Ընկերներ

«Թող անցյալը մոռացվի», կամ ինչու գյումրեցին մատնեց ամենամոտ ընկերոջը

266
(Թարմացված է 09:23 15.09.2020)
Կովկասում ծերունիների նկատմամբ առանձնահատուկ վերաբերմունք կա․ չէ՞ որ հենց նրանք են պահպանում ավանդույթները, ընտանեկան պատմություններն ու իմաստնությունը։ Sputnik Արմենիայի սյունակագիրը վերհիշում է մի շատ ուսուցողական պատմություն այն մասին, թե ինչու պետք է լսել ծերերին։

Լաչինյան Մանիկ Անուշավանի՝ մորաքույրս է։ Լենինականում դեղագործ էր աշխատում, գյումրեցիների մի քանի սերնդի համար դեղեր է դուրս գրել։ Մանյա մորաքույրը տարիքի բերումով այն մարդկանցից է, որոնց, ըստ ինտերնետային կոչի հեղինակի, «խղճալ պետք չէ»։ Ես խղճում եմ։ Խղճում եմ ծերուկներին, որոնց դուռն են ցույց տալիս, որոնց հետ, այո՛, բարդ է, բայց առանց նրանց էլ մի տեսակ դատարկ է։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև կտրվում է կապը «նախա-նախա»-ների հետ, ծնողների մահը թուլացնում է սեփական կյանքիդ պաշտպանական գիծը։ Ճեղք է առաջանում, դատարկություն. արդեն քո երեխաներից ու թոռներից առաջ դու ես կանգնած։

Երեխաները, որոնք մեծանում են առանց «ծերուկների», ակամա պարտվում են նրանց, ովքեր տատի ու պապի հետ են մեծացել (ստուգված է անձնական փորձով)։ Պակասում է կովկասյան նիստուկացի կարևոր`մեծերի հանդեպ հարգանք ձևավորող դրվագը, երբ սեղանի վերևում միշտ ավագն է նստում։ Իսկ խնջույքը բացող առաջին ձայնի իրավունքը... իսկ սերնդեսերունդ փոխանցվող ընտանեկան պատմությունները...

Ահա դրանցից մեկը։

...Կոլյա քեռին՝ Մանյա մորաքրոջս ամուսինը, աշխատում էր շինվարչությունում և մտերիմ ընկեր ուներ՝ ամուրի շինղեկ Մուշեղը (այդպես անվանենք նրան)։ Նրանք ամեն ինչ կիսում էին, ամեն ինչ անում էին իրար համար։ Մանյա մորաքույրը հաճախ Մուշեղին ճաշ էր տանում, երբ պետք էր՝ մաքրում էր նրա բնակարանը, բուժում էր, երբ հիվանդ էր. թեև բժիշկ չէր, բայց դե դեղագործ էր։

Կոլյա քեռին, որը նույնպես շինղեկ էր, բայց ուրիշ տեղամասում, Մուշեղին իր առաջնեկի կնքահայրը դարձրեց։ Միասին գնում էին Արփաչայ՝ ձուկ բռնելու, հոյակապ ընկերներ էին, քանի դեռ մի գիշեր չեկան Կոլյա քեռու հետևից։ Մեղադրեցին սոցիալիստական ունեցվածքի հափշտակման համար, մեղադրանքը ձևակերպեցին որպես վնասարարություն, իսկ դա արդեն քաղաքական հոդված էր։ Եվ շինղեկ Նիկոլայ Լաչինյանը ամբողջ ութ տարով հայտնվեց հեռավոր Կարագանդայում՝ առանց նամակագրության իրավունքի։

Միկոյանի «Սպիրալը». ինչպես հայ կոնստրուկտորը հնարեց «Շաթլը»

Դժբախտության մեջ հայտնված Մանյա մորաքույրը մենակ չմնաց․կողքին էին քույրերը, հարևանները, երես չթեքեցին նաև ընկերները։ Բայց ամենաշատը ընտանիքին օգնում էր Մուշեղը։ Նրա տանը Մանյա մորաքույրը պահում էր այն, ինչ մնացել էր ընտանեկան թանկարժեք զարդերից և սև օրվա համար պահած գումարը։ Մուշեղն ինքն էլ ժամանակ առ ժամանակ իր աշխատավարձի մի մասը տալիս էր ընկերոջ կնոջը, օգնում էր դիմումներ գրել՝ ուղղված դատախազությանը։ Նրա օգնությունը հանգիստ ընդունվում էր․չէ՞ որ նա ընտանիքի բարեկամն էր։

Մի անգամ Մանյա մորաքրոջ դուռը ծեծեցին, անծանոթ մի մարդ փոխանցեց երկտողը, որը ամուսինը գնացքի պատուհանից գցել էր՝ թույլ հույս ունենալով, որ մի բարի մարդ կգտնի այն և կուղարկի նշված հասցեով։ Հենց այդ բարի մարդն էլ կանգնած էր դռան առաջ։

Մանյա մորաքույրը կարդաց երկտողը և աչքերին չհավատաց․ ամուսինը հայտնում էր, որ իրեն աքսորել են Մուշեղի մատնությամբ։ Այդպիսի հարվածը դժվար էր տանել, բայց էլ ավելի դժվար էր հետևել Կոլյա քեռու պահանջին․նոր ստորությունից խուսափելու համար ոչ մի կերպ Մուշեղին ցույց չտալ, որ տեղյակ է նրա դավաճանության մասին, շարունակել ձևացնել, թե ոչինչ չի փոխվել նրա նկատմամբ։

Մանյա մորաքույրն այսպես ապրեց ևս չորս տարի, մինչև ամուսինը վերադարձավ ճամբարից։ Նույն օրը Լաչինյաններին հյուր եկավ Մուշեղը՝ ծաղկեփնջով ու կոնյակով։ Դուռը բացեց Կոլյա քեռին, բայց Մանյա մորաքույրը վազելով մոտեցավ, ամուսնուն մի կողմ հրեց և խլացուցիչ ապտակ հասցրեց դավաճանին։ Ի սրտե՝ բնիկ գյումրեցի կնոջ ամբողջ ուժով։

Շուտով ամուսինները տեղափոխվեցին Երևան, Կոլյա քեռին սկսեց վարորդ աշխատել օպերային թատրոնի շինարարությունում, երբեմն (նրանք մոտ էին ապրում) ինձ բեռնատարով տանում էր զբոսանքի։ Հիշողությանս մեջ մնացել են ֆաներե խցիկը, բենզինի սուր հոտն ու մեքենայի ազդանշանը, որը հնչում էր երկու լարերն իրար հպելուց։

Երեխաների մոտ մեծերը Մուշեղից չէին խոսում, դավաճանության պատճառներն այդպես էլ չիմացա, կարող եմ միայն ենթադրել՝ Մանյա մորաքույրը Լենինականի գեղեցկուհիներից էր... Կոլյա քեռին առաջինը մահացավ, Մանյա մորաքույրը՝ նրանից 19 տարի հետո։ Իսկ պատմությունը հիշում եմ մինչև հիմա։

Ինչո՞ւ հիշեցի և որոշեցի պատմել։ Մոռանալ անցյալը, անգամ եթե դա առանձին ընտանիքի, տոհմի, ընկերախմբի պատմությունն է, չի կարելի։ Ծերերն են պահպանում այդ հիշողությունը։ «Թող անցյալը մոռացվի»․թվում է` այսպիսի վտանգի առաջ ենք կանգնած, և այդ միտքն անհանգստացնում է։

Գործնական խորհուրդներից։  Հայտնի գրող Վիկտոր Շկլովսկու թոռը պատմում էր․«Մենք հասկացանք, որ պապիկը ծերացել է, երբ խնջույքների ժամանակ դադարեցինք լսել նրա ձայնը։ Նա բոլորիս հետ միասին նստած էր, բայց առաջ խոսում էր, իսկ հիմա ընդհանրապես դադարեց խոսել։ Գիտե՞ք ինչու։ Որովհետև նրան դադարել էին լսել»։

Ասում են՝ ծեր կլինես, իսկ երիտասարդ՝ այլևս երբեք։ Հիշեք այդ մասին և ապրեք երկար։

266
թեգերը:
Կին, ընկեր, ծեր, Գյումրի, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Ինչու Ջիվան Գասպարյանին ոչ ոքի հետ չես շփոթի
Հայաստանին ատոմային ռումբ հարկավո՞ր է, կամ ի՞նչն է խանգարում «միջուկային» ակումբ մտնելուն
Երևանի բնակֆոնդի պատմությունը, կամ ինչպե՞ս երևանցի աշխղեկը շահեց ապագա զոքանչի սիրտը
Ֆերդին եկեղեցում

«Հայ լինելը պատիվ է ինձ համար». մահմեդական Ֆերդին ուզում է Տերունական աղոթքը սովորել

137
(Թարմացված է 17:25 21.09.2020)
Արևելյան Հայաստանի սահմանին մոտ թուրքահպատակ բնակավայրերում շատ հայեր չեն ապրում։ Թուրքական իշխանությունը նրանց միտումնավոր հեռացրել է՝ փոխարենը բերելով քրդերի և ադրբեջանցիների։ Համեմատաբար շատ հայեր կան սահմանից 56կմ հեռու ընկած Բայազետում ու շրջակա բնակավայրերում։

1805-1812 թվականների ռուս թուրքական պատերազմի ժամանակ Բայազետում կար 1735 հայի և 310 տուն մահմեդականների ընտանիք: 1909 թվականին պատմական Բայազետում 1000 տուն կար, որից 350–ը հայերի ընտանիքներ էին: Ցեղասպանության ժամանակ նրանք ևս ենթարկվեցին կոտորածի ու բռնագաղթի։

«Քիչ մե գիդինք հայերեն»․ ժամանակակից Թուրքիայի կենտրոնում թաքնված հայերի ուրույն աշխարհը

Մի մասը, սակայն, կարողացավ առերես կրոնափոխության կամ թուրք ու քուրդ հարևանների հետ բարեկամության շնորհիվ փրկվել։

2017-ին Բայազետում փաստագրական ֆիլմի նկարահանման ժամանակ ծանոթացա տեղացի հայերից մեկի հետ։ 30-ամյա երիտասարդին շատերն էին ճանաչում։ Հաշվապահի մասնագիտությամբ Ֆերդին ուրախությամբ միացավ մեր խմբին՝ օգնելու հասնել տեսարժան վայրեր ու զրուցելու Բայազետի հայերի մասին։

Фердин из Баязета на горе Арарат
© Sputnik / Nairi Hokhikyan
Ֆերդին

«Մենք ապրում ենք գրեթե սահմանին, և հաճախ հայրս պատմել է հայերի մասին։ Ես հայ եմ միայն մոր կողմից, բայց հայրս, որը քուրդ է, երբեք չի թաքցրել իր առանձնահատուկ համակրանքը հայերի նկատմամբ։ Հենց նա է ինձ պատմել հայերի հետ տեղի ունեցածի մասին։ Հայրս ասում էր, որ Հայաստանն աշխարհի լավագույն վայրերից մեկն է, հայերն ամենալավ ժողովուրդներից են, և ես պետք է հպարտ լինեմ, որ հայ եմ։ Երբ մանուկ հասակում խաղում էի երեխաների հետ, բոլորն ինձ ասում էին՝ հայի զավակ։ Էլի հայեր կային, որոնք ամաչում էին այդ բնորոշումից, մինչդեռ ես հպարտորեն ասում էի, որ հայ լինելը պատիվ է ինձ համար։ Ծնողներս էին ինձ այդպես ոգեշնչել։ Ես այսօր էլ հպարտությամբ եմ կրում հայ լինելու տիտղոսը»,–պատմում է Ֆերդին։

Фердин из Баязета во время молитвы в церкви Сурб Хач на острове Ахтамар
© Sputnik / Nairi Hokhikyan
Ֆերդին եկեղեցում

Բայազետցի հայ երիտասարդի հետ մեկնում ենք Արարատ լեռ։ Քաղաքը առասպելական լեռան գրեթե փեշին է։ Արարատի լանջին Ֆերդին առանձնակի ոգևորությամբ պատմում է, որ մանկության տարիներին մայրը հաճախ է իրեն ու տեղացի ուրիշ հայ երեխաների բերել այստեղ ու պատմել Նոյյան տապանի, Քրիստոսի, հայկական թագավորության մասին։ Ինքը հաճախ է Արարատի վրա երազել ուժեղ Հայաստանի մասին, որտեղ ինքը հերոսներից մեկն է։ Մանկության երազանքները հասուն տարիքում դարձել են հայերի հետ շփվելու և ազգային ավանդույթների մասին ավելին իմանալու ձգտումներ։

Որպես քուրդ ապրած հայն ու նրա սասունցի ազգականները. հանդիպում 100 տարի անց

«Բայազետում շատ հայեր չկան, բայց եղածները լավ գիտեն, որ մի Բայազետ էլ Հայաստանում կա։ Մենք լսել ենք, որ Սևանա լճի ափին ապրում են մեր բարեկամները։ Գավառ քաղաքի բնակիչները 200 տարի առաջ հեռացել են հենց Բայազետից։ Ես ուզում եմ ծանոթ լինել հայկական ամբողջ պատմությանը»,–ասում է Ֆրեդին։

Նրա հետ մեկնում ենք նաև Վանի Աղթամար կղզի։ Սուրբ Խաչ եկեղեցու մոտ նկատում եմ, որ նա մոտենում է տապալված խաչքարին ու փորձում խաչակնքել։ Լինելով մահմեդական՝ ավելի ուշ խնդրում է իրեն սովորեցնել Տերունական աղոթքը։

Фердин из Баязета у армянского хачкара
© Sputnik / Nairi Hokhikyan
Ֆերդին մոտենում է տապալված խաչքարին ու փորձում խաչակնքել

Ասում է՝ մահմեդական լինելը դեռ չի նշանակում գեներից հանել քրիստոնեական արժեքները։ Ֆերդին երազում է Բայազետում բացել հայերենի խմբակներ, որտեղ հայ երեխաները կկարողանան սովորել իրենց մայրենի լեզուն։

Ամասիացի Օհանը և մյուսները․ ինչու են թուրք գրողները խոսում Արևմտյան Հայաստանի հայերի մասին

137
թեգերը:
Բայազետ, հայեր, Արևմտյան Հայաստան, Նաիրի Հոխիկյան
թեմա:
Զարթիր, լաո
Ըստ թեմայի
«Պապիս կնոջը թուրքը խլել է ու իր հարճը սարքել». ֆիդայի Սարգսի թոռը փնտրում է ազգականներին
Ի՞նչ են փնտրում թուրքերը Սուրբ Կիրակոսի հիմքերի մեջ. Դիարբեքիրի եկեղեցու մոգական ուժը
«Ես հայ եմ, բայց...». Սասունում ապրող Խաչիկը պահպանում է տեղի գերեզմանները
Եվգենի Պետրոսյան. արխիվաին լուսանկար

Չես կարող շոգեքարշ վարել՝ հնոցապան դարձիր, կամ «շուռ տված» հայերի բոհեմական կյանքը

383
(Թարմացված է 22:26 20.09.2020)
Sputnik Արմենիայի սյունակագիրը պատմել է, թե ինչպես է անցել իր 4–ժամյա ճամփորդությունը ռուսաստանաբնակ հայ պրոֆեսորի հետ: Վերջինս պատմել է, թե ինչ է մտածում Հայաստանում կատարվող իրադարձությունների, Լանզարոտեի կոնվենցիայի ու բոհեմական կյանքով ապրող հայ հայտնիների մասին։

«Սապսանը» շարժվեց Մոսկվայի Լենինգրադյան կայարանից և գլորվեց դեպի Սանկտ Պետերբուրգ։ Կողքի նստարանը զբաղեցնում էր մեղմ ասած (շատ մեղմ) ծեր մի տղամարդ։ Բարևեցինք, հինգ րոպե անց արդեն ցուցատախտակի վրա երևաց գնացքի արագությունը՝ 150 կմ/ժ։ Չորս այդպիսի ժամ պետք է անցկացնեինք։

Մենք ամբողջ ընտանիքով էինք․ որդիս, հարսս, երեք շատախոս թոռնուհիներս։ Ուղեկցորդուհին մոտեցրեց թերթերով սայլակը, ծերունին «Կոմսոմոլկա» վերցրեց, ճիշտն ասած՝ սայլակին ուրիշ բան չկար էլ։

«Հայե՞ր եք,-մի փոքր ուշ մեր անվերջ «ջան»-երին հաստատական երանգով արձագանքեց մեր ուղեկիցը,-Ես էլ եմ հայ։ Ինչպես ձեզ մոտ են ասում՝ «շուռ տված» հայ եմ»։

Այնուհետև անցավ դաժանորեն կոտրատված հայերենի (աղոտ արցախյան բարբառ էր հիշեցնում) և այդ հայերենով խոսեց ամբողջ ճանապարհին։

Ի՞նչ իմացա մեր ուղեկցի մասին։ Բժիշկ-անեսթեզիոլոգ է, պրոֆեսոր։ Սովորել է Մոսկվայում, աշխատել է Կազանում, Օմսկում, Լենինգրադում, Դելիում, Լիոնում, կրկին Լենինգրադում, իսկ թոշակի անցնելուց առաջ՝ նորից Մոսկվայում։ Ամեն տարի գալիս էր Երևան, բայց հիմա, երբ այստեղ ո՛չ հարազատներ, ո՛չ ընկերներ չեն մնացել՝ որդին Պետերբուրգում է, դուստրը՝ Կանադայում, կինն արդեն մահացել է, այցերը Երևան իրենք իրենց չեղարկվել են։

Երևանը ձեզ համար Փարիզ չէ. ադամանդ ձայնով Այդինյանի վիրահատությունն ու հայրենադարձությունը

Բայց մեր երկրում կատարվող ամեն ինչից տեղյակ է։ Ոչ թե պարզապես տեղյակ է, այլ, կարելի է ասել, բոլոր իրադարձությունների ներսում է, ինչպես հաճելի, այնպես էլ ոչ այնքան։ Պրոֆեսորի կողմից այդպիսի հետաքրքրությունը Հայաստանի նկատմամբ գրավեց ինձ։

Ճանապարհի առաջին կեսին ավելի շատ հարցեր տալիս էր նա, երկրորդին՝ ես։

Ճամփորդության առաջին կեսից։ Խնդրում էր բացատրել, թե մեր ինչին էին պետք (նա այդպես էլ ասաց` «մեր») լանզարոտա-ստամբուլյան կոնվենցիաները, որոնց պատճառով այսքան աղմուկ-աղաղակ է բարձրացել։ Մենք ուրիշ խնդիրներ չունե՞նք, ինչ է։

«Հայկական ընտանիքի ի՞նչը մեզ դուր չի գալիս»,-տարակուսում էր ծերուկը, ձեռքը վերցնելով «Կոմսոմոլկան» և մատով ցույց տալով թերթի էջը։

Հետևեցին բոլորին հայտնի անուն-ազգանուններ։ Երգչուհի Լոլիտան՝ հինգ ամուսնալուծություն, Եկատերինա Կլիմովան՝ ինչպես թերթում են գրում` «սերիալային աստղը»՝ երեք ամուսնալուծություն, հաղորդավար Ալեքսանդր Գորդոնը՝ չորս, ֆուտբոլիստ Կերժակովը երեք անգամ է ամուսնացել, երգիծաբան Եվգենի Պետրոսյանը՝ չորս ամուսնալուծություն։

Բրիտանական պարադոքս. ինչու հայը սկսեց անգլերեն խոսել գերմանական գերության մեջ

Դե լավ, ասենք՝ Պետրոսյանն էլ ինձ նման «շուռ տված» հայ է, բայց․․․ Որտե՞ղ է այս պատմության մեջ թաղված Բասկերվիլների շան գլուխը։ Կասեք՝ նրանք բոհեմական կյանքով ապրող մարդիկ են, նրանց մոտ ամեն ինչ ուրիշ է։ Թող այդպես լինի, բայց առաջներում նույնիսկ այսպես կոչված բոհեմական մարդիկ ե՞րբ էին այսքան հաճախ փոխում իրենց երկրորդ կեսին։ Հայաստանո՞ւմ, Ռուսաստանո՞ւմ։ Դե, Հայաստանում էլ չասած․․․ այստեղ պետք մի որևէ «Հայկական կոնվենցիա» գրել ամուր ամուսնության մասին և բոլոր ժողովուրդներին առաջարկել ստորագրել. հաստատ ավելի լավ բան կստացվեր, քան փորձել հավասարվել Լանզարոտեին։

«Սապսանը» մոտեցավ Տվերին, մի րոպեով կանգ առավ, վագոնից ոչ ոք դուրս չեկավ և ոչ ոք ներս չմտավ, շարունակեցինք ճանապարհը։ Թեյ բերեցին, բուտերբրոտներ։ Ծերուկը գրպանից հանեց տափաշիշը, ցեյլոնյան Greenfield Golden-ը բարեկարգեց վիսկիով, ինձ էլ առաջարկեց նույնն անել, և ճանապարհի հաջորդ հատվածին արդեն հիմնականում ես էի հարցեր տալիս։

Ի՞նչ իմացա։ Աֆորիզմների ոճով ներկայացնում եմ այն, ինչ ուղեկցիս ասածներից կարևոր թվաց։

Պրոֆեսիոնալիզմի մասին (ոչ միայն բժիշկների)․կարևոր է ոչ թե ընտրելը, թե ինչ ես երգում և ինչ չես երգում, կարևոր է պարզապես լավ երգել կարողանալը։

Սեփական հնարավորություններին ազնվորեն վերաբերվելու մասին․ չես կարող շոգեքարշ վարել՝ հնոցապան դարձիր։

Այն մասին, թե ինչպես պետք է մեզ պահենք ծեր հասակում․ եկեք չփչացնենք մեր մահախոսականը։

11 չհանձնվող տղամարդ, կամ սև օրվա համար արած խնայողություններն ավելի քիչ են, քան սև օրերը

383
թեգերը:
Հայաստան, Լանզարոտեի կոնվենցիա, Եվգենի Պետրոսյան
Ըստ թեմայի
«Թող անցյալը մոռացվի», կամ ինչու գյումրեցին մատնեց ամենամոտ ընկերոջը
Երևանում ապրած ու Հայոց ցեղասպանության մասին ֆիլմ նկարած ադրբեջանցին ու 2 հայ եղբայրները
Կարեն Դեմիրճյանի «Չայկան», կամ ինչպես էին ՀԽՍՀ-ում տեղափոխում բարձրաստիճան հյուրերին
սերժ Սարգսյան. արխիվային լուսանկար

Սերժ Սարգսյանն այցելել է Եռաբլուր. ինչ է խոստացել նա իրեն մոտեցած լրագրողներին

0
(Թարմացված է 19:12 21.09.2020)
Սերժ Սարգսյանը ծաղիկներ է խոնարհել սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի, Անդրանիկ Օզանյանի շիրիմներին:

ԵՐԵՎԱՆ, 21 սեպտեմբերի — Sputnik. ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանն Անկախության տոնի առթիվ այցելեց «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոն:

Սարգսյանը հարգանքի և երախտագիտության տուրք մատուցեց Հայրենիքի համար կյանքը զոհաբերած իր մարտական ընկերների և նահատակված բոլոր նվիրյալ հայորդիների հիշատակին:

ՀՀ երրորդ նախագահը ծաղիկներ խոնարհեց սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի, Անդրանիկ Օզանյանի շիրիմներին, ծաղկեպսակ դրեց զոհված ազատամարտիկների հիշատակը հավերժացնող հուշահամալիրին:

Եռաբլուրում լրագրողները Սերժ Սարգսյանին խնդրեցին մեկնաբանել Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հայտարարությունը, թե բանակցություններ գոյություն չունեն, և որ նա դրանում մեղադրում է Հայաստանի իշխանություններին: Սերժ Սարգսյանը խոստացավ այդ հարցին պատասխանել ավելի ուշ:

Ինչ ունենք անկախությունից 29 տարի անց. Քոչարյանի և Սարգսյանի շնորհավորանքն ու տեսլականը

«Շուտով ձեզ կհրավիրենք ասուլիսի և կպատասխանենք ձեր բոլոր հարցերին»,- ասաց նա:

Հարցին, թե արդյո՞ք Սերժ Սարգսյանը պատերազմի վտանգ տեսնում է, նա նույնպես խոստացավ անդրադառնալ առաջիկա մամուլի ասուլիսում:

Հիշեցնենք՝ պաշտոնաթողությունից հետո կազմակերպված առաջին ասուլիսի ժամանակ` այս տարվա օգոստոսի 19-ին, ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը պատասխանել էր բացառապես 2016թ-ի ապրիլյան պատերազմին վերաբերող հարցերին: Բոլոր այլ հարցերին Սարգսյանը խոստացել էր պատասխանել հետագա ասուլիսների ընթացքում:

Սերժ Սարգսյանը նաև նշել էր, որ այսուհետ մտադիր է լրատվամիջոցների հետ հանդիպել պարբերաբար: Ընդ որում, հաջորդ ասուլիսի թեման, նրա որոշմամբ, լինելու է արցախյան խնդիրը:

Պարզ է, չէ՞, որ Ալիևն ինքն իրեն չէր մեղադրելու. Դավիթ Տոնոյան

0
թեգերը:
Լրագրող, Եռաբլուր պանթեոն, Սերժ Սարգսյան
թեմա:
ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյան
Ըստ թեմայի
Ինչ են քննարկել Պուտինն ու Ալիևը Հայաստանի առնչությամբ. Բաքուն մանրամասներ է հայտնել
Ինչ է տեղի ունեցել 2002թ–ին Քի Վեսթում և ինչ է պատմել ճաշի ժամանակ Հեյդար Ալիևը Քոչարյանին
Ալիևի հայտարարությունը հուզական էր. Զոհրաբ Մնացականյանը` ղարաբաղյան գործընթացի մասին