Встреча Татевик Киракосян и Четин Йылмаз в Ереване

Որպես քուրդ ապրած հայն ու նրա սասունցի ազգականները. հանդիպում 100 տարի անց

2163
(Թարմացված է 09:05 31.08.2020)
Արևմտյան Հայաստան յուրաքանչյուր այցիս ժամանակ հանդիպում են հայեր, որոնք պատմելով իրենց ծագման մասին՝ խնդրում են գտնել ազգականներին, որոնց նախնիները Հայոց ցեղասպանության ժամանակ լքել են ծննդավայրը։

Նախորդ դարսկզբին թուրքական հարձակումների ժամանակ ծնողը կորցրել է զավակին, եղբայրը՝ քրոջը, խեղվել են ճակատագրեր։ Բախտի բերմամբ ողջ մնացածները մինչև վերջին շունչը պահել են հարազատներին գտնելու հույսը՝ դա փոխանցելով նաև իրենց հետնորդներին։

Մի օր բոլորս վերադառնալու ենք. ծպտյալ հայերն ու Արմեն Բաքըրջըօղլուի հայկական ընտանիքը

2015-ի գարնանը Երևանում ինձ հետ հանդիպելու ցանկություն հայտնեց Չեթին Յըլմազ անունով մի մարդ։ Հայաստան էր եկել Թուրքիայից։ Խոստովանեց, որ հայկական ծագում ունի, թեև կրում է քրդական անուն և ազգանուն։ 1915-ին Չեթինի պապը եղել է 5 տարեկան, և Սասունի քրդական զինված խմբավորումներից մեկի ղեկավարը ծնողներից խլել է երեխային՝ միայն այդկերպ թույլ տալով անվնաս հեռանալ։

Совершеннолетний Артин
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Արթինը

Չեթինը գիտեր, որ Արթին անունը կրած 5-ամյա երեխայի մայրը և եղբայրները հեռացել են Սասունից, իսկ թե ուր են հասել ու ինչ ճակատագիր են ունեցել, ոչ ոք իմանալ չի կարողացել։ Արթինը մեծացել է, ընտանիք կազմել ու զավակներին խնդրել անպայման գտնել իրենց ազգականներին՝ խոստովանելով, որ մանկությունն անցել է մայրիկին նորից տեսնելու կարոտով։ 1980-ականներին մահացել է Արթինը, վերջերս մահացել են նաև նրա զավակները՝ ազգականներին գտնելու պատգամը փոխանցելով թոռներին։

Артин с матерью
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Արթինի մայրը` Հազրոն, որդու հետ

Ենթադրելով, որ Արևելյան Հայաստանում սասունցիները հիմնականում կուտակվել են Թալինի տարածաշրջանում, փորձեցինք հենց այնտեղից սկսել որոնումները։ Որոնման տրամաբանությունը արդյունք տվեց։

Ինչպես սասունցի Բեհչեթը դարձավ Կարոտ․ Արևմտյան Հայաստանում ապրող ու աշխատող հայ լրագրողը

Հենց Թալինի գյուղերից մեկում է Հայոց ցեղասպանության տարիներին հաստատվել հայկական գաղթական այդ ընտանիքը՝ տեղ հասնելով տան անդամների շատ փոքր մասի հետ միայն։ Հետո այդ փոքր մասի հետնորդներն էլ արտագաղթել են՝ ապրում են Ռուսաստանում։ Հաջողվեց գտնել նաև նրանց, և 100 տարվա բաժանումից հետո կազմակերպել երկու եղբոր թոռների հանդիպումը։

Татевик Киракосян и Четин Йылмаз у дома предков в Сасуне
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Չեթին Յըլմազն ու Տաթևիկ Կիրակոսյանը

Տաթևիկ Կիրակոսյանը 1990-ականների սկզբից բնակվում է Մոսկվայում։ Երևան վերադարձել է հեռախոսազանգով լսած անակնկալ նորության պատճառով։ Ասում է՝ գտնելով Չեթինին, ասես թոթափվեց նախնիներից մնացած տառապանքն ու ցավը։

«Մենք գիտեինք, որ Արևմտյան Հայաստանում ազգականներ են մնացել, երկար տարիներ փնտրում էինք նրանց։ Եվ վերջապես մի անգամ հույսի դուռը բացվեց։ Իմ հորեղբայր Արթինը կենդանի է մնացել։ Նա ապրել է որպես քուրդ, բայց նրա ու թողած սերունդների հայկական արմատներն այնքան խորն են, որ դրանք բարձրացնելու կամքն ու ուժն ավելի մեծ են»,–ասաց Տաթևիկը։

Նրա և Չեթինի հետ մեկնում ենք Արևմտյան Հայաստան՝ Սասուն։ Այնտեղ ոչ միայն Տաթևիկի նախնիների տունն ու ունեցվածքն է պահպանվել, այլ ավելին. Արթինի հետնորդները կարողացել են ստեղծել նորը։

Татевик Киракосян и Четин Йылмаз в селе предков в Сасуне
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Չեթին Յըլմազն ու Տաթևիկ Կիրակոսյանը

«100 տարվա պատմությունը վերապրեցի, իմ նախնիների կարոտը, ցավը։ Էրթանք մե օր, տենանք մըր էրգիր, ախ, մըր էրգիր։ Ինձ համար Սասունը դարձել էր մի տեսակ ոչ երկրային։ Համարում էի, որ Սասունը երբևէ չեմ տեսնի, բայց ահա ես եկա։ Իմ նախնիներ, ես վերադարձա ձեր գիրկը, ավելին՝ իմ կորած ազգականների մոտ։ Ես աշխարհի ամենաերջանիկ մարդն եմ»,-արցունքն աչքերին՝ իր խոհերն է կիսում Տաթևիկը։

Ինչպես Ուդի Երվանդը ԱՄՆ-ից վերադարձավ ու սկսեց հայկական երգը տարածել Արևմտյան Հայաստանում

100 տարվա բաժանումից հետո վերամիավորված ազգականները վերջապես հասնում են այն գյուղը, որտեղ բաժանվել են ընտանիքի տարբեր անդամների ճանապարհները։

Татевик Киракосян и Четин Йылмаз у могилы Артина в Сасуне
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Չեթին Յըլմազն ու Տաթևիկ Կիրակոսյանը` Սասունում Արթինի գերեզմանի մոտ

«Վերջապես հասանք մեր գյուղը՝ Հռութը։ 100 տարի հետո վերջապես մենք ոտք դրեցինք մեր պապենական հողին։ Կարծես իմ նախնիները այստեղ են, նրանց շունչը զգում եմ»,-հուզված ասում է Տաթևիկն ու ցույց տալիս այն տունը, որտեղ մեկ դար առաջ ապրել են իր նախնիները։

Ամասիացի Օհանը և մյուսները․ ինչու են թուրք գրողները խոսում Արևմտյան Հայաստանի հայերի մասին

Զարմուհու խոսքը շարունակում է Չեթին Յըլմազը․ «Այնքան ուրախ ենք, որ այսքանից հետո պետք է կարողանանք գնալ-գալ, իրար տեսնել, իրարով ուրախանալ։ Մենք վերագտանք մեր պատմությունը»։

Татевик Киракосян и Четин Йылмаз в Сасуне
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Չեթին Յըլմազն ու Տաթևիկ Կիրակոսյանը

Սասունի Հռութ գյուղում այսօր կանգուն տանն ապրում են ոչ թե հայեր, այլ քրդեր, թեպետ լավ գիտեն, որ ժամանակին դրա տերը եղել են Չեթին Յըլմազի նախնիները։

 

2163
թեգերը:
Չեթին Յըլմազ, քուրդ, հայ, Արևմտյան Հայաստան, Նաիրի Հոխիկյան
թեմա:
Զարթիր, լաո (18)
Ըստ թեմայի
Մուշ-Անապա-Մուշ․ Ավդալի գերդաստանի ոդիսականը
«Պապիս կնոջը թուրքը խլել է ու իր հարճը սարքել». ֆիդայի Սարգսի թոռը փնտրում է ազգականներին
Ի՞նչ են փնտրում թուրքերը Սուրբ Կիրակոսի հիմքերի մեջ. Դիարբեքիրի եկեղեցու մոգական ուժը
«Ես հայ եմ, բայց...». Սասունում ապրող Խաչիկը պահպանում է տեղի գերեզմանները
Անձնագիր, արխիվային լուսանկար

Ինչպիսին էր կյանքն առանց անձնագրերի, կամ պատմությունը «եթե»-ներ չի ճանաչում

154
(Թարմացված է 10:35 24.09.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Եթե հիմա մի հարցադրում անեմ՝ արդյո՞ք աշխարհը կարող է լինել առանց անձնագրերի, ինձ պարզապես կհոշոտեն՝ բայց ինչպես կարող է մարդը չունենալ անձը հաստատող հիմնարար փաստաթուղթ։
Չլինեին համաշխարհային պատերազմները` անձնագրեր էլ չէին լինի

Այդ ժամանակ երկրորդ հարցադրումը՝ իսկ չէ՞ որ ժամանակին անձնագրեր ընդհանրապես գոյություն չունեին ու ոչ մի սարսափելի բան էլ չէր կատարվում, աշխարհը չէր քանդվում։ Ասեմ ավելին՝ դեռ 30 տարի առաջ՝ 1990 թվականին, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների բնակչության գիտե՞ք՝ քանի տոկոսն անձնագիր ուներ։ Չեք հավատա, բայց ընդամենը 4 տոկոսը։ Հիմա էլ ամերիկացիների մոտ կեսն անձնագիր չունի։ Որովհետև, եթե արտասահման չես մեկնում, անձնագիրը քեզ ընդհանրապես պետք չի։ Անձը հաստատող փաստաթուղթ կարող է լինել վարորդական իրավունքը։

​Բա ինչպես եղավ, որ այսպես եղավ։ Իրականում սկզբում բոլորովին այնպես չէր, ինչպես հիմա, երբ օտար երկիր ժամանելիս անձնագիրը սահմանապահին մեկնում ես ու սրտատրոփ սպասում՝ հո ինչ-որ թերություն չի գտնի ու ասի՝ Ձեր փաստաթղթի ժամկետը մի ամսից լրանում է, իրավունք չունեք մտնել մեր երկիր։ Ընդհակառակը՝ այն ժամանակ, երբ սկսեցին շրջանառվել առաջին անձնագրերը, դրանք արտոնություն էին, որը տրամադրվում էր ընտրյալներին և նշանակում էր մի բան՝ այդ փաստաթուղթը ցույց տվողին հանկարծ չխոչընդոտեք, այլ ամեն կերպ աջակցեք, նա կարևոր մարդ է, որը կապեր ունի վերևներում՝ դրա համար էլ կարողացել է անձնագիր ձեռք բերել։

Հետո անձնագրերը սկսեցին տարածում ստանալ և դարձան սոցիալական և տնտեսական ճնշում բանեցնելու միջոց։ Ֆրանսիայում, օրինակ, արդեն անձնագիր էր պահանջվում նույնիսկ մի քաղաքից մյուսը գնալու համար։ Չունեիր անձնագիր՝ չէիր կարող ազատ տեղաշարժվել։ Այսինքն՝ անձնագիրը զսպող, խանգարող հանգամանքի վերածվեց։ Եվ Ֆրանսիայի կայսր Նապոլեոն երրորդն, ի վերջո, անձնագիրն անվանեց «դեսպոտիկ գյուտ» ու 1860 թվականին վերացրեց անձնագրային համակարգն ընդհանրապես։ Այլ երկրներում էլ սկսեցին նույնն անել, կամ առնվազն չէին պահպանում սահմանված կանոնները։

Ինչպես ենք ավելացնելու Հայաստանի բնակչությունը, երբ ամբողջ աշխարհում հակառակ միտումն է

Նախանցած դարի վերջին՝ 1890-ական թվականներին, դուք կարող էիք հանգիստ մտնել Ամերիկա՝ առանց անձնագրի։ Հարավային Ամերիկայի որոշ երկրներ նույնիսկ իրենց սահմանադրություններում ամրագրեցին, որ քաղաքացին պարտավոր չէ անձնագիր ունենալ ազատ տեղաշարժվելու համար։ Եվ այնպես ստացվեց, որ քսաներորդ դարի սկզբին աշխարհում ընդամենը հատուկենտ երկրներ էին անձնագիր պահանջում սահմանին։ Դրանց թիվը կարելի էր մատների վրա հաշվել։ Մի պահ թվաց, թե անձնագրերն ուր որ է ընդհանրապես կվերանան աշխարհի երեսից։ Բա ինչու այդպես չեղավ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատճառով։

Սկսվեցին կռիվները, սպառնալիքի տակ հայտնվեց պետությունների անվտանգությունը, իշխանությունները սկսեցին լրացուցիչ միջոցներ ձեռնարկել իրենց անվտանգությունը պաշտպանելու համար, սահմանները, բնականաբար, փակվեցին և առանց անձնագրերի աշխարհի հեռանկարը պարզապես վերացավ հաշված տարիների ընթացքում։ Իսկ երբ պատերազմը վերջապես ավարտվեց, վերահսկողության խիստ միջոցները պահպանվեցին։

​Ուղիղ հարյուր տարի առաջ՝ 1920 թվականին, Ազգերի նորաստեղծ լիգան համաժողով հրավիրեց, որը նվիրված էր անձնագրային համակարգին։ Եվ, փաստորեն հենց այն ժամանակ որոշվեց, որ բոլոր պետությունների անձնագրերը պետք է ունենան որոշակի ընդհանուր չափանիշներ՝ չափսը՝ 15,5 սանտիմետրը 10,5-ի վրա, էջերի թիվը՝ 32, շապիկը՝ ստվարաթղթե, լուսանկարն էլ՝ պարտադիր։

​Մնացած մանրամասներն ամեն պետություն ինքն է որոշում։ Մենք, օրինակ, անկախության առաջին տարիներին աննախադեպ բան արեցինք, որն արտերկրում ուղղակի անկեղծ ծիծաղ էր առաջացնում, մտցրեցինք այսպես կոչված՝ դրսի վիզան։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ անձնագրում գրված է, որ այն վավեր է, ասենք՝ մինչև 2020 թվականը, բայց կա կնիք, որն ասում է՝ ոչ, դրսում սա վավեր է ընդամենը մինչև 2017 թվականը։ Անհեթեթության գագաթնակետ։ Ու պատկերացրեք՝ սա մենք արել էինք պետական մակարդակով։ Ինչևէ՝ եթե չլինեին համաշխարհային պատերազմները, միգուցե այսօր չլիներ նաև անձնագրային համակարգը։ Բայց պատմությունը, ինչպես հայտնի է, «եթե»-ներ չի ճանաչում։

Ինչպես Ռուսաստանը երկուսուկես դար առաջ նպաստեց ամերիկացիների անկախացմանը

154
թեգերը:
Վիզա, ԱՄՆ, անձնագիր, Պատերազմ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Ինչո՞ւ ենք թեյավճար թողնում, կամ ո՞ր երկրի մատուցողն է վազում փող թողած հաճախորդի հետևից
«Եթե չկարողանամ ուղեղիս գործունեությունը խթանող հաբեր գնել, հիմար էլ կմնա՞մ». Դուլյան
Ինքներդ ձեզ այդքան լուրջ մի ընդունեք. էլ ինչ խորհուրդ են տվել բրիտանացիները
Ցանկանում եք ճշմարտությո՞ւնն իմանալ՝ գնացեք Բարբադոս
Սրճարան

Ինչո՞ւ ենք թեյավճար թողնում, կամ ո՞ր երկրի մատուցողն է վազում փող թողած հաճախորդի հետևից

2911
(Թարմացված է 21:27 22.09.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Աշխարհի երևի թե ամենաբարդ հարցերից մեկը սա է՝ որքան թեյավճար թողնեմ և եթե չթողնեմ ընդհանրապես, ինչ կկատարվի։
Ինչու ենք թեյավճար թողնում

Ճիշտն ասած, եթե թեյավճար թողնում ես, միևնույնն է, էլի կարող են անհարմար իրադրություններ առաջանալ։ Ձեզ կարող են պարզապես հասկացնել, որ ողորմության կարիք չունեն։ Իհարկե, դա միայն արտառոց դեպքերում է պատահում։

Հիշո՞ւմ եք «Միմինո» կինոնկարի այն դրվագը, երբ գլխավոր հերոսը գրեթե առանց փողի է մնում օդակայանում, մոտենում է բուֆետի աշխատակցուհուն, սկզբից հարցնում է, թե սուրճն ինչ արժե, տեսնում է, որ թանկ է, թեյ է վերցնում, բայց մեկ է` ուզում է ցույց տալ, թե, ինչպես ասում են, աղա տղա է, ասում է՝ մանրը պետք չէ, բայց աշխատակցուհին էլ պատասխանում է՝ ինձ էլ պետք չէ, այսինքն հասկացնում է՝ տղա ջան, փող չունես, էլ քեզ հարուստի տեղ մի դիր։

Հետաքրքիր է, որ Միմինոն ցանկանում էր թեյավճար թողնել հենց թեյ վերցնելուց հետո։ Իրականում թեյավճար բառը, բնականաբար, հենց թեյի հետ կապ ունի, բայց պատմությունն այսպիսին է։ Թեյավճարի հետ կապված մեր բոլոր դժվարություններում պիտի մեղադրենք անգլիացիներին, որովհետև հենց Անգլիայից է գալիս այդ երևույթը։ Հայտնի է, որ անգլիացիները սիրում են թեյ խմել։ Թեյախմության այդ ավանդույթը ծագել է 16-րդ դարում, այն ժամանակ եթե դուք մեկի տուն հյուր էիք գնում, և հնդկական թեյն ըմբոշխնելու գործընթացը տևում էր մինչև ուշ գիշեր, կարող էիք մնալ տանտիրոջ տանը, բայց հետո որոշակի գումար թողնել նրա ծառաներին, որոնք ձեր մասին հոգ էին տարել։ Հենց այդպես էլ առաջացել է թեյավճարը։

Ինքներդ ձեզ այդքան լուրջ մի ընդունեք. էլ ինչ խորհուրդ են տվել բրիտանացիները

Իսկ ինչո՞ւ ենք մենք լրացուցիչ գումար թողնում այն դեպքում, երբ մեզ որևէ լրացուցիչ ծառայություն չեն մատուցել կամ մատուցել են, բայց դա նշված է այն հաշվի մեջ, որն արդեն վճարել ենք։ Եթե ուզում ենք շնորհակալություն հայտնել մատուցողին, ապա ինչու միայն նրան։ Եթե ինձ դուր է եկել տվյալ ռեստորանի կերակուրը, իսկ մարդը սովորաբար ռեստորան է գնում հենց ուտելիքն ըմբոշխնելու համար, ապա ինչու շնորհակալություն չեմ հայտնում խոհարարին, որը պատրաստել էր տապակած ձուկը, որն ինձ այդքան դուր էր եկել։

Ճիշտ է, ծանոթ մատուցողներից մեկի վկայությամբ՝ միշտ չէ, որ թեյավճարը հենց մատուցողին է բաժին հասնում, կան սրճարաններ և ռեստորաններ, որտեղ այդ թեյավճարը բաժանվում է բոլոր աշխատողների միջև, բայց եթե ես թեյավճարը թողել եմ հենց այն պատճառով, որ հիացած եմ մատուցողի գերազանց աշխատանքով, ես հո նրան չեմ հարցնում՝ այս ամբողջ փողը ձե՞զ է մնալու, թե՞ բաժանելու եք։ Եվ այնուամենայնիվ այն քաղաքում, որտեղ մարդը մշտապես է ապրում, թեյավճարի հարցն առանձնապես խնդիր չէ, որովհետև բոլորս էլ ի վերջո գիտենք, թե մեզանից ինչ է ակնկալվում։ Շատ ավելի բարդ է հարցը արտասահմանում։ Որովհետև չգիտես՝ տվյալ երկրում ինչ է ընդունված, ինչպիսին են, այսպես ասենք, թեյավճարային ավանդույթները։ Իսկ դրանք տարբեր երկրներում լրիվ տարբեր են։

«Դուք էլ դա կարող էիք, բայց ես արեցի»․ կոլումբոսյան ձվի առեղծվածը

Պատկերացրեք՝ նույնիսկ ԲիԲիՍի-ն էր անդրադարձել այս նուրբ հարցին։ Բրիտանական այս լրատվամիջոցի վկայությամբ՝ Միացյալ Նահանգներում թեյավճարի ընդունված չափն ամենամեծն է՝ այնտեղ մարդիկ մատուցողին թողնում են հաշվում նշված գումարի 15-ից 25 տոկոսը։ Բրազիլիայում՝ 10 տոկոսը, Շվեդիայում՝ 5-ից 10 տոկոսը։ Իսկ Արևելքում ավանդույթները շատ են տարբերվում։ Ճապոնիայում թեյավճար ընդհանրապես չեն վճարում, և եթե դուք սեղանին մանր թողնեք, շատ հնարավոր է՝ մատուցողուհին ձեր հետևից վազի և ասի. «Պարոն, դուք սեղանին փող եք մոռացել»։

Բայց վերադառնանք գլխավոր հարցին՝ ինչո՞ւ ենք մենք թեյավճար թողնում։ Պատճառները տարբեր են։ Ոմանց համար դա, այսպես ասենք, սեփական սոցիալական կարգավիճակի հաստատման հարց է։ Այսինքն՝ մոտավորապես Միմինոյի հերոսի նման՝ թեկուզ փող էլ չունենամ, թեկուզ ընդամենը մի բաժակ թեյ պատվիրեմ, միևնույնն է, պետք է ապացուցեմ, որ առատաձեռն մարդ եմ, ժլատություն չեմ անում, նույնիսկ երբ նեղն եմ ընկնում։ Բայց կան նաև այլ դրդապատճառներ՝ փող եմ տալիս, որովհետև համոզված եմ, որ մատուցողի աշխատանքը ցածր է վարձատրվում, ուզում եմ ինչ-որ չափով օգնել։ Երևանում միգուցե այս տրամաբանությունը ճիշտ է, բայց դրսում չխաբվեք։ Գիտե՞ք, օրինակ, թե որքան է ստանում սովորական միջին մատուցողը նյույորքյան ռեստորանում՝ ժամում մոտավորապես 30 դոլար։ Կասկածում եմ, որ ողջ Հայաստանում շատ մարդ կգտնվի, որն այդպիսի աշխատավարձ ստանա։

Ի՞նչ է երջանկությունը, այն կա՞, թե՞ չկա, կամ ինչի՞ է ձգտում մարդկությունը

2911
թեգերը:
մատուցող, սրճարան, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Նույնիսկ ձախողման դեպքում երբեք չի կարելի հուսահատվել
Սալեմի վհուկները. ինչպես մարդկանց մահապատժի ենթարկեցին աղջիկների պատճառով
Ինչպես պայթեցվեց «ռումբերի ռումբը», բայց հաղթեց մարդկության ինքնապահպանման բնազդը 
Председатель Конституционного суда Армении Грайр Товмасян

«Ես եմ առաջադրել Աշոտ Խաչատրյանի թեկնածությունը». Թովմասյանը զարմացած է

0
ՍԴ նախկին նախագահի խոսքով՝ դատավորների նիստի ժամանակ հատ–հատ բացատրել է` ինչու չի առաջադրում մյուս դատավորների թեկնածությունները։

ԵՐԵՎԱՆ, 24 սեպտեմբերի – Sputnik. Սահմանադրական դատարանի դատավոր, նախկին նախագահ Հրայր Թովմասյանը, դուրս գալով ՍԴ շենքից, լրագրողների հետ զրույցում ասաց, որ ինքն էր առաջադրել դատավոր Աշոտ Խաչատրյանի թեկնածությունը նախագահի պաշտոնում։

«Խաչատրյանը ամենափորձառուն ու ավագն է բոլոր դատավորներից։ Ես նրա հետ չէի քննարկել իմ` նրան առաջադրելը։ Անակնկալ էր, որ բացարկ հայտնեց»,– ասաց Թովմասյանը։

ՍԴ նախկին նախագահը նաև պարզաբանեց, որ դատավորների նիստի ժամանակ հատ–հատ բացատրել է` ինչու չի առաջադրում մյուս դատավորների թեկնածությունները։

«Եթե մեկ թեկնածու մնա, ես չեմ մասնակցի քվեարկությանը, իմաստ չեմ տեսնում դրանում։ Իմ նպատակն է`ցանկացած եղանակով պայքարել, որ Հայաստանում սահմանադրականությունը վերականգնվի»,– նշեց ՍԴ նախկին նախագահը։

Լրագրողների հարցին` ինչու չի ինքնաառաջնորդվել, Թովմասյանը պատասխանեց, որ դրա համար բավականին անձնական և օբյեկտիվ պատճառներ կան։

«Ես ընտրված ՍԴ նախագահին չեմ նախանձում, ես հիմա գիշերը ժամը երեքին չեմ զարթնում, որոշում չեմ նայում։ Անգամ հանգիստ ժամանակ դա բարդ գործ է, ուր մնաց հիմա»,– եզրափակեց Թովմասյանը։

Նշենք, որ ՍԴ նիստը կշարունակվի վաղը՝ ժամը 10։30-ին։

Հիշեցնենք՝ ՍԴ նախագահ ընտրելու օրակարգով ՍԴ–ում նիստ է անցկացվում դեռ երեկվանից` սեպտեմբերի 23-ից։ Սահմանադրական դատարանի նախագահն ու փոխնախագահն ընտրվում են վեց տարի ժամկետով` առանց վերընտրվելու իրավունքի:

0