցենք ոչ թե հանքային, այլ օրգանական պարարտանյութերով, մանրակրկիտ կընտրենք լցանյութերը և կօգտագործենք վնասատուների դեմ պայքարի կենսաբանական մեթոդներ,-հարցազրույցներից մեկում պատմել է ակադեմիկոս Դավթյանը։

Հիդրոպոնիկ բերքը շահավետ է նաև բերքը սպառողին արագ և առանց խնդիրների հասցնելու առումով։ Ինչպես տիկին Գոհարի մոտ էր․ այն ամենը, ինչ աճեցնում էր տանիքին, փողոցն անցնում ու տուն էր հասցնում, մնացածն էլ հանձնում էր մոտակա խանութին։

Եթե հիշենք, որ արդեն այսօր Երկրի բնակչության 50 տոկոսը քաղաքներում է ապրում, իսկ մինչև 2050թ․-ը այդ թիվը կհասնի 80 տոկոսի, մթերքն էլ գյուղերից քաղաք հասցնելը էժան չէ, ապա տանիքներից ու այլ օժանդակ կառույցներից բերք հավաքող ընկերությունները կարող էին նկատելիորեն օգնել պետությանը մարդկանց կերակրելու հարցում։

․․․Ի՞նչ է մնացել ակադեմիկոս Դավթյանից հետո, բացի Մաշտոցի պողոտայում նրա ապրած շենքի պատին ամրացված հուշատախտակից։ Մնացել է նրա անվան ինստիտուտը՝ հայտնի գիտնական Խաչատուր Մայրապետյանի գլխավորությամբ։ Բայց ի՞նչ կարող է անել գիտությունն առանց պետության աջակցության։ Տեսնում ենք։ Տխրում ենք։

241
թեգերը:
մթերք, տանիք, շենք, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Իրանական նավթն ու հայկական ոսկին. ինչպես տապալեցին Մոսադեղի կառավարությունը
Իջևանը որպես կանխազգացում, կամ երբ Հայաստանի ճանապարհներին զինվորական պարեկներ չկային
«Ավելի շատ աբսուրդ, պարոնա՛յք». ով ու ինչպես է ավերում Հայաստանը
Իսրայել

Ինչո՞վ են տարբեր հայերն ու հրեաները. ՀՀ–ի անհաջողության և Իսրայելի հաջողության գրավականը

368
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Քննադատական վերաբերմունքն իրականության նկատմամբ սովորաբար շատ ավելի լավ արդյունքներ է տալիս, քան հաջողությունների ճոխացրած թվարկումը։
Իսրայելը կարող է տոնել իր լիակատար հաջողությունը միայն արաբական ողջ աշխարհի հետ խաղաղություն հաստատելուց հետո

Թույլ տվեք ներկայացնել մի մեջբերում, իսկ դուք փորձեք կռահել, թե ով է նման գնահատական տվել սեփական պետությանը։ «Մենք ավելի շատ նման ենք գավառի, քան մշակույթի կենտրոնի։ Ըստ երևույթին, մեր ազգին հատուկ հանճարեղությունը շրջանցել է մեր պետությանը։ Մենք ունենք բազմաթիվ տաղանդավոր մարդիկ, սակայն անհնար է պնդել, թե աշխարհով մեկ սփռված մեր հայրենակիցների իղձերն ուղղված են դեպի այս պետությունը, և որ նրանք այն ընկալում են որպես իրենց մշակույթի կենտրոն»։ ​Միանգամից ասեմ՝ այս ավելի քան խիստ խոսքերը` մենք ավելի շատ նման ենք գավառի, քան մշակույթի կենտրոնի, պատկանում են Իսրայելի վարչապետներից մեկին՝ Արիել Շարոնին, որը որպես հմուտ զինվորական մասնակցել է Իսրայելի վարած բոլոր պատերազմներին և հարազատ պետության կայացման համար արել է ամեն ինչ։

Համեմատեք այն գնահատականների հետ, որոնք մեր հարազատ երկրին տվել են մեր հարազատ ղեկավարները։ «Հայաստանը տարածաշրջանի ամենակազմակերպված պետությունն է», «մեր բանակը տարածաշրջանի ամենամարտունակ բանակն է», «մեր ջանքերի շնորհիվ Հայաստանի տնտեսությունը երկնիշ աճ է արձանագրել», «մենք մեկ տարում ստեղծել ենք 40 հազար աշխատատեղ»։

Էլ չեմ խոսում այն նվաճումների մասին, որոնց երկար ցանկը հրապարակեցին իշխող ուժի ներկայացուցիչները մեր խորհրդարանի վերջին նիստում։ Պարզվեց, որ նույնիսկ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը տարբեր երկրներում մեր իշխանությունների անխոնջ աշխատանքի արդյունքն է։ Լավ էր գոնե մեր ֆուտբոլային հաջողություններն իրենց չվերագրեցին։ Թե՞ դա էլ արեցին. ամբողջ նիստը չեմ նայել։ ​Ինձ հեգնանքով անվանեք անուղղելի ոչմիթիզական, բայց ես պարզապես որպես լրագրող փաստում եմ անհերքելի ճշմարտությունը՝ Իսրայելն իր ողջ գոյության ընթացքում չի զիջել ոչ մի թիզ հող, միայն գրավել է։ Միգուցե նաև այն բանի շնորհիվ, որ ոչ թե շարունակ ուռճացրել է իր ձեռքբերումները, այլ համառ ու հետևողական աշխատանքով իրական նվաճումների է հասել։ Եվ մայիսի 14-ի նախօրեին, երբ նշվելու է Իսրայելի կազմավորման 73-ամյակը, «Ֆիգարո» թերթը թվարկում է այդ նվաճումները։ ​

Պատկերացնո՞ւմ եք` ընտրություններում հաղթի Քոչարյանը, իսկ Երևանի քաղաքապետ մնա դերասանը

«Իսրայելը Մերձավոր Արևելքի միակ դեմոկրատական պետությունն է»,-գրում է ֆրանսիական պարբերականը։ Ի դեպ, այս փաստարկը դեռ տասնամյակներ առաջ մշտապես օգտագործում էր ՄԱԿ-ում Իսրայելի ներկայացուցիչ Աբբա Էբանը, որն ասում էր. «Եթե ՄԱԿ-ի գլխավոր նպատակներից մեկն է ժողովրդավարության հաստատումն աշխարհում, ապա չեք կարող անտեսել, որ դեմոկրատական սկզբունքներով առաջնորդվող Իսրայելի դեմ կռվող բոլոր պետությունները բռնապետական են։ Թերթի հեղինակը շարունակում է. «Տնտեսական առումով Իսրայելը տարածաշրջանի առաջատարն է բարձր տեխնոլոգիաների բնագավառում»։ ​Իսրայելը նաև ստեղծել է տարածաշրջանի ամենահզոր բանակը։ Իսկ ռազմական արդյունաբերության տեսակետից Իսրայելը գերազանցում է Ֆրանսիային»,– փաստում է թերթը, բերելով այն օրինակը, որը մեզ` հայերիս, համար շատ ու շատ ցավալի է հնչում. «Վերջին տեխնոլոգիաների վրա հիմնված պատերազմները մշտական են դարձել աշխարհում, և հենց իսրայելական արտադրության անօդաչու թռչող սարքերը մեծապես նպաստեցին Ադրբեջանի հաղթանակին Լեռնային Ղարաբաղում», - կարծիք է հայտնում «Ֆիգարոն»։

Համաձայնեք՝ ավելի քան զարմանալի է, մի՞թե ֆրանսիական թերթի հոդվածագիրը պիտի տեղեկացնի Հայաստանի իշխանություններին, որ այսպես կոչված կիբեռպատերազմները վաղուց արդեն մշտական են դարձել աշխարհում, և այս կամ այն կողմի ռազմական հաջողությունները ամենաժամանակակից դրոններից են կախված։ ​Մի փաստ էլ, ու վերջ։ Ինչպես նշում է «Ֆիգարոն», համավարակի դեմ պայքարում Իսրայելն աշխարհի չեմպիոնն է։ Պետությունը, որն ունակ է կանխատեսելու և ցանկացած գործ առավելագույն արդյունավետությամբ կազմակերպելու, դեռ գարնան կեսերին ապահովել էր պատվաստանյութի 110 չափաբաժին յուրաքանչյուր 100 բնակչի հաշվով։

Թող ներեն ինձ նրանք, ովքեր տանել չեն կարողանում Հայաստանի համեմատությունը Իսրայելի հետ, բայց հո հանրահայտ փաստ է՝ մեզ մոտ մինչեւ հիմա չի պատվաստվել բնակչության 99 տոկոսը։ ​Գիտեմ, թե ինչ հակափաստարկ եք հիմա հնչեցնելու՝ եթե Իսրայելում ամեն ինչ այդքան լավ է, ապա ինչո՞ւ է այդքան վատ, և ինչո՞ւ են իսրայելցիներն ամեն օր նետվում դեպի ռմբապաստարանները՝ տագնապի ազդանշանը լսելիս։ Կներեք, բայց հենց իրենք՝ իսրայելցիներն են անվերապահորեն ընդունում. «Այո՛, մենք իրավունք կունենանք տոնելու մեր պետության լիակատար հաջողությունը միայն այն ժամանակ, երբ խաղաղություն հաստատենք արաբական ողջ աշխարհի հետ»։

368
թեգերը:
Պատերազմ, Իսրայել, հրեա, հայ, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Կուբացին 3 որդի ուներ` Վլադիմիրը, Իլյիչը և Լենինը, իսկ Ստալինը Հնդկաստանում օրերս հաղթել է
Ռադիոյի օգտակար և վնասակար կողմերը, կամ ինչպես Էյֆելյան աշտարակը փրկվեց ռադիոյի շնորհիվ
10 հատ ձու, անվճար օղի. պատվաստումը խթանելու ինչ եղանակներ են կիրառվում տարբեր երկրներում
Արմեն Գրիգորյան. արխիվային լուսանկար

Որ դեպքում ՀԱՊԿ անդամները հայ-ադրբեջանական սահմանային իրավիճակի վերաբերյալ նիստ կհրավիրեն

0
(Թարմացված է 20:54 14.05.2021)
ՀՀ ԱԽ քարտուղարը նշեց, որ ՀԱՊԿ կոմիտեները գնահատական կտան իրավիճակին եռօրյա ժամկետում։

ԵՐԵՎԱՆ, 14 մայիսի– Sputnik. Եթե եռօրյա ժամկետում հայ-ադրբեջանական սահմանային միջադեպերի հետ կապված ՀԱՊԿ անդամ կոմիտեները որոշակի լուծումներ առաջարկեն, ապա կարող է և ՀԱՊԿ խորհրդի նիստ չկայանալ, բայց եթե իրավիճակին գնահատական չտրվի և իրադարձություններն այլ կերպ զարգանան, ապա ՀԱՊԿ խորհրդի նիստ կգումարվի։

Այսօր ԱԺ-ում հրավիրված արտահերթ նիստի ժամանակ հայտարարեց ՀՀ անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը։

«Եռօրյա ժամկետում ՀԱՊԿ կոմիտեները գնահատական կտան իրավիճակին և ըստ այդ գնահատականի՝ կորոշվի խորհրդի նիստ հրավիրելու հարցը։ ՀԱՊԿ խորհրդի նիստը պարտադիր չէ, եթե այս 3 կոմիտեները եզրակացություններ են ներկայացնում»,- ասաց նա։

Այնուհետև Գրիգորյանը մանրամասն ներկայացրեց ՀԱՊԿ-ին դիմելու ընթացակարգը։

ՀԱՊԿ անդամ երկրներից որևէ մեկից դիմում ստանալու դեպքում մեկ օրվա ընթացքում նախագահող երկրի (այժմ Տաջիկստանն է-խմբ.) հանձնարարականով մշտական խորհրդի նիստ է հրավիրում, բացի նիստից, եռօրյա ժամկետում ՀԱՊԿ անդամ երկրների քարտուղարների կոմիտեն, ԱԳ նախարարների, ինչպես նաև ՊՆ նախարարների կոմիտեն իրավիճակը գնահատելու ուղղությամբ աշխատանքներ են սկսում։

«Կան տեղեր, որտեղ Ադրբեջանի ԶՈւ–ն լքել է մեր սահմանը». Փաշինյանը նամակ է հղել Պուտինին

«Տեղեկացնեմ, որ և ՀՀ ԱԳ նախարարը, և պաշտպանության նախարարը, ինչպես նաև ես` ԱԽ քարտուղարս, այս ուղղությամբ նախնական աշխատանքներ իրականացրել ենք, մենք խոսել ենք ՌԴ մեր գործընկերների հետ, ներկայացրել ենք իրավիճակը, ԱԳ և ՊՆ նախարարները խոսել են ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի հետ, և կարող ենք ասել, որ նախապատրաստական աշխատանքները սկսել ենք, որ եռօրյա ժամկետում մեր կոմիտեները կարողանան ընդհանուր իրավիճակի վերաբերյալ գնահատական տալ»,- նշեց անվտանգության խորհրդի քարտուղարը։

Հիշեցնենք` ՀՀ ՊՆ մամուլի ծառայությունը հայտնել էր, որ մայիսի 12-ի առավոտյան ադրբեջանական զինուժը, «սահմանների ճշգրտման» հիմնավորմամբ, փորձել է որոշակի աշխատանքներ իրականացնել Սյունիքի սահմանային հատվածներից մեկում, սակայն հայկական ստորաբաժանումների ձեռնարկած միջոցառումներից հետո ադրբեջանական զինվորականները դադարեցրել են այդ աշխատանքները։

Նույն օրը ՀՀ վարչապետի պաշտոնակատար Նիկոլ Փաշինյանն Անվտանգության խորհրդի նիստում հայտարարեց, որ սա Ադրբեջանի կողմից դիվերսիայի փորձ է, և որ խնդիրը պետք է կարգավորվի բանակցությունների միջոցով։

ՊՆ–ն մայիսի 13-ին հայտնեց, որ Ադրբեջանը հերթական սադրանքն է իրականացրել Վարդենիսի և Սիսիանի սահմանային հատվածներում։

ԱԽ նիստ կայացավ նաև մայիսի 13-ին։ Փաշինյանը հայտարարեց, որ հանձնարարել է ՀԱՊԿ պայմանագրով նախատեսված խորհրդակցություններ սկսել։

Այս պահին սահմաններին տիրող իրավիճակի հարցով ԱԺ արտահերթ նիստ է ընթանում։

0
Ըստ թեմայի
Սև լիճը ՀՀ հարավային ամենանեղ հատվածում է. Փաշինյանը բացահայտել է Ադրբեջանի նպատակը
Ռուսաստանը 3,2 մլն դոլար կհատկացնի Հայաստանի առանձին շրջանների վերականգնման համար
ՀԱՊԿ–ով գործարկել ենք մեխանիզմ, որը քաղաքական և ուժային լուծում է նախատեսում. Փաշինյան