ԱՄՆ, արխիվային լուսանկար

Մի ասացվածքի «հետքերով». Աստված ստեղծել է մարդկանց, իսկ ատրճանակը նրանց հավասար է դարձրել

187
(Թարմացված է 21:36 31.08.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք: Արդեն կարծես սովորական են դարձել Ամերիկայից ստացվող լուրերը, որ հասարակական վայրերում կրակոցներ են հնչել, անմեղ զոհեր կան: Ինչո՞ւ են կրակում։ Շատ պարզ պատճառով՝ որովհետև ամերիկացիները զենք ունեն։
Ամերիկայում այսպիսի մի ասացվածք կա՝ Աստված ստեղծել է մարդկանց, իսկ ատրճանակը նրանց հավասար է դարձրել

Մարդկանց ձեռքին Ամերիկայում կա մոտ 300 միլիոն միավոր անձնական զենք, այսինքն` կարելի է ասել՝ որքան բնակչություն կա, գրեթե այնքան էլ զենք կա:

Ավելին ասեմ՝ Ջորջիա նահանգում կա մի քաղաք՝ Քենսոու, որտեղ զենք ունենալը պարտադիր է: Ինչի՞ համար է զենքը: «Գլոբ էնդ մեյլ» թերթի թղթակիցը հենց այդ հարցն է ուղղել քաղաքի բնակիչներից մեկին, որն, ի դեպ, պատմաբան է, այսինքն` մտավորական: Հարցրել է. «Որսի եք գնո՞ւմ»: «Ոչ»։ «Ժամանակ առ ժամանակ գնում եք անտառ և դատարկ շշերին եք կրակում հմտությունը չկորցնելո՞ւ համար»։ «էլի ոչ»։ «Այդ դեպքում ո՞ւմից եք պաշտպանվում այդ զենքով»: Լսեք պատասխանը. շատ հետաքրքիր է: «Զենք եմ պահում, որ պաշտպանվեմ քեզ նման լիբերալներից, որոնք ուզում են զրկել ինձ զենք կրելու իմ սահմանադրական իրավունքից»: Համաձայնեք` շատ խորհրդանշական պատասխան է: Հենց սա է անձնական զենք պահելու ջատագովների ամենագլխավոր փաստարկներից մեկը:

Պաղեստինցիների առևանգած օդանավը. ինչպես Նեթանյահուի եղբայրը կյանքի գնով փրկեց 103 հրեայի

1791 թվականին Սահմանադրությունում հատուկ լրացում է կատարվել, որով ամրագրվել է զենք պահելու իրավունքը, և եթե դուք հիմա ուզում եք ինձանից խլել այդ զենքը, շատ կոպիտ սահմանադրական խախտում եք անում:
Սրա հակափաստարկն էլ, իհարկե, կա՝ լավ, ունեցիր այդ զենքը, բայց պահիր ապահով մի տեղում, փակի տակ: Ամերիկացին հակադարձում է՝ եթե պիտի հրացանս տանեմ խորդանոցում պահեմ ու կողպեք կախեմ, էլ ինչիս է պետք: Գողը որ մտավ մեր տուն, մինչև գնամ խորդանոցի դուռը բացեմ, հրացանս բերեմ, ունեցած-չունեցածս կկողոպտի, կգնա: Հրացանը պետք է միշտ մահճակալիս մոտ լինի:

Հարց է ծագում՝ արդյոք մահճակալի մոտ զենքը պահելն օգնո՞ւմ է:

Զուտ վիճակագրական տվյալներ: 2007-ից մինչև 2011 թվականը Ամերիկայում տարեկան տեղի է ունեցել բռնության 6 միլիոն դեպք: Զոհը չի կարողացել իր զենքն օգտագործել 99 ամբողջ 2 տասնորդական տոկոս դեպքերում: Այսինքն՝ բառի բուն իմաստով, ինչպես ժողովուրդն է ասում, զենքն օգնել է հազարից մեկ կամ հազարից երկուս: Ավելին, Ատլանտայում ուսումնասիրվել է մոտ 200 դեպք, երբ հանցագործը ներխուժել է ինչ-որ մեկի տուն: Պարզվել է, որ երկու անգամ ավելի հաճախ ներխուժողը կարողացել է տիրանալ տանը պահվող զենքին, քան զոհին հաջողվել է օգտագործել այդ զենքը: Հասկանո՞ւմ եք, չէ՞՝ ես չեմ հասցրել ձեռքս գցել մահճակալիս կողքին դրված հրացանին, գողն է այն վերցրել և ուղղել ինձ վրա:

Ամենահին անունն ունեցող երկիրը, կամ Լիբանանի վարչապետի անկեղծ և տարօրինակ հայտարարությունը

Ամենահետաքրքիրն այն է, որ ամերիկացիները համառորեն չեն ուզում ընդունել այլ երկրների փորձը: Իսկ այդպիսի փորձ կա: Միայն Ավստրալիայի օրինակը բերեմ: 1996 թվականին Թասմանիա կղզում՝ Փորթ-Արթուրում, զանգվածային սպանություն տեղի ունեցավ, զոհվեց 35 մարդ, վիրավորվեց 32-ը: Ու դրանից անմիջապես հետո կառավարությունը շատ կտրուկ միջոցների դիմեց, արգելեց զենք պահելը, բնակիչներից հավաքեց մոտ 600 հազար միավոր տարբեր տեսակի զենք ու ոչնչացրեց:

Հեշտ չէր, այնտեղ էլ լուրջ դիմադրություն կար: Բավական է ասել, որ այն ժամանակվա վարչապետ Ջոն Հովարդը, երբ ամբիոնից հրապարակավ հայտարարում էր արգելքի մասին, զրահաբաճկոնով էր: Մտավախություն կար, որ կկրակեն: Բայց այդ օրվանից իրադրությունը երկրում կտրուկ բարելավվեց, Ավստրալիան դարձավ աշխարհի ամենաանվտանգ պետությունից մեկը:

Ճիշտ է, Ավստրալիայում շատ ավելի հեշտ էր: Այնտեղ Սահմանադրություն փոխելու կարիք չկար, և ամենագլխավորը՝ գոյություն չուներ Անձնական զենք արտադրողների ընկերակցություն: Իսկ Ամերիկայում կա և հսկայական լոբբիստական աշխատանք է իրականացնում, որովհետև հսկայական եկամուտ ունի՝ 17 միլիարդ դոլար: Ամեն ընտրություններում էլ ֆինանսապես սատարում է այն թեկնածուներին, որոնք հանդես են գալիս զենքի արգելման դեմ: Իհարկե, եթե ես զենք պահելու մոլի կողմնակից եմ, ինձ միջազգային փորձն էլ չի համոզի: Կասեմ` բա այդ ինչպե՞ս եղավ, որ Նորվեգիայում, որտեղ խստագույն կանոններ են գործում, Անդերս Բրեյվիկը մոտ 80 մարդ սպանեց:
Գիտեք՝ Ամերիկայում այսպիսի մի ասացվածք կա՝ Աստված ստեղծել է մարդկանց, իսկ ատրճանակը նրանց հավասար է դարձրել: Միգուցե օրիգինալ է հնչում, բայց, համաձայնեք` եթե մի փոքր ավելի խորը մտածենք՝ ի՞նչն է հավասար. ընդամենը սպանվելու շանսերը:

Համավարակը և իշխանափոխությունը․ մինչև տարեվերջ ո՞ր պետության իշխանությունները կլքեն աթոռը

187
թեգերը:
ատրճանակ, Զենք, ԱՄՆ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (231)
Ըստ թեմայի
Աշխարհը միջուկային պատերազմից փրկած Պետրովը կյանքի վերջին տարիներին պահակ էր աշխատում
Պանամական փաստաթղթերը, 5000 դոլարանոց հարսնացուներն ու Հայաստանը. «դըմփ–դըմփ–հու»
Արձակուրդներն ավարտվում են. սկսվում է ճանաչված ՀՀ-ի և չճանաչված Արցախի անկախության ամիսը
Հայերի տիեզերական հրթիռը. իրական պատմություն
Բայդենը շահեկան դիրքում է. կհաջողվի՞ Թրամփին վերընտրվել ԱՄՆ նախագահի պաշտոնում
Անձնագիր, արխիվային լուսանկար

Ինչպիսին էր կյանքն առանց անձնագրերի, կամ պատմությունը «եթե»-ներ չի ճանաչում

154
(Թարմացված է 10:35 24.09.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Եթե հիմա մի հարցադրում անեմ՝ արդյո՞ք աշխարհը կարող է լինել առանց անձնագրերի, ինձ պարզապես կհոշոտեն՝ բայց ինչպես կարող է մարդը չունենալ անձը հաստատող հիմնարար փաստաթուղթ։
Չլինեին համաշխարհային պատերազմները` անձնագրեր էլ չէին լինի

Այդ ժամանակ երկրորդ հարցադրումը՝ իսկ չէ՞ որ ժամանակին անձնագրեր ընդհանրապես գոյություն չունեին ու ոչ մի սարսափելի բան էլ չէր կատարվում, աշխարհը չէր քանդվում։ Ասեմ ավելին՝ դեռ 30 տարի առաջ՝ 1990 թվականին, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների բնակչության գիտե՞ք՝ քանի տոկոսն անձնագիր ուներ։ Չեք հավատա, բայց ընդամենը 4 տոկոսը։ Հիմա էլ ամերիկացիների մոտ կեսն անձնագիր չունի։ Որովհետև, եթե արտասահման չես մեկնում, անձնագիրը քեզ ընդհանրապես պետք չի։ Անձը հաստատող փաստաթուղթ կարող է լինել վարորդական իրավունքը։

​Բա ինչպես եղավ, որ այսպես եղավ։ Իրականում սկզբում բոլորովին այնպես չէր, ինչպես հիմա, երբ օտար երկիր ժամանելիս անձնագիրը սահմանապահին մեկնում ես ու սրտատրոփ սպասում՝ հո ինչ-որ թերություն չի գտնի ու ասի՝ Ձեր փաստաթղթի ժամկետը մի ամսից լրանում է, իրավունք չունեք մտնել մեր երկիր։ Ընդհակառակը՝ այն ժամանակ, երբ սկսեցին շրջանառվել առաջին անձնագրերը, դրանք արտոնություն էին, որը տրամադրվում էր ընտրյալներին և նշանակում էր մի բան՝ այդ փաստաթուղթը ցույց տվողին հանկարծ չխոչընդոտեք, այլ ամեն կերպ աջակցեք, նա կարևոր մարդ է, որը կապեր ունի վերևներում՝ դրա համար էլ կարողացել է անձնագիր ձեռք բերել։

Հետո անձնագրերը սկսեցին տարածում ստանալ և դարձան սոցիալական և տնտեսական ճնշում բանեցնելու միջոց։ Ֆրանսիայում, օրինակ, արդեն անձնագիր էր պահանջվում նույնիսկ մի քաղաքից մյուսը գնալու համար։ Չունեիր անձնագիր՝ չէիր կարող ազատ տեղաշարժվել։ Այսինքն՝ անձնագիրը զսպող, խանգարող հանգամանքի վերածվեց։ Եվ Ֆրանսիայի կայսր Նապոլեոն երրորդն, ի վերջո, անձնագիրն անվանեց «դեսպոտիկ գյուտ» ու 1860 թվականին վերացրեց անձնագրային համակարգն ընդհանրապես։ Այլ երկրներում էլ սկսեցին նույնն անել, կամ առնվազն չէին պահպանում սահմանված կանոնները։

Ինչպես ենք ավելացնելու Հայաստանի բնակչությունը, երբ ամբողջ աշխարհում հակառակ միտումն է

Նախանցած դարի վերջին՝ 1890-ական թվականներին, դուք կարող էիք հանգիստ մտնել Ամերիկա՝ առանց անձնագրի։ Հարավային Ամերիկայի որոշ երկրներ նույնիսկ իրենց սահմանադրություններում ամրագրեցին, որ քաղաքացին պարտավոր չէ անձնագիր ունենալ ազատ տեղաշարժվելու համար։ Եվ այնպես ստացվեց, որ քսաներորդ դարի սկզբին աշխարհում ընդամենը հատուկենտ երկրներ էին անձնագիր պահանջում սահմանին։ Դրանց թիվը կարելի էր մատների վրա հաշվել։ Մի պահ թվաց, թե անձնագրերն ուր որ է ընդհանրապես կվերանան աշխարհի երեսից։ Բա ինչու այդպես չեղավ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատճառով։

Սկսվեցին կռիվները, սպառնալիքի տակ հայտնվեց պետությունների անվտանգությունը, իշխանությունները սկսեցին լրացուցիչ միջոցներ ձեռնարկել իրենց անվտանգությունը պաշտպանելու համար, սահմանները, բնականաբար, փակվեցին և առանց անձնագրերի աշխարհի հեռանկարը պարզապես վերացավ հաշված տարիների ընթացքում։ Իսկ երբ պատերազմը վերջապես ավարտվեց, վերահսկողության խիստ միջոցները պահպանվեցին։

​Ուղիղ հարյուր տարի առաջ՝ 1920 թվականին, Ազգերի նորաստեղծ լիգան համաժողով հրավիրեց, որը նվիրված էր անձնագրային համակարգին։ Եվ, փաստորեն հենց այն ժամանակ որոշվեց, որ բոլոր պետությունների անձնագրերը պետք է ունենան որոշակի ընդհանուր չափանիշներ՝ չափսը՝ 15,5 սանտիմետրը 10,5-ի վրա, էջերի թիվը՝ 32, շապիկը՝ ստվարաթղթե, լուսանկարն էլ՝ պարտադիր։

​Մնացած մանրամասներն ամեն պետություն ինքն է որոշում։ Մենք, օրինակ, անկախության առաջին տարիներին աննախադեպ բան արեցինք, որն արտերկրում ուղղակի անկեղծ ծիծաղ էր առաջացնում, մտցրեցինք այսպես կոչված՝ դրսի վիզան։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ անձնագրում գրված է, որ այն վավեր է, ասենք՝ մինչև 2020 թվականը, բայց կա կնիք, որն ասում է՝ ոչ, դրսում սա վավեր է ընդամենը մինչև 2017 թվականը։ Անհեթեթության գագաթնակետ։ Ու պատկերացրեք՝ սա մենք արել էինք պետական մակարդակով։ Ինչևէ՝ եթե չլինեին համաշխարհային պատերազմները, միգուցե այսօր չլիներ նաև անձնագրային համակարգը։ Բայց պատմությունը, ինչպես հայտնի է, «եթե»-ներ չի ճանաչում։

Ինչպես Ռուսաստանը երկուսուկես դար առաջ նպաստեց ամերիկացիների անկախացմանը

154
թեգերը:
Վիզա, ԱՄՆ, անձնագիր, Պատերազմ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (231)
Ըստ թեմայի
Ինչո՞ւ ենք թեյավճար թողնում, կամ ո՞ր երկրի մատուցողն է վազում փող թողած հաճախորդի հետևից
«Եթե չկարողանամ ուղեղիս գործունեությունը խթանող հաբեր գնել, հիմար էլ կմնա՞մ». Դուլյան
Ինքներդ ձեզ այդքան լուրջ մի ընդունեք. էլ ինչ խորհուրդ են տվել բրիտանացիները
Ցանկանում եք ճշմարտությո՞ւնն իմանալ՝ գնացեք Բարբադոս
Սրճարան

Ինչո՞ւ ենք թեյավճար թողնում, կամ ո՞ր երկրի մատուցողն է վազում փող թողած հաճախորդի հետևից

2907
(Թարմացված է 21:27 22.09.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Աշխարհի երևի թե ամենաբարդ հարցերից մեկը սա է՝ որքան թեյավճար թողնեմ և եթե չթողնեմ ընդհանրապես, ինչ կկատարվի։
Ինչու ենք թեյավճար թողնում

Ճիշտն ասած, եթե թեյավճար թողնում ես, միևնույնն է, էլի կարող են անհարմար իրադրություններ առաջանալ։ Ձեզ կարող են պարզապես հասկացնել, որ ողորմության կարիք չունեն։ Իհարկե, դա միայն արտառոց դեպքերում է պատահում։

Հիշո՞ւմ եք «Միմինո» կինոնկարի այն դրվագը, երբ գլխավոր հերոսը գրեթե առանց փողի է մնում օդակայանում, մոտենում է բուֆետի աշխատակցուհուն, սկզբից հարցնում է, թե սուրճն ինչ արժե, տեսնում է, որ թանկ է, թեյ է վերցնում, բայց մեկ է` ուզում է ցույց տալ, թե, ինչպես ասում են, աղա տղա է, ասում է՝ մանրը պետք չէ, բայց աշխատակցուհին էլ պատասխանում է՝ ինձ էլ պետք չէ, այսինքն հասկացնում է՝ տղա ջան, փող չունես, էլ քեզ հարուստի տեղ մի դիր։

Հետաքրքիր է, որ Միմինոն ցանկանում էր թեյավճար թողնել հենց թեյ վերցնելուց հետո։ Իրականում թեյավճար բառը, բնականաբար, հենց թեյի հետ կապ ունի, բայց պատմությունն այսպիսին է։ Թեյավճարի հետ կապված մեր բոլոր դժվարություններում պիտի մեղադրենք անգլիացիներին, որովհետև հենց Անգլիայից է գալիս այդ երևույթը։ Հայտնի է, որ անգլիացիները սիրում են թեյ խմել։ Թեյախմության այդ ավանդույթը ծագել է 16-րդ դարում, այն ժամանակ եթե դուք մեկի տուն հյուր էիք գնում, և հնդկական թեյն ըմբոշխնելու գործընթացը տևում էր մինչև ուշ գիշեր, կարող էիք մնալ տանտիրոջ տանը, բայց հետո որոշակի գումար թողնել նրա ծառաներին, որոնք ձեր մասին հոգ էին տարել։ Հենց այդպես էլ առաջացել է թեյավճարը։

Ինքներդ ձեզ այդքան լուրջ մի ընդունեք. էլ ինչ խորհուրդ են տվել բրիտանացիները

Իսկ ինչո՞ւ ենք մենք լրացուցիչ գումար թողնում այն դեպքում, երբ մեզ որևէ լրացուցիչ ծառայություն չեն մատուցել կամ մատուցել են, բայց դա նշված է այն հաշվի մեջ, որն արդեն վճարել ենք։ Եթե ուզում ենք շնորհակալություն հայտնել մատուցողին, ապա ինչու միայն նրան։ Եթե ինձ դուր է եկել տվյալ ռեստորանի կերակուրը, իսկ մարդը սովորաբար ռեստորան է գնում հենց ուտելիքն ըմբոշխնելու համար, ապա ինչու շնորհակալություն չեմ հայտնում խոհարարին, որը պատրաստել էր տապակած ձուկը, որն ինձ այդքան դուր էր եկել։

Ճիշտ է, ծանոթ մատուցողներից մեկի վկայությամբ՝ միշտ չէ, որ թեյավճարը հենց մատուցողին է բաժին հասնում, կան սրճարաններ և ռեստորաններ, որտեղ այդ թեյավճարը բաժանվում է բոլոր աշխատողների միջև, բայց եթե ես թեյավճարը թողել եմ հենց այն պատճառով, որ հիացած եմ մատուցողի գերազանց աշխատանքով, ես հո նրան չեմ հարցնում՝ այս ամբողջ փողը ձե՞զ է մնալու, թե՞ բաժանելու եք։ Եվ այնուամենայնիվ այն քաղաքում, որտեղ մարդը մշտապես է ապրում, թեյավճարի հարցն առանձնապես խնդիր չէ, որովհետև բոլորս էլ ի վերջո գիտենք, թե մեզանից ինչ է ակնկալվում։ Շատ ավելի բարդ է հարցը արտասահմանում։ Որովհետև չգիտես՝ տվյալ երկրում ինչ է ընդունված, ինչպիսին են, այսպես ասենք, թեյավճարային ավանդույթները։ Իսկ դրանք տարբեր երկրներում լրիվ տարբեր են։

«Դուք էլ դա կարող էիք, բայց ես արեցի»․ կոլումբոսյան ձվի առեղծվածը

Պատկերացրեք՝ նույնիսկ ԲիԲիՍի-ն էր անդրադարձել այս նուրբ հարցին։ Բրիտանական այս լրատվամիջոցի վկայությամբ՝ Միացյալ Նահանգներում թեյավճարի ընդունված չափն ամենամեծն է՝ այնտեղ մարդիկ մատուցողին թողնում են հաշվում նշված գումարի 15-ից 25 տոկոսը։ Բրազիլիայում՝ 10 տոկոսը, Շվեդիայում՝ 5-ից 10 տոկոսը։ Իսկ Արևելքում ավանդույթները շատ են տարբերվում։ Ճապոնիայում թեյավճար ընդհանրապես չեն վճարում, և եթե դուք սեղանին մանր թողնեք, շատ հնարավոր է՝ մատուցողուհին ձեր հետևից վազի և ասի. «Պարոն, դուք սեղանին փող եք մոռացել»։

Բայց վերադառնանք գլխավոր հարցին՝ ինչո՞ւ ենք մենք թեյավճար թողնում։ Պատճառները տարբեր են։ Ոմանց համար դա, այսպես ասենք, սեփական սոցիալական կարգավիճակի հաստատման հարց է։ Այսինքն՝ մոտավորապես Միմինոյի հերոսի նման՝ թեկուզ փող էլ չունենամ, թեկուզ ընդամենը մի բաժակ թեյ պատվիրեմ, միևնույնն է, պետք է ապացուցեմ, որ առատաձեռն մարդ եմ, ժլատություն չեմ անում, նույնիսկ երբ նեղն եմ ընկնում։ Բայց կան նաև այլ դրդապատճառներ՝ փող եմ տալիս, որովհետև համոզված եմ, որ մատուցողի աշխատանքը ցածր է վարձատրվում, ուզում եմ ինչ-որ չափով օգնել։ Երևանում միգուցե այս տրամաբանությունը ճիշտ է, բայց դրսում չխաբվեք։ Գիտե՞ք, օրինակ, թե որքան է ստանում սովորական միջին մատուցողը նյույորքյան ռեստորանում՝ ժամում մոտավորապես 30 դոլար։ Կասկածում եմ, որ ողջ Հայաստանում շատ մարդ կգտնվի, որն այդպիսի աշխատավարձ ստանա։

Ի՞նչ է երջանկությունը, այն կա՞, թե՞ չկա, կամ ինչի՞ է ձգտում մարդկությունը

2907
թեգերը:
մատուցող, սրճարան, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (231)
Ըստ թեմայի
Նույնիսկ ձախողման դեպքում երբեք չի կարելի հուսահատվել
Սալեմի վհուկները. ինչպես մարդկանց մահապատժի ենթարկեցին աղջիկների պատճառով
Ինչպես պայթեցվեց «ռումբերի ռումբը», բայց հաղթեց մարդկության ինքնապահպանման բնազդը 
Ուսանող

Քվոտաների հատկացում` ՌԴ–ում սովորելու համար. տեղերն ավելի շատ կլինեն, համակարգը կբարեփոխվի

0
(Թարմացված է 19:23 24.09.2020)
«Ռոսսոտրուդնիչեստվոյի» ղեկավար Եվգենի Պրիմակովը կարծում է, որ ռուսական բուհերում դիմորդներին անվճար տեղեր տրամադրելու ձևաչափը բարեփոխման կարիք ունի։

ԵՐԵՎԱՆ, 24 սեպտեմբերի – Sputnik, Ալեքսեյ Ստեֆանով. ՌԴ Պետդումայի պատգամավոր Եվգենի Պրիմակովն այս տարվա հունիսի վերջին «Ռոսսոտրուդնիչեստվոյի» ղեկավար նշանակվեց և անմիջապես լուրջ փոփոխություններ խոստացավ ռուսական գործակալության գործունեության հարցում։ Նորանշանակ ղեկավարը որպես ցավոտ թեմա առանձնացրեց օտարերկրյա քաղաքացիների համար ռուսական բուհերում սովորելու քվոտաների տրամադրման համակարգը։

«Քվոտաների թիվը կավելանա, նախագահը (ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը. խմբ.) ասել է, որ դրանք ավելի շատ կլինեն։ 2023 թվականին պետք է կրկնակի ավելանան։ Սակայն մենք կրթության նախարարության և Պետդումայի գործընկերների հետ քննարկում ենք, որ քվոտաների պատմությունն այդքան էլ արդյունավետ չէ», – Sputnik գործակալությանն ասաց «Ռոսսոտրուդնիչեստվոյի» ղեկավար Եվգենի Պրիմակովը։

Նա բերեց Բելառուսի օրինակը, որին մեծ թվով բյուջետային տեղեր էին հատկացվել բուհերում, բայց Ռուսաստանը հազիվ թե ոտք գցի նույնիսկ Լեհաստանի հետ։

«Լեհերը ոչ միայն սովորելու հնարավորություն են ընձեռում, այլև ուսանողների համար որոշակի կրթաթոշակներ, դրամաշնորհներ են հատկացնում։ Նրանց հետ մրցելը դժվար է, եթե մենք երեխաներին առաջարկում ենք պարզապես գալ և սովորել։ Պետք է կատարելագործել համակարգը, որպեսզի որոշակի պահի գոնե այդ քվոտաների մի մասում դրամաշնորհների և կրթաթոշակների բաղադրիչ հայտնվի։ Որպեսզի ոչ միայն ասենք` եկեք և սովորեք, այլ ահա ձեզ տոմս, որ տեղ հասնեք, ահա ձեզ հնարավորություն վճարելու բնակարանի կամ հանրակացարանի համար», – նշեց Պրիմակովը։

«Ռոսսոտրուդնիչեստվոն» «թվային առաջխաղացում» է սկսել․ կազմակերպության նոր ձևաչափերը

«Ռոսսոտրուդնիչեստվոն» շահագրգռված է, որ օտարերկրյա ուսանողները, Ռուսաստան գալով, դառնան բարձրակարգ մասնագետներ, իրենց ոլորտում բարձրակարգ փորձագետներ, իսկ սովորելուց հետո վերադառնան տուն, լավ աշխատանք գտնեն։ Բայց այսօրվա համակարգի պարագայում այդ ծրագրերը կյանքի կոչելը հաճախ չի հաջողվում։

«Կան երեխաներ, որոնք Ռուսաստան են գալիս ու ծանր հանգամանքներում են հայտնվում, նրանք ստիպված սկսում են աշխատել որպես տաքսու վարորդներ, փողոց են ավլում։ Դա սխալ է նույնիսկ այդ երեխաների կրթության համար մեր բյուջետային միջոցները ծախսելու տեսանկյունից», – պարզաբանեց «Ռոսսոտրուդնիչեստվոյի» ղեկավարը։

Նրա խոսքով` քվոտաների տրամադրման համակարգի բարեփոխման հստակ ծրագրեր դեռ չկան, «ծրագիր ասվածը քիչ թե շատ հստակ բան է», իսկ խնդիրը դեռ նոր է քննարկվում։ Պրիմակովը համոզված է, որ առանց բարեփոխումների խնդիրը չի լուծվի։

Օտարերկրյա ուսանողների համար բյուջետային տեղերը 15-ից մինչև 30 հազար ավելացնելու հարցը Պետդումայում քննարկվել է 2020 թվականի սկզբին։ Այն ժամանակ ԱՊՀ գործերով, եվրասիական ինտեգրման և հայրենակիցների հետ կապերի կոմիտեի նախագահ Լեոնիդ Կալաշնիկովը նշեց, որ 15 հազար տեղը չի համապատասխանում Ռուսաստանի միջազգային դերին ու մարդասիրական ուժին։ Եվ նույնպես բերեց Լեհաստանի օրինակը, որը միայն Բելառուսի քաղաքացիների համար 10 հազար բյուջետային տեղ է հատկացնում, և Ռումինիայի, որը ամեն տարի անվճար ուսում է տալիս Մոլդովայի 5 հազար քաղաքացու։ Այն դեպքում, երբ Ռուսաստանում սովորելու համար օտարերկրացիներից մոտավորապես 100 հազար հայտ է ստացվում։ Արդյունքում կրթության նախարարությունը ծրագրում է օտարերկրյա ուսանողների համար քվոտաների թիվը հասցնել 30 հազարի։

Անորոշություն ցնցումներից հետո. ՀՊՏՀ–ում ժամանակը կանգ է առել

0
թեգերը:
Եվգենի Պրիմակով, դիմորդ, բուհ, Ռուսաստան
Ըստ թեմայի
«Թումո» կենտրոնում նոր ծրագրեր են իրականացվելու. ծրագրավորում կսովորեն նաև մեծահասակները
«Այդ մոնստրը ի սկզբանե մեռելածին էր». Աշոտյանը շնորհակալ է Նիկոլ Փաշինյանին
Բուհ–աշխատաշուկա կապի տեմպերը մտահոգիչ են. ինչ է ցույց տալիս ուսումնասիրությունը