Ժան Տատլյան

Խարիզմատիկ Ժան Տատլյանը, կամ ինչպես էին «ֆրանսիական դևերը» պարում հայի գինետանը

294
(Թարմացված է 19:14 01.08.2020)
Ժան Տատլյանին արտերկրում անվանում էին «Լենինգրադյան Ազնավուր» և առաջին խորհրդային շանսոնյե, իսկ ԽՍՀՄ–ում նրա անունն ամեն կերպ ջանում էին մոռացության մատնել։ Լեգենդար երգիչն այսօր տոնում է ծննդյան 77-ամյակը։

Կան մարդիկ, որոնք ծնվել են, որպեսզի հաջողության հասնեն։ Անկախ կյանքի հանգամանքներից։ Իրենց տաղանդի և բնատուր հմայքի շնորհիվ նրանք ամեն ինչին կարծես հեշտությամբ են հասնում։

1943 թվականի օգոստոսի 1-ին ծնվեց մի հայ, որին կյանքը որևէ հատկանշական բան կարծես թե չէր խոստանում։ Նրա պարագայում պարզապես ապահովված կյանքով ապրելն արդեն իսկ կարող էր մեծ հաջողություն համարվել։ Ինքներդ դատեք. ո՛չ  ժամանակներն էին բարենպաստ, ո՛չ էլ կյանքի հանգամանքները...

Հայրենադարձության դժվարությունները

Ժան Տատլյանի ծնողները, փրկվելով Թուրքիայում տեղի ունեցած Հայոց ցեղասպանությունից, հայտնվեցին Հունաստանում։ Սակայն երբ տղան հինգ տարեկան էր, ընտանիքը որոշեց Հայաստան տեղափոխվել։

Ապագա շանսոնյեի հայրը Հունաստանում գործարան և սեփական խանութ ուներ։ Բայց նա մեծ հայրենասեր էր. հիշում էր իր ծագման մասին, երեխաներին դաստիարակում ազգային ավանդույթների համաձայն։ Եվ երբ 1947 թվականին ստալինյան քարոզը բոլոր հայերին Խորհրդային Հայաստան կանչեց, նա մեկնելու որոշում կայացրեց։ Սալոնիկում կոպեկներով վաճառեց բիզնեսն ու ընտանիքին տեղափոխեց Երևան։

Жан Татлян
© Sputnik / Arpi Beglaryan
Ժան Տատլյան

Սակայն խոստացած բարգավաճող Հայաստանի փոխարեն, որտեղ ամեն ինչ պետք է առատ լիներ, Տատլյանը հայտնվեց մի հանրապետությունում, որտեղ չկար ոչինչ։

«Նույնիսկ հաց չէիր կարող գնել», – ավելի վաղ Sputnik–ին տված հարցազրույցում պատմել է երգիչը։

Հունաստանից հետո տարբերությունը չափազանց մեծ էր։ Ստիպված էին հարմարվել նոր կյանքին։ Սակայն շուտով ընտանիքը տեղափոխվեց Սուխում, ծովին մոտ։

Այվազովսկին զտարյուն հայ է, կամ փոթորիկ մեկ բաժակ ջրում

Պատանի Ժանը երաժշտության հանդեպ սեր ուներ դեռ վաղ մանկուց. դպրոցում գեղարվեստական ինքնագործունեության էր մասնակցում։ Իսկ երբ արձակուրդներին վաստակեց առաջին գումարը, իր համար կիթառ գնեց։ Հետո ինքնուրույն նվագել սովորեց և շուտով մի քառյակում կիթառահար ընդունվեց։ Երբեմն նա երգում էր, ինչը շատ էր դուր գալիս հանդիսատեսին։ Բայց տղան արդեն այն ժամանակ հստակ գիտակցում էր. առանց կրթության` բեմի վրա հաջողության հասնելը դժվար կլինի։

Կիևում նա ընդունվեց էստրադային և կրկեսային ուսումնարան, որն ավարտեց 1961 թվականին։ Ավարտելուց անմիջապես հետո դարձավ Հայաստանի պետական ջազ–նվագախմբի մենակատար։ Սակայն ավելի ուշ տեղափոխվեց Լենինգրադ, որտեղ ստեղծեց սեփական նվագախումբը։

Ոչ թե կյանք էր, այլ երազանք

Նույնիսկ հայրենադարձի որդի լինելով, արդեն 20 տարեկանում Ժանը կարողացավ ԽՍՀՄ–ում խելացնոր հաջողության հասնել։ Նրա կատարմամբ երգերն անմիջապես հիթ էին դառնում։ Դրանք հնչում էին բաց պատուհաններից, պարահրապարակներում, ռեստորաններում... Դրանց թվում էին «Փողոցային լապտերներ» («Уличные фонари»), «Աշնանային լույս» («Осенний свет»), «Երգ ձնհալի մասին» («Песенка о капели»), «Հին աշտարակ» («Старая башня»), ինչպես նաև Մոսկվայի ոչ պաշտոնական հիմնը` «Աշխարհի լավագույն քաղաքը» («Лучший город земли») երգը։ Այո՛, հենց Ժան Տատլյանն է առաջինը կատարել այդ հայտնի ստեղծագործությունը, որը լայն հանրությունն այնուամենայնիվ հիշեց Մուսլիմ Մագոմաևի կատարմամբ։ Սակայն այդ մասին մի փոքր ուշ։ Իսկ հիմա դեռ հավելենք, որ Տատլյանի թողարկած ձայնապնակների քանակը գերազանցեց 50 մլն–ը։

«Ես ունեի այն ամենն, ինչի մասին այն ժամանակ միայն երազել կարելի էր. փառք, մեծ թվով համերգներ, փող, բնակարան Լենինգրադի կենտրոնում, թանկարժեք ավտոմեքենաներ և նույնիսկ սեփական զբոսանավ», – հիշել է երգիչը հարցազրույցներից մեկում։

Վառ ու տաղանդավոր․ ովքե՞ր են Հոլիվուդի ամենահեռանկարային հայերը

Սակայն երիտասարդի ձգտումները Միության սահմաններից շատ ավելի հեռուն էին գնում։

Եվ կրկին ամեն ինչ զրոյից

70-ականների սկզբին Ժանը թողեց Պիտերը հանուն Փարիզի։ Եվ Միությունում հանրահռչակ կատարողը ստիպված էր կյանքն ու կարիերան սկսել զրոյից։ Նա նույնիսկ ֆրանսերեն չգիտեր։ Սակայն շուտով երիտասարդ հայը ոչ միայն տիրապետեց լեզվին, այլև ճանաչում և անհրաժեշտ ծանոթություններ ձեռք բերեց։

Ամեն ինչ սկսվեց «Մոսկովյան աստղը» («Московская звезда»), «Ռասպուտին» և «Ցարևիչ» գինետներում նրա ելույթներից։ Հանդիսատեսն ըստ արժանվույն գնահատեց նրա արվեստը։ Սեփական երգերի կատարման հետ մեկտեղ Ժան Տատլյանի երգացանկի զգալի մասը հայկական, գնչուական և ռուսական ժողովրդական երգերն էին կազմում։

Որոշ ժամանակ անց նա նույնիսկ սեփական ռեստորանը բացեց Փարիզի կենտրոնում` Հաղթական կամարի մերձակայքում։ Իսկ «Երկու կիթառ» ռեստորան հաճախակի այցելող հյուրերի թվում էին Շառլ Ազնավուրն ու Ժորժ Գարվարենցը (մեծն շանսոնյեի քրոջ ամուսինը, որի հետ նրանք բազմաթիվ երգեր են ստեղծել), Միշել Մորգանը, Միշել Մերսյեն, Լայզա Մինելլին, Էնթոնի Քուինը, ինչպես նաև փարիզյան բոմոնդի մի շարք այլ ներկայացուցիչներ։

Ինչպես հիշում էր հայտնի քանդակագործ Միխայիլ Շեմյակինը, հերթական գիշերային զբոսանքից հետո Փարիզում նրանք Վլադիմիր Վիսոցկու հետ հայտնվեցին Ժան Տատլյանի «Երկու կիթառ» ռեստորանում։ Այդ այցից հետո ծնվեց Վիսոցկու «Ֆրանսիական դևեր» երգը։

Դաքայի մարգարիտը. ինչպես է բենգալյան ընտանիքը պահպանում հայկական եկեղեցին

Ընդհանուր առմամբ, սակայն, Միության մարդիկ վախենում էին այնտեղ մտնել, չէ՞ որ ՊԱԿ–ը Ժանին «ժողովրդի թշնամի» էր  հայտարարել։ Այդ ժամանակ էլ վաճառքից հանվեցին բոլոր ձայնագրությունները, ալբոմները և նույնիսկ երգերի տեքստերը, ոչնչացվեցին նրա համերգային ձայնագրությունները։ Այդ է պատճառը, որ «Աշխարհի լավագույն քաղաքը» («Лучший город земли») ստեղծագործությունը բոլորը հիշում են Մուսլիմ Մագոմաևի կատարմամբ։ Պահպանվել է Տատլյանի երաժշտական ժառանգության միայն մի փոքր մասը։

Անկախ դրանից, փառքն ամենուր հետապնդում էր նրան։ Այդպես շանսոնյեն 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Լաս Վեգասի լավագույն խաղատներից մեկի` Imperial Palace–ի հետ, որտեղ ելույթ էր ունենում տարվա մեջ 180 օր։ Մինչ օրս չի  եղել որևէ էստրադային կատարող Ռուսաստանից կամ, առավել ևս, Խորհրդային Միությունից, որն այդքան մենահամերգներ ունենար այդ խոշորագույն խաղատանը։

1987 թվականին ամերիկյան New York Magazine ամսագիրը գրեց. «Ժան Տատլյանը եթե ոչ ռուսաստանյան Ֆրենկ Սինատրան, ապա Բարի Մանիլոուն է` հաստատ»։

Վերադարձ

1990-ականների սկզբին երգիչը Սանկտ Պետերբուրգ ժամանեց և 7 համերգ տվեց լեփ– լեցուն դահլիճներում։  10 տարի անց նա կրկին հյուրախաղերով ժամանեց Ռուսաստանի հյուսիսային մայրաքաղաք։  Նրա հայտնվելը մեծ արձագանք ունեցավ մամուլում, և երգիչը որոշեց Ռուսաստան վերադառնալ։

Այսօր Ժան Տատլյանը շարունակում է հանդես գալ համերգներով, երգեր է գրում, սակայն այդքանով նրա գործունեությունը չի սահմանափակվում։ Շանսոնյեն նաև խոհանոցի մեծ սիրահար է. նրա մայրը հիանալի էր պատրաստում և ժամանակին նրան շատ բան է սովորեցրել։ Իսկ այսօր երգիչն իր հոբբին բիզնեսի է վերածել, ստեղծելով այնպիսի նոր արտադրանք, որի նմանն աշխարհում չկա։

Դրանք «Չոր սոուսներն» են, որոնց բաղադրության մեջ 10-20 բաղադրիչ կա` համեմունքներ, մրգեր, հացազգիներ։ Ընդ որում, դրանց որակն արդեն իսկ հաստատվել է մի քանի պարգևներով։ Տատլյանի խոսքով` ուտեստի հիանալի լրացում ստանալու համար պարզապես անհրաժեշտ է իր սոուսները խառնել թթվասերի կամ տոմատի խյուսի հետ...

Ով է Բաբաջանյանին «Վարպետ» կոչել և ով է «լույս աշխարհ բերել» նրան

Ամբողջ աշխարհը շրջելուց հետո նա խոստովանում է, որ երգչի և խոհարարի իր այսօրվա կյանքն իրեն լիովին բավարարում է։ Ժան Տատլյանը նաև կապ է պահպանում Հայաստանի հետ և հետևում քաղաքական գործընթացներին, սակայն այդքան էլ հաճախ չի գալիս այստեղ, քանի որ պատմական հայրենիքում մտերիմներից ոչ ոք չի մնացել։ Բայց այստեղ շանսոնյեն ունի ընկերներ, որոնք միշտ ուրախ են տեսնել նրան։

294
թեգերը:
հայ, խոհարար, երգիչ, Ժան Տատլյան
Ըստ թեմայի
Հայկ Շադունցի անհավանական սխրանքը. ինչու են մերձմոսկովյան Լոբնյայում փառաբանում արցախցուն
«Ինձ լավ ծեծում էին, բայց ես մնացի կրկեսում». բացառիկ հարցազրույց Միխայիլ Բաղդասարովի հետ
«Մայրիկի», «Արարատի», «Կտոր մը երկնքի» ստեղծողները և ոչ միայն․ 5 հայ հանճարեղ ռեժիսորները
Թերթեր, արխիվային լուսանկար

Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ասում, նրա ի՞նչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին. Բրեդլի

102
(Թարմացված է 20:45 03.08.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք: Յուրաքանչյուր մարդու մեջ իրականում թաքնված է երկու էություն: Մեկն անընդհատ ձգտում է փոփոխության, մյուսը վախենում է այդ փոփոխություններից:

 

Բեն Բրեդլի. «Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ներկայացնում, նրա գործը չէ՝ հոգալ հետևանքների մասին»

Չգիտեմ, միգուցե ես չափազանցնում եմ, որովհետև  Երկվորյակների նշանի տակ եմ ծնվել: Բայց ախր Բուլատ Օկուջավան էլ է ժամանակին նկատել․ «Բոլորն ուզում են, որ ինչ-որ բան տեղի ունենա, բայց բոլորը վախենում են՝ հանկարծ մի բան չպատահի»։

​Եվ հաճախ փոփոխությունները տեղի են ունենում միանգամայն անսպասելի՝ անկախ այն բանից՝ հավատում ենք մենք, թե չենք հավատում, վախենում ենք, թե չենք վախենում, դիմադրում ենք, թե չենք դիմադրում:  Մի շատ հայտնի օրինակ բերեմ։ 1974 թվականին հրաժարական տվեց Ամերիկայի նախագահը: Նման բան ո՛չ Ռիչարդ Նիքսոնից առաջ, ո՛չ էլ նրանից հետո չի եղել: Եվ ով պաշտոնանկ արեց նախագահին՝ իմ գործընկերը՝ ամերիկացի լրագրող, «Վաշինգտոն փոստ» օրաթերթի թղթակից Բեն  Բրեդլին, որը մի քանի տարի առաջ կյանքից հեռացավ 93 տարեկան հասակում:

​Հիմա չեմ կարող շատ մանրամասն անդրադառնալ Ուոթերգեյթի այդ սկանդալին: Եվ դրա կարիքն էլ չկա, որովհետեւ, ինչպես ասում են՝ տոննաներով գրքեր ու հոդվածներ են գրվել այդ մասին, ֆիլմեր նկարահանվել: Բոլորդ գիտեք՝ 1972 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ, որոնց արդյունքում, ի դեպ, Ռիչարդ Նիքսոնը վերընտրվեց ձայների զգալի առավելությամբ, նրա ղեկավարած հանրապետականները փորձեցին գաղտնալսում իրականացնել հակառակորդների՝ դեմոկրատների գրասենյակում ու բռնվեցին: Եվ Նիքսոնն ամեն ինչ արեց կոծկելու այս ամենը, որպեսզի հասարակությունը չիմանա, որ հետքերը տանում են ուղիղ նախագահական:  Եվ, երբ Ուոթերգեյը սկսեց փորփրել «Վաշինգտոն փոստը», Ամերիկայի այն ժամանակվա արդարադատության նախարար Ջոն Միթչելը թերթի կին հրատարակիչ Քեթրին Գրեհեմին իր մարդկանց միջոցով փոխանցեց հետևյալը․ «Այդ կնոջը ասեք, որ կբռնենք ու ծիծիկները մեծ քամիչով կքամենք»: Համաձայնեք՝ բավական օրիգինալ սպառնալիք է:

​Իսկ Բեն Բրեդլին չընկրկեց: Նրան վերևից՝  նախագահականից անընդհատ հասկացնում էին․ «Դու գիտե՞ս, թե քո սկսած հետաքննությունը ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ Ամերիկայի համար, ապակայունացնում ես իրավիճակը, երբ մենք Վիետնամական պատերազմի մեջ ենք խրված»։ Համաձայնեք՝ շատ ծանոթ փաստարկ է՝ չի կարելի իշխանությունների հանդեպ որևէ բան ձեռնարկել, քանի դեռ փաստացի պատերազմական վիճակում ենք:

Թեժ վիճաբանություն «հայու գենի» շուրջ, կամ մենք ու Ամերիկան

​Հայաստանում էլ այդ փաստարկը միշտ համոզիչ ու տրամաբանական է թվացել: Այնինչ, Բրեդլին ասում էր․ «Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ներկայացնում, նրա ինչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին»: Կներեք, պարզապես համոզված եմ, որ  Բեն Բրեդլիին, որին տարիներ առաջ Բարաք Օբաման հանձնեց Ամերիկայի քաղաքացիական բարձրագույն պարգևը՝ Ազատության մեդալը, և, որի գործունեությունը օրինակ է դարձել ամերիկացի լրագրողների մի քանի սերունդների համար, Հայաստանում  շատերը միանշանակ կորակեին որպես անպատասխանատու լրագրող:

​Ու դժվար է դատապարտել այդ մարդկանց։ Ակնհայտ է, որ մեզ մոտ կա հասարակության որոշակի շերտ՝ ազնիվ ու պարկեշտ մարդիկ, որոնք համոզված են՝ չի կարելի ոչինչ անել իշխանությունների դեմ, ինչպիսին էլ նրանք լինեն, չի կարելի ապակայունացնել իրադրությունը, մանավանդ որ բոլորովին միանշանակ չէ, թե ինչի կհանգեցնեն փոփոխությունները, արդյոք ավելի արժանի մարդիկ կգան, արդյոք կբարելավվի իրավիճակը, արդյոք ես անձամբ և իմ ընտանիքը, իմ հարազատները կշահենք դրանից: Լիովին հասկանում եմ, թե՛ այդ մարդկանց, թե՛ նրանց մտահոգությունները:  Այս հարցերը բոլորիս են հուզում:

​Ինչևէ, մինչ «Վաշինգտոն փոստը» փորձում էր պարզել ճշմարտությունը, նախագահականն ամեն ինչ արեց մամուլը վարկաբեկելու համար: Մոտավորապես այսպես․ «Մենք մաս մաքուր ենք, այ սրանք՝ այս սրիկա լրագրողներն են գաղջ մթնոլորտ ստեղծում մեր երկրում»: Ու դա ազդեց: Լրատվամիջոցների վարկանիշը իջավ մինչև 40 տոկոս, այսինքն՝ ամերիկացիների մեծ մասն այլևս մամուլին չէր հավատում:

​Բայց գիտե՞ք, թե ինչ կատարվեց հետո: 74-ին Ռիչարդ Նիքսոնը հրաժարական տվեց, նրա շրջապատից մի քանի տասնյակ մարդ  ձերբակալվեց և դատվեց: Իսկ այդ նույն թվականին սկսվեց դիմորդների աննախադեպ հոսք դեպի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետներն ու դպրոցները՝ բոլորը ուզում էին լրագրող դառնալ: Այսպես հաղթեց ճշմարտությունը:

Ինչու են թուրքմենները թղթադրամների վրա գրում «Բերդիմուհամեդով, հեռացի՛ր»

102
թեգերը:
Բարաք Օբամա, ԱՄՆ, լրագրություն, Լրագրող
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Արդյո՞ք մարդը մոտ ապագայում կապրի 150 տարի
Անհավանական է. քանի շիշ շամպայն է խմել Չերչիլը և որտեղ են տիեզերագնաց Արմսթրոնգի կոշիկները
Բոլորն էլ գիտեն, որ երկինքը կապույտ է, դուք ասեք, թե ինչու են թոշակներն այդքան ցածր
Ինչ-որ բան այն չէ ժողովրդավարության նախկին «կղզյակներում»
Վանաձորի մանկատան երեխաները

Մանկատունն ու 3 հայ աղջիկների ճակատագիրը. ինչ է լինում հաստատությունից դուրս գալուց հետո

1976
(Թարմացված է 08:59 03.08.2020)
Նրանք տարբեր վայրերում, տարբեր ընտանիքներում են ծնվել, բայց ինչ-որ պահի բոլորի ճակատագրերն ու նաև երազանքները նմանվել են։ Sputnik Արմենիան պատմում է մանկատան շրջանավարտների ու նրանց հետագա կյանքի մասին։

Նունեն և Իննան արդեն ուսանողներ են, Քրիստինան պատրաստվում է հեռակա բաժնի համար քննություններին։ Այս աղջիկներին միավորում է ոչ միայն սովորելու, մասնագիտություն ձեռքբերելու ցանկությունը, այլև նման ճակատագրերը։ Նրանք երեքն էլ Վանաձորի մանկատան շրջանավարտներ են։

Воспитанники ванадзорского интерната
© Photo : provided by Koryun Aslanyan
Վանաձորի մանկատան երեխաները

Նունեն ու Քրիստինան նույնիսկ կես տարի կենցաղ են կիսել մանկատան երեք այլ աղջիկների հետ Anna Kara  հիմնադրամի վարձակալած բնակարանում: Իսկ մենթոր դայակներն էլ իրենց խորհուրդներով օգնել են ինքնուրույն կյանք սկսել՝ առօրյա գնումներ կատարել, կենցաղային տարբեր խնդիրներ լուծել և այլն։ «Ծնողազուրկ հայ երեխաների օգնության միություն (ՍՕԱՐ)» բարեգործական հիմնադրամի ֆինանսավորմամբ Նունեն, Քրիստինան և Իննան գրեթե մեկ տարի քաղաքի լավագույն մասնագետների մոտ բուհական ընդունելության քննությանն են պատրաստվել։ Հիմա աղջիկներն արդեն միասին չեն ապրում. ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության կողմից բնակարանի գնման հավաստագրեր են ստացել, բայց մանկատնից սկսված ընկերությունը մնացել է։

Նունեի պատմությունը

Նունե Պապյանը Վանաձորի մանկատանն է հայտնվել 8 տարեկանում ավագ երկու եղբայրների և քրոջ հետ։ Այնտեղ 10 տարի է անցկացրել։ Թե ինչու ընտանիքի 4 երեխաները մանկատուն տեղափոխվեցին, շատերի նման ինքն էլ պատմել չի ցանկանում։ Ասում է՝ ծնողները ողջ են, հարազատներ էլ ունեն, նրանցից ոմանք Նունեի սոցցանցերի անձնական էջերի ընկերների թվում են, բայց շփում նրանց ու ծնողների հետ չկա։

Нуне Папян
© Photo : provided by Koryun Aslanyan
Նունե Պապյանը

Մանկատանը հայտնվելու պատճառները ցավեցնում են, բայց այնտեղ անցկացրած տարիներից լուսավոր հիշողություններ կան, առաջին հերթին՝ սոցիալական աշխատողները։ Հենց նրանց աշխատանքին հետևելով էլ իր մասնագիտության ընտրությունն արեց. արդեն Վանաձորի պետական համալսարանի «Սոցիալական մանկավարժության» ֆակուլտետի ուսանողուհի է, անհամբեր սպասում է սեպտեմբերին։

Նունեի համար նոր կյանք է սկսվել՝ մանկատնից դուրս, ինքնուրույն և սեփական բնակարանում։ Ուրախությամբ ասում է՝ արդեն ճաշ եփել գիտի. նոր հմտությունը ձեռք է բերել ընկերուհիների հետ կես տարի առանձին ապրելիս։

Նունեի լավագույն ընկերուհին Իննան է։ Թեպետ ապրում են քաղաքի տարբեր հատվածներում, բայց օրվա գրեթե մեծ մասը միասին են անցկացնում։ Միասին նույն դպրոցն են հաճախել, միասին նույն կրկնուսույցի մոտ պարապել։ Հիմա էլ արդեն համակուրսեցիներ են։ Հարցազրույցի ժամանակ ևս իրար կողքի են։

Իննայի պատմությունը

Իննա Աղաբեկյանն ավագ քրոջ՝ Անիի հետ մանկատանն է հայտնվել 2 տարեկանում։ Հորը չի էլ տեսել, մայրը մենակ է մնացել սոցիալական, առողջական խնդիրների և երկու աղջիկների հետ. նրանց ստիպված մանկատուն է տարել։ Անկեղծանում է՝ մոր դեմ չարացած չէ, տարիների ընթացքում հասկացել է, որ նման որոշում ստիպված է կայացրել։ Բնակարանի գնման հավաստագիր քույրը՝ Անին է ստացել, հիմա քույրերով վերանորոգում են բնակարանը։ Հույս ունեն շուտով ավարտել և մայրիկին էլ իրենց նոր բնակարան բերել։ Առաջին անգամ Նոր տարին նոր տանն ու երեքով են անցկացնելու, այնպես որ կես տարի առաջ արդեն որոշակի ծրագրեր ունեն։

Инна Агабекян
© Photo : provided by Inna Aghabekyan
Իննա Աղաբեկյանը

Նունեի նման ինքն էլ է սոցիալական մանկավարժի մասնագիտությունն ընտրել։

«Սիրում եմ մարդկանց հետ խոսել, նրանց լսել, կարծում եմ՝ կարողանում եմ խորհուրդներ տալ։ Բացի այդ, ես անցել եմ այդ ամենի միջով, եղել եմ մանկատանը, եղել եմ նաև խնամատար ընտանիքում, գիտեմ, թե այդ իրավիճակում հայտնված երեխան ինչ է զգում, ինչի կարիք ունի, ուզում եմ օգնել նրանց իմ աշխատանքով»,- պատում է Իննան։

Խնամատար ընտանիքում երեք տարի է անցկացրել, այնտեղից մանկատուն է վերադարձել։

Инна Агабекян с сестрой Ани
© Photo : provided by Inna Aghabekyan
Իննա Աղաբեկյաննը քրոջ` Անիի հետ

«Չստացվեց, իրար չէինք հասկանում»,- խոստովանում է Իննան։ Մի քիչ մասնագիտական վերլուծություն է անում՝ խնամատար ընտանիքում հայտնվեց 14 տարեկանում։ Ինքն արդեն բավականին կայացած մտածելակերպ ուներ, խնամատար ընտանիքում էլ իրենց կարգ ու կանոնն էր հաստատված, երևի խնդիրը դա էր։ Բայց և ավելացնում է՝ եթե ինչ-որ պատճառով սեփական երեխաներն ունենալ չկարողանա, ապա երեխա է որդեգրելու, որ երկու կողմի համար էլ ընտանեկան կայունություն լինի։

Քրիստինայի պատմությունը

Քրիստինա Մաթոսյանը Վանաձորի մանկատանն ամենաքիչն է մնացել՝ չորս տարի, մինչ այդ կրտսեր երկու եղբայրների ու քրոջ հետ խնամքի այլ հաստատությունում էր։ Ինչու են մանկատանը հայտնվել. այս հարցն ակտիվ խոսող, ուրախ ձայնով աղջկան ակնհայտ ցավ է պատճառում. ասում է՝ ընտանեկան խնդիրներ էին, հայրն էլ, մայրն էլ ողջ են, ամուսնալուծված են։ Նրանց հետ կապ չունի, երկար ժամանակ չի տեսել, անկեղծանում է՝ որևէ բան իմանալ չի էլ ցանկանում։ Հետ չի նայում, հիմա՝ միայն առաջ, բայց և սիրով է հիշում այն օրերը, երբ չորս ընկերուհիների հետ մի բնակարանում էին ապրում։

Кристина Матосян
© Photo : provided by Koryun Aslanyan
Քրիստինա Մաթոսյանը

Կենցաղային գրեթե յուրաքանչյուր գործի համար հատուկ գրաֆիկ էին սահմանել, բացի սուրճ եփելուց։ Դա կամավորության սկզբունքով էր։ Արդեն տասն օր է՝ իր սիրուն, հարազատ դարձած բնակարանում է։ Ի տարբերություն Նունեի ու Իննայի՝ Քրիստինա Մաթոսյանի բուհական ընդունելության քննությունն առջևում է։ Դիմել է ՎՊՀ ռուս բանասիրության ֆակուլտետի հեռակա բաժին։ Հեռակա սովորելով՝ զուգահեռ աշխատել էլ կկարողանա.

«Ինձ պատկերացնում եմ գրասենյակում՝ սեղանի մոտ նստած, վրան լիքը թղթեր լցված, ես էլ թարգմանություններ եմ անում»,- ասում է Քրիստինան։

Կառավարությունը բարձրացնում է աշխատավարձերը. երեխաներին խնամողները պետք է լավ վարձատրվեն

Մի քիչ վախենում է «մեծ–մեծ բաներ» երազել, բայց մտքերն ուժ ունեն. տուն ունի, երազում է մի օր ավտոմեքենա ու իր երազած աշխատանքն ունենալ, գնալ ՌԴ, Սարատովի մարզ՝ իր ծննդավայր, պարզապես պտտվելու, այլ ոչ թե մնալու։ Հստակ որոշել է՝ ընտանիք շուտ չի կազմելու, դեռ պետք է սովորի, աշխատի, գումար վաստակի և կուտակի։ Բայց երբ էլ կազմի՝ երազում է ամուր ընտանիք ստեղծել, լավ կին ու լավ մայր լինել, իր երեխաներին տալ ընտանեկան այն ջերմությունն ու մայրական հոգատարությունը, որից ինքը, եղբայրներն ու քույրը զրկված են եղել։

Воспитанники ванадзорского интерната
© Photo : provided by Koryun Aslanyan
Վանաձորի մանկատան երեխաները

Հ.Գ. Նշենք, որ հոդվածի հերոսները Վանաձորի մանկատան վերջին շրջանավարտներն են։ ՀՀ կառավարության որոշմամբ՝ անցյալ տարի 4 գիշերօթիկ հաստատություն և 1 մանկատուն է լուծարվել՝ Վանաձորինը։ Գավառի մանկատան 4 շրջանավարտներից երեքը տղաներ են, որոնք այս տարվա նորակոչիկներն են, իսկ աղջիկը դիմել է Գավառի պետական բժշկական քոլեջ, քննություններն ու արդյունքները դեռ առջևում են։ Վիճակագրություն, թե մանկատան շրջանավարտների որ տոկոսն է բուհեր դիմում և ընդունվում, չկա։ Մանկատնից դուրս գալուց հետո ոչ բոլոր շրջանավարտներ են կապ պահում հաստատության հետ, հետևաբար՝ շրջանավարտների հետագա կյանքի մասին ամբողջական տեղեկություններ հնարավոր չի լինում հավաքագրել։

1976
թեգերը:
տուն, շրջանավարտ, Ուսանող, դիմորդ, բուհ, աղջիկ, Վանաձոր, մանկատուն
Ըստ թեմայի
Երեխաներն այլև չեն բնակվում այդ տխուր հաստատություններում. Փաշինյան
Նորքի տուն–ինտերնատի տարեցներից երեքի վիճակը ծայրահեղ ծանր է. մանրամասներ
Երեխայի երջանիկ կյանքի համար լավագույն միջավայրը ընտանիքն է. Զարուհի Բաթոյան
Բեյրութ

Լիբանանում ՀՀ դեսպանությունը փորձում է պարզել՝ Բեյրութի պայթյունից հայեր տուժել են, թե ոչ

0
(Թարմացված է 21:46 04.08.2020)
Համացանցը ողողվել է հզոր պայթյունի ահասարսուռ կադրերով։ Լիբանանում ՀՀ դեսպանության աշխատակիցներն ու Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոս Արամ Ա-ն շրջում է հայկական թաղամասերում։

ԵՐԵՎԱՆ, 4 օգոստոսի- Sputnik. Լիբանանում ՀՀ դեսպանությունն անհրաժեշտ աշխատանքներ է իրականացնում Բեյրութի նավահանգստում տեղի ունեցած պայթյունի հետևանքով զոհվածների և տուժածների շրջանում ՀՀ քաղաքացիների հայտնաբերման ուղղությամբ: Այս մասին Sputnik Արմենիային հայտնեց ՀՀ ԱԳՆ մամուլի քարտուղար Աննա Նաղդալյանը:

Համացանցում արդեն հայտնվել են կադրեր, որտեղ Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոս Արամ Ա-ն շրջում է հայկական թաղամասերում և փորձում պարզել, արդյոք տուժածներ կան, թե ոչ ։ Կաթողիկոսի կողքով անցնող մարդիկ կանգ են առնում և օրհնություն խնդրում նրանից։ Կադրերում երևում է, որ տների ապակիները կոտրվել են, իսկ բեկորները թափվել գետնին, իսկ շտապօգնության մեքենաները՝ ազդանշանները միացրած երթևեկում։

Նշենք, որ "Management MIX" ընկերության տնօրեն Րաֆֆի Սեմերջյանն Էլ Facebook-ի իր էջում հայտնել է, որ պայթյունը որոտացել է իր տնից 10 կմ հեռավորության վրա, սակայն ընտանիքի անդամներից ոչ ոք չի տուժել: Նա տեսանյութ և լուսանկար է հրապարակել։

 

0
թեգերը:
Բեյրութ, Լիբանան, պայթյուն, դեսպանատուն, հայ