Դոնալդ Թրամփ, Ջո Բայդեն

Սպիտակ տանը մեկ նախագահի տեղ կա. տարօրինակ իրավիճակ ԱՄՆ-ում՝ ընտրություններից հետո

250
(Թարմացված է 09:49 22.11.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Շատ տարօրինակ իրավիճակ է ստեղծվել Ամերիկայում նախագահական ընտրություններից հետո։ Միայն մի փաստ բերեմ։
Տարօրինակ վիճակ ամերիկյան նախագահական ընտրություններից հետո

Ուղիղ 10 օր առաջ, այսինքն ընտրություններում ենթադրաբար պարտվելուց մեկ շաբաթ անց, իսկ այդ պարտության մասին հայտարարեցին ամերիկյան առաջատար լրատվամիջոցները, Դոնալդ Թրամփը պաշտոնանկ է արել պաշտպանության նախարար Մարկ Էսփերին։ Կրկնեմ՝ սա կատարվել է արդեն այն բանից հետո, երբ Թրամփն արդեն գիտեր, որ իրեն հրապարակավ պարտված են հռչակել։ Մեկնաբանները տրամաբանական հարց են տալիս՝ լավ, եթե այլևս չես պաշտոնավարելու, ինչո՞ւ ես մարդկանց գործից հանում՝ կգա նոր նախագահը՝ Ջո Բայդենը, նոր կառավարություն կձևավորի։

​Բայց այս հարցի պատասխանը Դոնալդ Թրամփն ունի՝ ես բոլորովին էլ չեմ պարտվել, որովհետև նախագահական ընտրությունների արդյունքները պարզապես կեղծվել են։ Էստեղ շատ ավելի լուրջ հարց է ծագում, որը բազմիցս շոշափվել է մեզ մոտ, Հայաստանում՝ իսկ ինչ անել այն դեպքում, երբ թեկնածուներից մեկը չի ընդունում իր պարտությունը։ Հինգշաբթի օրը Ջո Բայդենը խստորեն քննադատել է Դոնալդ Թրամփին, պնդելով, որ նա անպատասխանատու վերաբերմունք է դրսևորում, չընդունելով իր պարտությունը։ Լրագրողները Բայդենին հարցրել են՝ իսկ արդյոք մտադիր չեք համապատասխան մարմնին հայց ներկայացնել, պահանջելով պաշտոնապես ճանաչել ձեր հաղթանակը։ Նա էլ չի բացառել այդ հնարավորությունը։

Թրամփի խորհրդականները պարտության են նախապատրաստում նախագահին․ Washington Post

Բայց այս հարցը բավական բարդ է՝ ասենք թե դիմեց, մեր հայաստանյան փորձից ելնելով բոլորս գիտենք, որ հայցերի քննարկումը կարող է տևել երկար, շատ երկար։ Բայց ախր մոտ երեք շաբաթից ՝ դեկտեմբերի 14-ին, Ամերիկայի՝ այսպես կոչված ընտրիչները, պետք է վերջնական քվեարկությամբ որոշեն, թե ով է հաղթողը, իսկ հունվարին պետք է տեղի ունենա նախագահի երդմնակալությունը։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ-որ մեկը հաստատվում է Սպիտակ տանը, բայց համապատասխան մարմինները դեռ շարունակում են քննարկել՝ արդյոք այդ մարդն է հաղթել նոյեմբերի 3-ին կայացած ընտրություններում։

Ավելի արտառոց փաստեր կան։ Օրինակ, կարո՞ղ եք արդյոք պատկերացնել, որ աշխարհի երկրներից մեկում պարտված համարվող թեկնածուն փող տա ձայների վերահաշվարկի համար։ Բայց Ամերիկայում դա այսօր իրականություն է։ Թրամփը մի քանի միլիոն դոլար է հատկացրել նահանգներից մեկում քվեները կրկին հաշվելու համար։ Իսկ «Դեր Շպիգել» գերմանական պարբերականը ակնհայտ զարմանք է արտահայտում, թե ինչու է Դոնալդ Թրամփին պաշտպանում Նյու Յորքի նախկին քաղաքապետ Ռուդի Ջուլիանին, որը մինչև հիմա էլ համառորեն պնդում է, թե Թրամփը միանշանակ հաղթել է։ Այդ լրատվամիջոցի թղթակիցները Ջուլիանիին համեմատում են Իրաքի տեղեկատվության նախկին նախարար Մուհամեդ Սաիդ Ալ-Սաֆարի հետ, որը 2003 թվականին, երբ ամերիկյան զորքերը ուր որ է մտնում էին Բաղդադ, շարունակ հայտարարում էր՝ մեր երկրի մայրաքաղաքին ոչինչ չի սպառնում և ամերիկացիները կատարյալ պարտություն են կրում։ Համաձայնեք՝ ծանոթ պատկեր է։

Ջո Բայդենը հայտնել է Սպիտակ տան աշխատակազմի ապագա ղեկավարի անունը

Ինչ ժառանգություն է թողնում Դոնալդ Թրամփը։ Միանգամայն տարբեր կարծիքներ կան, բայց վերլուծաբաններից շատերը փաստում են՝ ինքը պառակտեց ամերիկյան հասարակությունը։ Իսկապես, փորձեք խոսել Միացյալ նահանգներում բնակվող հայ ընտանիքների անդամների հետ։ Մեկը կարող է գոհունակություն հայտնել և ասել, որ ընդհանուր առմամբ Թրամփը դրական դեր է խաղացել ամերիկյան տնտեսության զարգացման գործում, մյուսն ընդհակառակը՝ անխնա կփնովի նրան։ Այս ֆենոմենը արձանագրել է նաև ԲիԲիՍի-ն, փաստելով, որ որոշ մարդիկ հիացած են Թրամփի գործունեությամբ, այնինչ մյուսները նրան անվանում են «հիվանդ ծաղրածու»։ Բրիտանական լրատվամիջոցը գրում է՝ ինչ ուզում եք ասեք, բայց փաստն այն է, որ այս անգամ Դոնալդ Թրամփի օգտին քվեարկեց 5 միլիոնով ավելի շատ մարդ, քան քվեարկել էր 2016 թվականին։

Զարմանալի ընտրություններ, կամ ԱՄՆ նախագահ դարձավ Ջո Բայդենը, բայց վերընտրվեց Դոնալդ Թրամփը

երլուծաբանները փաստում են՝ սա, իհարկե, բնավ չի նշանակում, որ Թրամփի կողմնակիցների թիվն ավելացել է։ Ուղղակի քվեարկողների թիվն է ռեկորդային եղել, բայց սա նաև նշանակում է, որ մարդիկ առնվազն չեն ալարել և գնացել են ընտրատեղամաս, որպեսզի Դոնալդ Թրամփը Սպիտակ տանը մնա։

250
թեգերը:
Ջո Բայդեն, Դոնալդ Թրամփ, Նախագահ, ԱՄՆ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (269)
Ըստ թեմայի
ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի ու նրա կնոջ մոտ COVID-19 է հայտնաբերվել
Հաշվարկված էր. պատերազմը սկսվեց, երբ ԱՄՆ-ն և Եվրոպան այլ գործերով էին զբաղված. ՀՀ նախագահ
Բայդենը հայտարարել է, որ ընտրվել է ԱՄՆ նախագահ
Բողոքի ակցիա, արխիվային լուսանկար

«Ես ճանաչում եմ Արցախը», կամ Հայաստանի բաց թողած հնարավորությունը

448
Ղարաբաղյան հակամարտության գոտում տեղի ունեցած ոչ բարենպաստ իրադարձությունների ֆոնին Արցախի կարգավիճակի որոշման հարցը կրկին արդիական է դարձել։

Դեռ 2016 թվականի ապրիլի 2-ին, հակամարտության գոտում մարտական գործողությունների սկսելուց երկու ժամ անց Հայաստանի` այն ժամանակվա նախագահ Սերժ Սարգսյանը ԵԱՀԿ երկրների դեսպանների հետ հանդիպման ժամանակ հայտնեց, որ պաշտոնական Երևանը կարող է ճանաչել Արցախը։ Սակայն դա տեղի չունեցավ։

2020 թվականի օգոստոսի կեսին Սարգսյանն իր որոշումը պարզաբանեց` դա կարող էր խանգարել հայկական կողմի դիվանագիտական ջանքերին, և ավելացրեց, որ եթե մարտերը Ղարաբաղում ավելի երկար տևեին, Հայաստանի Հանրապետությունը կճանաչեր Արցախի անկախությունը։ Ավելին՝ նախկին նախագահը վստահություն հայտնեց, որ լայնածավալ պատերազմի դեպքում Հայաստանը պարտավոր է ճանաչել Արցախը։

Այս անգամ մարտական գործողությունները 44 օր տևեցին Արցախում։ Դաժան մարտեր ընթացան շփման գծի ամբողջ երկայնքով։ Արցախի պաշտպանության բանակը դիմադրեց ոչ միայն ադրբեջանական զորքերին, այլև գրոհայիններին ու Թուրքիայի ԶՈւ հատուկ նշանակության ջոկատներին։ Փոքր Արցախի համար դժվար է ավելի լայնածավալ պատերազմ պատկերացնել։ Սակայն այս անգամ էլ Հայաստանի Հանրապետությունը չճանաչեց Արցախի անկախությունը։

Ինչի՞ց էր վախենում Հայաստանը

1994 թվականին մարտական գործողություններում հաղթելուց հետո ու հրադադարի մասին բիշքեկյան արձանագրությունից հետո Արցախի ճանաչման հարցը բազմաթիվ անգամ է դրվել Հայաստանի իշխանության առջև։ Բոլոր կշտամբանքներին Հայաստանի ղեկավարությունը նույն պատասխանն էր տալիս` ՀՀ կողմից Արցախի ճանաչումն այս պահին ոչ նպատակահարմար է, քանի որ նման քայլի դեպքում համաշխարհային հանրությունը մեզ օկուպանտ երկիր կհամարի, պատժամիջոցներ կկիրառի, ու դա բացասաբար կազդի ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակում տարվող բանակցությունների վրա։

Կարծում եմ՝ այս անգամ էլ Հայաստանի իշխանությունը զգուշացավ իրենց տեսանկյունից անխուսափելի ու բացասական հետևանքների պատճառով։

Չմոռանանք, որ բանակցային գործընթացի տարիների ընթացքում մշակվել է կարգավորման երեք հիմնական բաղադրիչ՝ տարածքային ամբողջականություն, ազգերի ինքնորոշման իրավունք և ուժի կամ ուժի սպառնալիքի չկիրառում։ Արցախի վրա հարձակվելով՝ Ադրբեջանը խախտեց երրորդ սկզբունքը։ Բաքուն 2016 թվականին էլ այդ քայլին դիմեց։ Առանց վարանելու նույնն արեց նաև 2020 թվականին։ Ավելին՝ այս անգամ Բաքուն լայնածավալ մարտական գործողություններում ներգրավեց նաև հազարավոր սիրիացի գրոհայիններին․ այդ փաստն ընդունեցին ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրները։

Ադրբեջանի կոպիտ խախտումները Արցախի անկախությունը ճանաչելու հնարավորություն տվեցին Հայաստանին` որպես Լեռնային Ղարաբաղի անվտանգության երաշխավորի։

Ի՞նչ կտար դա

Հաճախ կարծիքներ են հնչում, որ Հայաստանի կողմից ճանաչումը գլոբալ առումով ոչինչ չէր տա, քանի որ դա դեռ չէր նշանակի, թե մյուս պետություններն էլ մեխանիկորեն կճանաչեն Արցախի անկախությունը։

Եթե խոսենք հակամարտության ներկայիս «թեժ փուլի» մասին, պարզ է մի բան` Հայաստանի Հանրապետության նման քայլը թույլ կտար բացահայտ պատերազմի մեջ մտնել Ադրբեջանի հետ ու ամբողջ ուժով Արցախը պաշտպանել արտաքին ագրեսիայից։ Դա կնշանակեր ոչ միայն զորքեր մտցնել հակամարտության գոտի, այլև երկրորդ ճակատ բացել Ադրբեջանի հետ սահմանին։ Իսկ բուն Հայաստանի Հանրապետության վրա հարձակման դեպքում կարելի էր համարձակ խնդրել ու ռազմական օգնություն ակնկալել դաշնակից երկրներից։ Այդ դեպքում շատ հավանական է՝ մեզ հաջողվեր բեկել իրավիճակն ու պահպանել տարածքները։

Արցախ գնացող կամավորականների մոտ ելույթ ունենալիս՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հարց ուղղեց՝ արդյոք Հայաստանը դաշնակիցներ ու ընկերներ ունի՞։ Ինքն էլ պատասխանեց` այո, ու դաշնակիցները Հայաստանին կընդունեն ինչպես հաղթանակի, այնպես էլ պարտության դեպքում։

Եթե այդպես է, ապա ինչու Հայաստանն իր քայլերով չի «դրդում», որ դաշնակիցներն աջակցության ավելի ակտիվ միջոցներ ձեռնարկեն։ Ինչու է Հայաստանն անընդհատ սպասում դաշնակիցների առաջին քայլին։

94 թվականից ի վեր մենք անընդհատ պատասխանում ենք Ադրբեջանի նախաձեռնություններին․ դա տեղի է ունենում ինչպես մարտի դաշտում, այնպես էլ դիվանագիտական ասպարեզում։ Ժամանակը չէ՞, որ ինքներս ավելի համառ դառնանք, այդ թվում նաև դիվանագիտական ճակատում։

Ի՞նչ արդյունք ունենք

Արցախը չճանաչելով`Հայաստանի Հանրապետությունը «ապահովագրեց» իրեն ու ընդհանուր առմամբ սխալ հաշվարկ արեց։ Հայաստանն Ադրբեջանին ցույց տվեց, որ իր բոլոր սպառնալիքները գործնականում փուչ էին։ Հայաստանը չկարողացավ պատշաճ մակարդակով կազմակերպել Արցախի ժողովրդի պաշտպանությունը։ Դրա վկայությունն է հանրապետության մոբիլիզացված բնակչության տոկոսը (ՀՀ ԶՈւ գլխավոր շտաբի նախկին պետ, գեներալ-գնդապետ Մովսես Հակոբյանի տվյալներով՝ սեպտեմբերի 30-ի դրությամբ զորահավաք չի կատարվել, պատերազմի 5-րդ օրը Արցախում 78, իսկ Հայաստանում 52 տոկոսով է լրահամալրումն իրականացրել)։ ՀՀ-ն փաստացի կորցրել է Արցախի անվտանգության երաշխավորի կարգավիճակը, ինչի մասին են վկայում Արցախի իշխանության հրապարակային հայտարարությունները․ նրանք արդեն հույսը չեն դնում Երևանի վրա։ Տարածքները կորցնելու ու եռակողմ հայտարարության հետևանքների մասին լռում ենք․ մեկնաբանություններն ավելորդ են։

Արցախի կարգավիճակի որոշման հեռանկարները

Արդեն մեծ հարց է` այսօր Հայաստանը պիտի՞ ճանաչի Արցախի անկախությունը, թե ոչ։ Անհասկանալի է նաև՝ ինչ սահմաններով պիտի ճանաչի։ Այս դեպքում էլ է հայերի հայացքը նորից ուղղվում ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահներին։ Ֆրանսիան վստահեցրել է, որ ղարաբաղյան հակամարտության արդար լուծման է հասնելու Ղարաբաղի կարգավիճակի ճանաչմամբ, և Սենատն արդեն ընդունեց Արցախի անկախությունը։ 

Ինչպես կվարվի ԱՄՆ-ն, դեռ հայտնի չէ, հատկապես հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նոր վարչակազմը կձևավորվի միայն եկող տարվա հունվարին։

Արդեն պարզ է, որ Արցախի կարգավիճակի հարցն արագ չի լուծվի։ Իսկ քանի դեռ այդ հարցը լուծված չէ, հակամարտությունը չի կարելի կարգավորված համարել։

Հայաստանը պետք է իր դիվանագիտական ողջ ներուժն ու սփյուռքի կարողություններն օգտագործի Արցախի անկախության միջազգային ճանաչման համար (Հայոց ցեղասպանության ճանաչման ու դատապարտման օրինակով մենք ցույց տվեցինք, որ կարող ենք անել)։ Սփյուռքահայերի «Ես ճանաչում եմ Արցախը» կարգախոսով ակցիաները պետք է հզոր շարժման սկիզբ դառնան։

Միայն Արցախի ճանաչումից հետո հայ ժողովուրդը կկարողանա հակամարտության պատմության վերջակետը դնել։ Իսկ հիմա միայն բազմակետեր են․․․

448
թեգերը:
անկախություն, Հայաստան, Ադրբեջան, Արցախ
Ըստ թեմայի
Կրեմլում չեն մեկնաբանել Էրդողանի նոր հայտարարությունը Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ
Ի՞նչն է գերակա ղարաբաղյան խնդրի լուծման հարցում` ըստ Գերմանիայի
Արցախի նախագահն այցելել է Մոսկվա, ապա Երևանում հանդիպել իշխող ուժի պատգամավորների հետ
Էրդողանն ուզում է Արցախի շրջանները բնակեցնել սիրիացի գրոհայիններով. Սեմյոն Պեգով
Քարվաճառ. 24 նոյեմբերի, 2020

1993-ին Քելբաջարի ազատագրումից հետո Ադրբեջանում իշխանություն փոխվեց

240
Եկեք անկեղծ լինենք։ Այսօր, երբ նոյեմբերին ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն հանձնվում է Քելբաջարի շրջանը, կարելի է հիշել, թե ինչպես այն ազատագրվեց և ինչպիսի խնդիրներ ծագեցին դրա հետ կապված։
Հիշենք, թե ինչպես ազատագրեցինք Քելբաջարը

​1993 թվականի ապրիլին հայկական ուժերը մտան Քելբաջար։ Ադրբեջանական այդ շրջանի բնակիչները նախապես զգուշացված էին՝ պետք է հնարավորինս արագ լքեք ձեր բնակության վայրերը։ Մի քանի օր էր տրված, որից հետո Հայաստանի այն ժամանակվա պաշտպանության նախարարը ասաց. «Լավ, հո անվերջ չենք կարող սպասել, որ ադրբեջանցիները դուրս բերեն իրենց վերջին դոշակները»։

​Մի առիթով Վազգեն Մանուկյանը պատմել է. «Իմ վարչապետությունից հետո մինչև պաշպանության նախարար նշանակվելը մի փոքր ջոկատով գնացել էի Մարտակերտ, երբ շրջանը գրավել էին ադրբեջանցիները։ Ես ճանապարհին տեսա այն, ինչ պատմել էր պապս, կարդացել էի գրքերում՝ գաղթի ճանապարհ, անտառներով մեր ժողովուրդը փախչելով հեռացել էր։ Հասկացա, որ հնարավոր չէ Մարտակերտը պահել, եթե անգամ հետ ես վերցնում, քանի դեռ Քելբաջարը քոնը չէ»,- տարիներ առաջ ասել էր պաշտպանության նախկին նախարար Վազգեն Մանուկյանը։

​Իսկ Արցախի պաշտպանության բանակի նախկին հրամանատար Սամվել Բաբայանը հիշում է. «Հակառակորդը սպասում էր, որ կշարունակենք խորանալ Մարտակերտի ուղղությամբ, բայց ռազմական գործողությունների կենտրոնը տեղափոխեցինք Լաչին-Քելբաջար։ Քելբաջարը փայլուն օպերացիա էր։

Ինչո՞ւ տեղահանվեցին Մարտակերտի գյուղերի բնակիչները. Մարուքյանը հարց է ուղղել իշխանությանը

Պատերազմի ժամանակ պետք է կարողանաս թելադրել, և հակառակորդը չպետք է զգա կամ հասկանա, թե որտեղ է լինելու հաջորդ հարվածը։ Ռազմի դաշտում հաղթում է նա, ով իր կամքն է թելադրում։ Մինչև 1992 թվականի նոյեմբեր հակառակորդն էր մեզ իր կամքը թելադրում, թե որտեղ կռվենք, որտեղ պաշտպանվենք։ Շատ մեծ դժվարությամբ, բայց մեզ հաջողվեց ստեղծել միասնական ղեկավարություն և փոխել իրավիճակը», փաստել է Սամվել Բաբայանը։

​Քանզի այդ տարիներին՝ Ղարաբաղյան առաջին պատերազմի ժամանակ աշխատում էի Հայաստանի պաշտպանության նախարարությունում և ապրիլի սկզբին ուղղաթիռով գնացել էի Քելբաջար, կարող եմ վկայել, որ այդ օպերացիան իրոք փայլուն էր և իրականացվեց նվազագույն զոհերով։ Քելբաջար շրջկենտրոնի բնակիչները հիմնականում հեռացել էին Բաքվից ուղարկված ուղղաթիռներով, բայց որոշ ընտանիքներ նաև ստիպված էին ավտոմեքենաներով կամ նույնիսկ ոտքով ուղևորվել դեպի հյուսիս։

​Խոստովանենք՝ այն ժամանակ մեծ մտահոգություն կար՝ բա միջազգային հանրությունն ինչպես կընկալի այս ամենը, միգուցե նույնիսկ պատժամիջոցներ կկիրառի Հայաստանի նկատմամբ։ Անհասկանալի է, թե ինչ պատժամիջոցների մասին էր խոսքը, որովհետև Հայաստանն առանց այն էլ աղետալի վիճակում էր՝ լույս չկար, ջուր չկար, ջեռուցում չկար։ Տարբեր շրջանակներում սկսվեցին խոսակցությունները Քելբաջարը ադրբեջանցիներին վերադարձնելու հնարավորության մասին։ Բայց ախր հանրության գերակշիռ մասը հասկանում էր՝ Քելբաջարը հայկական ուժերի վերահսկողության տակ պահելը ոչ միայն Լեռնային Ղարաբաղի, այլև Հայաստանի անվտանգության ապահովման հարց է։

​Ղարաբաղյան հարցով հատուկ ներկայացուցիչ Դավիթ Շահնազարյանը հիշեցնում էր, որ Քելբաջարի իրադարձություններից հետո Ադրբեջանում իշխանություն փոխվեց։ Պարզապես մեջբերեմ. «Քելբաջարից հետո Ադրբեջանում անկայունություն էր, եղավ իշխանափոխություն, այսինքն չէր էլ կարող նման հարց քննարկվել։ Այնպիսի վիճակ էր, որ բանակցող չկար, նույնիսկ միջնորդները չգիտեին՝ այս պահին ում հետ բանակցել»։

Մեկ օրում ավելի քան երկու հազար մարդ է Ղարաբաղ վերադարձել․ ՌԴ ՊՆ

Քելբաջարից հետո ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը ընդունեց մի բանաձև, որում, ինչպես նաև հետագա բանաձևերում, Հայաստանի նկատմամբ պահանջ չկար, բացի այն, որ Երևանը պետք է օգտագործեր իր ազդեցությունը Ստեփանակերտի վրա, փաստել է Դավիթ Շահնազարյանը, արձանագրելով. « Քելբաջարը լուրջ բեկում մտցրեց ռազմական գործողություններում, որովհետև Շուշիից ու Լաչինից հետո ադրբեջանական բանակին հաջողվել էր օկուպացնել նախկին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի տարածքի գրեթե կեսը։ Քելբաջարը ռազմական առումով չափազանց կարևոր էր, ճակատային գիծն էապես կրճատվեց։ Պատերազմի ողջ ընթացքում թվային գերակայությունը միշտ եղել է Ադրբեջանի կողմը, և ճակատային գծի կրճատումը չափազանց կարևոր էր», կարծիք է հայտնել Դավիթ Շահնազարյանը, որին իր գրքում մեջբերում է իմ գործընկեր Թաթուլ Հակոբյանը։

240
թեգերը:
Արցախյան պատերազմ, Քարվաճառ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (269)
Ըստ թեմայի
Ի՞նչ կատարվեց Արցախում. արևմտյան ու ռուսաստանյան լրատվամիջոցների անդրադարձը
Սպիտակ տանը մեկ նախագահի տեղ կա. տարօրինակ իրավիճակ ԱՄՆ-ում՝ ընտրություններից հետո
Պատվաստանյութը՝ քաղցրաբլիթի և մտրակի փոխարեն
ՌԴ ԱԻՆ-ի հումանիտար օգնությունը հասել է Արցախ. 21 նոյեմբերի, 2020

Ղարաբաղ է ժամանել Ռուսաստանի ԱԻՆ-ի աշխատակիցների լրացուցիչ խումբը

0
Լեռնային Ղարաբաղ է ժամանել Ռուսաստանի ԱԻՆ համահավաք խմբավորումը, որը կազմված է Նոգինսկի ու Տուլայի փրկարարական ու «Լիդեր» կենտրոնների փրկարարներից։

ԵՐԵՎԱՆ, 26 նոյեմբերի – Sputnik. Ռուսաստանի արտակարգ իրավիճակների նախարարության լրացուցիչ խմբավորումը Ստեփանակերտ է ժամանել տեղացի բնակչությանը օգնություն ցուցաբերելու նպատակով։ ՌԻԱ Նովոստիի փոխանցմամբ՝ տեղեկությունը հայտնել են Լեռնային Ղարաբաղում գերատեսչության օպերատիվ խմբի շտաբից։

«Լեռնային Ղարաբաղ է ժամանել Ռուսաստանի ԱԻՆ համահավաք խմբավորումը, որը կազմված է Նոգինսկի ու Տուլայի փրկարարական կենտրոնների ու «Լիդեր» կենտրոնի փրկարարներից։ Ժամանել են նաև ԱԻՆ կենտրոնական ապարատի ներկայացուցիչներն ու էներգետիկայի նախարարության մասնագետները»,  - ասել է օպերատիվ խմբի ներկայացուցիչը։

Հիշեցնենք` նոյեմբերի 9-ին ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը համատեղ հայտարարություն են ընդունել ռազմական գործողությունների դադարեցման վերաբերյալ։

Եռակողմ հայտարարության համաձայն` Լեռնային Ղարաբաղի շփման գծի և Լաչինի միջանցքի երկայնքով տեղակայվել է Ռուսաստանի Դաշնության խաղաղապահ զորակազմը ՝ 1960 զինծառայողներով, հրաձգային զենքով, 90 զրահամեքենաներով, 380 միավոր ավտոմոբիլային և հատուկ տեխնիկայով:

Ռուսաստանի Դաշնության խաղաղապահ զորակազմը տեղակայվել է 5 տարի ժամկետով` 5 տարվա ժամանակահատվածով ավտոմատ երկարաձգմամբ, եթե կողմերից որևէ մեկը ժամկետի ավարտից 6 ամիս առաջ չհայտարարի այդ դրույթի կիրառումը դադարեցնելու մտադրության մասին:

Ղարաբաղում խաղաղապահ գործողության գինն ու վարկանիշը. թվերն ավելի քան խոսուն են

0