Մոսկովյան օլիմպիադայի փակումը

Մարզիկները ո՛չ իրենց «քաշեցին», ո՛չ էլ թիմին. Հայաստանը լավագույններին էր Մոսկվա ուղարկում

218
(Թարմացված է 21:39 01.08.2020)
Հայ մարզիկները, որոնք 1980 թվականին մեկնեցին Մոսկվա oլիմպիական խաղերին մասնակցելու, ԽՍՀՄ այլ հանրապետությունների հետ հանդես էին գալիս նույն դրոշի ներքո։ Դա միասնական թիմ էր, որը միայն մեկ ցանկություն ուներ` հաղթել։

Երբ Մոսկվայում օլիմպիական խաղեր էին ընթանում, իմ ընկեր և զրուցակից Լևոն Մսերյանը միջազգային կապերի բաժնի պետ էր։ Բաժնի անվանումն ամբողջությամբ նշեմ` Հայկական ԽՍՀ նախարարների խորհրդին կից ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական կոմիտե։ Հայկական ԽՍՀ նախարարների խորհուրդն իր ենթակայության տակ նաև մի շարք այլ գերատեսչություններ ուներ, սակայն 1980 թվականին մարզականը, իմ կարծիքով, գլխավորներից մեկը դարձավ։

Левон Мсерян
© Photo : Личный архив Сергея Баблумяна
Լևոն Մսերյանը

-Իսկ քո՞ կարծիքով, – հարցնում եմ Մսերյանին։

-Ճիշտ այդպես։ Ինչպես միշտ, իսկ այդ տարի հատկապես, օլիմպիական խաղերը ոչ միայն սպորտ էին, այլև քաղաքականություն։ Մոսկվայում օլիմպիադա անցկացնելու  առաջին փորձն անհաջողությամբ պսակվեց, խաղերը 1976 թվականին տեղի ունեցան Մոնրեալում։ Այն ժամանակվա ԽՍՀՄ սպորտային կոմիտեի նախագահ Պավլովը կարողացավ  ղեկավարությանը համոզել նորից առաջադրվել, և այդ անգամ արդեն Մոսկվան հաղթեց, իսկ պարտվեց Լոս Անջելեսը։ Առաջին անգամ ամառային օլիմպիական խաղերը պետք է կայանային սոցիալիստական երկրում։

Торжественная церемония закрытия XXII летних Олимпийских игр в Москве (3 августа 1980).
© Sputnik / Юрий Абрамочкин
Մոսկովյան օլիմպիադայի փակումը

– Եվ հատկապես ինչո՞վ այդ տարի սոցիալիստական Հայաստանն օգնեց ԽՍՀՄ–ին։

-Ընդհանրապես, մենք մեզ էինք օգնում. մի թիմ էինք, նույն դրոշի տակ էինք հանդես գալիս, նույն զինանշանով և հաղթելու անհագուրդ ցանկությամբ։ Ինչն էլ տեղի ունեցավ։

-Այնուամենայնիվ, եթե Հայաստանի մասին առանձին խոսենք, ի՞նչ սկզբունքով էին ընտրվում հայկական թիմի անդամները։

Чемпион Игр XXII Олимпиады среди штангистов в весе до 82,5 кг - Юрик Варданян на XXII летних Олимпийских играх (25 июля 1980). Москвa
© Sputnik / Дмитрий Донской
Յուրի Վարդանյանը

-Միայն ու միայն մարզական ցուցանիշներով։ Այլ սկզբունք չկար և չէր կարող լինել։ Նրանք իրենց մարզաձևում 11 լավագույններն էին։ Ծանրորդ Յուրի Վարդանյանը ոսկե մեդալ շահեց, Յուրի Սարգսյանը (նույնպես ծանրամարտիկ)` արծաթ։ Սիրվարդ Էմիրզյանը (ջրացատկ) արծաթ նվաճեց։ Դավիթ Համբարձումյանը (ջրացատկ)` բրոնզ։ Էդուարդ Ազարյանը` հանրահռչակ Ալբերտ Ազարյանի որդին (մարմնամարզություն), երկրորդ տեղը զբաղեցրեց թիմային պայքարում։ Աշոտ Կարաղյանը, Սոս Հայրապետյանը, Խորեն Հովհաննիսյանը. մի խոսքով`  բոլոր մասնակիցները ո՛չ իրենք իրենց, ո՛չ էլ թիմին «չքաշեցին»։

Абсолютный чемпион СССР 1979 года по спортивной гимнастике, олимпийский чемпион 1980 года в командном первенстве Эдуард Азарян
© Sputnik / Сергей Гунеев
Էդուրարդ Ազարյանը

-Իսկ պաշտոնական պատվիրակությունը։

-Սա այն եզակի դեպքն էր, երբ չէին միջամտում և դրանով իսկ օգնում էին։ Հաշվի առնելով իրադարձության կարևորությունը, ամեն ինչի մասին զեկուցվում էր այն ժամանակվա ԿԿ առաջին քարտուղար Կարեն Դեմիրճյանին, թեպետ, անկեղծ ասած, մարզիկներն առանձնակի օգնության կարիք չունեին։  Ծաղկաձորում գտնվող ԽՍՀՄ օլիմպիական գլխավոր բազան ողջ հզորությամբ  էր աշխատում, և ամեն ինչ իր հունով էր ընթանում։ Եվ կարևորը...

-Հավանաբար, չխանգարելն էր։

– Այո, հաստատ։

- Խաղերի մասնակիցներից բացի էլ ո՞վ մեկնեց Մոսկվա։

-Պատվիրակությունը մեծ էր, այն գլխավորում էր այն ժամանակվա մարզական կոմիտեի նախագահ Ռոլանդ Ասատրյանը։ Ի դեպ, նրան կուսակցական ղեկավարությունից էին ընտրել, այնպես որ ղեկավարությունը կարող էր հանգիստ «քնել»։

Սպորտի բոլոր գործիչներին, էլ չենք խոսում երկրպագուների մասին, առաջարկվել էր սեփական միջոցներով մեկնել Մոսկվա, տոմսի համար` ևս սեփական գրպանից վճարել։ Բայց անգամ այդ դեպքում ցանկացողները քիչ չէին։

Սակայն ամենազարմանալին տեղի ունեցավ մարզադաշտերում։ Տրիբունաներում օտարերկրյա հյուրերի համար նախատեսված լավագույն տեղերը ազատ մնացին։ Թույլ չէին տալիս դրանք զբաղեցնել։ Եթե հիշում եք, Աֆղանստանի հետ պատերազմի պատճառով Խորհրդային Միությանը բոյկոտ հայտարարեցին ։ ԱՄՆ նախագահ Ջիմի Քարտերն առաջարկեց Մոսկվա չմեկնել, շատերը լսեցին նրան և հրաժարվեցին այցից։ Այն ժամանակվա իշխանության (որը թույլ չտվեց զբաղեցնել դատարկ տեղերը) ակնհայտ հիմարության պատճառով հյուրերի համար նախատեսված տրիբունաներում դատարկ տեղեր մնացին։

-Ամենաշատն ի՞նչն եք հիշում։

-1980 թվականի Օլիմպիադայի բացումը, ինչպես նաև փակումը։ Բազմիցս նման արարողություններ տեսել եմ`Ատլանտայում, Սիեթլում, Գերմանիայում, էլի ինչ-որ տեղ, սակայն անկրկնելի էր օլիմպիական արջուկը Մոսկվայի երկնքում, այն ոչ մեկին անտարբեր չթողեց. մարդիկ լալիս էին։ Բաժանվելը տխուր էր...

Олимпийский мишка на церемонии закрытия XXII летних Олимпийских игр в Москве
© Sputnik / Дмитрий Донской
Մոսկովյան օլիմպիադայի խորհրդանիշ արջուկը

-Դրանք վերջի՞ն խաղերն էին, որոնցում Հայաստանը հանդես եկավ ԽՍՀՄ դրոշի ներքո։

-Ոչ։ Խաղեր եղել են նաև Բարսելոնայում, և միայն 1996 թվականից մենք սկսեցինք հանդես գալ առանձին, իսկ 1999 թվականից Երևանը դարձավ Համահայկական խաղերի մայրաքաղաք։ Այդ խաղերին մասնակցում են աշխարհի բոլոր երկրների հայ մարզիկները։

-Էլ ի՞նչ կարող ես հիշել այն օրերից։

-Խաղերի փակումից հետո օլիմպիադայի պահուստում, այսպես ասենք, շատ չիրացված հուշանվերներ մնացին։ Դրանք շռայլորեն բաժանեցին մասնակիցներին և հյուրերին, սակայն էլ ավելի շռայլ արտադրել էին, մեծ «զապասով»` կախազարդեր, ջահերի նմուշներ, կրծքանշաններ, դրոշներ և մի շարք այլ բաներ։ Որոշվել էր այդ բարիքները փոխանցել հանրապետություններին։

Сувениры Олимпиады 80
© Photo : личный архив Александра Никишина
Մոսկովյան օլիմպիադայի հուշանվերները

Ես հետս Երևան երկու մեծ արկղ հուշանվերներ բերեցի, դրանց պահանջարկը մեծ էր, ամբողջը բաժանեցինք, նվիրեցինք և այդպիսով Մոսկվայի մարզական տոնի մասին հիշողությունները երկարաձգեցինք  ևս մի քանի տարի։ Մոսկվայից բերած օլիմպիական արջուկը մինչ օրս «ապրում» է մեր տանը, նրա հետ մեծացան թոռներս, ինձ և կնոջս համար դա շատ հաճելի է։

Վնասվածք, որը խաչ քաշեց «խաչի» վրա, կամ Ազարյան ընտանիքում հայտնվեց 4–րդ օլիմպիական ոսկին

218
թեգերը:
մեդալ, Դավիթ Համբարձումյան (ջրացատկորդ), Սիրվարդ Էմիրզյան, Յուրի Սարգսյան (ծանրամարտիկ), Յուրի Վարդանյան, օլիմպիադա, Օլիմպիական խաղեր, Մոսկվա
Ըստ թեմայի
7 օլիմպիադաների մասնակցած Յուրի Սարգսյանի մոսկովյան սխրանքն ու Կարեն Դեմիրճյանի խոստումը
Ջրացատկի մեր հերոսները. ինչպես Համբարձումյանը և Էմիրզյանը օլիմպիական մեդալներ շահեցին
Ինչպես Հայրապետյանը Մոսկվայի Օլիմպիական խաղերի ժամանակ մեդալ նվաճեց մականախաղում
Հայաստանի ու արցախի դրոշները

Արցախի ճանաչման հեռանկարը. գործընթացը վաղուց է սկսվել, բայց ոչ պետությունների մակարդակով

215
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Ղարաբաղյան շարժման մեկնարկից ավելի քան 30 տարի անց մեր պահանջների միջազգային ընդունման տեսակետից հայտնվել ենք նույն պուշկինյան կոտրած տաշտակի առջև։
Արցախի ճանաչման հեռանկարները՝ գործընթացը վաղուց է սկսվել, բայց ոչ պետությունների մակարդակով

Այսինքն՝ ինչպես այն ժամանակ՝ 80-ականների վերջերին որևէ մեկը չէր ցանկանում ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը, այնպես էլ հիմա բոլորը խուսափում են այդ հարցն արծարծելուց։ Ավելի ճիշտ` խոսում են այս մասին, բայց անաչառ գերագույն դատավորի բարձրունքից։

Մի օրինակ միայն, վերջին օրինակը։ Մոսկվայի ամենահայտնի ուսումնական հաստատություններց մեկում՝ Միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտում, այսօր ելույթ է ունեցել Եվրոպայի խորհրդի գլխավոր քարտուղար Մարիա Պեյչինովիչ Բուրիչը, որն անդրադարձել է նաև արցախյան պատերազմին։

Հիմա տեսեք. նախ` այս կինը միանգամից էլ  զգուշացրել է՝ մենք ձեզ հետ ու ձեր առճակատման հետ գործ չունենք։ Մեջբերեմ.

«Հակամարտությունների և տարածքային վեճերի կարգավորումը չի մտնում մեր կազմակերպության լիազորությունների մեջ»։

Հետո էլ Եվրախորհրդի գլխավոր քարտուղարը ավելացրել է՝ այդ դուք պիտի կատարեք ձեր պարտավորություները մեր առջև։ Կրկին մեջբերեմ. «Հայաստանն ու Ադրբեջանը Եվրոպայի խորհրդի անդամներ են։ Երկու երկրներն էլ մեր կազմակերպության առջև հանձնառություն են ստանձնել հակամարտությունը կարգավորել խաղաղ ճանապարհով»։​

Թշնամու հարցում մեր բախտը չի բերել, կամ ինչու ամերիկացիներին կարելի է, ղարաբաղցիներին՝ ոչ

Երևի կարիք չկա անդրադառնալու միջազգային այլ կազմակերպությունների դիրքորոշումներին այն պարզ պատճառով, որ դրանք բացարձակ չեն տարբերվում Եվրախորհրդի այս ղեկավարի տեսակետից՝ գնացեք ինքներդ լուծեք ձեր հարցերը, մենք գործ չունենք։

Ու գիտեք՝ երբ Ադրբեջանը և Թուրքիան որոշեցին հարձակվել Արցախի, նաև Հայաստանի վրա, իմ կարծիքով` շատ լավ հաշվարկել էին, որ միջազգային բոլոր կազմակերպությունները՝ ընդհուպ մինչև ՄԱԿ-ը, պահպանելով այս անտարբեր, չեզոք դիրքորոշումը, այս կամ այն կերպ խրախուսում են ագրեսորին, հարձակվողին և անտեսում են հարձակման ենթարկված կողմի շահերը։ Այսինքն՝ ինչպես ժողովուրդն է ասում՝ անտեր են թողնում անտերին։

​Իհարկե, կա նաև մեկ այլ հանգամանք՝ արդեն երկար ժամանակ է, ինչ աշխարհի տարբեր ծայրերում Արցախի ճանաչման գործընթացն այնուամենայնիվ ընթանում է, բայց ախր դա պետությունների մակարդակով չի կատարվում։

Ահաբեկված ահաբեկիչները, կամ ինչ պահանջներ ունի հակառակորդը

Միայն մի օրինակ բերեմ՝ դեռ 8 տարի առաջ Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը ճանաչել է Ավստրալիայի ամենամեծ նահանգը՝ Նոր հարավային Ուելսը։ Հիմա չեմ ուզում թվարկել, թե ամերիկյան քանի նահանգների տեղական խորհրդարաններ են բանաձևեր ընդունել Արցախի օգտին։ Այլ երկրների մասին էլ չեմ ասում։ Գիտեք, իհարկե, որ օրերս նման փաստաթուղթ ընդունեց Իտալիայի` մեծությամբ երկրորդ քաղաքի խորհուրդը։

Հեռու չգնանք. Փարիզի քաղաքապետ Անն Իդալգոն Nouvelles d'Armenie պարբերականին տված վերջին հարցազրույցում ասել է.

«Եթե ներկայիս հակամարտության միակ լուծումը Լեռնային Ղարաբաղի ճանաչումն է, ապա պետք չէ հապաղել»։

Մեկնաբաններից մեկը փաստել է՝ Փարիզի քաղաքապետ Իդալգոյի հայտարարությունը սկզբունքային նշանակություն ունի, եթե նույնիսկ Փարիզը ոչ թե միջազգային իրավունքի սուբյեկտ է, այլ կոնկրետ պետության մայրաքաղաք։

Այս փաստն ամենևին էլ չի նսեմացնում Փարիզի քաղաքապետի հայտարարության քաղաքական նշանակությունը։ Սա մի կողմից հուշում է, որ Եվրոպայում ձևավորվում է հզոր հանրային շարժում՝ Արցախի միջազգային ճանաչման պահանջով, մյուս կողմից ձևավորվում է միջազգային դրական համատեքստ, որն ավելի իրական է դարձնում Արցախի միջազգային ճանաչումը՝ «Անջատում՝ հանուն փրկության» դոկտրինի սահմաններում։
Եվ վերջում՝ փորձագիտական կարծիք։

Ռուսաստանյան կայքերից մեկը վերլուծական է զետեղել, որտեղ ասված է. «Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը կարգավորելու համար անհրաժեշտ է մի նոր հուժկու քաղաքական  խթան և իմպուլս, որպեսզի խաղաղություն հաստատելու գործընթացը աշխուժանա ոչ թե ուժային, այլ դիվանագիտական հարթությունում։ Ջանքերն այս ուղղությամբ անպայման պետք է ակտիվացնել՝ քանի դեռ ամեն ինչ դուրս չի եկել Հարավային Կովկասի սահմաններից»,– զգուշացնում է ռուսաստանցի մեկնաբանը, որի հետ դժվար է չհամաձայնել։

Անորոշություն Բիշքեկում, կամ երբ բոլորն իրենց պատկերացնում են նախագահական նստավայրում

215
թեգերը:
Եկեք անկեղծ լինենք, Արմեն Դուլյան, անկախություն, Արցախ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Այս պատերազմը վտանգավոր է, որովհետև ընթանում է միանգամից 3 հարթություններում. «Դի ցայտ»
Սիրիացի վարձկաններին պարզապես խաբել են, ու նրանք շարունակում են զոհվել ոչ իրենց կռվում
Պարտադրված պատերազմն ու աշխարհի լռությունը, կամ ինչպես ապացուցել այն, ինչ ակնհայտ է
Զինծառայողներն առաջնագծում

Այստեղ են երկու գերի վերցրել, կամ ինչպես են ապրում զինծառայողները Արցախի առաջնագծում

5407
(Թարմացված է 19:09 19.10.2020)
Առաջնագծի զինվորների համար զարթուցիչ են դարձել Ադրբեջանի զինված ուժերի հրետակոծությունները․ արդեն որերորդ օրն է՝ դրանք նույն ժամին են հնչում։

Փոշոտ ճանապարհն անցնում է անտառի միջով։ Գնում ենք Արցախի պաշտպանության բանակի դիրքերից մեկը․ այստեղ Ադրբեջանի ԶՈւ-ն առավելագույն դիմադրության է հանդիպել և լուրջ կորուստներ կրել։

Առաջին իսկ անցակետում մեզ զգուշացնում են օդային վտանգի մասին։ Վազքով մտնում ենք մոտակա ապաստարան։

Военнослужащие Армии обороны НКР
© Sputnik / Aram Nersesyan
Զինծառայողներն առաջնագծում

Այնտեղ արդեն մի քանի զինվոր կա, ծանոթանում ենք, մի քանի բառ փոխանակում։ «Տեղը-տեղին» զրուցել չենք հասցնում. մեզ հայտնում են, որ կարելի է և պետք է առաջ շարժվել։

«Թող իմանան` մենք ողջ ենք, լավ ենք». առաջնագծի տղաների` ժպիտ պարգևող լուսանկարները

Հաջորդ «կանգառում» աշխատանքային եռուզեռ է։ Ինչ-որ մեկը մեքենաներ է նորոգում, մյուսը`մթերք դասավորում, երրորդը պատյան է անցկացնում դիպուկահար հրացանի վրա։ Հեռվում հայհոյանքներ են հնչում. ինչ-որ մեկն ինչ-որ բան սխալ է արել։

Մեր լուսանկարիչը սկսում է նկարել զինվորներին։ Սպան մոտենում է նրանցից մեկին։

«Թող տնեցիք տեսնեն, որ դու էլ ես ողջ»,- ասում է նա։

Военнослужащий Армии обороны НКР
© Sputnik / Aram Nersesyan
Առաջնագծի զինվորը

Նրա առջև զենքի կույտ է։ Հենց կույտ՝ կեղտոտ, չխնամված զենքեր՝ ինքնաձիգներ, գնդացիրներ, ոչ հեռու՝ նռնականետներ։ Բայց հայկական զենք չէ, այլ ադրբեջանցիներից վերցրած ռազմավարը։

Այստեղ երկար կանգ առնել չի կարելի, ուստի առաջ ենք շարժվում։ Վերջնակետը ականանետորդների դիրքն է։

Миномет
© Sputnik / Aram Nersesyan
Ականանետ

Դիրքերն ամեն օր ռմբակոծության տակ են, հայ զինվորների համար «զարթուցիչ» է ծառայում հակառակորդի հրետանին։ Ամեն օր առավոտյան ժամը 7-ին նրանք են արթնացնում մեր զինվորներին։ Մեկը ցույց է տալիս ռմբակոծությունների հետքերը` «Գրադ» և «Սմերչ» արկերի, թնդանոթների և ականանետների ռումբերից առաջացած փոսերը։

Военнослужащие Армии обороны НКР
© Sputnik / Aram Nersesyan
Զինծառայողներն առաջնագծում

Հիմնական վտանգը ավիացիան է։ Անօդաչու թռչող սարքերն այստեղ հաճախակի հյուրեր են, բայց հիմնականում հետախուզություն են իրականացնում։ Ադրբեջանական ավիացիայի ակտիվությանը հետևում են ականանետորդները։

«Վրեժ ունեմ լուծելու». զինհաշմանդամ դարձած Արկադի Անդրեասյանը կամավոր մեկնել է առաջնագիծ

«Մենք նրանց շատ ենք խանգարում, փորձում են մեզ հասնել։ Բարեբախտաբար, առայժմ չի ստացվում»,-ասում է զինվորներից մեկը՝ Սարգիսը։

Մեկ այլ զինվոր էլ կատակում է` հիմա դիրքերին չեն խփում միայն այն պատճառով, որ լրագրողներ են եկել։

Այս դիրքում ժամկետային զինծառայողների մեծ մասը արդեն մեկ-մեկուկես տարվա ծառայողներ են։ Հասկանալու համար, թե որքան շատ են նրանք աշխատում, բավական է նայել նրանց ձեռքերին։

Руки солдата
© Sputnik / Aram Nersesyan
Զինծառայողի ձեռքեր

Զինծառայողները խնդրում են լուսանկարել իրենց, և հնչում է նույն արտահայտությունը. «Թող իմանան, որ մենք ողջ ենք»։

Շուրջը գեղեցիկ անտառ է, բայց արդեն հոգնել են այդ տեսարանից։ Սպասում են ծառայության ժամկետի ավարտին, սակայն կանգնելու են այստեղ այնքան, որքան պետք լինի։

Անգամ այսպիսի պայմաններին կարելի է «հարմարվել»։ Որպես անուղղակի ապացույց ինչ-որ տեղից ժպտադեմ երիտասարդ է հայտնվում՝ մինչև գոտկատեղը մերկացած ու արևային ակնոցով։ Համազգեստով զինվորների հակապատկերն է։ Պարզվում է՝ օրվա ընթացքում շունչ քաշելու ժամանակ այնուամենայնիվ լինում է։

Военнослужащий Армии обороны НКР и корреспондент Sputnik Армения
© Sputnik / Aram Nersesyan
Առաջնագծի հզորները Sputnik Արմենիայի թղթակցի հետ

Շուտով զինվորները սկսում են կատակել, հարցեր տալ․ «Ի՞նչ կա, ի՞նչ են ասում Երևանում, Ստեփանակերտում»։ Բայց գլխավոր հարցն, իհարկե, մեկն է՝ ինչ է լինելու, երբ ավարտվի պատերազմը․․․

Երևի պատկերացնում եք` ինչ եղավ նրանց հետ. ՊՆ–ն վարձկանների է նկարահանել Արցախում

Ավելի ուշ զրուցում ենք ավագ սպաների հետ։ Պատմում են վերջին մարտերի մանրամասները։ Ադրբեջանական ստորաբաժանումները մի քանի անգամ հարձակվել են հայկական դիրքերի վրա, միաժամանակ մի քանի ուղղությամբ (այդ թվում՝ չորս անգամ գերազանցող ուժերով և հատուկ նշանակության զորքերով)։ Բայց ծանր կորուստներով նահանջել են` մարտի դաշտում թողնելով ռազմավար ու Ադրբեջանի ԶՈւ-ի ծրագրերի մասին վկայող փաստաթղթեր։ Այն ծրագրերի, որոնք, իհարկե, չկարողացան իրականացնել։

Այս հատվածում երկու ադրբեջանցի զինվորականի են գերի վերցրել։

Военнослужащий Армии обороны НКР
© Sputnik / Aram Nersesyan
Զինծառայողը դիրքերում

Սպաներից մեկն ասում է, որ ադրբեջանցիները պատրաստ չեն կռվել դեմառդեմ ու որոշել են շեշտը դնել հրետանու և ավիահարվածների վրա։ Նման ռմբակոծություն, ինչպիսին վարում էին 20 օրվա ընթացքում, ամբողջ առաջին Արցախյան պատերազմի ընթացքում չի եղել։

Մյուս սպան անձամբ է տանկով ազատագրել այն դիրքերը, որոնք ադրբեջանական զինված ուժերը հաջողացրել էին գրավել առաջին օրերին։ Նա պատրաստ է ցույց տալ հակառակորդի անհաջող գրոհների արդյունքները․ մարտի դաշտում դեռ Ադրբեջանի ԶՈւ զինվորականների տասնյակ մարմիններ կան։

Военнослужащий Армии обороны НКР
© Sputnik / Aram Nersesyan
Զինծառայողն առաջնագծում

Մեր զրույցը լսում է կամավորներից մեկը, որը կռվել է նաև Արցախյան առաջին պատերազմում։ Նա խնդրում է իրեն չլուսանկարել, բայց ցածրաձայն ասում է, որ հակառակորդն ավելի շատ զոհ ունի, քան նրանք ասում են։ Արցախում զինվորներին հաջողվել է մի քանի հաջող հակագրոհ իրականացնել, բայց մանրամասներն այստեղ տեղին չեն։

Սպաներից մեկը, տեսնելով իր կողմն ուղղված տեսախցիկը, մորուքն է ցույց տալիս ու ասում՝ երևի սափրվել է պետք։ Եվ իսկույն էլ քմծիծաղով ավելացնում է. «Չէ, հենց սափրվում եմ, մի վատ բան ա լինում»։ «Հաստատ»,-ավելացնում է նրա գործընկերը։

Ինչ-որ պահի հայտնվում է քահանան․ նրա մի ձեռքում խաչ է, մյուսում՝ ինքնաձիգ։

Полковой священнослужитель Армии обороны НКР
© Sputnik / Aram Nersesyan
Հոգևորականն առաջնագծում

Այնքան բան կա նրա հետ զրուցելու, բայց արդեն հեռանալու ժամանակն է․․․

5407
թեգերը:
առաջնագիծ, Զինվոր, Ադրբեջան, Արցախ
թեմա:
Ադրբեջանական ագրեսիան Արցախում - 2020
Ըստ թեմայի
Նորօրյա հերոսներ. հայ քաջերն ավելի քան 2 տասնակ թշնամական զինտեխնիկա են ոչնչացրել
Ոչնչացված ադրբեջանցի գնդապետ, առգրավված կարևոր փաստաթղթեր. մերօրյա հերոսները կպարգևատրվեն
Պատերազմի իսկական աստվածները. ճանաչենք մեր հերոսներին
«Բաշնյան» մի 200 մետր թռավ, չէի սպասում. պատմում է Արցախի հերոս զինվորը
Армянки в США провели акцию в поддержку Карабаха

«Զենք, որը չունեին մեր նախնիները». ԱՄՆ–ում հայուհիները յուրօրինակ ակցիա են իրականացրել

0
Լոս Անջելեսի կենտրոնում մի քանի աղջիկներ լուռ ակցիա են իրականացրել սպիտակ զգեստներով, որոնց վրա զենք է պատկերված եղել։

ԵՐԵՎԱՆ, 20 հոկտեմբերի – Sputnik. Ամբողջ աշխարհի հայերը շարունակում են ակցիաներ կազմակերպել ի աջակցություն Արցախի և Հայաստանի։ Լոս Անջելեսում օրերս յուրօրինակ բողոքի ակցիա է անցկացվել, որի մասնակից 15 հայուհիները ստեղծագործական մոտեցում են ցուցաբերել, գրում է Hyperallergic.com–ը։

Աղջիկները  սպիտակ զգեստներով լուռ ակցիա էին իրականացնում Լոս Անջելեսում։ Նրանց զգեստներին հրացան է պատկերված։ Նրանք այդպիսով ուզում էին ուշադրություն հրավիրել Լեռնային Ղարաբաղում ընթացող պատերազմի վրա, որն արդեն երեք շաբաթ է ընթանում է և հազարավոր կյանքեր է խլել։

Ակցիայի կազմակերպիչները She Loves Collective–ի դիզայներ կանայք էին, մասնավորապես, նրանց հիմնադիրները` Ադրինե Բաղդասարյանն ու Նելլի Աշխեն Սարգսյանը։

«Հայերը նոր պատերազմում Հայոց ցեղասպանության շարունակություն են տեսնում և մտահոգված են ԶԼՄ–ների ոչ բավարար լուսաբանմամբ։  Մենք հույս ուենենք գրավել համաշխարհային հանրության ուշադրությունը, որը մեծ մասամբ լռություն է պահպանում այս հարցում, հատկապես դա վերաբերում է ԱՄՆ–ին», – պարբերականին ասել է Ադրինե Բաղդասարյանը։

Ակցիան նախապատմություն ունի։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ օսմանյան իշխանությունները սկզբում սպանում էին տղամարդկանց ու առգրավվում նրանց զենքը` բախտի քմահաճույքին թողնելով կանանց ու երեխաներին։

«Զենք, որը չունեին մեր նախնիները», – գրված է պաստառի վրա։ Զգեստների վրա պատկերված հրացանները խորհրդանշում են ինքնապաշտպանությունն ու ինքնորոշումը։

Խումբը նաև Հայաստանում և Արցախում պատրաստված մի քանի գորգ էր բերել, որոնք խորհրդանշում են սերնդեսերունդ փոխանցվող վերքերը։

Կազմակերպիչները հայտարարել են, որ «Զենք, որը չունեին մեր նախնիները» ակցիան շարունակություն է ունենալու։

0
թեգերը:
Բողոքի ակցիա, Ղարաբաղյան հակամարտություն, Լեռնային Ղարաբաղ, Արցախ, Հայաստան, ԱՄՆ