Երևան. արխիվային լուսանկար

Աղջկան գրկել և մեքենա վարել․ ինչ է հուշում ֆիննական փորձը, կամ ինչպես խուսափել վթարներից

1012
(Թարմացված է 22:38 23.08.2020)
Sputnik Արմենիայի սյունակագիրն անդրադառնում է մահացու ՃՏՊ-ների քանակի կտրուկ աճին ու խորհում դրան հանգեցրած մտածելակերպի մասին։

Սա այն դեպքը չէ, որ ձեռքերը ծալած բերանը փակ նստենք․  ավտոմեքենան վատ վարելու ու ճանապարհների վրա կարգուկանոնի բացակայության պատճառով մեզ մոտ ավելի շատ մարդ է մահանում, քան Ադրբեջանի հետ սահմանին հնչած կրակոցներից։ Ժամանակն անցնում է, իսկ մեքենաների ու շահերի բախումները սպառնալից արագությամբ են աճում։

Ի՞նչ կարելի է ասել վարորդների շահերի մասին։ Հասկանալի է, որ դատարանում, հիվանդանոցում կամ գերեզմանոցում հայտնվելու հեռանկարը ոչ ոքի համար էլ գրավիչ չէ։ Այդ դեպքում ինչու՞ են սեղմում արագության ոտնակն ու հայտնվում այդ վայրերում։ «Արգելակները չաշխատեցին», - ժամանակին ասում էինք ատվոտեսուչին։ Ժամանակակից մեքենաների արգելակների հետ ամեն ինչ, որպես կանոն, կարգին է, այսօր խնդիրն ավելի շատ գլխում է։

Լոռու մարզ, օգոստոսի 13, առավոտ։ Վեցերորդ կիլոմետրի վրա դեմառդեմ բախվում են Opel Zafira-ն ու Opel Vectra-ն։ Տասը մարդ երկար կամ կարճ ժամանակով կտրվում են նորմալ կյանքից։ Այսինքն՝ չեն կարող օգուտ տալ ո՛չ ընտանիքին, ո՛չ երկրին, ո՛չ էլ իրենց։ Ուշադրություն եմ դարձնում տուժածների տարիքին՝ 19-43 տարեկան, այսինքն՝ ամենաարդյունավետ տարիքն է։ Նույնիսկ եթե ութսուն անց լինեին՝ միևնույնն է` ծնողը, տատն ու պապը մեծ չեն լինում։

Դրանից մի քանի օր առաջ։ Օգոստոսի 9-ը, Երևան-Մեղրի ճանապարհ։ Մարդատար Toyota-ն բախվում է բեռնատար MAN-ին։ Մահանում է ամբողջ ընտանիքը՝ ամուսինը, կինն ու երկու երեխաները։ Ծնողները կյանքի լավագույն տարիքում էին, երեխաների մոտ ամեն ինչ առջևում էր։ Հիմա ամեն ինչ նրանց բոլորի համար անցյալում է։

Նույն թեժ օգոստոսին Սևանի մայրուղու քառասուներորդ կիլոմետրի վրա բախվեցին «Օպելն» ու «Ժիգուլին»։ Երկու մարդ մահացավ՝ քսանյութ ու երեսունյոթ տարեկան։

Կարող եմ էլի օրինակներ բերել, բայց իմա՞ստը... Մարդիկ շարունակում են նույնքան վատ վարել, ու նույնքան անիմաստ մահանալ։ Ճանապարհային երթևեկության վերահսկողությունը քիչ է, իսկ երբեմն բացակայում է։ Այժմ ոստիկանության ամբողջական վերահսկողության տակ է փողոցում դիմակ դնելը, իսկ մնացածի համար ամենայն հավանականությամբ ոչ՛ ուժ, ո՛չ միջոցներ է մնում։

..Իմ ոչ մասնագիտական կարծիքով՝ Հայաստանի ճանապարհներին մահացության աճի պատճառներից մեկը ավտոմեքենաների քանակի աճն է, ու վարորդների փորձի բացակայությունը։

Ողբերգական ավտովթարի հետևանքով վարորդներից ևս մեկը՝ 29-ամյա երիտասարդը, մահացել է

Այլ պատճառներ։ Այսօր գրեթե ցանկացած ոք կարող է տաքսի վարել, մինչդեռ նախկինում դա վստահում էին մասնագետներին, որոնք համապատասխան կարգ, փորձ ու տարիք ունեին, ու նրանք ամեն անգամ վստահեցնում էին, որ մարդկանց տեղափոխելու իրավունք ունեն։

Երբ մեքենաներն այդքան շատ են ու ղեկին նստելն այդքան հեշտ է, գայթակղություն է առաջանում մեքենան դիտարկել խոհանոցային կենցաղային տեխնիկային հավասար։

Ֆինլանդիա կատարած ուղևորության հիշողություններից։ Ճանապարհին պաստառ է՝ գեղազարդ պատկերով ու գրաֆիկական տեքստով․«Եթե մեքենա եք վարում ու միաժամանակ ձեր ընկերուհուն եք գրկում, հիշեք՝ երկուսն էլ վատ եք անում»։ Դրանք պետք է ավելացնենք նաև հեռախոսազրույցները։

Պետք է հաշվի առնել նաև սոցիալ-տնտեսական գործոնը, կյանքի ցածր մակարդակի պատճառով եղած սթրեսները։ Հնարավոր է` դա էլ է ազդում, վերջիվերջո բարգավաճող Դանիայում չենք ապրում։ Բայց ճանապարհատրանսպորտային երթևեկության կանոնները ոչ ոք չի չեղարկել, դրանք պարտադիր են ինչպես հարուստների, այնպես էլ աղքատների համար։ Բայց երկուսն էլ կարծես թքած ունեն դրանց վրա` ցույց տալով իբր մենք շատ ավելի շուտ ենք հասել սոցիալական հավասարության, քան արտասահմանում։

Ինչպես մի անգամ ասաց իմ խելացի զրուցակիցներից մեկը, երբեք այնքան վատ չի լինում, որ հնարավոր չլինի ավելի վատ լինի։ Շատ դիպուկ է ՃՏՊ-ների հարցում։ Տարին դեռ շարունակվում է, այդ պատճառով ներկայացնեմ նախորդ տարվա վիճակագրությունը։

Նախորդ տարի նույն ժամանակահատվածում 3444 վթար է եղել, 253 մարդ մահացել է, 4959 վնասվածքներ են ստացել։ Ինչպես տեսնում ենք, դրան նախորդող տարվանից ավելի շատ է։ Անկասկած՝ այս տարի ավելի շատ է լինելու։ Բնականաբար, «առաջնորդողը» Երևանն է։

Ի՞նչ անել ճանապարհատրանսպորտային կանոններին խստորեն հետևելուց բացի։ Կհամարձակվեմ ու խորհուրդ կտամ ավելի քիչ ղեկին նստել։ Ավելի շատ ես քայլում, ավելի շատ ես ապրում, ուրիշներին էլ ապրելու հնարավորություն ես տալիս։

ՄՊՀ Պավլովի կլինիկայի էնդոկրինոլոգ բժշկի խորհուրդներից․ «Նոր ախտորոշում է հայտնվել՝ պրեսարկոպենիա։ Դա վիճակ է, երբ համեմատաբար երիտասարդ (քառասուն, հիսուն տարեկան) մարդկանց մոտ ծեր տարիքին բնորոշ ախտանիշներ են ի հայտ գալիս՝ մկանային զանգվածի նվազուն, մարմնի ընդհանուր ծավալում ճարպի տոկոսի աճ, հոգնածություն, ընդհանուր պասիվություն և այլն»։

Երևանում ՃՏՊ–ների 10%-ից ավելին գրանցվել են բարձր արագությամբ երթևեկելի փողոցներում. ՃՈ

Ռիսկային խմբերն են՝ բժիշկներ, մանկավարժներ, գրասենյակային աշխատողներ, նաև այլ մասնագիտությունների մարդիկ, որոնք նստակյաց կյանք են վարում։

Իրավիճակ՝ բժիշկը, մանկավարժը, գրասենյակային աշխատողը աշխատանքային օրվա ավարտին իրենց մեքենայի ղեկին են նստում ու տուն գնում։ Այսինքն՝ մի նստած վիճակից տեղափոխվում են մի այլ տեղ նստած վիճակի։ Դրան գումարած` ճանապարհին վթարի մեջ ընկնելու ռիսկը։ Ի՞նչ անել։ Մտածում ու լուծում ենք։

1012
թեգերը:
Զոհ, Հայաստան, ավտոմեքենա, ավտովթար
Ըստ թեմայի
Հայաստանում ՃՏՊ–ների հետևանքով ամեն օր մեկ մարդ է մահանում. ինչ է առաջարկում պատգամավորը
Բալային համակարգի կիրառմամբ նվազել է ՃՏՊ-ների քանակը. Սերգեյ Ղահրամանյան
ՃՏՊ Երևան-Գյումրի ճանապարհին․ տուժածներից մեկը 1 տարեկան տղա է
Շվեյցարիա

«Շվեքզիտը» չստացվեց

132
(Թարմացված է 22:21 28.09.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Բրեքզիտը դեռ չավարտված Եվրոպայում կարող էր սկսվել Շվեքզիտ, եթե սեպտեմբերի 27-ին կայացած հանրաքվեում շվեյցարացիների մեծ մասը քվեարկեր ներգաղթյալների մուտքը Շվեյցարիա արգելելու օգտին։
«Շվեքզիտը» չստացվեց

Միանգամից էլ երկու ճշտում։ Նախ` խոսքը ոչ թե, ասենք, Աֆղանստանից կամ Լիբիայից եկած ներգաղթյալների մասին էր, այլ հենց Եվրամիության քաղաքացիների։ Բայց ամենակարևորը՝ ախր Շվեյցարիան ի տարբերություն Մեծ Բրիտանիայի երբեք էլ Եվրամիության անդամ չի եղել։ Սակայն եթե դուք ունեք այսպես կոչված շենգենյան վիզա, հանգիստ կարող եք գնալ Բեռն ու Ժնև, որովհետև Շվեյցարիան, չանդամակցելով Եվրամիությանը, այնուամենայնիվ Շենգենյան գոտու անդամ է։

Բա ո՞րն էր երեկ կայացած հանրաքվեի իմաստը։ Նախ` Շվեյցարիան, այսպես ասենք, հանրաքվեների երկիր է։ Ամեն տարի այնտեղ անցկացվում է առնվազն 4 հանրաքվե։

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ամեն եռամսյակ գնում եք քվեարկելու ամենատարբեր հարցերի վերաբերյալ։

Համաձայնեք` հաճելի է, երբ իշխանությունները անընդհատ քո կարծիքն են հարցնում որոշումներ ընդունելուց առաջ։ Օրինակ` մոտ 10 տարի առաջ հանրաքվեի դրվեց հետևյալ հարցը՝ արդյոք մահմեդականներն պե՞տք է թույլատրել նոր մինարեթներ կառուցել մզկիթներում։ Ընտրողների մեծ մասը դեմ արտահայտվեց նոր մինարեթների կառուցմանը, և կառավարությունը մահմեդական հավատացյալներին ասաց. «Դե, տեսնում եք` հո մենք չենք սահմանափակում ձեր իրավունքները, մեր բնակիչները չեն ուզում»։ Ու հարցը փակվեց։

Ցանկանում եք ճշմարտությո՞ւնն իմանալ՝ գնացեք Բարբադոս

Երեկվա հանրաքվեն նախաձեռնել էր Շվեյցարիայի ժողովրդական կուսակցությունը, որն իշխող է համարվում, թեև խորհրդարանում ունի ընդամենը 26 տոկոս ձայն, այսինքն` զբաղեցնում է պատգամավորական տեղերի մոտ մեկ երրորդը, բայց առաջատարն է, որովհետև հաջորդ կուսակցության ցուցանիշը 17 տոկոս է։ Այս կուսակցությունն ընդհանրապես ժողովրդականություն է վայելում և բոլոր ընտրություններից հետո հայտնվում է առաջատարների շարքում։ Իհարկե, գաղտնիք չէ, որ անընդհատ առաջատարների շարքում մնալու համար դու պետք է նաև պոպուլիստական խոստումներով հանդես գաս։ Եվ այս դեպքը բացառություն չէր։

Այս հանրաքվեն պարզապես նախընտրական խոստման կատարումն էր, որովհետև երբ անցած ամիս առաջատար այդ կուսակցության նոր առաջնորդ ընտրվեց Մարկո Կյոզան, նա ասաց. «Եվրամիությունից եկած միլիոնավոր ներգաղթյալները խլում են շվեյցարացիների աշխատանքը և ծանր կացությունում են հայտնվում մեր հայրենակիցները»։ Այստեղ ճշմարտության հատիկ կա։ Վիճակագրական տվյալներ բերեմ։ Շվեյցարիան, անշուշտ, գրավիչ երկիր է, աշխատավարձն այնտեղ ամենաբարձրերից մեկն է ողջ Եվրոպայում, նաև աշխարհում։ Լեզվի խնդիր էլ առանձնապես չկա, որովհետև պաշտոնական են համարվում մի քանի լեզուներ։ Եվ այժմ Շվեյցարիայում աշխատում է ավելի քան երկու միլիոն մարդ, որոնք այլ երկրների քաղաքացիներ են՝ իտալացիներ, գերմանացիներ և պորտուգալացիներ։ Ավելին ասեմ, ամեն օր Շվեյցարիայի սահմանը հատում է կամ առնվազն այս կորոնավիրուսից առաջ հատում էր մոտ կես միլիոն մարդ, որոնք ապրում էին հարևան երկրներում, բայց առավոտյան գալիս էին աշխատելու Շվեյցարիայում, երեկոյան էլ վերադառնում էին տուն։

Ինչպիսին էր կյանքն առանց անձնագրերի, կամ պատմությունը «եթե»-ներ չի ճանաչում

Ինչևէ, երեկվա հանրաքվեում շվեյցարացիների մեծ մասը՝ 61 տոկոսն ասաց՝ ոչինչ, թող այսպես էլ լինի, չենք կարծում, որ պետք է արգելել Եվրամիության երկրներից եկած ներգաղթյալների մուտքը մեր երկիր։ Էստեղ երկու հանգամանք դեր խաղաց։ Ախր շվեյցարացիներն էլ իրենց հերթին գնում են Եվրամիության այլ երկրներում աշխատելու։ Ըստ ԲիԲիՍի-ի` նման շվեյցարացիների թիվը բավական մեծ է։ Տեսեք։ Շվեյցարիայի բնակչությունը կազմում է 8,5 միլիոն, և մի քանի հարյուր հազար շվեյցարացի ապրում և աշխատում է Եվրամիության տարբեր երկրներում։ Բայց դա չէ էականը։ Կիրակի օրը գնալով քվեարկության` շվեյցարացիները քաջ գիտակցում էին, որ իրենց երկրի դեպքում Բրյուսելը նույն վերաբերմունքը չի դրսևորելու, ինչ հիմա դրսևորում է Մեծ Բրիտանիայի հանդեպ։ Այսինքն՝ քանզի Շվեյցարիան Եվրամիության անդամ չէ, նրա հետ բանակցությունները շատ կարճ կարող են տևել՝ մոտավորապես այսպես՝ հեռանում եք հեռացեք, տեսնենք, թե ով է տուժելու, համենայնդեպս Եվրամիությունը հազիվ թե շատ բան կորցնի, դուք եք կորցնելու։ Համաձայնեք` ծանրակշիռ փաստարկ է։

Ինչո՞ւ ենք թեյավճար թողնում, կամ ո՞ր երկրի մատուցողն է վազում փող թողած հաճախորդի հետևից

132
թեգերը:
Շվեյցարիա
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Վախի վրա հիմնված հասարակությունն ապագա չունի․ ինչից էր վախենում Անգելա Մերկելը
«Դուք էլ դա կարող էիք, բայց ես արեցի»․ կոլումբոսյան ձվի առեղծվածը
Ողբերգություն քաղաքացիական հերոսությամբ. ինչ կանխվեց ԱՄՆ–ում սեպտեմբերի 11–ին
Хусейн Айджан

Քահանաները փաստաթղթեր են ուզում. Բուլանըխի հայերը կանգնել են երկընտրանքի առաջ

433
(Թարմացված է 16:52 25.09.2020)
Արևմտյան Հայաստանի հայերն աստիճանաբար թոթափում են վախն ու հրապարակային խոսում իրենց ինքնության մասին, նույնիսկ փորձում կապեր հաստատել Արևելյան Հայաստանում։ Այս անգամ իր հայկական արմատների մասին խոսելու ցանկություն հայտնեց Մուշի Բուլանըխ բնակավայրի մեր հայրենակիցը։

Բուլանըխը պատմականորեն եղել է Բիթլիսի վիլայեթի Մուշի գավառում։ Կենտրոնը Կոփ ավանն է։ Այստեղ սերնդեսերունդ իրար են փոխանցել Սասունցի Դավթի դյուցազներգությունը։ 1909 թվականին Բուլանըխն ուներ 63 գյուղ, որից 29-ը` հայաբնակ։ Ցեղասպանությունից հետո Բուլանըխի բնակչությունն աճել է, զուգահեռ աճել է նաև տեղացի հայերի թիվը։ Մինչև վերջին 10 տարին Բուլանըխի հայերը ևս ծպտյալ էին՝ հիմնականում ներկայանում էին թուրք կամ քուրդ։ Այսօր տեղի հայերից հատուկենտ մարդ կներկայանա քրդի կամ թուրքի ինքնությամբ։

Город Булан в провинции Муш
© Sputnik / Nairi Hokhikyan
Բուլանըխ

«Իմ անունը Հուսեյն Այջան է։ Ծնվել, մեծացել և այսօր էլ ապրում եմ Մուշի Բուլանըխում։ Հայրական պապս և տատս Յոնջալուից էին։ Պապիկիս անունը Խաչատուր էր։ Ես միայն 30 տարեկանում իմացա իմ հայ լինելու մասին։ Ծնողներս խնամքով թաքցրել էին՝ մտածելով իմ անվտանգության մասին։ Ես իմ հայկական արմատների մասին պատահաբար իմացա հորեղբորիցս, իսկ հայկական հայրենիքի մասին` մեր նկուղում գտնված օրագրից, և դա ինձ ներշնչեց փնտրել ազգականներիս Թուրքիայի տարածքում և ամբողջ աշխարհում»,-պատմում է մեր մշեցի հայրենակիցը։

«Հայ լինելը պատիվ է ինձ համար». մահմեդական Ֆերդին ուզում է Տերունական աղոթքը սովորել

Хусейн Айджан
© Sputnik / Nairi hokhikyan
Հուսեյն Այջան

Հուսեյնի հետ Երևանում ծանոթացա։ Արևելյան Հայաստան էր եկել՝ ծանոթանալու քրիստոնեական ավանդույթներին ու գաղափարախոսությանը։ Ասում էր՝ իր նման շատ հայեր Արևմտյան Հայաստանում երկընտրանքի առաջ են կանգնել՝ լինել մահմեդական հա՞յ, թե՞ մկրտվել և դառնալ քրիստոնյա։ Առաջինի դեպքում իրենք լիարժեք հայ չեն կարողանա զգալ իրենց, նաև ընդունված չեն քրիստոնյա հայերի կողմից, մկրտվելու դեպքում դավաճանած կլինեն իրենց կրոնական հայացքներին, քանի որ քրիստոնեության իրական խոսքը դեռևս չեն յուրացրել։

«Չնայած դրան՝ պետք է ասեմ, որ Արևմտյան Հայաստանում բնակվող ծպտյալ հայերը հիմնականում առերես, ձևական առումով են մահմեդականության հետևորդներ։ Մարդիկ որևէ կրոնի չեն պատկանում, մեր կրոնը մեր հայրենիքն է և մեր ժողովուրդը։ Ես իհարկե շատ կուզեմ քրիստոնյա լինել, բայց մենք մերժված ենք հայ առաքելական եկեղեցու կողմից։ Քահանաները փաստաթղթեր են ուզում մեր հայկական արմատների մասին, բայց նույն քահանաները լավ գիտեն, որ արխիվները խնամքով մաքրված են, և հայկականության մասին վկայությունների մեծ մասը ոչնչացվել է»,– ասաց Հուսեյնը։

Նա Մուշում բիզնեսով է զբաղվում։ Ասում է՝ նախկինում դժվար էր բարձրաձայն խոսել հայ լինելու մասին և ազատ ապրելու հնարավորություն ունենալ։ Այսօր հայ լինելն առավելություն է, այնքան մեծ առավելություն, որ հաճախ քրդերն իրենք են հայ ներկայանում հաջողության հասնելու համար։ Հարցնում եմ պատճառի մասին, ասում է` թուրքական իշխանությունը ձգտում է հայերին տրվող լայն հնարավորություններով սահմանափակել քրդերի հնարավորությունները, իսկ հետո գուցե նաև հայերին շարունակի ճնշել։

«Ասացին, որ ես քուրդ եմ». 111 տարի ապրած մշեցի Ջեմիլն ու նրա որդի Սերոբը

Այսօր Արևմտյան Հայաստանի հայերն ունեն իրենց ինքնությամբ ապրելու և միավորվելու փորձ, և դա հնարավորինս զարգացնելը բխում է նաև այնտեղ ապրող մեր հայրենակիցների շահերից։

Հուսեյնը ոչ միայն Արևելյան Հայաստանի և սփյուռքի հայերին, այլև հայ առաքելական եկեղեցուն կոչ է անում ընդունել իրենց այնպես, ինչպես մյուս հայերին. ի վերջո, Արևմտյան Հայաստանում ապրող հայերը նույնպես հայ են, թեկուզ հիմնականում մահմեդական, բայց ոչ իրենց մեղքով։ Բացի այդ, նրա խոսքով` մահմեդականությունը ևս մարդասիրական կրոն է։

«Քիչ մե գիդինք հայերեն»․ ժամանակակից Թուրքիայի կենտրոնում թաքնված հայերի ուրույն աշխարհը

Մուշի Բուլանըխում ապրող մեր հայրենակիցը խնդրում է Արևմտյան Հայաստանում իր տուն հաճախ այցելել և նվերի փոխարեն տանել հայերենի դասագրքեր․ դա տեղացի հայերին ոգևորելու և ազգային ինքնությանն ավելի մոտենալու ամենակարճ ճանապարհն է։

433
թեգերը:
հայեր, հայ, Մուշ, Արևմտյան Հայաստան
Ըստ թեմայի
Ի՞նչ են փնտրում թուրքերը Սուրբ Կիրակոսի հիմքերի մեջ. Դիարբեքիրի եկեղեցու մոգական ուժը
«Ես հայ եմ, բայց...». Սասունում ապրող Խաչիկը պահպանում է տեղի գերեզմանները
Որպես քուրդ ապրած հայն ու նրա սասունցի ազգականները. հանդիպում 100 տարի անց
Եղիշե Կիրակոսյան

Բեռն ավելի շատ Ադրբեջանի վրա է ընկնում. Կիրակոսյանը` ՄԻԵԴ–ի կայացրած որոշման մասին

0
Առաջիկայում ՄԻԵԴ–ին կտրամադրեն Հայաստանի իրականացրած միջոցների մասին տեղեկություն և կսպասեն Ադրբեջանի նման քայլին։

Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը Ադրբեջանի դեմ միջանկյալ միջոցի կիրառման վերաբերյալ որոշում է կայացրել, և սա Հայաստանի համար արդեն իսկ հաջողություն է։ Լրագրողների հետ ճեպազրույցում այս մասին ասաց Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանում ՀՀ ներկայացուցիչ Եղիշե Կիրակոսյանը։

«Որոշման մեջ կոչ է արվում Հայաստանին և Ադրբեջանի բնակչությանը զերծ մնալ այնպիսի միջոցների կիրառումից, որոնցով կխախտվեն մարդու իրավունքները։ Նշված է նաև, որ կողմերը հնարավորինս շուտ դատարանին ներկայացնեն ձեռնարկած միջոցների մասին։ Այս որոշումն ակնկալելի էր»,–ասաց Կիրակոսյանը։

Նրա խոսքով` այն, որ պետության դիմումի հիման վրա դատարանը կայացնում է միջանկյալ միջոց, եզակի դեպքերի թվին է դասվում. սա երրորդ նման դեպքն է։ Բոլոր դեպքերում էլ դատարանն անդրադառնում է երկու պետություններին։

Սա ամեն դեպքում, ըստ Կիրակոսյանի, Հայաստանի համար հաջողություն է, քանի որ նախ ՀՀ–ի կողմից է ներկայացվել, բացի այդ, ՄԻԵԴ–ն այդ դիմումը չի ուղարկել Ադրբեջան` հաստատում ստանալու համար։ Նրա խոսքով` ճիշտ է, ՄԻԵԴ–ը երկու պետություններին է դիմել, սակայն քանի որ ընթացք է տրվել Հայաստանի դիմումին, ապա այս դեպքում բեռն ավելի շատ Ադրբեջանի վրա է ընկնում։ Հարցն այն է, որ ՄԻԵԴ–ն իր որոշման համար հիմք էր ընդունել Հայաստանի ներկայացրած փաստերը խախտումների վերաբերյալ։

Կիրակոսյանը տեղեկացրեց, որ առաջիկայում ՄԻԵԴ–ին կտրամադրեն Հայաստանի կողմից իրականացված միջոցների մասին տեղեկություն և կսպասեն Ադրբեջանի նման քայլին։ Նա հավելեց նաև, որ դրանից հետո նոր դիմում են ներկայացրել ՄԻԵԴ` նոր փաստեր տրամադրելով։

Իսկ ինչ վերաբերում է Վարդենիսի խաղաղ բնակչության նկատմամբ հրետակոծության դեպքին, Կիրակոսյանը հայտնեց` այդ տեղեկությունները սեպտեմբերի 29-ին երկու անգամ լրացուցիչ դիմումներով ներկայացվել են Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան։

0