Հայ զինվորականներ, արխիվային լուսանկար

Հայկական զորախումբը պատրաստ է Մոսկվայի շքերթին, կամ րոպեում քանի՞ քայլ են անում զինվորները

227
(Թարմացված է 08:31 24.06.2020)
Մեր զորախումբը պատրաստ է Մոսկվայում կայանալիք զորահանդեսին։ Sputnik Արմենիայի սյունակագիրը հիշում է, թե ինչպես էին Երևանում անցնում հետպատերազմական շքերթները։

Մոսկվա, 1945 թ․, Հաղթանակի առաջին շքերթի նախապատրաստական աշխատանքներ։ Խորհրդային Միության մարշալներ Բաղրամյանը և Վասիլևսկին մոտենում են մի խումբ զինվորների, որոնք հեռացված են շքերթից։

-Ինչո՞ւ են ձեզ հեռացրել շքերթից,-հարցնում է Վասիլևսկին զինվորներից մեկին, որի կրծքին Փառքի շքանշաններ են փայլփլում։

-Հասակս չի հերիքում, ընկեր մարշալ։ Երկու սանտիմետր չի հերիքում։

-Ի՞նչ անենք, Իվան Քրիստաֆորիչ,- Վասիլևսկին դիմում է Բաղրամյանին։

-Մի բան կմտածենք,- բեղերի տակից ժպտում է Բաղրամյանը։

Զինվորին առաջարկում են «պիլոտկան» երկու տակ ծալել և դնել սաղավարտի տակ, և նրա հասակը տեղում «երկարում է» անհրաժեշտ երկու սանտիմետրով։

Թաթար հերոս, մոտոհրաձգային գնդի շարքային Սաբիր Ախտյամովի հուշերից.

«Անմիջապես շքերթից առաջ հրամանատար-հայրերից մեկը ինձ է ցույց տալիս։

-Սրան ո՞ւր եք վերցնում։

Պարզվում է` հասակս չի հերիքում։ Հրաման կար 170 սմ-ից ցածր հասակ ունեցողներին չվերցնել։ Իսկ իմը 165 սմ էր։

Ասում եմ․

-Ուրեմն տանկ վառելու համար նորմա՞լ եմ, իսկ շքերթի համար փո՞քր»։

Մեր 75 պատվիրակները՝ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցների ծոռները, հասակի խնդիր չունեն․ բոլորը բարձրահասակ են, թիկնեղ, ուժեղ։ Հունիսի 24-ին քսան այլ երկրներից ժամանած զինվորականների հետ նրանք կանցնեն Մոսկվայի Կարմիր հրապարակով։

․․․ Պատերազմից հետո առաջին շքերթները Երևանում սկսեցին անցկացնել 20-րդ դարի 50-ականներին, և այսօր դժվար է հավատալ, որ երկու գլխավոր գեներալները, որոնցից մեկն ընդունում էր շքերթը, իսկ մյուսը ղեկավարում այն, հրապարակում հայտնվեցին ձիերի վրա։

Ձիերը հեքիաթային գեղեցկություն ունեին` ձյունաճերմակ, ճակատներին՝ աստղ, ոսկերիզ թամբերով, որոնցից փափուկ «վրձիններ» էին կախված։ Հանդիսատեսը քարանում էր, երբ լսում էր սմբակների դոփյունը։ Գեղեցկություն, որ համեմատելի չէր լաքապատ «ԶԻԼ»-երի հետ՝ լավ պատրաստված լեյտենանտ-վարորդներով։ Ամեն դեպքում չարաճճի միտքը, թե ոսկե ուսադիրներով հեծյալի տակ ինչպես իրենց կպահեն նժույգները, մեզ՝ շքերթին հետևող փոքրիկ տղաներիս, հանգիստ չէր տալիս։ Վկայում եմ՝ նրանք իրենց ճիշտ էին պահում։ Կարմիր լամպասներով հեծյալները, մի ձեռքը՝ հովարի տակ պատվի առած, մյուսով՝ սանձը սեղմած, համաչափ էին ընթանում։

Դավիթ Տոնոյանը մեկնել է Մոսկվա

Քառանկյուն շարված զորքերը հնչեղ գոչում էին` «ուռա՜», և սկսվում էր շքերթային «քառակուսիների» երթը։ Չգիտես ինչու ընդունված էր համարել, որ բոլորից լավ քայլերթ են ցուցադրում սահմանապահները։ Թերևս կապ ուներ այն հանգամանքը, որ հայերն առանձնահատուկ վերաբերմունք ունեին Թուրքիայի հետ սահմանը հսկող, զինվորական կանաչ գլխարկով մարդկանց հանդեպ, իսկ գուցե նրանք իսկապես մյուսներից ուժեղ էին զինվորական քայլքում։

Հետևակն անցնում էր, գալիս էին մոտոհրաձգայինները, հրետանին՝ դեպի երկինք ուղղված զենիթային հրանոթներ, լենդլիզյան ծրագրով ստացված «Սթուդեբեքերներ»՝ պոչին կպած հաուբիցներով, անվավոր ականանետներ։

․․․ Իսկ այս ամենին նախորդում էին շքերթի բազմաթիվ փորձերը, որոնք դիտելու համար էլ էին շատ երևանցիներ հավաքվում։ Վիճում էին, թե ում բանակն է ավելի լավ քայլում, և պատերազմի մասնակիցները, որոնք տեսել էին այլ բանակների շքերթները, բացատրում էին` խորհրդային զինվորներից լավ ոչ ոք չի քայլում։

Գնդակահարություն առանց կանոնների. յուրայիններին սպանողի ձեռքը հայ զինվորները չեն սեղմում

Մի քիչ՝ հարցի պատմությունից։ Առաջին անգամ դրոշմված քայլվածքը հաստատել է Պրուսիայի թագավոր Ֆրիդրիխ 2-րդը։ Ռուսաստանում ընդունել է Պավել 1-ին կայսրը, և կայսեր ժառանգությունը Ռուսաստանի բանակում այսօր էլ է պահպանվում։ Հայաստանում անկախության հաստատումից և սեփական բանակի ձևավորումից հետո, եթե խոսենք քայլերթային իդեալի մասին, ապա բոլորին առաջնորդում է Պատվո պահակախմբի վաշտը, որը դիմավորում և ուղեկցում է անվանի հյուրերին։ Մոսկվայի այս տարվա Հաղթանակի շքերթի նախապատրաստություններն ընթանում էին շատ հարցերում հենց այդ վաշտի ձևօրինակով, որը 2015 թվականին ճանաչվել էր Կարմիր հրապարակ հրավիրված բոլոր նմանատիպ վաշտերից լավագույնը։ Մեր յոթանասունհինգ երիտասարդները սովորել են ճիշտ նույն կերպ կատարյալ հավասարակշռություն պահպանել, ձգել ոտքը և «շպագատ» իջնել։

Ինչպե՞ս են այդ կատարյալ քայլքին հասնում այլ երկրներում։ Ամերիկյան հետևակայինները «դրոշմաքայլ» չունեն, քայլում են փափուկ, կարծես գաղտագողի, փոխարենը կարաբիններով այնպիսի հնարքներ են ցուցադրում, որ ավելի լավ դժվար է պատկերացնել։

Ֆրանսիայում, օրինակ, ոչ բոլորն են նույն տեմպով քայլում։ Զորամասերի մեծ մասին համար այնտեղ հաստատված է րոպեում 120 քայլը. դա «Մարսելյեզի» տեմպն է։ Ալպիական հրաձիգները և որսորդները րոպեում 130 քայլ են անում, իսկ Օտարերկրյա լեգեոնը, որը եզրափակում է շքերթները Փարիզի Ելիսեյան դաշտերում, շարժվում է րոպեում 180 քայլ տեմպով։

Շքերթային շարասյան մեջ րոպեում քանի քայլ են անում հայ զինվորները՝ չեմ կարող ասել, բայց չեմ կասկածում, որ նրանք ճիշտ ուղղությամբ են գնում։ Առաջադրանքը մեկն է՝ այս Հաղթանակի օրը Մոսկվայի Կարմիր հրապարակով անցնել բոլորին գերազանցող քայլքով։ Կստացվի՞։ Մի փոքր համբերություն, և կտեսնենք։

Ինչպես էին ԽՍՀՄ ժողովուրդներն անձնվիրաբար պայքարում ֆաշիզմի դեմ. տեսանյութ

227
թեգերը:
Մոսկվա, Հաղթանակի միջոցառումներ, Հայրենական մեծ պատերազմ, շքերթ, Զինվոր, Ռուսաստան, Հայաստան
Ըստ թեմայի
ՀՀ բնակչության մեծ մասը լավ է տիրապետում Երկրորդ համաշխարհայինի պատմությանը․ փորձագետ
Հայաստանի զինված ուժերի խորհրդանշական 75 հոգանոց զորախումբը մեկնել է Մոսկվա. տեսանյութ
Մոսկվայից հասկացրել են, որ դժգոհ են. ինչու Փաշինյանը չեղարկեց այցը
Դոնալդ Թրամփ

COVID-ը և ընտրությունները. ԱՄՆ-ում դրանք կանցկացվեն 3 ամսից, ՀՀ-ում էլ՝ 7 սարի հետևում չեն

21
(Թարմացված է 23:57 04.08.2020)
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Համավարակի տարածումից ի վեր՝ ամենաթեժ վեճը Հայաստանում սա է՝ նախ, արդյո՞ք իշխանություններն ամեն ինչ արել են հիվանդության տարածումը կանխելու համար, և երկրորդ՝ եթե արել են, ինչո՞ւ է իրավիճակն այսքան տխուր։
Ամերիկյան ընտրությունները՝ երեք ամսից, հայաստանյան ընտրությունները՝ կորոնավիրուսային 7 սարի հետևում

Երկու հարցադրումներին էլ կառավարությունը շատ հստակ պատասխանն ունի։ Առաջին՝ արել ենք ոչ միայն առավելագույնը, այլև անհնարինը՝ տեսեք, թե մեր բժիշկներն ինչպես են օր ու գիշեր աշխատում մարդկանց կյանքը փրկելու համար։ Համաձայնեք՝ իրենց համար շատ շահեկան  տեղից են բռնացրել իշխանությունները՝ դե հո չես հակաճառի՝ ոչ, բժիշկները լավ չեն աշխատել։

​Երկրորդ հարցադրումը՝ բա ինչու ենք այսքան վատ վիճակում, նույնպես շատ կոնկրետ պատասխանն ունի՝ բոլորովին էլ այդքան վատ վիճակում չենք, ինչպես փորձում են ներկայացնել ոմանք։ Գնացեք Ամերիկա և վերջ․․․

Գնանք Ամերիկա։ Այդ երկիրն, իհարկե, շատ ուրույն առանձնահատկություններ ունի՝ 50 նահանգներից յուրաքանչյուրն ինքն է որոշում՝ ինչպես պայքարել կորոնավիրուսի դեմ և Վաշինգտոնը բոլորին չի կարող թելադրել իր կանոնները։ Իսկ դա հասկանալի՞ է չէ, թե ինչի է հանգեցնում՝ վիրուսով հիվանդ եմ, Կալիֆոռնիայից գնում եմ Լաս Վեգաս ու վարակում Նևադա նահանգի բնակիչներին։ Բայց ճիշտ այնպես, ինչպես մեր իշխանություններն են ժխտում, թե ամենավատ ցուցանիշներն ունենք տարածաշրջանում, Ամերիկայի ղեկավարները ևս ժխտում են, որ համավարակի տեսանկյունից ամենավատն են ամբողջ աշխարհում։

Ինչ պետք է անել Սերժ Սարգսյանի և Նիկոլ Փաշինյանի տեսլականների իրականացման համար

​Մեր ու Ամերիկայի տարբերությունն այս հարցում գիտե՞ք որն է։ Մեզ մոտ ընդդիմությունը կամ ավելի ճիշտ խիստ ընդդիմադիր տրամադրվածները ամենասուր քննադատության են ենթարկում կառավարությանը, առողջապահության նախարարին, գլխավորապես վարչապետին, իշխանությունն էլ կուռ պաշտպանության քաղաքականությունն է որդեգրել՝ էն հռոմեական լեգեոնների նման, այնինչ՝ Ամերիկայում նույնիսկ իշխանությունների նկատմամբ միանգամայն դրականորեն տրամադրված վերլուծաբանները փաստում են՝ ինչ-որ բան այն չէ Թրամփի թագավորությունում։ Բերեմ ընդամենը մեկ օրինակ։ Հանրապետականների հետ սերտ կապեր ունեցող տնտեսագետ Մայքլ Սթրեյնը Ձեռնարկատիրության ամերիկյան ինստիտուտից օրերս «Նյու Յորք թայմս» թերթին տված հարցազրույցում փաստել է՝ Թրամփը, իրոք, չի հասկանում, թե որքան բարդ է տնտեսության վիճակը և որքան օրհասական է որոշ աշխատողների և նրանց ընտանիքների վիճակը։

Թեժ վիճաբանություն «հայու գենի» շուրջ, կամ մենք ու Ամերիկան

​Էլի կարելի է զուգահեռներ անցկացնել Հայաստանի և Ամերիկայի միջև, որքան էլ դա անսովոր թվա։ Թրամփը վերջին տարիներին փայլուն տնտեսական ցուցանիշներ ուներ վերընտրվելու համար։ Շատ կոնկրետ օրինակ բերեմ։ Անցած տարի դասընկերս եկել էր Լոս Անջելեսից, սրճարաններից մեկում գարեջուր էինք խմում ու ասաց․ «Էս խեղճ Թրամփին բոլորը քննադատում են, ծաղրում են, բայց ախր իր օրոք կյանքն, իրոք, լավացել է, իր օգտին եմ քվեարկելու»։

​Հիմա ամեն ինչ փոխվել է՝ կորոնավիրուսը սարսափելի հարված հասցրեց Թրամփի վարկանիշին և դա միանգամայն հասկանալի է՝ վերջին եռամսյակում համախառն ներքին արդյունքի անկումն Ամերիկայում կազմեց գրեթե 10 տոկոս։ Վերջին 75 տարում նման բան չէր եղել՝ փաստում են ամերիկյան լրատվամիջոցները, վկայակոչելով Նյու Յորքի օրինակը։ Մարտի սկզբից այդ քաղաքում փակվել է մոտ 3 հազար ձեռնարկություն։ Պատկերացրեք՝ 3 հազար։ Բայց, ճիշտն ասած, ինձ համար էլ էր անակնկալ, որ Նյու Յորքում աշխատատեղերի 98 տոկոսն ապահովում են  խանութները, սրճարանները, վարսավիրանոցները, քիմմաքրման կետերը և այլն….  Եվ, ըստ մասնագետների կանխատեսումների՝ դրանց մեկ երրորդն այլևս երբեք չի վերաբացվի։

Ինչ-որ բան այն չէ ժողովրդավարության նախկին «կղզյակներում»

​Հայաստանի և Ամերիկայի միջև, իհարկե, մի շատ էական տարբերություն կա։ Գրեթե 3 ամսից՝ նոյեմբերի 3-ին Միացյալ նահանգներում նախագահական ընտրություններ են։ Կորոնավիրուսն իր ամենաանմիջական ազդեցությունն է ունենալու քվեարկության վրա։ Հայաստանում հերթական խորհրդարանական ընտրություններն էլ յոթ սարի հետևում չեն, բայց, համաձայնեք՝ ամենակարևորն այն է, թե ինչպիսին կլինեն այդ 7 սարերը։

21
թեգերը:
Դոնալդ Թրամփ, վարկանիշ, Ընտրություններ, կորոնավիրուս, ԱՄՆ, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Սեպտեմերիանա. ինչպես հույներին վտարեցին Թուրքիայից
Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ասում, նրա ի՞նչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին. Բրեդլի
Իսրայելի, Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի դավադրությունը. ինչպես աշխարհը խուսափեց մեծ վտանգից
Հիշեք այս խոսքերը, երբ հերթական անգամ անցնելու կլինեք Կասկադում պառկած ծխող կնոջ կողքով
Թերթեր, արխիվային լուսանկար

Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ասում, նրա ի՞նչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին. Բրեդլի

109
(Թարմացված է 20:45 03.08.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք: Յուրաքանչյուր մարդու մեջ իրականում թաքնված է երկու էություն: Մեկն անընդհատ ձգտում է փոփոխության, մյուսը վախենում է այդ փոփոխություններից:

 

Բեն Բրեդլի. «Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ներկայացնում, նրա գործը չէ՝ հոգալ հետևանքների մասին»

Չգիտեմ, միգուցե ես չափազանցնում եմ, որովհետև  Երկվորյակների նշանի տակ եմ ծնվել: Բայց ախր Բուլատ Օկուջավան էլ է ժամանակին նկատել․ «Բոլորն ուզում են, որ ինչ-որ բան տեղի ունենա, բայց բոլորը վախենում են՝ հանկարծ մի բան չպատահի»։

​Եվ հաճախ փոփոխությունները տեղի են ունենում միանգամայն անսպասելի՝ անկախ այն բանից՝ հավատում ենք մենք, թե չենք հավատում, վախենում ենք, թե չենք վախենում, դիմադրում ենք, թե չենք դիմադրում:  Մի շատ հայտնի օրինակ բերեմ։ 1974 թվականին հրաժարական տվեց Ամերիկայի նախագահը: Նման բան ո՛չ Ռիչարդ Նիքսոնից առաջ, ո՛չ էլ նրանից հետո չի եղել: Եվ ով պաշտոնանկ արեց նախագահին՝ իմ գործընկերը՝ ամերիկացի լրագրող, «Վաշինգտոն փոստ» օրաթերթի թղթակից Բեն  Բրեդլին, որը մի քանի տարի առաջ կյանքից հեռացավ 93 տարեկան հասակում:

​Հիմա չեմ կարող շատ մանրամասն անդրադառնալ Ուոթերգեյթի այդ սկանդալին: Եվ դրա կարիքն էլ չկա, որովհետեւ, ինչպես ասում են՝ տոննաներով գրքեր ու հոդվածներ են գրվել այդ մասին, ֆիլմեր նկարահանվել: Բոլորդ գիտեք՝ 1972 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ, որոնց արդյունքում, ի դեպ, Ռիչարդ Նիքսոնը վերընտրվեց ձայների զգալի առավելությամբ, նրա ղեկավարած հանրապետականները փորձեցին գաղտնալսում իրականացնել հակառակորդների՝ դեմոկրատների գրասենյակում ու բռնվեցին: Եվ Նիքսոնն ամեն ինչ արեց կոծկելու այս ամենը, որպեսզի հասարակությունը չիմանա, որ հետքերը տանում են ուղիղ նախագահական:  Եվ, երբ Ուոթերգեյը սկսեց փորփրել «Վաշինգտոն փոստը», Ամերիկայի այն ժամանակվա արդարադատության նախարար Ջոն Միթչելը թերթի կին հրատարակիչ Քեթրին Գրեհեմին իր մարդկանց միջոցով փոխանցեց հետևյալը․ «Այդ կնոջը ասեք, որ կբռնենք ու ծիծիկները մեծ քամիչով կքամենք»: Համաձայնեք՝ բավական օրիգինալ սպառնալիք է:

​Իսկ Բեն Բրեդլին չընկրկեց: Նրան վերևից՝  նախագահականից անընդհատ հասկացնում էին․ «Դու գիտե՞ս, թե քո սկսած հետաքննությունը ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ Ամերիկայի համար, ապակայունացնում ես իրավիճակը, երբ մենք Վիետնամական պատերազմի մեջ ենք խրված»։ Համաձայնեք՝ շատ ծանոթ փաստարկ է՝ չի կարելի իշխանությունների հանդեպ որևէ բան ձեռնարկել, քանի դեռ փաստացի պատերազմական վիճակում ենք:

Թեժ վիճաբանություն «հայու գենի» շուրջ, կամ մենք ու Ամերիկան

​Հայաստանում էլ այդ փաստարկը միշտ համոզիչ ու տրամաբանական է թվացել: Այնինչ, Բրեդլին ասում էր․ «Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ներկայացնում, նրա ինչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին»: Կներեք, պարզապես համոզված եմ, որ  Բեն Բրեդլիին, որին տարիներ առաջ Բարաք Օբաման հանձնեց Ամերիկայի քաղաքացիական բարձրագույն պարգևը՝ Ազատության մեդալը, և, որի գործունեությունը օրինակ է դարձել ամերիկացի լրագրողների մի քանի սերունդների համար, Հայաստանում  շատերը միանշանակ կորակեին որպես անպատասխանատու լրագրող:

​Ու դժվար է դատապարտել այդ մարդկանց։ Ակնհայտ է, որ մեզ մոտ կա հասարակության որոշակի շերտ՝ ազնիվ ու պարկեշտ մարդիկ, որոնք համոզված են՝ չի կարելի ոչինչ անել իշխանությունների դեմ, ինչպիսին էլ նրանք լինեն, չի կարելի ապակայունացնել իրադրությունը, մանավանդ որ բոլորովին միանշանակ չէ, թե ինչի կհանգեցնեն փոփոխությունները, արդյոք ավելի արժանի մարդիկ կգան, արդյոք կբարելավվի իրավիճակը, արդյոք ես անձամբ և իմ ընտանիքը, իմ հարազատները կշահենք դրանից: Լիովին հասկանում եմ, թե՛ այդ մարդկանց, թե՛ նրանց մտահոգությունները:  Այս հարցերը բոլորիս են հուզում:

​Ինչևէ, մինչ «Վաշինգտոն փոստը» փորձում էր պարզել ճշմարտությունը, նախագահականն ամեն ինչ արեց մամուլը վարկաբեկելու համար: Մոտավորապես այսպես․ «Մենք մաս մաքուր ենք, այ սրանք՝ այս սրիկա լրագրողներն են գաղջ մթնոլորտ ստեղծում մեր երկրում»: Ու դա ազդեց: Լրատվամիջոցների վարկանիշը իջավ մինչև 40 տոկոս, այսինքն՝ ամերիկացիների մեծ մասն այլևս մամուլին չէր հավատում:

​Բայց գիտե՞ք, թե ինչ կատարվեց հետո: 74-ին Ռիչարդ Նիքսոնը հրաժարական տվեց, նրա շրջապատից մի քանի տասնյակ մարդ  ձերբակալվեց և դատվեց: Իսկ այդ նույն թվականին սկսվեց դիմորդների աննախադեպ հոսք դեպի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետներն ու դպրոցները՝ բոլորը ուզում էին լրագրող դառնալ: Այսպես հաղթեց ճշմարտությունը:

Ինչու են թուրքմենները թղթադրամների վրա գրում «Բերդիմուհամեդով, հեռացի՛ր»

109
թեգերը:
Բարաք Օբամա, ԱՄՆ, լրագրություն, Լրագրող
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Արդյո՞ք մարդը մոտ ապագայում կապրի 150 տարի
Անհավանական է. քանի շիշ շամպայն է խմել Չերչիլը և որտեղ են տիեզերագնաց Արմսթրոնգի կոշիկները
Բոլորն էլ գիտեն, որ երկինքը կապույտ է, դուք ասեք, թե ինչու են թոշակներն այդքան ցածր
Ինչ-որ բան այն չէ ժողովրդավարության նախկին «կղզյակներում»