Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան

Հայաստանյան դատարաններում արդարություն գտնելու հույսը կորցրած՝ դիմում ենք «եվրոպաներին»

124
(Թարմացված է 10:33 18.12.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք: Երևի բոլորիս կյանքում էլ եղել են շատ կոնկրետ պահեր, երբ հայտնվել ենք վիճահարույց իրավաճակում ու ինքներս մեզ հարց ենք տվել՝ «Լավ, չկա՞ արդյոք բարձրյալ, գերագույն արդարություն»: 
Հայաստանյան դատարաններում արդարություն փնտրելու հույսը կորցրած` Ստրասբուրգից ենք սպասում մեր հարցերի լուծումը

Ու բոլորս էլ շատ լավ գիտենք, որ այդ գերագույն արդարությունը Հայաստանում ի վերջո ներկայանում է շատ կոնկրետ մարմնի, ասենք՝ Վճռաբեկ դատարանի դատավորի տեսքով: Չգիտեմ, իմ կարծիքով, այնուամենայնիվ շատ քիչ մարդիկ կան աշխարհում, որոնք բավարարվում են նույնիսկ գերագույն ատյանի որոշումով, եթե համոզված են, որ այդ ատյանը իրենց նկատմամբ անարդար վճիռ է կայացրել:

​Սեփական փորձից եմ ասում սա, որովհետև մի ժամանակ թարգմանիչ էի աշխատում, և այն շենքից, որտեղ հիմա խորհրդարանական նիստեր են անում Հայաստանի Ազգային ժողովի պատգամավորները, չորս տարին մեկ ինձ կանչում էին թարգմանելու՝ այն ժամանակ Բաղրամյանի պողոտայի այդ շենքում գտնվում էր Կոմունիստական կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեն: Իսկ 4 տարին մեկ ինչու էին կանչում, որովհետև 4 տարին մեկ Մոսկվայում տեղի էր ունենում Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության հերթական համագումարը, և շարքային կոմունիստները, որոնք ինչ-որ կուսակցական տույժի էին ենթարկվել, իրավունք ունեին դիմելու անմիջականորեն համագումարին՝ հայցելով բարձրագույն արդարություն: Եվ ես նրանց հայերեն դիմումները ռուսերեն էի թարգմանում՝ Մոսկվա ուղարկելու համար:

Չլինելով ռազմական գործիչ` Մանուկյանը լավ հասկանում էր պատերազմական իրադրությունը. Դուլյան

Հիմա կարող է զավեշտալի թվալ, բայց անկեղծ խոստովանեմ՝ կային նույնիսկ դիմումներ, որոնք ուղղված էին, չեք հավատա, Կարմիր հրապարակում գտնվող Լենինի դամբարանին: Այսինքն՝ մարդը, լրիվ հույսը կորցրած, Լենինի դամբարանից էր արդարություն հայցում:

​Հիմա այսօրվա իրականությունը։ Այն օրվանից, երբ մենք դարձանք Եվրոպայի խորհրդի լիիրավ անդամ, հայաստանցիների վերջին հույսը Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն է։ Հենց այս օրերին՝ դեկտեմբերի կեսերին նշվում է Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանում Հայաստանի կառավարության լիազոր ներկայացուցիչ ինստիտուտի գործունեության տարեդարձը։

Շատ կոնկրետ թվեր բերեմ, որոնք միգուցե նաև հնացած են, բայց, այնուամենայնիվ, արտահայտում են իրականությունը։ Անցած տարիների ընթացքում Հայաստանի քաղաքացիները Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան են ներկայացրել ավելի քան 15 միլիոն եվրոյի հայցեր: Կրկնեմ՝ 15 միլիոն եվրոյի։ Բավարարվել է ընդամենը մեկ միլիոնը: Համաձայնեք՝ Հայաստանի բոլոր իշխանությունների ֆինանսական հաղթանակը իրենց քաղաքացիների նկատմամբ իրոք տպավորիչ է:

​Գիտեմ, հիմա կասեք՝ բայց այդ մեկ միլիոն եվրոն էլ քիչ չէ, և մենք, Հայաստանի քաղաքացիներս, մեր գրպանից ենք մուծել: Միշտ նման հարցադրման դեպքում ասել եմ՝ ինչպե՞ս եք մուծել, ձեր աշխատավարձից պահե՞լ են ինչ-որ գումար: Սա լուրջ հարց է՝ իհարկե, ոչ ձեր, ոչ էլ իմ աշխատավարձը չի նվազել հայաստանյան երեք դատական ատյանների անարդար որոշումներից, որոնց արդյունքում մարդը ստիպված է եղել դիմել Ստրասբուրգ, բայց չէ որ այդ մեկ միլիոն եվրոյով կարելի էր խմելու ջրով ապահովել սահմանամերձ շրջանների առնվազն մի 4-5 գյուղ: Էլ չեմ ասում՝ զենք գնել։

Հարցն այլ է՝ դատավորի պատասխանատվությունը: Պարզապես ուզում եմ մեջբերել «Պետական կարիքների զոհեր» հասարակական կազմակերպության նախագահ Սեդրակ Բաղդասարյանի հետ տարիներ առաջ մեր լրատվամիջոցներից մեկի անցկացրած հարցազրույցից մի փոքր հատված. «Եթե ժամանակին մեր դատարանները արդարացի որոշումներ կայացնեին, եթե հանցագործությունները կանխվեին, բյուջեից հսկայական գումարներ դուրս չէին գա փոխհատուցման համար»։ Չափազանց դժվար է չհամաձանել այս մարդու հետ, որն, ի դեպ, ինքն էլ է տուժել նման ապօրինություններից:Բայց խնդիրն այլ է։

25 տարի առանց պատերազմի. ուսանելի՞ է արդյոք Հարավսլավիայի օրինակը

Մի պահ պատկերացրեք այն հայաստանցի դատավորին, որը կայացրել է Եվրադատարանում վիճարկված և ապօրինի ճանաչված իր վճիռը: Ասեք խնդրեմ՝ ինչպես եք պատկերացնում այդ դատավորին՝ երևի գլխիկոր, ապաշխարող, հասարակության կարծիքից ամաչող… Իրոք այդքա՞ն միամիտ եք… Կներեք, թքած ունի ինքը հասարակության կարծիքի վրա: Ու սա երևի մեր հայաստանյան իրականության մեծագույն ողբերգությունն է:

124
թեգերը:
Հայաստան, Մարդու Իրավունքների Եվրոպական դատարան (ՄԻԵԴ), Դատարան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (366)
Ըստ թեմայի
Նախկին նախագահներին դատում են ոչ միայն Հայաստանում. Նիկոլա Սարկոզին կբանտարկվի՞
Ձախողված 2020 թվականը, կամ ով է լինելու «տարվա մարդը»
Կարևորը մենք ենք ու Ամերիկան, բայց ընտրությունների հարցում կա մեկ տարբերություն
Ալեքսանդր Պոզդնյակովը` Նապոլեոնի դերում

Ես մեղավոր չեմ, նրանք են պատասխանատու, կամ Նապոլեոնի մասին ոչ այնքան հայտնի պատումները

38
(Թարմացված է 23:50 05.05.2021)
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Գոյություն ունեն տարածված շատ արտահայտություններ, որոնք առաջին հերթին չափազանց խորիմաստ են թվում, սակայն իրականում պարզապես իմաստազուրկ են և օգտագործվում են հատուկ նպատակով՝ կասկածելի իրողություններին գոնե ինչ-որ հավաստի երանգ հաղորդելու համար։

 

Թումանյանի ասած` Աշխարհքում հաստատ մի բան կա մենակ՝ այն է, որ հաստատ ոչ մի բան չկա

Օրինակ` մեր ամենասիրած պնդումներից մեկը. «Առանց կրակ ծուխ չի լինում»։ Իմաստը սա է՝ Պողոսն, իհարկե, ինձ վրա ազնիվ մարդու տպավորություն է թողնում, բայց եթե մեր հարևան Սոնիկը հաստատ ասում է, որ Պողոսը կաշառակեր է, ուրեմն մի բան գիտի, որ ասում է։ Սոնիկենց տուն ախր այնպիսի հայտնի բարձրաստիճան պաշտոնյաներ են գալիս, որ նրա տեղեկացվածությանը ուղղակի հնարավոր չէ կասկածել։

Բայց այսօր թույլ տվեք անդրադառնալ համատարած տարածում ստացած մեկ այլ արտահայտության. «Պատմությունն ամեն ինչ դնում է իր տեղը»։ Տո ոչ մի բան էլ իր տեղը չի դնում, բացի գեղեցիկ խոսքերից՝ տակը ուրիշ բան չկա։ Հեռու չգնանք։ Երևի ինքներդ էլ ամեն օր մտնում եք Ֆեյսբուք ու տեսնում, թե ինչպես են իրար կոկորդ կրծում նրանք, ովքեր մեր այսինչ նախկին ղեկավարին կա՛մ աստվածացնում են, կա՛մ էլ դույլերով կեղտաջուր լցնում վրան։ Հիմա կասեք՝ բայց այդ գործիչները դեռ չեն դարձել պատմություն, որը նրանց իրենց տեղը պիտի դնի։ Շատ լավ, էդ դեպքում անդրադառնանք աշխարհի ամենահայտնի գործիչներից մեկին՝ Նապոլեոնին, մանավանդ, որ հենց այսօր՝ մայիսի 5-ին, լրանում է նրա մահվան 200-ամյակը։

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ երկու դար է անցել, իսկ նրա գործունեությունն ուսումնասիրող գիտնականներն ու մասնագետները 180 աստիճանով տարբերվող գնահատականներ են տալիս։ Կան, իհարկե, անհերքելի փաստեր՝ նա ստեղծեց հզոր բանակ, շրջանառության մեջ դրեց հռոմեական իրավունքի վրա հիմնված քաղաքացիական օրենսդրությունը, որից մինչև հիմա օգտվում են բազմաթիվ երկրներում։ Մինչև Նապոլեոնը Ֆրանսիան քանդվող պետություն էր, իսկի բյուջե չուներ, հասարակությունը պառակտված էր։ Նապոլեոնը միավորեց բոլորին՝ քաղաքական և հասարակական գործիչներին, գիտնականներին, զինվորականներին, ազնվականներին ու նոր բուրժուազիայի ներկայացուցիչներին։

Նա անձամբ զբաղվում էր ֆինանսական և հարկային հարցերով, նույնիսկ ամենաչնչին գողացված գումարները գանձարան էր վերադարձնում։ Ավելին՝ առաջին հայացքից անկարևոր թվացող հարցերն էր կարգավորում։ Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչպես են համարակալված շենքերը մեր փողոցներում՝ մի կողմում միայն կենտ համարներն են, մյուսում՝ միայն զույգերը։ Ախր սա էլ է Նապոլեոնի գաղափարը։

Պառլամենտական վարչապետի զարմանահրաշ կյանքը. հրաժարական ես տալիս ու շրջանցում մայր օրենքը

Հիմա հակառակ կարծիքը։ Մի անգամ Հինգերորդ հանրապետության առաջին նախագահ Շառլ դը Գոլը մտնում է իր կառավարության մշակույթի նախարար, հայտնի գրող Անդրե Մալրոյի առանձնասենյակը և տեսնում է, որ նախարարը Նապոլեոնի մասին գիրք է կարդում։ «Ի՞նչ գնահատական կտաս Նապոլեոնին», հարցնում է նախագահը։ Եվ գրողը պատասխանում է. «Շատ մեծ խելքի տեր մարդ էր, բայց փոքր հոգի ուներ»։ Ֆրանսիացի նախարարի գնահատականի երկրորդ մասի հետ միանգամայն համաձայն է պատմական գիտությունների դոկտոր Ալեքսանդր Չուդինովը, որն ասում է. «Իսկապես, փոքրոգի էր Նապոլեոնը։

Նրա համար մարդիկ ոչինչ չարժեին, նա նրանց վերաբերվում էր արհամարհանքով և մանիպուլյացիայի էր ենթարկում։ Շատ հեշտությամբ ու մեծ ոգևորությամբ ստում էր։ Խոստումներ էր շռայլում` նախօրոք իմանալով, որ չի կատարելու դրանք։ Իսկ երբ հասկացավ, որ իր արշավը դեպի Մոսկվա ավարտվելու է լիակատար ձախողմամբ, պարզապես փախավ Ֆրանսիա` ծանրագույն վիճակում թողնելով բանակը»։

Գիտնականը նաև էսպիսի մի օրինակ է բերում, որը, նրա կարծիքով, օգնում է բացահայտել Նապոլեոնի օգտագործած հնարքները։ Սիրիական արշավի ժամանակ բանակում ժանտախտ բռնկվեց։ Նապոլեոնը խստորեն արգելեց բժիշկներին խոսել այդ մասին, որպեսզի բանակում խուճապ չառաջանա։ Բայց հետո հիվանդների թիվն այնքան աճեց, որ նրանց պարզապես ճանապարհին էին թողնում։ Ի՞նչ արեց Նապոլեոնը։ Ասաց՝ բժիշկներն են մեղավոր, որ ժամանակին չեն բացահայտել հիվանդությունը։ Այսինքն`ամենածանր պահերին այդ մարդը մեղքը բարդում էր ուրիշների վրա, պնդելով՝ ես մեղավոր չեմ, նրանք են կրում պատասխանատվությունը։

Չգիտեմ, թե որքանով է բնորոշ Նապոլեոնի օրինակը, համենայնդեպս, թույլ տվեք մի խորհուրդ տալ՝ երբ հերթական անգամ կորոշեք արտասանել այդ գեղեցիկ բառերը՝ «Պատմությունն ամեն ինչ դնում է իր տեղը», չմոռանաք նաև Հովհաննես Թումանյանի ասածը, որն իմ կարծիքով, շատ ավելի ճիշտ է արտացոլում իրականությունը. ​«Աշխարհքում հաստատ մի բան կա մենակ, այն է, որ հաստատ ոչ մի բան չկա»։

38
թեգերը:
Նապոլեոն Բոնապարտ, Ֆրանսիա
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (366)
Ըստ թեմայի
«Գիտեմ, թե ինչպես են վարվել ձեր նախնիների հետ իմ հայրենիքում։ Ներե՛ք, եթե կարող եք»
​3 տարի առաջ ճիշտ էր այն, ինչը 3 տարի հետո ճիշտ չէ, կամ ինչպես շահել ընտրողների սրտերը​
Անակնկալ արդեն մատուցել է. Բայդենը խոստումներից ո՞րն է կատարել ու ո՞րը չի արել 100 օրում
Ուսամա Բեն Լադեն

Ամեն մեկն իր սեփական, մյուսներից տարբերվող վարկածն է պատմում, կամ բեն Լադենի սպանությունը

289
(Թարմացված է 21:38 04.05.2021)
​Եկեք անկեղծ լինենք։ 10 տարի է անցել այն օրվանից, երբ ամերիկացիները հայտարարեցին, թե ֆիզիկապես վերացրել են աշխարհի թիվ մեկ ահաբեկչին՝ Ուսամա բեն Լադենին, բայց լուրջ հարցերը մնում են։
Ծանոթ պատկեր. կյանքդ վտանգեցիր հանուն հայրենիքի՝ հերոս ես, հետո այլևս ոչ մեկին պետք չես

Փորձեմ հնարավորինս հակիրճ ներկայացնել դրանք։ Ամենահիմնական կասկածը։ Իսկ տասը տարի առաջ մայիսի սկզբին ամերիկացիներն իրո՞ք սպանել են թիվ մեկ ահաբեկչին, թե՞ հորինել են օպերացիայի հետ կապված այդ ողջ պատմությունը։ Ինչո՞ւ են ժամանակ առ ժամանակ որոշ մարդիկ կրկին ու կրկին բարձրաձայնում այս կասկածը։ Դե առաջին պատճառը պարզ է՝ ամերիկացիներն ընդհանրապես թերահավատ ժողովուրդ են, ինչի վառ վկայությունն է թեկուզ այն փաստը, որ ըստ սոցիոլոգիական հարցումների, մինչև հիմա Ամերիկայի քաղաքացիների 9 տոկոսը, այսինքն` գրեթե 10-ից մեկը, չի հավատում, որ իրենց տիեզերագնացները վայրէջք են կատարել Լուսնի վրա։

Բայց բեն Լադենի հետ կապված կասկածը խորացնում է այն հանգամանքը, որ, ինչպես փաստում են որոշ վերլուծաբաններ, իրականում չկա ոչ մի ապացույց։ Մարմինը չկա, օվկիանոսում է, թե կոնկրետ որտեղ՝ ոչ ոք չի ասում։ Սպանված ահաբեկչի լուսանկարն էլ չկա։ Ճիշտ է, ժամանակին Բարաք Օբաման պարզաբանեց, թե անվտանգության նկատառումներով չեն հրապարակում լուսանկարները, որպեսզի ավելորդ կրքեր չհրահրեն նրա մոլեռանդ զինակիցների շրջանում։

Վերջապես ԴՆԹ-ի մասին ստույգ տեղեկություններ էլ չկան։ Եվ սա այն դեպքում, երբ ժամանակին դիտարկվում էին ահաբեկչին ոչնչացնելու տարբեր եղանակներ, նաև ավիառումբով կամ դրոնով Աբոթաբադ քաղաքում գտնվող առանձնատանը հարված հասցնելը։ Բայց դա նշանակում էր, որ ԴՆԹ-ն չէին ունենալու, և մարդիկ հաստատ ասելու էին՝ է, ի՞նչ իմանանք, թե ով է սպանվել այդ ավերված առանձնատանը, միգուցե բեն Լադենն այնտեղ երբեք չէր էլ ապրե՞լ։ Եվ ի վերջո որոշում կայացվեց՝ հատուկ ջոկատայինները պիտի չեզոքացնեն կամ սպանեն բեն Լադենին և նմուշ վերցնեն՝ նրա ԴՆԹ-ն պարզելու համար։

​Քանի որ հասանք հատուկ ջոկատայիններին, ստիպված եմ փաստել, որ նրանց ցուցմունքները ոչ էապես, բայց այնուամենայնիվ տարբերվում են։ Եթե հարցնեք, թե ինչով է դա բացատրվում, ես էլ ձեզ մի հարց կտամ՝ դուք հիշո՞ւմ եք ճապոնացի հայտնի գրող Ակուտագավայի ստեղծագործությունների հիման վրա նկարահանված «Ռասյոմոն« հրաշալի և խորիմաստ ֆիլմը։ Ճակատագրի բերումով կինոնկարի հերոսները մասնակից են դառնում նույն իրադարձությանը և հետո նրանցից ամեն մեկը իր սեփական, մյուսներից տարբերվող վարկածն է պատմում կատարվածի մասին։

Անակնկալ արդեն մատուցել է. Բայդենը խոստումներից ո՞րն է կատարել ու ո՞րը չի արել 100 օրում

Այսինքն` տարբեր պատճառներով նրանք տարբեր վարկածներ են առաջ քաշում։ Գրեթե նույնն է բեն Լադենի վերացման գործողության դեպքում։ Ջոկատայիններից մեկը՝ Ռոբերտ Օնիլը, ասել է. «Բեն Լադենը փորձում էր թաքնվել իր սենյակում և որպես կենդանի վահան էր օգտագործում կնոջը, բայց ես մի քանի կրակոցով սպանեցի նրան»։

Մեկ այլ մարտիկ՝ Մեթ Բիսոնեթը, մի քիչ տարբերվող վարկած է նկարագրել։ Չգիտեմ, միգուցե «Ռասյոմոնի» գործող անձանց նման ամերիկացիներն էլ օպերացիան ուրույն ձևով ներկայացնելու իրենց լուրջ  պատճառներն ունեին, բայց դա այնքան էլ էական չի։ Հետաքրքիրն այն է, թե ինչ եղավ հետո, երբ նրանք վերադարձան Ամերիկա։

​Մեթ Բիսոնեթին ընդհանրապես հեռացրեցին ծառայությունից՝ չտալով որևէ փոխհատուցում կյանքը վտանգի ենթարկելու դիմաց։ Ավելին, երբ նա մոտ 10 տարի առաջ գիրք հրատարակեց օպերացիայի մասին, նրան տուգանեցին 6 միլիոն դոլարով՝ մանրամասները գաղտնազերծելու համար։ Մյուս ջոկատայինը՝ Ռոբերտ Օնիլը, շատ էր վախենում ընտանիքի համար, չէ՞որ պնդում էր, թե հենց ինքն է սպանել։ Հանուն ճշմարտության ասեմ, որ ամերիկյան հետախուզության ղեկավարները որոշ միջոցներ, իհարկե, ձեռնարկեցին, բայց Օնիլը գանգատվում էր. «Ախր գոնե երկաթե դուռ դնեին ու տեսախցիկներ տեղադրեին մեր տանը։ Բացարձակ ոչինչ չարեցին, փոխարենը առաջարկեցին գարեջուր տեղափոխող բեռնատարի վարորդ դառնալ՝ առանց ընտանիքիս հետ շփվելու իրավունքի»։

Համաձայնե՛ք, միանգամայն ծանոթ պատկեր է՝ երբ կյանքդ վտանգի ես ենթարկում հանուն հայրենիքի, բոլորը հիանում են, իսկ հետո, երբ ընդամենը մի երկաթե դուռ ես խնդրում՝ իշխանությունները քար լռություն են պահպանում՝ մենք ի՞նչ գործ ունենք, քո կենցաղային պրոբլեմներն են, ինքդ էլ լուծիր։

289
թեգերը:
հերոս, Սպանություն, Ուսամա բեն Լադեն, ԱՄՆ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (366)
Ըստ թեմայի
Ինչո՞ւ նախօրոք չկազմակերպվեց հանրային քննարկում. Մահաթմա Գանդիի վիճելի հուշարձանը Երևանում
Ինչով են նման ՀՀ–ն ու Ճապոնիան, կամ չնայած բնակչության 70 %–ը դեմ է` Օլիմպիադան կկայանա
​3 տարի առաջ ճիշտ էր այն, ինչը 3 տարի հետո ճիշտ չէ, կամ ինչպես շահել ընտրողների սրտերը​
Արման Թաթոյան. արխիվային լուսանկար

Վազգեններին շան պես կապել ենք. Թաթոյանը ներկայացրել է հայատյացության նոր դրսևորումները

85
(Թարմացված է 00:19 06.05.2021)
Թաթոյանի այս զեկույցը կուղարկվի միջազգային կառույցներին՝ հատուկ նշումով այն մասին, որ տասնամյակներ շարունակ ադրբեջանական իշխանությունների նման հայատյաց ու թշնամանքի քարոզի քաղաքականությունն է, որ հանգեցրել է պատերազմի ընթացքում խոշտանգումների, դաժանությունների։

ԵՐԵՎԱՆ, 5 մայիսի  - Sputnik. «Սպանված հայ զինվորների և շղթայված գերիների պուրակ Բաքվում. մարդկային տառապանքների թանգարան և ռասիզմի խթանում»։ ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպանն այսպես է վերնագրել իր նոր արտահերթ զեկույցը (անգլերենով): Տեղեկությունը ՀՀ ՄԻՊ Արման Թաթոյանը հրապարակել է Facebook–ի իր էջում։

Բաքվում ոչ միայն հայ զինվորների սաղավարտներն են. գերիների ու պուրակի հարցերը՝ ԵԽԽՎ–ում

Այս զեկույցն այն մասին է, թե ինչ ազդեցություն է ունեցել 2021 թվականի ապրիլի 12-ին Բաքվում բացված, այսպես կոչված «Ռազմավարի պուրակը» ադրբեջանական ընկալումներում:

Թաթոյանը ներկայացրել է ադրբեջանականդ ընկալումների մի քանի օրինակ։

  • Վազգեններին շան պես կապել են, որ չփախչեն:
  •  Շնորհակալություն այն մարդկանց, ովքեր աշխատել, պատրաստել են այս մոդելները: Ստորներին, անամոթներին, անբարոյականներին, դավաճաններին, խորամանկներին, դահիճներին բնորոշ բոլոր գծերը ամենայն ճշգրտությամբ պատկերել են:
  • Ռազմական ավարի պուրակը ռևանշիստների համար խրատ է, դաս, հերթական «Երկաթե բռունցքի» մասին նախազգուշացում է:
  • Հաջորդ կանգառը՝ Երևան, Զանգեզուր, Գյոյչա (Սևան):
  •  Ցանկանում եմ, որ այս ավարի ու մոդելների ցուցադրությունը երկարաժամկետ լինի, որովհետև ապագա սերունդը պետք է ճանաչի ազգի թշնամուն և ատելությամբ հիշի:
  • Ընկերներ, ասեք տեսնեմ այս մոդելների վրա անամոթների աչքերը ինչ էլ մեծ են: Կեցցեն ստեղծողները: Կարծես անօդաչուի գալուց են վախենում: Երկրորդ մոդելի դեպքում մեր պարոն Նախագահի իրավացի խոսքն է. «Ի՞նչ եք առնետի պես թաքնվել այստեղ-այնտեղ» և այլն:

«Այս զեկույցում տեղ են գտել կոնկրետ օգտատերերի, այդ թվում` հանրային գործիչների խոսքերը: Այն կոնկրետ ապացույցներով` տեսանյութերով ու լուսանկարներով ցույց է տալիս, որ պուրակը հայատյացության և թշնամանքի գեներացիայի հերթական աղբյուրն է, որ ունի պետական բացահայտ հովանավորչություն»,–գրել է Թաթոյանը:

Հայաստանի մարդու իրավունքների պաշտպանի այս զեկույցը կուղարկվի միջազգային կառույցներին՝ հատուկ նշումով այն մասին, որ տասնամյակներ շարունակ ադրբեջանական իշխանությունների նման հայատյաց ու թշնամանքի քարոզի քաղաքականությունն է, որ հանգեցրել է պատերազմի ընթացքում խոշտանգումների, դաժանությունների, իսկ այժմ բացարձակ խաթարում են խաղաղությունն ու համերաշխությունը տարածաշրջանում:

Հիշեցնենք` Բաքվում բացվել է ավար վերցված հայկական զրահատեխնիկայի «պուրակ», որը տեղակայվել է հինգ հեկտար տարածքում։ Ըստ ադրբեջանական լրատվամիջոցների` այգու մուտքի մոտ կարելի է տեսնել ադրբեջանական բանակի կողմից վերցված ավելի քան 2000 ավտոմեքենաների համարանիշներ, ինչպես նաև բազմաթիվ սաղավարտներ։ Տարածքում կան նաև հայ զինվորների մանեկեններ։

85
թեգերը:
Բաքու, պուրակ, զինծառայող, միջազգային կառույցներ, Ադրբեջան, Հայաստան, Արման Թաթոյան, ՀՀ ՄԻՊ
Ըստ թեմայի
«Նորոգման աշխատանքների» քողի տակ Ադրբեջանն աղավաղում է Շուշիի Ղազանչեցոցը. Արցախի ՄԻՊ
Գլխատումներ, մահացածների նկատմամբ անարգանք․ ՄԻՊ-ը 297 տեսանյութ ու լուսանկար է վերլուծել
ՄԻՊ ներկայացուցիչներն այցելել են գերությունից վերադարձած անձանց