Վհուկի հագուստով կին

Սալեմի վհուկները. ինչպես մարդկանց մահապատժի ենթարկեցին աղջիկների պատճառով

195
(Թարմացված է 15:12 06.09.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Բարոյական մաքրության համար պայքարը երբեմն կարող է հակառակ արդյունքի հանգեցնել, իսկ չարիքից ազատվելուն ուղղված ջանքերը շատ ավելի մեծ չարիք կարող են դառնալ։ Դրա ապացույցն է այն, ինչ կատարվեց ամերիկյան Սալեմ բնակավայրում մոտ 330 տարի առաջ։
Սալեմի վհուկները. թե ինչ կատարվեց ամերիկյան Սալեմ բնակավայրում մոտ 330 տարի առաջ

1692 թվականի հունվարին տեղի հոգևորական Սեմյուել Փերիսի աղջիկը՝ 9-ամյա Էլիզաբեթը, և զարմուհին՝ 12-ամյա Էբիգեյլը, հանկարծ սկսեցին տարօրինակ վարք ցուցաբերել՝ առանց որևէ պատճառի բղավում էին, թաքնվում սեղանների և աթոռների հետևում, անսովոր ձայներ էին հանում, իսկ երբ հոգևորականը փորձում էր քարոզ կարդալ, փակում էին ականջները։

Հարազատները դիմեցին տեղի բժշկին, որն, իհարկե, խորը գիտելիքներով աչքի չէր ընկնում ու երևի հենց այդ պատճառով էլ տվեց ամենապարզունակ եզրակացությունը՝ սատանան է ազդում այս երեխաների վրա։

Ամենահին անունն ունեցող երկիրը, կամ Լիբանանի վարչապետի անկեղծ և տարօրինակ հայտարարությունը

Սկսեցին հարց ու փորձ անել աղջիկներին, թե կոնկրետ ով է ազդեցություն թողնում նրանց վրա։ Եվ նրանք տվեցին երեք կնոջ անուն։ Այդ կանանց հանդեպ կասկածները համայնքում խորանում էին այն պատճառով, որ նրանք եկեղեցի չէին այցելում։ Հետո աղջիկները սկսեցին նորանոր անուններ տալ, և երեխաների ցուցմունքների հիման վրա սկսվեցին ձերբակալությունները։

Մայիսին սկսվեցին դատական գործընթացները։ Միակ ապացույցները երեխաների տված ցուցմունքներն էին։ Հունիսին կախաղան հանվեց առաջին, այսպես ասած, «վհուկը»։ Երկու շաբաթ անց մահապատժի ենթարկեցին ևս երկու կնոջ, ընդ որում` նրանցից մեկը՝ Սառան, պարանը վզին դիմեց հոգևորականին և ասաց. «Դու սովորական սուտասան ես։ Ես նույնքան վհուկ եմ, որքան դու՝ կախարդ»։

Օգոստոսին հերթը հասավ նախկին քահանա Բերուուզին։ Թվում էր, թե գոնե այս դեպքում համատարած հիստերիան վերջապես կավարտվի և մարդիկ կսթափվեն, որովհետև Սալեմի բնակիչները Բերոուզին ճանաչում էին որպես միանգամայն բարեպաշտ, հարգանք վայելող ու ազնիվ մարդու, որը երբեք որևէ անպարկեշտ բան չէր արել իր կյանքում։ Բնակիչներից 30-ը խնդրագրով դիմեցին դատավորին, բայց դա էլ չօգնեց։ Երբ Բերոուզին կախաղան էին բարձրացնում, նա սահուն կարդաց «Հայր մերը»։ Համարվում էր, որ վհուկներն ու կախարդները ի զորու չեն «Հայր մերը» սահուն կարդալ։ Բայց դա էլ չհամոզեց մարդկանց։

Բնակիչներից ոմանք ի սկզբանե չէին հավատում աղջիկների պատմածներին և ասում էին. «Եթե սրանք շարունակեն բստրել, ու համայնքը հալած յուղի տեղ ընդունի նրանց անհեթեթությունները, շուտով մենք բոլորս վհուկ ու կախարդ կդառնանք»։ Ի վերջո Մասաչուսեթսի նահանգապետ Ուիլյամ Ֆիփսը հրահանգեց դադարեցնել դատավարությունները։ Գիտե՞ք` ինչն էր իրական պատճառը, աղջիկները, որոնց ցուցմունքների հիման վրա հաշվեհարդար էին տեսնում մարդկանց հետ, տվել էին նաև նահանգապետի կնոջ անունը։

Ինչպես իտալացին հայրենասիրական մղումներով գողացավ «Մոնա Լիզան»

Հինգ տարի անց՝ 1697 թվականին, հայտարարվեց, որ դատավարությունները սխալ են ընթացել, մարդկանց մահապատժի են ենթարկել առանց բավարար հիմքերի։ Իսկ 14 տարի անց՝ երեխաներից մեկը՝ Աննան, որի ցուցմունքների հիման վրա էին կախաղան բարձրացրել քահանա Բերոուզին, ապաշխարեց, նամակ գրեց, որում խնդրում էր իրեն ներել անմեղ մարդկանց մահվան պատճառ դառնալու համար։ «Մեղքերի թողություն եմ հայցում Աստծուց և այդ բոլոր մարդկանցից, որոնց այդքան ցավ ու վիշտ եմ պատճառել»,-գրել էր Աննան։

Ավելի քան երեք դար է անցել այդ ահավոր դեպքերից, բայց հիմա էլ մինչև վերջ պարզ չեն կատարվածի իրական պատճառները։ Լավ, ինչո՞ւ էին այդ աղջիկներն իրենց այդպես պահում։ Ամենատարածված վարկածը սա է՝ մաքրակրոնների համայնքում երեխաները զրկված էին խաղալու ու զվարճանալու իրավունքից, նույնիսկ խաղալիքներն էին արգելված։ Եվ այդ աղջիկների անսովոր պահվածքը յուրօրինակ մի խաղ էր։ Դաժան խաղ։

Ինչպես ենք ավելացնելու Հայաստանի բնակչությունը, երբ ամբողջ աշխարհում հակառակ միտումն է

Եվ այնուամենայնիվ համաձայնեք՝ սա բացատրության մի մասն է ընդամենը։ Գլխավորն այն էր, որ տեղի համայնքը ընկավ այս աղջիկների ազդեցության տակ։ Մարդիկ անկեղծորեն հավատացին, որ վհուկներին բացահայտելով կարող են պահպանել համայնքի մաքրությունը, ազատվել չար ուժերից։ Այսինքն՝ մարդկանց մղումները ի սկզբանե ազնիվ էին։ Ու հենց այս մասին է ամերիկացի հայտնի գրող Արթուր Միլերի «Սալեմի վհուկները» պիեսը։ Վաղուց արդեն դասական դարձած այդ ստեղծագործության հիմնական, առանցքային գաղափարը սա է։ Մարդիկ ի սկզբանե ուզում են լավ բան անել, ազատվել չարիքից, բայց երբեմն այնքան են տարվում չարիքից ազատվելով, որ նրանց այդ պայքարը չարիքի դեմ ամենամեծ չարիքն է դառնում։ Համաձայնեք՝ այս միտքը հիմա էլ չի կորցրել իր հրատապությունը։

Արդյոք նախագահ կդառնա Կոլյան, որին Գագիկ Ծառուկյանը կոնյակի տակառ էր նվիրել. տեսանյութեր

195
թեգերը:
ԱՄՆ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (233)
Ըստ թեմայի
Պանամական փաստաթղթերը, 5000 դոլարանոց հարսնացուներն ու Հայաստանը. «դըմփ–դըմփ–հու»
Հայերի տիեզերական հրթիռը. իրական պատմություն
Սեպտեմերիանա. ինչպես հույներին վտարեցին Թուրքիայից
Հիշեք այս խոսքերը, երբ հերթական անգամ անցնելու կլինեք Կասկադում պառկած ծխող կնոջ կողքով
Միշա Ալոյան

Կյանքը սկսվում է մայրիկից. ինչպես չեմպիոն Ալոյանը հաղթեց Բաքվում

64
(Թարմացված է 14:47 25.09.2020)
Հայաստանում ծնվածների թվում շատ են տաղանդավոր մարզիկները, որոնք հայրենիքից դուրս փառքով են պսակում իրենց տաղանդը։ Նրանցից մեկը բռնցքամարտիկ Միխայիլ Ալոյանն է։ Նա հանդես է գալիս ՌԴ դրոշի ներքո, բայց չի մոռանում իր հայրենիքի մասին՝ գործնականում ապացուցելով սերը ՀՀ հանդեպ։

Տոկիոյում Օլիմպիական խաղերը կկայանան անկախ կորոնավիրուսի հետ կապված իրավիճակից։ Այդպես է որոշել Միջազգային օլիմպիական կոմիտեն (ՄՕԿ)։ Մեր մարզիկն այդ նորության համար միայն ուրախ է և պատրաստվում է Տոկիո մեկնել` իրագործելու իր երազանքը։

Բռնցքամարտիկ Միխայիլ Ալոյանը երազում է ոչ միայն մասնակցել Օլիմպիական խաղերին, որոնք նրա համար թվով երրորդն են, այլ Տոկիոյում ոսկի նվաճել․ բրոնզե և արծաթե մեդալներ նա արդեն ունի։ Բայց սա դեռ ամենը չէ, ամեն ինչ առջևում է` չէ՞ որ Ալոյանն ընդամենը 32 տարեկան է։

Миша Алоян во время поединка против Марвина Солано
© Sputnik / Рамиль Ситдиков
Ռուսական բռնցքամարտի օրը Կարմիր հրապարակում

Հետագա մեր շարադրանքն ավելի շատ կլինի ոչ այնքան բռնցքամարտի, որքան ուժեղ բնավորության տեր տղամարդ ձևավորելու մասին, և որ ամենակարևորն է՝ ոչ միայն ռինգում։ Դրանից էլ ավելի կարևոր է այն, որ նա ինքնուրույն է իրենից իսկական տղամարդ կերտել։

Ինչպե՞ս իջևանցի Միշան հայտնվեց Ռուսաստանում և ինչո՞ւ դարձավ Միխայիլ։ Պատասխանը շատ պարզ է․«Որովհետև մրցումներին անդադար հարցնում էին՝ ինչպես Ձեզ ներկայացնենք` անձնագրո՞վ, թե՞ օնոմաստիկայի նորմերով» ։

Արդյունքում՝ իր անվան գրությունը նա փոխեց նաև անձնագրում, դարձավ Միխայիլ, սակայն ընկերների համար այդպես էլ մնաց Միշա։ Եվս մեկ պատճառ, որը նրան դրդեց փոփոխություն կատարել անվան մեջ. Ալոյանի կարծիքով՝ երեխաները պետք է «ճիշտ» հայրանուն ունենան։

... Իջևանից «հեռավոր երկրներ» տեղափոխվելու մասին․ նրանց տանն ամեն ինչ այնպես էր, ինչպես այն ժամանակվա հայկական ընտանիքների մեծ մասում։ Հայրը մեկնում էր արտագնա աշխատանքի, այնուհետև որոշեց ընտանյոք Ռուսաստան տեղափոխվել։  Ընտրեցին Նովոկուզնեցկը, որտեղ ածուխ են արդյունահանում և մետաղ հալեցնում։ Հասունացման շրջանում գտնվող տղայի ձևավորման համար ճիշտ ընտրություն էր։ Ճիշտ չի լինի ասել, որ եթե Ալոյաններն ընտրեին բոլորին քաջ հայտնի հարսների քաղաքը, Միշան ավելի հանգիստ բնավորություն կունենար, սակայն...

Ով է բռնցքամարտիկ Ալոյանի հիմնական հակառակորդը օլիմպիական ուղեգրի համար պայքարում

Ռինգում հաղթանակներ տոնելուց առաջ, տղան ստիպված էր պաշտպանել ինքն իրեն և բնավորություն ձևավորել Նովոկուզնեցկի փողոցներում։ Եկվոր տղայի ոչ հռոմեական քիթը բազմաթիվ հարցեր էր առաջացնում, և չի կարելի ասել, թե դրանք բացառապես քաղաքակիրթ ձևով էին հնչում։ Որոշ ժամանակ անց քթի հետ կապված հարցեր ուղղելու ցանկությունն անհետացավ, փոխարենը քաղաքի բնակիչները սկսեցին հետաքրքրվել բռնցքամարտում նրա հաջողություններով, հետո սկսեցին հպարտանալ դրանցով և վերջապես ասել, որ «Միշա–նովոկուզնեցկին» աշխարհի լավագույն բռնցքամարտիկն է։  Իրավունք ունեին, նա դարձել էր այդպիսին, սակայն արդեն հասունանում էր Նովոսիբիրսկ տեղափոխվելու գործընթացը։

Շատերը կարող են մեզ նախանձել. բռնցքամարտիկ Միխայիլ Ալոյանը` Տետեի հետ առաջիկա մարտի մասին

... 2011 թվականին Ալոյանը մեկնեց Բաքու`մասնակցելու աշխարհի առաջնությանը։ Այնտեղ Միխայիլ Ալոյանը ռինգում հանդիպեց ադրբեջանցի Էլվին Մամիշզադեին, դահլիճը վանկարկում էր նրա անունը և սպասում հայրենակցի հաղթանակին և «յան» ազգանունը կրողի պարտությանը։ Ալոյանը, որը մինչ այդ ոչ միայն մարզել էր մկանները, այլև իր մեջ տղամարդու բնավորություն և երկաթե կամք դաստիարակել (շնորհակալություն Նովոկուզնեցկին), հաղթեց՝ դառնալով ռուսաստանյան միակ բռնցքամարտիկը, որը հասավ եզրափակիչ և այդ մրցումներում ոսկե մեդալ նվաճեց։

Миша Алоян
© Sputnik / Михаил Фомичев
Միշա Ալոյան

Ալոյանին հաղթանակի առթիվ շնորհավորեց ՌԴ այն ժամանակվա նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը։ Բաքվում գտնվելու ժամանակ բռնցքամարտիկի անվտանգությունն ուժեղացրել էին։

Չեմպիոն, մեդալներ, գավաթներ, գովասանագրեր... Բայց ամեն ինչ այդքան էլ հարթ չէր և միշտ չէ, որ հաջողվում էր հեշտ դուրս գալ իրավիճակից։ Ռիո դե Ժանեյրոյում կայացած Օլիմպիական խաղերին Ալոյանը պարգևատրվեց արծաթե մեդալով, ապա դոպինգ ընդունելու կասկածով, այն հետ վերցրին։

«Ինձ մեղադրում էին ոչ թե դոպինգ ընդունելու, այլ հակադոպինգային կանոնները խախտելու մեջ։ Սփրեյը դոպինգ չէ։ Քննությունը կես տարի տևեց, ես մարզվում էի, բայց ելույթ չէի ունենում»,– պարզաբանում է բռնցքամարտիկը և հավելում, որ ամեն մարզիչը ոչ մի բանում մեղավոր չէ։

«Այստեղ պետք է պատասխանատվության կանչել բժշկին և բռնցքամարտիկին։ Ինձ համար, որպես ինքնաքննադատող և բացառապես սեփական ուժերի վրա հույս դնող մարդու, ավելի հեշտ է մեղադրել ինքս ինձ, քան մարզիչին»,- վստահեցնում է մարզիկը։

Միշա Ալոյանը նվաճեց WBA International գոտին թեթևագույն քաշային կարգում

Ընտանիքի վերաբերյալ մարզիկի պատկերացումները ներկայացնում ենք առանց մեկնաբանությունների։ «Ունեմ մայր, հայր, եղբայր, որը մեկ տարի ինձնից մեծ է, իր ընտանիքի հետ միասին, իհարկե։ Կին, որդի։ Եվ պատահական չէ, որ սկսեցի մայրիկից, քանի որ կյանքը սկսվում է մայրիկից» ։

Հայաստանի մասին ևս Ալոյանը շատ հակիրճ է խոսում․ «Իմ հայրենիքն է, առաջին հայրենիքս։ Այնտեղ եմ ծնվել, մեծացել։ Այստեղ կարելի է երկար խոսել ընկերների և ծանոթների մասին, բայց, եթե անկեղծ, չէի ցանկանա որևէ մեկին առանձնացնել»։

Ալոյանը Հայաստանում

18 տարի անց ընկերոջ` Դավիթ Հայրապետյանի հետ, որը ևս բռնցքամարտիկ է և կրկին ճանաչված, այցելեց Հայաստան։ Զբոսնեցին, ընկերներին տեսակցեցին, համադասարանցուն հանդիպեցին։

«Այստեղ շուրջբոլորը յուրային են, բոլորը քեզ նման են։ Քեզ զգում ես, ինչպես տանը։ Երևանը շատ գեղեցիկ քաղաք է։ Շատ են գեղեցիկ հուշարձանները։ Նախկինում ես դա չէի նկատում։ Գիշերային Երևանը նույնպես շատ գեղեցիկ է։ Ես հիացած եմ», – ասում է Հայրապետյանը։

Ալոյանի խոսքով՝ իրենց ուղևորության պարտադիր մաս էր կազմում Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշարձան այցելելը։

«Մենք պետք է իմանանք մեր պատմությունը»,- եզրափակում է նա։

Միշան ճիշտ է մտածում։  Առավել ևս, որ նա Հայաստանի մարզային պատմության մի մասն է։  Սպասենք օլիմպիական ոսկուն, իսկ Օլիմպիադան ինչպես հայտարարեց ՄՕԿ–ը, պետք է կայանա՝ ի հեճուկս կովիդի։

64
թեգերը:
Դմիտրի Մեդվեդև, Բաքու, դոպինգ, մեդալ, հաղթանակ, բռնցքամարտիկ, բռնցքամարտ
Ըստ թեմայի
Ֆանտաստիկ «come back». «Արարատ-Արմենիան» գերկամային հաղթանակ տարավ
Հաղթանակներն են, որ նոր սխրանքների են կոչում սերունդներին. Սերժ Սարգսյանի շնորհավորանքը
Երբ միավորում է ընդհանուր հաղթանակը. նախկին ԽՍՀՄ երկրների զինծառայողները Մոսկվայում
Լևոն Արոնյանի հերթական հաղթանակը. հայ գրոսմայստերն ունի 9 միավոր և 5–րդ տեղում է
Ալեքսանդր Շիրվինդտ

Շիրվինդտի երևանյան արկածները, կամ ինչու հայտնի դերասանն այլևս սալորի օղի չի խմում

159
(Թարմացված է 22:03 26.09.2020)
Հայտնի դերասան Ալեքսանդր Շիրվինդտը «Մահախոսականին ընդառաջ» վերնագրով ինքնակենսագրական գիրք է գրել։ Sputnik Արմենիայի սյունակագիրը ներկայացնում է այդ գրքի` Հայաստանի հետ կապված հատվածները։

«Ուշադրություն։ Գիրքն անպարկեշտ բառեր է պարունակում», – զգուշացրել են Ալեքսանդր Շիրվինդտի` վերջերս լույս տեսած «Մահախոսականին ընդառաջ» վերնագրով հուշագրության հրատարակիչները։

«Ուշադրություն։ Գիրքը հետաքրքրաշարժ դրվագներ է պարունակում Ալեքսանդր Շիրվինդտի հայաստանյան այցի մասին», – Sputnik Արմենիայի ընթերցողներին է հայտնում մեր սյունակագիրը։

Խորհրդային Միության ամենաճանաչված արտիստներից մեկը Երևանը տեսել է այնպիսին, ինչպիսին այն կարող են հիշել միայն հնաբնակները։ Ես հիշում եմ։ Չեմ փորձի շատ հեռուներ գնալ, կպատմեմ միայն այն մասին, ինչի մասին պատմում է Շիրվինդտը` «Երևան» հյուրանոցի մասին։

Հիմա է, որ մեզ մոտ հյուրանոցների թիվն ավելի շատ է, քան հյուրերինը, իսկ 70-ականների վերջին կարգին հյուրանոց (եթե կարգին, ուրեմն «ինտուրիստական») միայն «Երևանն» էր, ուրիշ չկար։ Ալեքսանդր Անատոլևիչ Շիրվինդտին (այն ժամանակ` պարզապես Շուրիկ), առաջարկեցին Երևանում եղած լավագույնը, այն է` համանուն հյուրանոցը, որտեղ էլ նա հանգրվանեց։

Երևանը ձեզ համար Փարիզ չէ. ադամանդ ձայնով Այդինյանի վիրահատությունն ու հայրենադարձությունը

Վերևի հարկերում կասկածելի հարմարավետության համարներ էին, առաջինում` ռեստորան, շուրջբոլորը` միայն հայեր։ Քանի որ հայտնի դերասանին տպավորեց հենց ռեստորանը, մի քանի դիտարկում անենք այդ թեմայի վերաբերյալ։

Մեծ հաշվով (սպասարկում, ուտեստների որակ, սպասք) այն միջին կարգի ճաշարան էր, միայն մի տարբերությամբ` երեկոյան 8-ից հետո կենդանի երաժշտություն էր հնչում և կերած–խմածի հաշիվը (մեծ) համապատասխանում էր ռեստորանի կարգավիճակին։

Ճաշացանկի առումով էլ գերազանց չէր։ Վարունգ, լոլիկ, կանաչեղեն, պանիր, սելյոդկա` որպես նախուտեստ։ Ոչխարի խորոված, բեֆստրոգանով, ճուտ. այս ամենը որպես գլխավոր ուտեստներ` օղու, կոնյակի (մսի հետ կոնյակը սովորական երևույթ էր) կամ գինու հետ։ Կարելի էր նաև գարեջուր պատվիրել. քանի որ տեսականի չկար, միայն «Ժիգուլյովսկոյե» էին մատուցում։

Աղմուկ, աղաղակ, ծուխ, պարեր, բայց միայն մինչև երեկոյան 11-ը, դրանից հետո դուրս էին հրավիրում. դռները փակելու ժամն էր։

Այնպես ստացվեց, որ այդ օրը Շիրվինդտը ռեստորան եկավ 11-ից հետո, եկավ սոված, կանգնեց փակ դռների դիմաց, վախվխելով թակեց։ Հայտնվեց մատուցողուհին, արտիստին ճանաչեց, բացեց դուռը, սակայն զգուշացրեց. խոհանոց չկա, ուտելիք` ևս։

– Ընդհանրապե՞ս չկա, – հայավարի երկրորդ անգամ հարցրեց Շիրվինդտը։

– Ընդհանրապես, – հաստատեց մատուցողուհին։

Բայց... աղջիկը շարունակեց.

– Լավ, նստի՛ր, մի բան կմտածենք։

Մտածածը լիովին բավարարեց Շիրվինդին, այնքան, որ ուտելու ժամանակ բացված ախորժակը ինչ–որ թունդ բան պահանջեց, և նա, համարձակություն ձեռք բերելով, հարցրեց.

– Իսկ եթե օղի խնդրեմ, կարելի՞ է։

– Սալորի օղի կուզե՞ս, – հարցրեց մատուցողուհին` չխորանալով մանրուքների մեջ։

– Թանկագինս, ես այն պաշտում եմ, – ուրախացավ Շիրվինդտը։

Աղջկան գրկել և մեքենա վարել․ ինչ է հուշում ֆիննական փորձը, կամ ինչպես խուսափել վթարներից

Մատուցողուհին զարմանքով նայեց նրան, և րոպեներ անց գրաֆինն արդեն սեղանին էր։ Հետագա շարադրանքը ներկայացնում ենք արտիստի խոսքերով. «Խմում եմ։ «Սա սալորի օղի չէ», – ասում եմ։ – Նա վստահեցնում է. «Սալորի է»։ Եվ այդ պահին ես կռահում եմ, որ սալորի օղին ոչ թե սալորից է, այլ չխմած բաժակներից մեկի մեջ դատարկած օղիներից։ Այդ օրվանից ես սալորի օղի չեմ խմում»։ (Ռուսերեն բառախաղ է. սալորի օղին` «сливовица», իսկ «сливать из рюмок» արտահայտությունը` «թափել բաժակներից»)։

... Հասկանալի է, որ արտիստը սալորի օղու համար չէր Երևան եկել, այլ «Հայֆիլմում» նկարահանվելու։ Տքնաջան աշխատում էին առավոտյան 6-ից, 18 ժամ անընդմեջ, կիզիչ արևի տակ, լեռներում։ Նկարահանում էին այն ժամանակ մեծ ճանաչում ունեցող «Ատամնաբույժն արևելյան» ֆիլմ–օպերետի երկու սերիաները։ Եվ ի՞նչ։

«Ցավոք, ինձնից բացի, կարծում եմ, այն ոչ ոք չի տեսել։ Թեև ես էլ ամբողջությամբ չեմ տեսել», – խոստովանում է Շիրվինդտը։

Ցավալի է։ Թեկուզ այն պատճառով, որ ֆիլմի երաժշտությունը գրել է Գեորգի Գարանյանը, դերերը կատարել են Կարպ Խաչվանքյանը, Անահիտ Թոփչյանը, Իրակլի Կավսաձեն, էլ չենք խոսում Ալեքսանդր Շիրվինդտի մասին։ Բոլորը` աստղեր, թեև այն ժամանակ նման հասկացություն չկար։

Ինչի՞ մասին էր ֆիլմ–օպերետը, որը նույնիսկ Շիրվինդտը մինչև վերջ չէր դիտել։ Թափառնիկոս (Ալեքսանդր Շիրվինդտ) անունով ատամնաբույժը, շահադիտական նկատառումներից ելնելով, ամուսնանում է մեծահարուստ կնոջ հետ և անդադար հայտնվում տարատեսակ ծիծաղելի իրավիճակներում իր սիրային արկածների պատճառով։ Նրա դուստրը` Երանյակը, սիրահարված է Լևոն անունով աղքատ մի պատանու, սակայն հայրն ուզում է ամուսնացնել նրան ունևորի հետ, որին մեծ գումար է պարտք։ Թափառնիկոսի կինը որոշում է պատժել նրան և օգնել դստերը ամուսնանալ Լևոնի հետ։ Եվ դա նրան հաջողվում է։

... Շիրվինդտն ի վերջո կարողացավ ծանոթանալ Երևանին, ուր նա այցելում էր նաև այն տարիներին, երբ ռեստորաններն արդեն նորմալ էին գործում, սեղանին մատուցվում էր հայկական խոհանոցի լավագույն ուտեստները, բաժակների մեջ էլ լցվում էր այն, ինչ ուզում էր հաճախորդը, այդ թվում` անկրկնելի հայկական սալորի օղի։

Երևանի բնակֆոնդի պատմությունը, կամ ինչպե՞ս երևանցի աշխղեկը շահեց ապագա զոքանչի սիրտը

159
թեգերը:
Ալեքսանդր Շիրվինդտ, օղի, Երևան, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Ֆրունզիկի հետ ապրել նույն շենքում. ինչպիսին էր դերասանն իրական կյանքում
Սահմանամերձ Նորշենի միակ տերն ու տիրակալը Վահանդուխտ տատն է, կամ ինչո՞ւ է աղմկում գետը
Բրիտանական պարադոքս. ինչու հայը սկսեց անգլերեն խոսել գերմանական գերության մեջ
Անտոնիո Գուտերեշ

ՄԱԿ–ի գլխավոր քարտուղարը կոչ է անում դադարեցնել մարտերը

0
(Թարմացված է 23:25 27.09.2020)
Անտոնիո Գուտերեշը կոչ է անում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակներում անհապաղ վերսկսել առանց նախապայմանների երկխոսությունը։

ԵՐԵՎԱՆ, 27 սեպտեմբերի– Sputnik. ՄԱԿ–ի գլխավոր քարտուղարը չափազանց մտահոգված է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության գոտում շփման գծի երկայնքով ռազմական գործողությունների վերսկսմամբ: Այս մասին հայտարություն է տարածված ՄԱԿ–ի պաշտոնական կայքէջում։

Գլխավոր քարտուղարի մամուլի խոսնակի փոխանցմամբ` նա դատապարտում է ուժի գործադրումը և ցավում է մարդկային կորուստների համար։

«Գլխավոր քարտուղարը խստորեն կոչ է անում կողմերին անհապաղ դադարեցնել մարտերը, թուլացնել լարվածությունը և առանց հապաղելու վերադառնալ բանակցություններին: Նա կխոսի ինչպես Ադրբեջանի նախագահի, այնպես էլ Հայաստանի վարչապետի հետ»,– նշված է հաղորդագրության մեջ։

Գլխավոր քարտուղարը վերահաստատում է իր լիակատար աջակցությունը ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների կարևոր դերակատարմանը և հորդորում կողմերին սերտորեն համագործակցել նրանց հետ `առանց նախապայմանների երկխոսության հրատապ վերսկսման համար:

Հիշեցնենք, որ սեպտեմբերի 27–ի վաղ առավոտյան Ադրբեջանը լայնածավալ ռազմական հարձակում է սկսել արցախա–ադրբեջանական սահմանի ողջ երկայնքով:

11 միավոր զրահատեխնիկա, այդ թվում՝ ՀՄՄ-3. հայկական կողմն առգրավել է հակառակորդի տեխնիկան

Ըստ վերջին տեղեկությունների` ադրբեջանական զինուժը կորցրել է 3 ուղղաթիռ, 21 անօդաչու թռչող սարք, 30 տանկ և ՀՄՄ։

Հայտնի է, որ հակառակորդի կրակոցների հետևանքով քաղաքացիական բնակչությունից Մարտունիում մեկ կին և մեկ երեխա են զոհվել։ Զոհվել են նաև 16 զինծառայողներ։ Հայկական կողմը 100–ից ավելի վիրովոր ունի։ Արցախում և Հայաստանում ռազմական դրություն և համատարած զորահավաք է հայտարարվել։

 

0
թեգերը:
Ադրբեջան, ԵԱՀԿ Մինսկի Խումբ, Արցախ, Ղարաբաղյան հակամարտություն, Լեռնային Ղարաբաղ, Հայաստան, Միավորված ազգերի կազմակերպություն (ՄԱԿ), Անտոնիո Գուտերեշ
թեմա:
Ադրբեջանական ագրեսիա Արցախում. 2020