Նիկոլ Փաշինյան

Փաշինյանի քաղաքական հաշվարկը․ ո՞վ է պետք Հայաստանին

2281
(Թարմացված է 00:23 20.11.2020)
Հայաստանում ներքաղաքական կյանքը եռում է։ Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա թիմը հուսահատորեն փորձում են արդարանալ Արցախում ծանր պարտության համար և մնալ իշխանության ղեկին, իսկ ընդդիմությունը նույնքան հուսահատորեն ձգտում է իշխանության հրաժարականին։ Ո՞րն է ելքը։

Իմ լեզուն իմ թշնամին է

Արցախում տեղի ունեցածի մասին իշխանությունների առաջին, ոչ համոզիչ արդարացումները դեռ կարելի էր ինչ-որ տեղ վերագրել շոկին և խուճապին։ Բայց դրանց հետևեցին ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի նոր հայտարարությունները, որոնք ոչ միայն չհանգստացրին հասարակությանը, այլև հակառակը՝ նոր հակաիշխանական տրամադրությունների ստեղծեցին։

Փորձելով բացատրել իրավիճակը, վարչապետը փոքր-ինչ տարօրինակ հայտարարություններ է անում։ Ի՞նչ արժեն հենց թեկուզ «դժբախտ ու դժգույն Շուշիի» մասին նրա խոսքերը, որոնցից իսկույն ևեթ կառչեց ընդդիմությունը։ Նրա ընդդիմախոսնեի համար արդեն կարևոր չէ, թե իրականում ինչ նկատի ուներ վարչապետը։ Գլխավորը, որ նա այդ ասելիքին բավական անհաջող ձևակերպում տվեց։

Նրա կողմնակիցները, ձգտելով պահպանել իրենց դիրքերը, իրենց է՛լ ավելի ոչ արժանավայել են դրսևորում։ Մասնավորապես, իշխող «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Անդրանիկ Քոչարյանի հարձակումները երկրի ռազմական ղեկավարության վրա` հանրության մեջ ավելի շատ նողկանք են առաջացնում, քան ըմբռնում։

Քոչարյանն այն անձն է, որն օգնելու փոխարեն մշտապես խանգարել է ԶՈւ-ին. Արտակ Դավթյան

Բոլորն են հասկանում՝ սեփական բանակը, Ադրբեջան-Թուրքիա-ահաբեկիչներ եռամիասնության դեմ կռված զինվորներին և սպաներին ոտնատակ տալու ժամանակը չէ։

Հայաստանի վարչապետը կներկայացնի լայնամասշտաբ բարեփոխումների ճանապարհային քարտեզը

Արցախի հարցով հայտարարության ստորագրման գիշերը կառավարության շենքի գրոհի թեման շահարկելը ևս մեկ ոչ խելացի քայլ է։ Երբ Փաշինյանը ժողովրդին սովորեցնում էր փակել փողոցները, բարիկադներ կառուցել, արգելափակել դատարանների շենքերը՝ այդպիսով քաղաքացիական անհնազանդություն հայտնելով, նա պետք է հասկանար, որ այդ ամենը մի օր կարող է իր դեմ շուռ գալ։ Իսկ ժողովուրդը հիմա չի հետաքրքրվելու չինովնիկների ու պատգամավորների թալանված աշխատասենյակներով, չէ՞ որ վիշտը մտել է յուրաքանչյուր հայ ընտանիք։

Ինչի՞ հույս ունի վարչապետը

Դատելով վարչապետի հրապարակած «ճանապարհային քարտեզից», որում ներկայացված են ներկայիս ճգնաժամից դուրս գալու քայլերը, Փաշինյանը մնալու լուրջ ծրագրեր ունի՝ չնայած ժողովրդի դժգոհությանը։ Կողմնակիցների թիվը նվազում է, իսկ նրանց թիվը, ովքեր նախկինում իշխանությանն անտարբեր էին վերաբերվում, բայց հիմա անցնում են դրա ակտիվ հակառակորդների շարքերը, աճում է։ Պարտությունը և եռակողմ հայտարարության ստորագրումը Փաշինյանին հիշեցնելու են մինչև նրա կյանքի վերջը։

Ինչի՞ հույս ունի վարչապետը։ Կհամարձակվեմ ենթադրել, որ նրա ամբողջ հույսը բանակցությունների վերադարձն է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ձևաչափ՝ իրավիճակը գոնե ինչ-որ կերպ փրկելու համար։ Դա հնարավոր է միայն այն բանից հետո, երբ ոչ միայն Ռուսաստանն ու Ֆրանսիան, այլև ԱՄՆ-ն կասեն իրենց խոսքը՝ որպես Մինսկի խմբի համանախագահներ։

Այլ կերպ ասած՝ Փաշինյանը սպասում է, թե երբ Ջո Բայդենը մուտք կգործի օվալաձև կաբինետ և նոր վարչակազմ կձևավորի, որի հետ կապվում են քաղաքականության որոշակի փոփոխություններ, առաջին հերթին՝ Թուրքիայի նկատմամբ, ինչպես նաև ավելի ակտիվ քայլեր Ղարաբաղյան հակամարտության  կարգավորման ուղղությամբ։

Ամառային խայտառակ պարտությունից հետո ադրբեջանական ԶՈւ–ն ղեկավարում է Թուրքիան. ՊՆ

Իսկ նոր վարչակազմը պետք է ձևավորվի հունվարին (եթե ոչ մի ֆորսմաժորային հանգամանք չծագի, ինչը միանգամայն հնարավոր է), իսկ մինչ այդ Փաշինյանը պետք է պահպանի իշխանությունը։ Ահա և կառավարության ղեկավարը ժամանակ է ձգում՝ թաքնվելով ժողովրդից և այդ ժամանակն արդարացումների վրա ծախսելով։

Արդյո՞ք Փաշինյանը պետք է հեռանա

Այս թեմայով վեճերը չեն դադարում։ Հանրության գերակշիռ մասը հենց Փաշինյանին է մեղադրում իրավիճակը պատերազմի հասցնելու և արցախյան ռազմաճակատում պարտության համար, համարելով, որ որպես գերագույն գլխավոր հրամանատար` նա պետք է հրաժարական տա։

Փաշինյանի կողմնակիցները, հակառակը, վստահ են, որ հիմա հրաժարականի համար լավագույն պահը չէ, որ նախևառաջ պետք է հանգստանալ և մտածել, թե ինչ ենք անելու հետո, քանի որ վարչապետի հրաժարականը կարող է երկրում էլ ավելի մեծ խռովություն առաջացնել, մանավանդ, որ վաղուց ձանձրացրած ընդդիմությունն էլ փրկության համար որևէ հստակ բան չի առաջարկում։

Պարզ է մի բան. Փաշինյանը, որը գուցե նոր Հայաստան կառուցելու բարի մտադրություն և անկեղծ ցանկություն ուներ, ցույց տվեց, որ ռազմական դրության ժամանակ չի համապատասխանում գերագույն հրամանատարի դերին (հենց ռազմական դրության ռեժիմն է հիմա խանգարում վարչապետի հրաժարականի հարցի իրավական լուծմանը, - խմբ.): Իսկ մեր երկրում այն դեռ չի ավարտվել` չնայած Ղարաբաղում հրադադարի ռեժիմի հաստատմանը։

Արյուն, քրտինք և արցունքներ

1940 թվականի մայիսի 13-ին Ուինսթոն Չերչիլը,  Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Մեծ Բրիտանիայի մասնակից դառնալուց հետո առաջին անգամ, Համայնքների պալատի առջև  հանդես գալով որպես վարչապետ, կրկնեց այն, ինչ ասել էր նոր կառավարությանը. «Ես չեմ կարող առաջարկել ոչինչ, բացի արյունից, ծանր աշխատանքից, արցունքներից և քրտինքից»: Չերչիլը զգուշացրել էր, որ Մեծ Բրիտանիային դաժան փորձություն է սպասվում, առջևում պայքարի և տառապանքների երկար ամիսներ են:

«Դուք կհարցնեք՝ ո՞րն է մեր նպատակը։ Ես կպատասխանեմ մեկ բառով` հաղթանակը։ Հաղթանակն ամեն գնով, հաղթանակը՝ չնայած ամբողջ սարսափին, հաղթանակը, որքան էլ երկար ու դժվարին լինի դրա ճանապարհը։ Որովհետև առանց հաղթանակի կյանք չի լինի»,-ասաց Չերչիլը։

Հայաստանին պետք է կառավարություն, որը կառաջարկի հաղթանակին ուղղված զարգացման ճանապարհ։ Ռազմական գործողություններն Արցախում ցույց տվեցին, որ ժամանակակից հակամարտության մեջ, երբ հակառակորդը մի քանի անգամ գերազանցում է քեզ ոչ միայն զորքի քանակով, այլև դրա հագեցվածությամբ, զինվորների արիությունը հաղթանակի համար բավարար պայման չէ։

Իսկ դա նշանակում է, որ Հայաստանի տնտեսության լոկոմոտիվ պետք է դառնա ոչ թե զբոսաշրջությունը, որին մեծ ուշադրություն էր դարձնում Փաշինյանը՝ անձամբ զբաղվելով Կալավանի հյուրատներով, այլ հզոր ռազմաարդյունաբերական համալիրն ու բարձր տեխնոլոգիաները։ Զբոսաշրջությունը մեծ թափով կարող է զարգանալ ոչ այն ժամանակ, երբ հարմարավետ հյուրանոցներ ունես, այլ երբ սահմաններդ հուսալիորեն պաշտպանված են և գլխիդ վերևում թշնամու ԱԹՍ-ներ չեն սավառնում։

Հայ հասարակության էլիտա պետք է դառնան ոչ թե գործարարներն ու չինովնիկները, այլ բանակայինները։ Չի կարող թշնամիներով շրջապատված երկրում էլիտար ստորաբաժանման սպան ավելի քիչ աշխատավարձ ստանալ, քան միջին օղակի պետական պաշտոնյան։ 

Սա պարտություն չէ, հազարավոր կյանքեր են փրկվել. զրույց Օնիկ Գասպարյանի խորհրդականի հետ

Մենք տանուլ ենք տվել խոշոր ճակատամարտը, բայց չենք պարտվել պատերազմում։ Հայաստանին նա չէ պետք, որը մարդկանց կհանգստացնի`  ասելով, թե մեր ինչին է պետք « դժբախտ և դժգույն Շուշին», չէ՞ որ մեզ է մնացել Երևանը (չնայած` նման մոտեցման դեպքում այս «անժպիտ» քաղաքն էլ կարելի է հեշտությամբ կորցնել)։ Հայաստանին պետք է նա, ով կօգնի մեզ կրկին հավատալ, որ հայերս պայքարող ազգ ենք։

Նույն Չերիչիլն իր ժամանակին ասում էր, որ «եթե երկիրը, ընտրելով պատերազմի և խայտառակության միջև, ընտրում է խայտառակությունը, ապա ստանում է թե՛ պատերազմ, թե՛ խայտառակություն»։

Ընտրությունը մերն է․․․

2281
թեգերը:
Պատերազմ, Արցախ, Նիկոլ Փաշինյան, Վարչապետ
Բողոքի ցույց, արխիվային լուսանկար

Մենք չենք ճանաչում Արցախի անկախությունը, սպասում ենք, որ ուրիշները ճանաչեն

413
(Թարմացված է 21:32 01.12.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի հարաբերությունները ի սկզբանե բավական բարդ և վիճահարույց են եղել։
Մենք չենք ճանաչում Արցախի անկախությունը, սպասում ենք, որ ուրիշները ճանաչեն

Ինչու եմ այսօր այդ մասին խոսում՝ որովհետև շատ լավ հիշում եք` հենց դեկտեմբերի 1-ին, 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Հայաստանի խորհրդարանը՝ Գերագույն խորհուրդը և Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի Ազգային խորհուրդը Հայաստանի և Ղարաբաղի վերամիավորման մասին որոշում ընդունեցին։ Ու սկսվեց խաղը։ Բայց խոստովանենք` խաղում էինք երևի հիմնականում ինքներս մեզ հետ։ Այսինքն՝ երբ պետք էր, ասում էինք, թե ոչ մի խնդիր չկա, մենք ու Ղարաբաղը անբաժանելի մի մարմին ենք, իսկ երբ հակառակն էր պետք ապացուցել, ասում էինք, թե Արցախը ընդամենը պայքարում է ինքնորոշման համար, ինչը լիովին համապատասխանում է միջազգային իրավունքի ընդունված նորմերին։

Այն ժամանակ էլ՝ 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, ոչ բոլորն էին կողմ վերամիավորման օգտին որոշում ընդունելուն։ Հիշենք, որ շատ լուրջ տարաձայնություններ կային։ Նոր սերնդի ներկայացուցիչները երևի չեն էլ հիշում, որ այն ժամանակ՝ ավելի քան 30 տարի առաջ, Ղարաբաղյան շարժման հայտնի գործիչներից մեկը՝ Արկադի Մանուչարովը, հիմնավորում էր՝ դեկտեմբերի 1-ի որոշումը խաղաթուղթ է Բաքվի ձեռքում` իբր Հայաստանը տարածքային պահանջներ ունի Ադրբեջանից։

«Այդ որոշումը պատմական տեսակետից նշանակալի է, մինչդեռ մենք գործնական քայլեր չենք կատարել դրա իրականացման համար: Այդ պատճառով էլ տվյալ որոշումը ոչ մի ուժ չունի, նույնիսկ վնասում է Արցախի ժողովրդին: Մեր առջև դիլեմա է` կա՛մ շտապ կերպով միացնել երկու վարչատարածքային միավորները, կա՛մ գրագետ ձևով «սառեցնել» դեկտեմբերյան որոշումը` աշխարհին ապացուցելու, որ կա ինքնորոշման հարց և ոչ թե տարածքային պահանջատիրության», ասում էր Արկադի Մանուչարովը:

Ավելին, դեկտեմբերի 1-ի վիճահարույց որոշման դեմ էր նաև Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, որը հետագայում Հայաստանի նախագահ դարձավ։

«Դա կարող է ներկայացվել իբրև միջազգային իրավունքի կոպիտ խախտում և հաստատել Հայաստանի տարածքային նկրտումներն Ադրբեջանի նկատմամբ, իսկ քաղաքական տեսակետից նման որոշման կայացումը կլիներ անուղղելի սխալ, քանի որ դրանով կասկածի տակ կդրվեր նաև արցախահայության ինքնորոշման փաստի իրավացիությունը», հիմնավորում էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանը։

Այնուամենայնիվ Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի վերամիավորման մասին որոշումն այն ժամանակ ընդունվեց։ Դե, անորոշ տարիներ էին, որքան էլ հիմա կարող է անհավանական և անհավատալի թվալ, այդ անցումային տարիներին Հայաստանի պառլամենտի անդամ դարձան ղարաբաղցի գործիչները, որոնք ընտրվեցին Հայաստանի որոշ ընտրատարածքներից։ Այդ թվում նաև Ռոբերտ Քոչարյանը։

Ի դեպ, ըստ հայաստանյան որոշ լրատվամիջոցների, հենց Ռոբերտ Քոչարյանն էլ ամենից շատ շահեց 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի որոշումից, որովհետև երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը 1998 թվականի փետրվարի սկզբին հրաժարական տվեց, և նշանակվեցին նախագահական արտահերթ ընտրություններ, իր թեկնածությունն առաջադրեց այն ժամանակվա վարչապետ Ռոբերտ Քոչարյանը։ Վարչապետների առումով այն ժամանակվա մեր Սահմանադրությունը ոչ մի սահմանափակում չուներ՝ կարող էինք նույնիսկ, ասենք, Սինգապուրից վարչապետ բերել, մինչդեռ նախագահի մասին այն Սահմանադրությունում շատ հստակ ասված էր։ Պարզապես մեջբերեմ։ «Նախագահ կարող է դառնալ վերջին 10 տարում Հայաստանի քաղաքացի և Հայաստանում մշտապես բնակվող, 35 տարին լրացած, ընտրելու իրավունք ունեցող յուրաքանչյուր ոք»:

Ամենահետաքրքիրն այն է, որ հիմա արդեն ավելի քան երեք տասնամյակ առաջ դեկտեմբերի ամենասկզբին Հայաստանի խորհրդարանում ընդունված որոշման մասին կարծես թե որևէ մեկը չի էլ հիշում։

Ու միայն կարգախոսներ են հնչում՝ «Ղարաբաղը Հայաստանն է, և վերջ»։ Այսինքն՝ մենք չենք հիշեցնում, որ ավելի քան 30 տարի առաջ պաշտոնապես միավորվել ենք, բայց սպասում ենք, որ այլ երկրներ կճանաչեն Արցախի անկախությունը։

413
թեգերը:
Արցախ, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Ինչո՞ւ Հայաստանը չի ճանաչել Արցախի անկախությունը. նախագահը հարցազրույց է տվել
Կանադացի սենատորը կոչ է արել կառավարությանը ճանաչել Արցախի անկախությունը
Ադրբեջանի պահվածքը վերահաստատում է Արցախի անկախության ճանաչման անհրաժեշտությունը. Մայիլյան
Մեզ ասվել է, որ համանախագահները դեմ են. Մարուքյանը՝ Արցախի անկախությունը չճանաչելու մասին
«Սարմատ»

Ռուսական զենքը կարողանում է անշեղորեն խոցել. 2020 թվականի նախնական արդյունքները

166
Ռուսաստանի պաշտպանական արդյունաբերական համալիրն ու ՌԴ ՊՆ վերազինման ծրագիրը բարձր կայունություն ցուցադրեցին անցնող տարվա տնտեսական մրրկայնության պայմաններում և գլոբալ մարտահրավերների ու սպառնալիքների ֆոնին։

Կորոնավիրուսի համավարակի պատճառով համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամն այս տարի չխաթարեց սպառազինության զարգացման ռուսական պետական ծրագիրը (Սպառազինության պետական ծրագիր-2020) և ՌԴ դիրքերը զենքի միջազգային շուկայում։ Ռուսական զորքերի համար մատակարարումներն անցած տարվա համեմատ աճեցին 11%–ով։ «Ռոսոբորոնէքսպորտը» արտասահմանյան պատվիրատուներին 10 մլրդ դոլարի չափով ռազմական նշանակության ապրանք մատակարարեց, պահպանեց պատվերների պորտֆելը մոտ 50 մլրդ դոլարի մակարդակում և 9 մլրդ դոլարի նոր պայմանագրեր կնքեց։

Չներքաշվելով սպառազինության մրցավազքի մեջ` Ռուսաստանը 2019 թվականից ավելի քան 1.5 տրիլիոն ռուբլի է ծախսում բանակի ու նավատորմի վերազինման վրա, ընդ որում` 70%–ը ժամանակակից սերիական նմուշների համար։ Մեկ տարվա ընթացքում զորքերն ավելի քան 2300 միավոր նոր սպառազինություն են ստացել։

Ռուսական նավատորմը համալրվել է 35 սուզանավով, վերջրյա նավերով. միայն Բալթյան նավատորմը 6 նոր հրթիռային նավ է ստացել։ ՀՕՊ–ը համալրվել է 4 հատ Ս-400 «Տրիումֆ» զենիթահրթիռային համակարգի գնդային հավաքածուով և 6 հատ «Պանցիր» զենիթային հրթիռաթնդանոթային համալիրի դիվիզիոն հավաքածուով։

Ինչու է ԱՄՆ-ին անհանգստացնում ռուսական Սու-57-ի «բարելավումը»

Սպառազինության պետական ծրագիր-2020–ի կատարման ընթացքում բանակի և նավատորմի ժամանակակից սպառազինության մակարդակը հասել է 70%–ի, ռազմավարական միջուկային ուժերինը` 83%–ի, ՕՏՈւ–ինը` 75%–ի։ Եվ ընդհանուր առմամբ 2011–2020 թվականների ՌԴ սպառազինությունների զարգացման պետական ծրագիրը դարձավ առաջին լիարժեք իրականացվող ծրագիրը, ինչպես նաև սպառազինության ու տեխնիկայի նոր և ժամանակակից նմուշների զանգվածային մատակարարումներ ապահովեց զորքերի համար։ Արագացումը շարունակվում է, նոր տարում զորքերն ավելի քան 3400 միավոր նոր ռազմատեխնիկա կստանան, 2022 թվականի սկզբին մշտական պատրաստության զորամիավորումների համալրումը սպառազինության նորագույն նմուշներով կգերազանցի 71%–ը։

Խնդիրների օղակում

Հակառուսական պատժամիջոցների և արևմտյան «գործընկերների» անբարեխիղճ մրցակցության հետ մեկտեղ ՌԴ զենքի արտահանման համար մեծ խնդիր դարձավ համավարակը։ Նկատենք, որ 2020 թվականին զենքի համաշխարհային առևտրի ցուցանիշների ընդհանուր «քովիդյան» իջեցում է կանխատեսվում 10%–ի մակարդակում, սակայն Ռուսաստանը պահպանել է առաջատարի դիրքը։ Ռուսական զենքը զբաղեցնում է սպառազինության համաշխարհային շուկայի շուրջ մեկ երրորդը (երկրորդ տեղը ԱՄՆ–ից հետո)։

Ռազմատեխնիկական համագործակցության մասին տեղեկությունը գերազանցապես փակ բնույթ է կրում, բայց հայտնի է, որ Ռուսաստանն ու Թուրքիան Ս-400 ԶՀՀ մատակարարման համար երկրորդ պայմանագիրն են ստորագրել, Եգիպտոսը 500 հատ Տ-90ՄՍ տանկեր է պատվիրել, արտասահմանյան պատվիրատուին Մի-38Տ բազմաթիրախային ուղղաթիռներ մատակարարելու համաձայնագիր է ստորագրվել։ Հնդկաստանը պատրաստ է ռուսական Միգ-29 և Սու-30 կործանիչների համար 2 մլրդ դոլար ծախսել։ Արտահանման բարձր ներուժ ունեն հինգերորդ սերնդի Սու-57Է կործանիչները, Մի-28ՆԷ արդիականացված ուղղաթիռներն ու Կա-52Կ նավի վրա տեղակայվող ուղղաթիռները։

Պակաս պահանջարկ չեն վայելում «Անթեյ-4000» Ս-300Վ4 ԶՀՀ–ն ու «Արմատա» զրահամեքենաները։ Ռուսաստանի առաջատարության գինը հասկանալու համար նշենք, որ ՌԴ զենքի արտահանման մոտ 45%–ը ավիացիան է։ 2020 – 2023 թվականներին էլ բազմաթիրախային կործանիչների համաշխարհային արտահանման ծավալը գնահատվում է 110,7 մլրդ դոլար, մարտական ուղղաթիռներինը` 65,3 մլրդ դոլար։

Բարձր տեխնոլոգիաները մարտական շարքերում

Անցնող տարին հատկանշական է ռուսական զենքի քանակական (սերիական արտադրություն) և որակական (մարտական օգտագործում) առաջընթացով։ Մի քանի վառ շտրիխներ` ժամանակագրական կարգով։

Կա-52 «Ալիգատոր» ժամանակակից և ունիվերսալ հետախուզական-հարվածային ուղղաթիռը ստուգվել է Սիրիայի մարտական պայմաններում, կարող է կրել 2,8 տոննա կշռով զինանոց, և այսօր մինչև 100 կիլոմետր հեռահարությամբ թևավոր հրթիռներ է «փորձում» (աշխարհում նմանատիպը չկա): Ռուսաստանի օդատիեզերական ուժերի մարտական շարքերում մոտ 140 այդպիսի մեքենա կա։

«Պանցիր» ԶՀՀՀ-ն 2020 թ-ին առաջին անգամ «ոտք դրեց» մարտական նավի տախտակամածին։ Ժամանակի պահանջն էր: Օդային թիրախների արագության և խոցման հնարավորություններն անընդհատ աճում են, դրանց չափն ու նկատելիությունը՝ նվազում։ Հակառակորդի էժանագին անօդաչուների վրա Ս-300 կամ Ս-400 թանկարժեք հրթիռներ ծախսելը ռացիոնալ չէ։ Կոմպակտ համակարգի ծովային մարմնավորումն արդյունավետ կերպով ոչնչացնում է բոլոր տեսակի օդային թիրախները՝ սկսած 20 կմ հեռավորությունից մինչև նավի տախտակամած։

Ռուսաստանի օդատիեզերական ուժերը սկսել են Ս-350 «Վիտյազ» նորագույն զենիթահրթիռային համակարգի մարտական շահագործումը Լենինգրադի մարզում, և այդ զենքը թույլ է որակական ցատկ կատարել ՀՕՊ-ի ամրապնդման գործում՝ Արևմտյան ռազմավարական ուղղությամբ: Դիվիզիոնում կա 12 կայանք, յուրաքանչյուրի վրա՝ 12 հրթիռ։ Ընդհանուր առմամբ՝ 1728 հրթիռ, որոնք պատրաստ են արագ և ճշգրիտ, ավտոմատ ռեժիմով օդային թիրախներ խոցել ավելի քան 120 կմ հեռավորության և մինչև 30 կմ բարձրության վրա: Ավարտվում են Ս-500 «Պրոմեթեյ» զենիթահրթիռային համակարգի փորձարկումները, որոնց ընթացքում հրթիռը խոցել է թիրախը 553 կմ ռեկորդային հեռահարությամբ:

Բալթիկ-սևծովյան թիրախը․ «Պրոմեթեյը» խոցում է 550 կմ հեռավորության թիրախները

Սևծովյան ուղղությամբ Ս-500 համակարգերը կարող են (ուղղակի տեսականորեն) Ղրիմից խոցել ագրեսորի ռմբակոծիչները Բուխարեստի, Անկարայի կամ Կիևի երկնքում (այս բոլոր դեպքերում հեռավորությունը 550 կմ-ից քիչ կլինի)։

ՌԴ ռազմածովային նավատորմը 2020թ․-ին 28 տարվա ընթացքում առաջին անգամ ընդունում է միանգամից վեց սուզանավ․ չորս ատոմային՝ 955Ա և 885Մ նախագծերի և երկու դիզելային-էլեկտրական՝ 636․3 և 677 նախագծերի։ Չորրորդ սերնդի տասը ռազմավարական ստորջրյա հածանավերը (երեք «Բորեյ» և յոթ «Բորեյ-Ա») մոտակա տասնամյակների համար ռուսական ատոմային եռամիասնության ծովային հիմքը կդառնան և կկրեն ամենաքիչը 160 «Բուլավա» հրթիռներ (դա 1600 առանձնացող մարտագլխիկ է՝ 100-150-ական կիլոտոննա հզորությամբ)՝ 8000 կմ գործողության շառավղով։ Ռուսաստանը սրընթաց կերպով նոր ստորջրյա նավատորմ է ստեղծում, որը կարող է պաշտպանել երկրի շահերը Համաշխարհային օվկիանոսի ցանկացած կետում։

Սկսվել է հինգերորդ սերնդի Սու-57 կործանիչների արտադրությունը։ Նորագույն կործանիչն ունակ է օդային և ցամաքային թիրախներ հայտնաբերել մինչև 400 կմ հեռավորության վրա, մինչև 62 օբյեկտ ուղեկցել և թիրախանշում փոխանցել այլ ինքնաթիռներին՝ հարվածային և անօդաչու։ Առաջին խմբաքանակում 76 կործանիչ է ՌԴ պաշտպանության նախարարության համար, հեռանկարում Սու-57-երի երեք ավիագունդ կապահովեն Ռուսաստանի օդատիեզերական ուժերի մարտական հնարավորությունների կայուն աճը։

Ռազմավարական նշանակության հրթիռային զորքեր մուտք գործելուց առաջ վերջնական փորձարկումներ է անցել նոր ծանր «Սարմատ» միջմայրցամաքային բալիստիկ հրթիռը, որը կարող է թռչել մոլորակի երկու բևեռների վրայով։ Սկզբունքային տարբերությունն այն է, որ նոր ՄԲՀ-ն՝ Յու-71 տիպի գերձայնային բլոկերով, կարելի է օգտագործել որպես գերճշգրիտ ոչ միջուկային զենք։ Մթնոլորտում մոտ 15 Max (7կմ/վ) արագության պարագայում բլոկի կինետիկ էներգիան երաշխավորում է միջուկային զենքին բնորոշ ավերածություններ՝ առանց տարածքի ռադիոակտիվ աղտոտման։ Հիպերձայնային մանևրող մարտագլխիկների զգալի առավելությունը հետագիծը խիստ ճշգրիտ շտկելու և մեկնարկի կետից հազարավոր կիլոմետրեր հեռու անշեղորեն խոցելու ունակությունն է:

Միջուկային էներգետիկ կայանքով խորջրյա «Պոսեյդոն» սարքի փորձարկումները հաստատել են անօդաչու նավարկության եզակի բնութագրերը և գրեթե անսահմանափակ հեռավորությունը։ Դա ռազմավարական միջմայրցամաքային խորջրյա սարք է, որը կարող է 1000 մետր խորությամբ մինչև 10 հազար կիլոմետր հեռավորություն կտրել 100 հանգույց (185 կմ/ժ) արագությամբ: 24 մետր երկարությամբ սարքը կարող է հագեցած լինել սովորական կամ մեգատոննանոց ջերմամիջուկային զինամթերքով և նախատեսված է ավիակիր խմբավորումների, ռազմավարական սուզանավերի բազաների, հակառակորդի առափնյա ենթակառուցվածքի ոչնչացման համար:

ՌԴ ռազմատիեզերական ուժերը 2021-ին մեծ հեռահարության հարվածային դրոններ կթողարկեն

Ռուսաստանը հաջողությամբ ավարտում է «Ցիրկոն» հիպերձայնային հրթիռի՝ արդյունավետ բարձր ճշգրտության զենքի փորձարկումները, որի համանմանը չկա աշխարհի ոչ մի երկրում: Հոկտեմբերին Սպիտակ ծովում «Խորհրդային Միության նավատորմի ծովակալ Գորշկով» ֆրեգատից արձակված «Ցիրկոնը» չորսուկես րոպեում խոցել է Բարենցի ծովում՝ 450 կմ հեռավորության վրա գտնվող թիրախը և հաստատել է ՌԴ արկտիկական սահմանների և Հյուսիսային ծովային ճանապարհի պաշտպանության հուսալիությունը: Արագությունը գերազանցել է 8 Max-ը, թռիչքի առավելագույն բարձրությունը հասել է 28 կմ-ի։ Նախագծով նախատեսված է հրթիռների մինչև 9 Max (ավելի քան 10789 կմ/ժամ) արագություն և թռիչքի ավելի քան 1000 կիլոմետր հեռավորություն:

Ռուսաստանի պաշտպանության նախարարությունը որոշել է զորքերը համալրել «Ուրան-6» ականազերծող ռոբոտներով։ Ականազերծման բազմաֆունկցիոնալ ռոբոտատեխնիկական համալիրը նախատեսված է ականապատ տարածքներում անցուղիներ բացելու և զգալիորեն մեծ տարածքներ ականազերծելու համար (ավելի վաղ փորձարկվել է Սիրիայում):

166
թեգերը:
Զենք, Ռուսաստան

«Նիկոլ դավաճան, Նիկոլ հեռացիր». բազմամարդ երթ` Երևանի կենտրոնում

0
(Թարմացված է 19:54 02.12.2020)
Բողոքի ակցիան ավարտվեց Հանրապետության հրապարակում` կառավարության շենքի դիմաց մեծ եռագույն դրոշ ծածանելով:

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը պահանջողները բողոքի ակցիայից հետո Երևանի կենտրոնական փողոցներով երթ իրականացրին։

Երթի մասնակիցները վանկարկում էին «Նիկոլ դավաճան, Նիկոլ հեռացիր»։

Բազմամարդ երթը մեկնարկեց Ազատության հրապարակից և Մաշտոցի պողոտայով, Ամիրյան փողոցով եկան ՀՀ կառավարության շենքի մոտ։

Նշենք, որ այսօր Ազատության հրապարակում կայացավ ընդդիմադիր կուսակցությունների հերթական բողոքի ակցիան` ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականի պահանջով։

Բողոքի ակցիան ավարտվեց Հանրապետության հրապարակում` կառավարության շենքի դիմաց «Նիկոլ Դավաճան» վանկարկումներով ու  հրապարակի կենտրոնում մեծ եռագույն դրոշ ծածանելով:

0
թեգերը:
Հրաժարական, Նիկոլ Փաշինյան, Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն (ՀՅԴ), Երևան, Բողոքի ակցիա
Ըստ թեմայի
Անցումային կառավարությունը պետք է վերացնի եռակողմ հայտարարության տակ դրված ականները
«Ես վախենում եմ». քաղաքացիները` Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ սահմանները բացելու մասին
«Նոյեմբերի 10-ը պիտի հայրենադավության օր հռչակվի». Նաիրա Զոհրաբյանը նոր նախագիծ է մշակում