Ալֆորվիլի փոխքաղաքապետ Սարո Մարդիրյանը

Ապագան Հայաստանի հետ կապող ֆրանսահայ գործիչը. ով է Ալֆորվիլի նոր փոխքաղաքապետ Մարդիրյանը

1061
(Թարմացված է 14:08 07.06.2020)
Ֆրանսիայի հայաշատ Ալֆորվիլի փոխքաղաքապետի պաշտոնում ընտրվեց հայազգի Սարո Մարդիրյանը։ Ինչ կշիռ ունեն հայերը բարեկամ Ֆրանսիայում համայնքի հենասյուների՝ Շառլ Ազնավուրի և Պատրիկ Դևեջյանի մահից հետո. Sputnik Արմենիան բացառիկ հարցազրույց է ունեցել նորանշանակ պաշտոնյայի հետ։

Ալֆորվիլ քաղաքը Ֆրանսիայում հայտնի է որպես «փոքրիկ Հայաստան» ոչ միայն շնորհիվ հայկական մեծ համայնքի, այլև հայկական այն կառույցների, որոնք ազատորեն գործում են քաղաքում։ Հենց այդ էր պատճառը, որ տարիներ առաջ Մարդիրյանների ընտանիքը որոշեց Թուրքիայից Ալֆորվիլ տեղափոխվել, ապրել մի երկրում, որտեղ պետք չէ վախենալ հայ լինելու համար։

Թուրքիայում հայ լինելը խիզախություն է

Նախնիներս մուսալեռցի են, Վաքըֆ գյուղից։ 1915 թվականին նրանք մասնակցել են Մուսալեռի հայտնի հերոսամարտին։ 1939թ.-ին, երբ լեռան շրջակա գյուղերը նորից թուրքերի ձեռքն են անցնում, շատերը որոշում են հեռանալ, բայց իմ նախնիները մնում են։ Թուրքերը ստիպում են մնացողներին փոխել իրենց հայկական ազգանունները։ Այդպես պապիկս ծնվել էր Մարդիրյան, 16 տարեկանում ստիպված դարձավ Սիլահլի։

Новоизбранный мэр Алфорвиля и 16 заместителей
© Photo : provided by Saro Mardirian
Ալֆորվիլի փոխքաղաքապետ Սարո Մարդիրյանը քաղաքապետարանի աշխատակիցների հետ

Հետո զավակներին հայերեն կրթություն տալու համար պապիկս հորս և հորաքրոջս ուղարկել Պոլիս, որտեղ հայրս հանդիպել է մորս հետ։ Ես Պոլիսում եմ ծնվել։ Թուրքիայում հայերի համար լավ չէ, այնտեղ հայ լինելը պատիվ չէ, շատերը վախենում են ցույց տալ իրենց հայությունը։ Ինչպես ժամանակին մեծ հայրիկս զավակների կրթության համար ստիպված եղավ նրանց Պոլիս տանել, այնպես էլ հայրս, մտահոգվելով ապագայիս ու կրթությանս մասին, Ֆրանսիա տեղափոխվելու որոշում կայացրեց։ 

Փոքրիկ Հայաստան՝ Ֆրանսիայի սրտում

Հաստատվեցինք Ալֆորվիլ քաղաքում, որովհետև սա Փարիզի շրջանի փոքրիկ Հայաստանն է. կա հայկական դպրոց, եկեղեցի, հայկական անուններով փողոցներ՝ Կոմիտասի, Մանուշյանի, Երևանի պողոտա, Օշական, Աշտարակ հրապարակներ և այլն։ Քաղաքում, քաղաքապետարանում ծածանվում են Հայաստանի և Արցախի դրոշները, ունենք հայկական խանութներ։

Саро Мардирян с семьей
© Photo : provided by Saro Mardirian
Ալֆորվիլի փոխքաղաքապետ Սարո Մարդիրյանը ընտանիքի հետ

Քաղաքը 44 հազար բնակչություն ունի, որից 7-8 հազարը հայեր են։ Այստեղ՝ Ալֆորվիլում, տարիներ անց մեր ընտանիքը հայկական ազգանունը վերադարձրեց։ Պապիկս դեռ ողջ էր. նա ծնվեց Մարդիրյան, կյանքի մաս մեծը պարտադրված ապրեց Սիլահլի, բայց մահացավ Մարդիրյան։ 

Ինչու չեղարկվեցին Ֆրանսիայի և Արցախի «քույր քաղաքների» համաձայնագրերը

Ալֆորվիլն ու Արցախի Բերձորը քույր քաղաքներ էին։ Ֆրանսիայում մի քանի քաղաքներ նման բարեկամական համաձայնագրեր ունեին Արցախի քաղաքների հետ։ Բայց մի քանի տարի առաջ նախագահ Էմանուել Մակրոնն ասաց, որ Արցախը ճանաչված պետություն չէ, հետևաբար չեն կարող նման պայմանագրեր լինել, ու դրանք լուծարվեցին։ Շատերս կասկածում ենք, որ այս գործում իրենց դերն են ունեցել ադրբեջանցիներն ու թուրքերը, թեպետ դրա ապացույցը չունենք։

Саро Мардирян с бабушкой матери
© Photo : provided by Saro Mardirian
Ալֆորվիլի փոխքաղաքապետ Սարո Մարդիրյանը մեծ տատի հետ

Իհարկե, հայերը սիրված են Ֆրանսիայում, դրա համար էլ քաղաքների ղեկավարներից շատերը հայտարարեցին, որ պայմանագրերի չեղարկումը ոչինչ չի փոխում, իրենց բարեկամությունը շատ ավելին է։ Ալֆորվիլի նախկին քաղաքապետն Արցախում եղել է, նորընտիր քաղաքապետն էլ այս տարի սեպտեմբերին պետք է Արցախ այցելի, եթե վիրուսը չխանգարի։

«Բոլոր հայերն իմ ընտանիքի անդամներն են». Ազնավուրը` հայերի ու իր հայկական ինքնության մասին

Հիմա Ալֆորվիլի 16  փոխքաղաքապետներից երեքը հայեր են։ Հայերը պետք է շատ ակտիվ լինեն, որ կարողանան իրենց ձայնը տեղ հասցնել, ներկայացնել իրենց շահերը քաղաքապետարաններում, Սենատում, բարձր մակարդակներում։ Շառլ Ազնավուրն ու Պատրիկ Դևեջյանը մեծ հեղինակություն ունեին Ֆրանսիայում, նրանք խոսում էին Հայաստանի, հայերի, Ցեղասպանության մասին։ Հիմա նրանք չկան, և այս իրավիճակում թուրքերն ու ադրբեջանցիներն ավելի են ակտիվանում։

Ադրբեջանցիներն ու թուրքերն ամրացնում են դիրքերը

Էրդողանը Ֆրանսիա եկող թուրքերին ասում է, որ յուրաքանչյուրդ այդտեղ Թուրքիայի դեսպանն եք, հաջողության հասեք, ակտիվ եղեք, մտեք քաղաքականություն, Ազգային ժողով, զբաղեցրեք պաշտոններ։ Ադրբեջանն էլ միլիոնավոր գումարներ է ծախսում։ Շուտով Փարիզի քաղաքապետի ընտրություններն են, շատ հավանական է, որ քաղաքապետ ընտրվի ադրբեջանամետ Ռաշիդա Դատին։

Саро Мардирян с дедом, отцом и сыном
© Photo : provided by Saro Mardirian
Ալֆորվիլի փոխքաղաքապետ Սարո Մարդիրյանը հոր, պապի և որդու հետ

Նա արաբական ծագումով ֆրանսուհի է, որին ադրբեջանցիները մեծ գումարներ են տալիս։ Ադրբեջանցիները շատ ակտիվ են մասնակցում ընտրություններին իրենց թեկնածուին առաջ մղելու համար։ Մենք էլ պետք է այդպես վարվենք։ Իրենք շատ փող ունեն, իսկ մենք՝ ոչ։ Ադրբեջանցիների և թուրքերի ակտիվացումը շատ վատ է, որովհետև իրենք կարողանում են Ֆրանսիայի վրա ճնշումներ գործադրել։

Սփյուռքում հայերն ապագա չունեն

100 տոկոս հայ, 100 տոկոս ֆրանսիացի. Ազնավուրն էր իր մասին այսպես ասում։ Ես համաձայն եմ այս մտքի հետ, բայց ինձ համար այս երկուսը նույն արժեքը չունեն։ Իմ ազգությունն է հայ, քաղաքացիությունս՝ ֆրանսիացի, ես կարող եմ այլ երկրում ապրել՝ Ուրուգվայում, ԱՄՆ-ում, իմ քաղաքացիությունը կարող է փոխվել, բայց ազգությունս՝ ոչ։

Ես հիմա Ֆրանսիայի քաղաքացի եմ և արդեն նաև պետական պաշտոն եմ զբաղեցնում, այնպես որ պիտի նվիրումով ծառայեմ իմ քաղաքին՝ Ալֆորվիլին։ Բայց ես իմ ապագան Հայաստանի հետ եմ կապում, քաղաքականություն էլ մտա Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձություններից հետո։ 2008թ.-ին՝ մարտի 1-ի դեպքերից հետո, սփյուռքը կարծես թե լուռ էր, չէր արձագանքում Հայաստանում կատարվածին, իսկ ինձ համար մեծ ցավ էր, որ հայի թշնամին թուրքն է, բայց այդտեղ հայը հայի վրա կրակեց։ Ես հասկացա, որ սփյուռքի այդ լռությունն ինձ չի ներկայացնում, իմ ձայնը չի արտահայտում, ուրեմն ես դա պետք է անեմ։ Վստահ եմ, որ սփյուռքում հայերն ապագա չունեն։

Ես նաև եկեղեցու հոգաբարձուների խորհրդի անդամ եմ, տեսնում եմ, թե ինչքան խառնամուսնություններ են գրանցվում։ Մի քանի սերունդ հետո հայկականությունը կորչում է։ Այդպես է ամենուր։ Դրա համար էլ ընտանիքիս ապագան Հայաստանում եմ տեսնում, կուզեմ այնպիսի դեմոկրատիկ, հզոր երկիր դառնա, որ զավակներիս հետ Հայաստան տեղափոխվեմ։ Ամեն ամառ Հայաստան ենք գալիս, երեխաներս երկու-երեք ամիս այդտեղ են մնում։ Տղաս հինգ տարեկան է, ֆրանսերեն բառ չգիտի։ Ինձ համար կարևոր չէ, որ նա հիմա ֆրանսերեն խոսի. ֆրանսերեն, անգլերեն, ցանկացած այլ լեզու վաղը կսովորի, ինձ համար կարևոր է, որ նա հայերեն խոսի։

Вице-мэр Алфорвиля Саро Мардирян
© Photo : provided by Saro Mardirian
Ալֆորվիլի փոխքաղաքապետ Սարո Մարդիրյանը հայկական խաչքարի մոտ

Հայաստանը մեր պատիվն է, մեր հպարտությունն է, յուրաքանչյուր հայ պետք է ամեն ինչ անի, որ Հայաստանը դառնա աշխարհի ամենալավ տեղը հայերի  համար։

1061
թեգերը:
հայ, Ֆրանսիա, Ալֆորվիլ, Սարո Մարդիրյան, փոխքաղաքապետ
Ըստ թեմայի
Մարդկության համար արժեք ստեղծողները կգան Հայաստան. Իսրայելյանի փառատոնը, աստղերն ու ռոքը
Դատարկվող գյուղի միակ շրջանավարտը. Չինչինում եկող տարի այդ մեկն էլ չի լինի
Հայաստանում կանայք Շվեյցարիայից դեռ 53 տարի առաջ ընտրելու իրավունք ունեին
ՄԱԿ

«Ստան» ածանցը նշանակում է` ասիական երկիր ենք. ինչու են երկրները փոխում իրենց անունները

551
(Թարմացված է 21:49 22.01.2021)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Գաղտնիք չէ, որ վերջին տասնամյակների ընթացքում աշխարհի բազմաթիվ երկրներ փոխել են իրենց պետությունների անունները, և այդ գործընթացը շարունակվում է։
Ինչու են երկրները փոխում իրենց անունները

Հիշում եք երևի՝ մի քանի տարի առաջ Նուրսուլթան Նազարբաևն առաջարկեց հանել իր երկրի անվանման վերջին «ստանը», հիմնավորելով՝ ախր «ստանը» նշանակում է, որ մենք հետամնաց ասիական երկիր ենք։ Ի վերջո երկրի անունը չփոխվեց, փոխվեց մայրաքաղաք Աստանայի անունը, այն անվանվեց Նուր-Սուլթան։

 Մի քանի տարի առաջ, եթե հիշում եք, նման մի առաջարկություն էր արել  Հայաստանի նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանը, որն ասում էր՝ եկեք Հայաստանն անվանենք Արմենիա։ Էս դեպքում գոնե ինչ-որ տրամաբանություն կար, որովհետեւ եթե Ղազախստանին դրսում էլ են Ղազախստան անվանում, ապա Հայաստանն արտերկրում հայտնի է հենց որպես Արմենիա։

ԲիԲիՍի-ն հիշեցնում է մի միջադեպի մասին, որը պատահել է 2011 թվականին։ Պաշտոնական այցով ժամանելով Մյանմա` այն ժամանակվա պետական քարտուղար Հիլարի Քլինթոնը շատ նուրբ իրավիճակում հայտնվեց։ Տասնամյակներ շարունակ այդ երկիրը, որն, ինչպես հիշում եք առաջ կոչվում էր Բիրմա, ղեկավարում էին զինվորականները։ Հիմա սկսվել էր ազատականացումը և իշխանությունները պետությունն անվանել էին Մյանմա։ Սակայն ամերիկյան վարչակազմը որոշել էր շարունակել անվանել երկիրը Բիրմա։ Հիմա ինչ պետք է աներ խեղճ Քլինտոնը։ Ասես Բիրմա՝ կվիրավորես տեղի իշխանություններին, ասես Մյանմա՝ խիստ նկատողություն կստանաս Աերիկայում ։ Ու Քլինթոնը գտավ ելքը՝ ո՛չ Բիրմա էր ասում, ո՛չ էլ Մյանմա, այլ պարզապես «այս երկիրը»։ Համաձայնեք, խելոք  կին  է, ափսոս նախագահ չդարձավ։

Հիմա ասիական մեկ այլ պետության մասին։ Երևի հիշում եք Հնդկաստանի ափերի մոտ գտնվող այդ մեծ կղզին կոչվում էր Ցեյլոն։ Դեռ 16-րդ դարում էին պորտուգալացիներն այն այդպես անվանել։ Հետո կղզին անցել էր հոլանդացիներին,վերջում էլ բրիտանացիներին, բայց Ցեյլոն անունը  պահպանվել էր։ Եվ միայն անցած դարի 70-ական թվականներին, վերականգնելով պատմական արդարությունը, երկրի իշխանությունները սկզբում կղզին անվանեցին Շրի Լանկա, վերջում էլ՝Շրի Լանկայի Դեմոկրատական Սոցիալիստական Հանրապետություն։ Եվ այնուամենայնիվ ողջ աշխարհը բուրումնավետ տաք հեղուկը գավաթի մեջ լցնելիս` ասում է. «Ինչ լավն է Ցեյլոնի թեյը»։

«Ճշմարիտ եմ, ջանասեր եմ, բայց թուրք չեմ». Հրանտ Դինք

Կարող եմ թվարկել այն երկրները, որոնք անվանափոխվել են։ Նախկին Հարավային Ռոդեզիան այժմ դարձել է Զիմբաբվե, նախկին Ֆրանսիական Սուդանը՝ Մալի, Լատինական Ամերիկայում գտնվող Բրիտանական Հոնդուրասը՝ Բելիզ, իսկ նախկին Վերին Վոլտան՝ Բուրկինա Ֆասո։ Պատկերացրեք` կան երկրներ, որոնք մի քանի անգամ են փոխել անվանումը։ Նման պետություններից է Կամբոջան, որը մի ժամանակ դարձավ Կխմերյան Հանրապետություն, հետո Դեմոկրատական Կամպուչիա եւ վերջապես կրկին Կամբոջա։

Մեր հարևանի մասին։ Այնտեղ չեն դադարում վեճերը՝ Ջորջիա՞, թե՞ Սաքարթվելո։ Համաձայնեք՝ Սաքարթվելո շատ գեղեցիկ է հնչում։ Եվ բացի այդ, մի հատ Ջորջիա նաև Ամերիկայում կա։ Ի դեպ մի քանի օր առաջ Լիտվան պաշտոնապես հաստատել է Վրաստանի Սաքարթվելո անունը։ Բայց ամենահետաքրքիր դեպքը երևի կապված է  Նոր Զելանդիայի հետ։ Տարիներ շարունակ այնտեղի ակտիվիստները պայքար են մղում, որպեսզի իրենց երկիրը կոչվի շատ տարօրինակ մի բառով՝ փորձեք արտասանել՝ Աօտեարօա։ Բովանդակությունն էլ է նույնքան տարօրինակ ու արտառոց՝ երկար սպիտակ ամպի երկիր։ Սա բնիկ ժողովրդի՝ մաորիների լեզվով է, որոնք այս կղզում ապրում էին մինչև անգլիացիների ժամանումը և որոնց նկատմամբ բրիտանացիները մեղքի զգացում ունեն, որովհետեւ կոտորել էին թե՛ այստեղ, թե՛ Ավստրալիայում։

Եվ, վերջապես, այսպես ասած ստիպողական անվանափոխության մասին։ 30 տարի է որպես անկախ պետություն գոյություն ուներ Մակեդոնիան։ 30 տարի շարունակ բողոքում էին հույները՝ ինչպես թե Մակեդոնիա, բոլորին հայտնի է, որ Ալեքսանդր Մակեդոնացին հույն է եղել, փոխեք ձեր երկրի անունը։ Մակեդոնիայի իշխանությունները անընդհատ ընդդիմանում էին, մինչև Հունաստանը պարզապես կոշտ պայման դրեց՝ կամ տեղի եք տալիս, կամ մենք թույլ չենք տալիս ձեր մուտքը Եվրամիության և ՆԱՏՕ։ Գտնվեց կոմպրոմիսային տարբերակ՝ երկիրն անվանվեց Հյուսիսային Մակեդոնիա։ Եթե կարծում եք, թե կողմերը գոհ են, չարաչար սխալվում եք։ Մակեդոնացիները գոհ չեն, որ իրենց Հյուսիսային են անվանում, հույները Մակեդոնիա բառից են բողոքում։

551
թեգերը:
Վրաստանի Հանրապետություն, անուն, Մակեդոնիա, Հայաստան, աշխարհ, Երկիր մոլորակ
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Ինչպես 11 երեխաներից կրտսերը դարձավ հայտնի և հարուստ. Պիեռ Կարդենի բրենդի պատմությունը
Ավարտվող տարվա իրողությունները. միայն Հայաստանում չէ, որ բողոքում են վարչապետից
Ներումների քանակը կտրուկ մեծացել է. Թրամփը մտադիր է կանխավ ներում շնորհել նաև ինքն իրեն
Վազգեն Մանուկյան. արխիվային լուսանկար

«Ես ձեզ որտեղի՞ց Ղարաբաղ տամ», կամ ինչ է լինում, երբ «սայթաքում է» պետական գործչի լեզուն

6708
(Թարմացված է 13:43 22.01.2021)
Գյումրու մի խումբ բնակիչների, որոնք որոշել էին Վազգեն Մանուկյանին թույլ չտալ մտնել քաղաք, հյուրը «բոմժեր» անվանեց։ Դա շատերին նեղացրեց և զանազան բանավեճերի առիթ դարձավ։ Sputnik Արմենիայի սյունակագիր Սերգեյ Բաբլումյանը որոշել է համեմատական վերլուծություն անցկացնել։

Կենսափորձով ու քաղաքական փորձով հարուստ քաղաքական գործչի համար, որը որոշել է անցումային կառավարության վարչապետ դառնալ, նման արտահայտությունն անթույլատրելի է։ Եվ չնայած գյումրեցիների հետ հանդիպումն անցավ ժողովրդի մեծ կուտակումով և փոխըմբռնման մթնոլորտում, նստվածքն, այնուամենայնիվ, մնացել է։ Որովհետև «լեզվի կտրածը չի լավանա»։

Արցախը չի կարող գրպանում լինել

80-ականների վերջն էր։ Հայաստանում եռում էին արցախյան կրքերը, բազմահազարանոց ամբոխներն աղաղակում էին «Մի-ա-ցում», «Մենք ծայրահեղական չենք», չգիտես ինչու՝ «Լենին, պարտիա, Գորբաչով», Կարեն Դեմիրճյանից վճռական քայլեր էին պահանջում՝ ի աջակցություն արդար գործի, սպասում նրա խոսքին։

Եվ ահա Հայաստանի Կենտկոմի առաջին քարտուղարը գալիս է ծայրահեղ բորբոքված Ազատության հրապարակ, բարձրանում մուտքի առջևի հարթակին և մեն-մենակ մնում բազմահազարանոց ամբոխին դեմ հանդիման։

Դեմիրճյանը, պետք է ասել, երկչոտներից չէր, կարողանում էր լսարանն իր ձեռքում պահել և ճառելուց լավ էր։ Իսկ այստեղ, սկսելով կարծես թե լավ նոտայից, ավարտեց․

«Ես ձեզ որտեղի՞ց Ղարաբաղ տամ։ Ղարաբաղը ջեբս չի, որ տամ»։

Ըստ էության՝ ամեն ինչ ճիշտ է․ Դեմրիճյանը չէր կարող ԼՂՀ-ի հարցերը լուծել հօգուտ Հայաստանի, ինչքան էլ որ ցանկանար։ Իսկ ցանկություն նա անկասկած ուներ։ Եվ նա ասաց այն, ինչը բոլորը պետք է հասկանային և բոլորն էլ հասկանում էին։ Բայց խնդիր, միևնույնն է, առաջացավ՝ բառերի ոչ պատշաճ օգտագործման պատճառով. դա վիրավորել էր ոգևորված ու բոբոքված մարդկանց։ Հանրապետության առաջնորդը պետք է հաշվի առներ քաղաքացիների տրամադրությունն ու ավելի զգույշ լիներ արտահայտություններ ընտրելիս։ Նա սխալվեց։

Ո՞վ է Վազգեն Մանուկյանը «սելֆիների սերնդի» համար

Ճիշտ է, ժողովուրդը հարգում էր Դեմիրճյանին, բայց իրավիճակի փոփոխությունը խստություն էր պահանջում դիրքորոշում հայտնելիս, իսկ դա տեղի չունեցավ։ Կոմկուսի Կենտկոմի առաջին քարտուղարին դավաճանեց չափից դուրս ինքնավստահությունը․ ցուցարարները նրան սուլոցներով արձագանքեցին և դա անվստահության առաջին հրապարակային արտահայտումն էր մի մարդու նկատմամբ, որը մինչև վերջերս հավաքվածների կուռքն էր․ երկրի ղեկավարի համբավը կոտրվեց և կոտրվեց անդառնալիորեն։ Տարիներ պետք եղան, որպեսզի մարդիկ սառեն ու մոռանան։

Թե ինչպես Կենտկոմի առաջին քարտուղարը կռվեց երկրորդի հետ

60-ականներին Հայաստանում գլխավոր ղեկավար Յակով Նիկիտիչ Զարոբյանն էր, իսկ հանրապետության երկրորդ մարդը՝ Հովհաննես Մինայիչ Բաղդասարյանը (ժողովրդի լեզվով՝ Հովմինը)։ Երկուսն էլ փորձառու և իրենց գործն իմացող ղեկավարներ էին։

Զարոբյանը Հայաստան էր եկել երկար տարիներ Ռուսաստանում ապրելուց և աշխատելուց հետո, որտեղ «․․․քու մերը» արտահայտությունը հաճախ հայհոյանք չէ, այլ ընդամենը հավանության, համաձայնության կամ անհամաձայնության, աջակցության ու մտերմության զգացմունքային արտահայտում։

Բաղդասարյանը՝ հակառակը։ Նա մեծացել ու դաստիարակվել էր Լենինականում` խիստ ավանդապաշտ ընտանիքում, որտեղ նման խոսքային ազատությունները բառացիորեն էին ընկալվում՝ դրանից բխող բոլոր հետևանքներով։ Այսինքն` հնարավոր չէ իմիջիայլոց արտաբերել «․․․քու մերը» և դրանից հետո հույս դնել հայերի ըմբռնման վրա։ Իսկ Յակով Նիկիտիչն արտաբերեց։

Չեմ կարող հաստատ իմանալ, թե ինչ հանգամանքներում և հատկապես ինչ համատեքստում (բայց միանշանակ՝ ոչ վիրավորելու համար) Զարուբյանը նախադասության մեջ ներառեց այդ արտահայտությունը, բայց այն ասվել էր, և Բաղդասարյանը չհապաղեց պատասխանել։ Դարձավ կռիվ։

Ո՞ւմ հետ նոր կյանք սկսել, կամ Սողոմոն իմաստունի մատանու առակը

Այնպես չէ, որ Հովհաննես Մինայիչը մինչ այդ խոսքը չէր լսել ու չգիտեր, այլ հարց է, որ նա չէր կարող պատկերացնել, որ այն կհնչի ղեկավարի կողմից՝ իր հասցեին։ Թեկուզ և առանց չարության, առանց վիրավորելու որևէ ցանկության, սովորության համաձայն, բայց, միևնույնն է․․․ խոսքն ասվել էր, վիրավորանքը հասցվել էր, և այն այնքան էլ արագ չանցավ․․․․

Թե ինչու Հայաստանի երկաթուղու տնօրենը վիրավորեց Գագիկ արքային 

Համբարձում Կանդիլյանը նույնպես Ռուսաստանից էր եկել, երկաթուղու ղեկավար էր աշխատել Աստրախանի մարզում, ապա տեղափոխվել էր Հայաստան՝ տեղը գցելու «գծերից ընկած» երկաթուղային ոլորտը։ Ավելի լավ ստացվեց, քան սպասում էին։ Բայց ոչ անմիջապես և ոչ հեշտությամբ։

Անդրկովկասյան երկաթուղիների երևանյան վարչության (այն ժամանակ այդպես էր կոչվում վարչությունը) անգործությունից հալված երկաթուղային էլիտան սկզբում՝ փորձեց նոր ղեկավարին իրենց ռելսերի վրա դնել և որպես ճնշման կետ ընտրեց Կենտրոնից նշանակվածի՝ հայոց դարավոր ավադույթների չիմացությունը։ Ինչ չկար՝ իրոք չկար, և սկզբում Կանդիլյանը չէր դիմադրում «լիկբեզ»-ին («գրագիտության» դասերին,–խմբ.)։

․․․ Մաքրման աշխատանքների ամենաթեժ պահին երկաթուղու հայկական հատվածում լարված իրավիճակ ստեղծվեց․ հարյուրավոր վագոններ երկրի այլ շրջաններրում բեռնաթափման էին սպասում։ Եվ ահա, Կանդիլյանն իր մոտ է կանչում բեռնափոխադրումների պատասխանատուին և ասում․ «Այսպես չի լինի։ Անհապաղ լուծել հարցը և զեկուցել»։

«Գորգի կանչված» ընկերը համաձայնում է, բայց փորձում է իր բացթողումն արդարացնել պատմական հղումներով։

-Դեռ Գագիկ թագավորի ժամանակներից,-բացատրում է նա,-հայերը սովորել են չշտապել․․․ ազգի բնույթն է․․․ ավանդույթների անհաղթահարելիությունը․․․ և այլն, և այլն։

Պայծառ ապագայի գլխավոր թշնամին, կամ ինչպես են պարտված երկրները դուրս եկել ճգնաժամից

Կանդիլյանը լսում է, զարմանում, բայց լռում է։ Իսկ վագոններն այդ ընթացքում շարունակում են չբեռնաթափված մնալ։ Նորից իր մոտ է կանչում նույն ղեկավարին, և երբ վերջինս նորից սկսում է Գագիկ թագավորի երգը, Կանդիլյանը չի դիմանում․ «․․․Քո մերն էլ, Գագիկ թագավորինն էլ․․․ Եթե մինչև հինգշաբթի մինչև վերջին վագոնը դատարկված չեղավ, կգնաս Գագիկ թագավորի հետևից։ Հասկացա՞ր»,-հունից դուրս է գալիս Կանդիլյանը։

Հրահանգը կատարվում է լավագույն ձևով, երկիրը ճիշտ ժամանակին ստանում է անհրաժեշտ վագոնները։ Այսպիսով՝ որոշ դեպքերում խոսքը նույնպես գործ է։

Ի՞նչ կարելի է անել նմանատիպ իրավիճակներում. բացատրել պե՞տք է

Այնուամենայնիվ, մեր իրավիճակում չի կարելի չհամաձայնել ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպան Արման Թաթոյանի հետ։

Հանրային համերաշխությունը երաշխավորելու համար հասարակական գործիչները պետք է զերծ մնան մարդկանց արժանապատվությունը վիրավորող արտահայտություններից, հաշի առնեն բոլոր ենթատեքստերն ու յուրաքանչյուր բառի ու արտահայտությանն փոխաբերական իմաստները։

Վազգեն Մանուկյանը դա հաշվի չառավ։ Նա սխալվեց։ Թե ինչ են անում նման դեպքերում սխալվողները՝ բացատրելու կարիք կա՞։

Կարեն Դեմիրճյանի «Չայկան», կամ ինչպես էին ՀԽՍՀ-ում տեղափոխում բարձրաստիճան հյուրերին

6708
թեգերը:
ընդդիմություն, Գյումրի, Վազգեն Մանուկյան
Ըստ թեմայի
Կփոխվե՞ն արդյոք Կոնդի կառավարական առանձնատների բնակիչները
Հավատարիմ մնալով սեփական ժողովրդին, կամ թե ինչ կնկարեր Այվազովսկին հայկական գինու շշի վրա
Սիգարները` Երևանից, թառափը՝ Բաքվից. ինչպես էին հայերը զարգացնում փոստային բիզնեսը
Արխիվային լուսանկար

Կրկին երկրաշարժ է եղել. Վայոց Ձորի և Սյունիքի մարզերում այն զգացվել է 3-4 բալ ուժգնությամբ

12
(Թարմացված է 18:58 23.01.2021)
Էպիկենտրոնային գոտում ստորգետնյա ցնցման ուժգնությունը կազմել է 5-6 բալ:

ԵՐԵՎԱՆ, 23 հունվարի – Sputnik. ՀՀ արտակարգ իրավիճակների նախարարությունը տեղեկացնում է, որ այսօր Նախիջևան քաղաքից 34 կմ դեպի հյուսիս-արևելք երկրաշարժ է տեղի ունեցել, որը զգացվել է նաև Վայոց Ձորի և Սյունիքի մարզերում։

«Հունվարի 23-ին` տեղական ժամանակով ժամը 17:22-ին, գրանցվել է երկրաշարժ հյուսիսային լայնության 39.50⁰ և արևելյան երկայնության 45.56⁰ աշխարհագրական կոորդինատներով՝ Նախիջևան-Հայաստան սահմանային գոտում` Նախիջևան քաղաքից 34 կմ հյուսիս-արևելք։ Օջախի խորությունը եղել է 10 կմ, այն 4.3 մագնիտուդ ուժգնության է եղել»,–նշված է հաղորդագրության մեջ։

Էպիկենտրոնային գոտում ստորգետնյա ցնցման ուժգնությունը կազմել է 5-6 բալ:

Երկրաշարժը զգացվել է Վայոց Ձորի մարզի Եղեգնաձոր և Վայք քաղաքներում՝ 3-4 բալ և Սյունիքի մարզի Գորայք գյուղում՝ 3 բալ ուժգնությամբ:

Հիշեցնենք` նույն տարածքում երկրաշարժ էր գրանցվել նաև հունվարի 18–ին և 22–ին։

12
թեգերը:
Նախիջևան, Սյունիք, Վայոց Ձոր, Երկրաշարժ
Ըստ թեմայի
Երկրաշարժ Վրաստանում. ցնցումները զգացվել են նաև Լոռու մարզի գյուղերում
Ադրբեջանի սահմանամերձ շրջաններում երկրաշարժ է գրանցվել
Ինչ տեսք ունի Խորվաթիան ավերիչ երկրաշարժից հետո. լուսանկարներ