Նաիրի Հոխիկյանը Հադի Գյումուշի հետ

Ապագան հայերի համար հետաքրքիր ժամանակներ է խոստանում, կամ Դիրաբեքիրի ծպտյալների կյանքը

1405
(Թարմացված է 17:06 20.04.2020)
Sputnik Արմենիայի «Զարթիր, լաո» հատուկ նախագիծն այս անգամ բացահայտում է Դիարբեքիրի ծպտյալ հայերին։ Երբեմնի ամենահայաշատ քաղաքում այսօրվա բնակչության միայն 2 տոկոսն են կազմում մեր հայրենակիցները։
«Զարթնի՛ր, լաո». Դիարբեքիրի հայերը միավորվում են

Արևմտյան Հայաստանի ամենահայաշատ վայրերից մեկը Դիարբեքիր քաղաքն է։ Սա ավելի քան 920 000 բնակիչ ունեցող, հիմնականում քրդաբնակ այն քաղաքն է, որն ընդունված է անվանել թուրքական Քրդստանի մայրաքաղաք։ Քրդերը Դիարբեքիրում բացարձակ մեծամասնություն են կազմում, նրանց են պատկանում հսկա քաղաքի վարչական ու գործարար լծակները, սակայն դրան զուգահեռ, քրդերը հատուկ ուշադրություն են դարձնում իրենց կողքին ապրող հայկական համայնքին։

Наири Охикян беседует с армянами из Диярбакыра
© Photo : provided by Nairi Hokhikyan
Նաիրի Հոխիկյանը Դիրաբեքիրի հայերի հետ

Մինչև ցեղասպանությունը Դիարբեքիրում հայերը մեծամասնություն էին կազմում՝ ընդհանուր բնակչության ավելի քան 50 տոկոսը։ Մյուս կեսը կազմում էին այլ ազգերը միասին վերցված՝ քրդերը, թուրքերը, զազաները և եզդիները։  Այսօր Դիարբեքրիր բնակչության ավելի քան 90 տոկոսն են քրդերը, գրեթե 5 տոկոսը թուրքեր են, իսկ հայերը կազմում են մոտ 2 տոկոսը՝ գրեթե 20 000 մարդ։

«Ես չմոռցերիմ հայերեն, կխոսամ». Սասունի հայերն ու նրանց ամուսնության չգրված օրենքները

Դիարբեքիրցի հայերը հիմնականում զբաղված են առևտրով և թեթև արդյունաբերությամբ, նրանց են պատկանում քաղաքի մեծ տպագրատները, լավագույն հյուրանոցները։ Դիարբեքիրը, որը նախկինում կոչվել է Ամիդ, հիմնվել է Տիգրան Մեծ Արքայից արքայի կառուցած Տիգրանակերտ քաղաքի հարևանությամբ։ Հաճախ դիարբեքիրցի հայերն իրենց անվանում են տիգրանակերտցի՝ շեշտելով, որ Դիարբեքիրը նույն Տիգրանակերտն է։ Այդկերպ նրանք ավելի ամուր են կառչում ազգային արմատներին՝ երբեմն նաև քրդերին էլ ապացուցելով, որ իրենց քաղաքը չի կարող լինել քրդական։

Հադի Գյումուշը Դիարբեքիրի ամենատարեց ու միաժամանակ ամենափորձառու հայերից մեկն է։ Որպես ավագ՝ հենց նա է պատմում տեղի հայկական համայնքի և ապագայի իրենց տեսլականի մասին․ «Մեր ապագան ես տեսնում եմ միայն դեմոկրատական Թուրքիայի պարագայում: Այլ իրականություն լինել չի կարող: Թուրքերն ու հայերը պետք է սովորեն լսել միմյանց. չէ՞ որ թուրքերն էլ ողբերգություն ապրեցին, երբ մնացին առանց հայերի: Թուրքերն ու քրդերն ասում են՝ հայերի գնալուց հետո վերացան այս տարածքի գույնն ու հոտը: Բայց միաժամանակ պետք է ասեմ, որ ապագան հայերի և հայկական պետականության համար հետաքրքիր ժամանակներ է խոստանում։ Մենք տեսնելու ենք այնպիսի իրողություններ, որոնց մասին երբևէ չէինք կարող պատկերացնել։ Հաշվի առեք, որ աշխարհում հավերժ ոչինչ լինել չի կարող»։

Армянe из Диярбакыра. Ади Гюмуш
© Photo : provided by Nairi Hokhikyan
Հադի Գյումուշը

Հայկական ինքնության մասին է պատմում Մահմուդ Կարագաշլըն։ Նա ակտիվորեն շփվում է նաև Արևելյան Հայաստանի հայերի հետ, պարբերաբար այցելում Երևան։ 2018-ին, երբ հանդիպեցի այս ընտանիքի հետ, ոգևորությամբ ցույց տվեց իր հայուհի կնոջը՝ նշելով, թե շատ է նմանեցնում Հայաստանի Հանրապետության Սփյուռքի նախկին նախարար Հրանուշ Հակոբյանին։

Խոսում են թուրքերեն, բայց մտածում ու զգում են հայերեն. ադիյամանցի հայ երգչի «ոդիսականը»

«Մանկության տարիներին հարևան քրդերի ու թուրքերի երեխաներն ինձ «բաֆըլե» էին ասում: Երբ ավագ քրոջս հարցրի, թե դա ինչ է, նա պատասխանեց, որ պետք չի ոչ ոքի ասել այդ մասին, քանի որ «բաֆըլե» թուրքերն ու քրդերն անվանում են ծպտյալ հայերին: Ես երկար տարիներ լռեցի այդ մասին՝ չհասկանալով, թե ինչ է ծպտյալ հայ լինելը: 24 տարեկանում համարձակություն ունեցա հորս հետ խոսելու: Նա խոստովանեց, որ մենք հայ ենք: Հայրս երկար տարիներ թաքուն էր պահել մեր ազգականների հետ իր կապը, բայց երբ ես իմացա մեր հայ լինելու մասին, նա տվեց ինձ այդ հասցեները՝ ասելով, որ գնամ, ծանոթանամ մեր հայ արյունակիցների հետ»,–պատմում է նա:

Армянка Диярбакыра
© Photo : provided by Nairi Hokhikyan
Դիարբեքիրի հայերից

Կարագաշլըն ասում է, որ թեև վաղուց արդեն գիտի, որ հայ է, սակայն լինում են պահեր, երբ ինքն իրեն շարունակում եմ մահմեդական քուրդ զգալ: Խնդիրը նրանում է, որ իրենք տասնամյակներ շարունակ ապրել և մեծացել են քրդերի ու թուրքերի անվան տակ, իսկ մարդու համար դժվար է փոխել ինքնությունը, դա իսկական տառապանք է, անձի ճգնաժամ: «Չնայած այդ ամենին, ես և իմ ընտանիքը շատ կապված ենք հայերի և Հայաստանի պետության հետ: Նույնիսկ հասցրել ենք ծանոթանալ մեր հայրենիքի իրականությանը, ավանդույթներին ու իշխանություններին: Մենք ուրախ ենք, որ մեր երակներում կրում ենք հայկական արյուն, թեկուզ ոչ զտարյուն և ոչ քրիստոնիա, բայց մենք հայ ենք, և դա պատիվ է մեզ համար»,–ասում է նա:

Армянe из Диярбакыра. Махмуд Карагашлэ с супругой
© Photo : provided by Nairi Hokhikyan
Մահմուդ Կարագաշլընը կնոջ հետ

2009-ին, երբ նոր-նոր էի Արևմտյան Հայաստանում որոնում ազգային ինքնությունը պահպանող հայերի գույնն ու հոտը, հատուկենտ մարդիկ էին համարձակություն ունենում խոսել այդ մասին: Տարիների չդադարող շփումները, հայրենակիցների համար լույսի թեկուզ մեկ նշույլ դառնալն այն առաքելությունն է, որն այսօր ցույց է տալիս, թե ինչպես են կորուսյալ հանրությունները վերագտնում իրենց:

Արևմտյան Հայաստանի ծպտյալ հայերը. ինչն է նրանց ավելի ինքնավստահ և ուժեղ դարձնում

Թուրքիայի արևելյան շրջաններում, որ նույնն է` Արևմտյան Հայաստանում, նույնիսկ տեղական թուրք կամ քուրդ իշխանություններն են համամիտ՝ անդառնալի գործընթաց է սկսվել, առանց որի տևական խաղաղություն ու հաշտություն լինել չի կարող:

Армянка Диярбакыра
© Photo : provided by Nairi Hokhikyan
Դիարբեքիրի հայերից
1405
թեգերը:
ծպտյալ հայեր, Դիարբեքիր, քուրդ, Թուրքիա, Թուրք, Արևմտյան Հայաստան
թեմա:
Զարթիր, լաո (19)
Ըստ թեմայի
«Մենք նման ենք մոլորված որբ երեխաների». Դերսիմի հայերը բացահայտում են իրենց արմատները
Չինացիները, Արարատն ու բլոկադան. ՀՀ–ն կարող է համավարակի թեման օգտագործել Թուրքիայի դեմ
Ագրոքիմիական պրոբլեմների և հիդրոպոնիկայի ինստիտուտ

Ինչպես էր տիկին Գոհարը բերք աճեցրել նախարարության տանիքին

204
(Թարմացված է 09:35 14.05.2021)
Ինչպես հայտնի է, Հայաստանը պտղաբեր հողերի պակաս ունի։ Հարց է ծագում` ի՞նչ կարելի է անել երկիրը մթերքով ապահովելու համար։ Sputnik Արմենիայի թղթակիցը հիշեցնում է մի մեթոդ, որին պետությունը դեռևս լուրջ ուշադրություն չի դարձնում։

Կար ժամանակ, երբ Հայաստանի պատվավոր հյուրերին Մատենադարանից, հռչակավոր կոնյակի գործարանից և Մարտիրոս Սարյանի արվեստանոցից բացի, տանում էին նաև Երևանի ծայրամասերից մեկը։ 60-ականների կեսեր։ «Ամենաամենաների» ցանկում ներառված տեսարժան վայրը՝ Ագրոքիմիական պրոբլեմների և հիդրոպոնիկայի ինստիտուտ։

Ինչո՞վ է լավ հիդրոպոնիկան։ 90-ականների հուշերից․ Երևանի Թումանյան և Հանրապետության (այն ժամանակ՝ Ալավերդյան) փողոցների անկյունում բազմահարկ շենք կա, այն տարիներին այդ շենքում էր տեղակայված մշակույթի նախարարությունը։

Հարևանությամբ ապրողները (իսկ ես հենց հարևանությամբ էի ապրում) չէին կարող չլսել աքաղաղի զրնգուն ծուղրուղուն, որն ամեն առավոտ լսվում էր վերևներում ինչ-որ տեղից։ Վեր նայելով` կարելի էր որոշել ձայնի աղբյուրը․ աքլորները կանչում էին նախարարության շենքի հարթ տանիքից, իսկ թե ինչ էին նրանք անում այդ տանիքին, մնում էր գուշակել։

-Հա, տիկին Գոհարն է` հարևանուհիս, տանիքին հավ է պահում, կանաչի, բանջարեղեն է աճեցնում, նաև սունկ, ելակ։ Ընտանիքն է կերակրում, ավելացածն էլ վաճառում է,-բացատրեց մշակույթի նախարարության դիմացի շենքում ապրող հին ընկերս՝ բանասիրության պրոֆեսոր Ալբերտ Շարուրյանը։

-Կարո՞ղ ես ծանոթացնել։

-Հեշտ ու հանգիստ։

․․․Ագրոքիմիական պրոբլեմների ինստիտուտի նախկին աշխատակից տիկին Գոհարն ինձ տարավ շենքի տանիք` ընթացքում փառաբանելով ակադեմիկոս Գագիկ Դավթյանին (Հիդրոպոնիկայի ինստիտուտի հիմնադրին և առաջին տնօրենին) և հայհոյելով իշխանություններին` գիտությունը մոռացության մատնելու համար, մինչդեռ․․․

- Ինքդ կտեսնես,-տիկին Գոհարը բացեց տանիքի դուռը, և ինձ մնում էր տեսնել ու զարմանալ։

Իսկ զարմանալու բան կար։ Շարքով արկղեր՝ արհեստական լցանյութի (հողի փոխարինիչ) վրա աճող սամիթով, համեմով, հատապտուղներով։ Մեծ ծաղկամաններում՝ ցածրիկ խնձորենիներ և տանձենիներ, քիչ այն կողմ` հավաբուն՝ վերոնշյալ զրնգուն աքաղաղի գլխավորությամբ։ Վերևում երկինքը չէր երևում. հարթակի վրա պոլիէթիլենային վարագույր էր, պատի տակ՝ թասերի և դույլերի մեջ` քարե փշրանքի և ինչ-որ անորոշ զանգվածի խառնուրդ։

Տիկին Գոհարի՝ Ագրոքիմիական պրոբլեմների և հիդրոպոնիկայի ինստիտուտի նախկին կրտսեր գիտաշխատողի բացատրություններից․

-Բույսերը, որոնք նման ձևով են խնամվում, հիվանդություններ չունեն, իսկ պտուղները պահպանում են իրենց հատկություններն ու համը։ Բայց դրա համար պետք է կայուն միկրոկլիմա պահպանել, հավասարակշռված սնուցում տալ և բերքը ճիշտ ժամանակին հավաքել։

Իջնենք բարձր տանիքից ու վերադառնանք երկրային խնդիրներին։ ՄԱԿ-ի տվյալներով` աշխարհում ամեն տարի կրճատվում է պտղաբեր հողերի մակերեսը։ Հայաստանում` նույնպես։

Ընդամենը մեկ տարում (2014-ից մինչև 2015թ.) այն կրճատվել է 800 հեկտարով, և այդ ժամանակից ի վեր մենք կորցնում ու կորցնում ենք (էլ չասենք պատերազմի և հետպատերազմական քաղաքականության հետևանքով հողերի կորստի մասին): Իսկ մեզ մոտ, ինչպես Ֆրունզիկն էր ասում. «Թանկագինս, հասկանո՞ւմ եք, մեզ մոտ լեռներ են, լեռներ...»: Լեռները կազմում են Հայաստանի տարածքի ավելի քան 90 տոկոսը, ընդամենը մոտ կես միլիոն հեկտար վարելահող է մնում։

Մինչդեռ հիդրոպոնիկայի համար, ինչպես պարզվեց, լեռները ոչ միայն վատ չեն, այլև հենց այն են, ինչ պետք է։ Հիդրոպոնիկայում կիրառվող ամենատարածված (բայց բնավ ոչ միակ) լցանյութը գրանիտի խճաքարն է։ Մեր երկրում գրանիտ ամեն տեղ չկա, իսկ այն բազմաթիվ կիլոմետրեր տեղափոխելը չափազանց թանկ է։ Ուստի այն հաճախ փոխարինում են հրաբխային տուֆով. իր ծակոտկենության և մեծ քանակի խոնավություն պահելու հատկության շնորհիվ դա հենց այն է, ինչ պետք է։

…Ակադեմիկոս Գագիկ Դավթյանը մեծ ապագա էր խոստանում հիդրոպոնիկային, նրան հավատացին, և որպեսզի խոսքը գործ դարձնելն ավելի հեշտ լինի, խորհրդային տարիներին չլսված-չտեսնված քայլի դիմեցին. գիտնականին նշանակեցին Հայաստանի Մինիստրների խորհրդի փոխնախագահ։ Այդպիսով, ԵՊՀ նախկին ռեկտորի (1957-1961թթ.), այնուհետև ամբողջ ԽՍՀՄ-ում հայտնի դարձած ինստիտուտի տնօրենի կենսագրության մեջ նոր տող գրվեց։

-Մենք նախատեսում ենք հիդրոպոնիկ բերքը մոտեցնել օրգանականին։ Դրա համար բույսերը կսնուցենք ոչ թե հանքային, այլ օրգանական պարարտանյութերով, մանրակրկիտ կընտրենք լցանյութերը և կօգտագործենք վնասատուների դեմ պայքարի կենսաբանական մեթոդներ,-հարցազրույցներից մեկում պատմել է ակադեմիկոս Դավթյանը։

Հիդրոպոնիկ բերքը շահավետ է նաև բերքը սպառողին արագ և առանց խնդիրների հասցնելու առումով։ Ինչպես տիկին Գոհարի մոտ էր․ այն ամենը, ինչ աճեցնում էր տանիքին, փողոցն անցնում ու տուն էր հասցնում, մնացածն էլ հանձնում էր մոտակա խանութին։

Եթե հիշենք, որ արդեն այսօր Երկրի բնակչության 50 տոկոսը քաղաքներում է ապրում, իսկ մինչև 2050թ․-ը այդ թիվը կհասնի 80 տոկոսի, մթերքն էլ գյուղերից քաղաք հասցնելը էժան չէ, ապա տանիքներից ու այլ օժանդակ կառույցներից բերք հավաքող ընկերությունները կարող էին նկատելիորեն օգնել պետությանը մարդկանց կերակրելու հարցում։

․․․Ի՞նչ է մնացել ակադեմիկոս Դավթյանից հետո, բացի Մաշտոցի պողոտայում նրա ապրած շենքի պատին ամրացված հուշատախտակից։ Մնացել է նրա անվան ինստիտուտը՝ հայտնի գիտնական Խաչատուր Մայրապետյանի գլխավորությամբ։ Բայց ի՞նչ կարող է անել գիտությունն առանց պետության աջակցության։ Տեսնում ենք։ Տխրում ենք։

204
թեգերը:
մթերք, տանիք, շենք, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Իրանական նավթն ու հայկական ոսկին. ինչպես տապալեցին Մոսադեղի կառավարությունը
Իջևանը որպես կանխազգացում, կամ երբ Հայաստանի ճանապարհներին զինվորական պարեկներ չկային
«Ավելի շատ աբսուրդ, պարոնա՛յք». ով ու ինչպես է ավերում Հայաստանը
Իսրայել

Ինչո՞վ են տարբեր հայերն ու հրեաները. ՀՀ–ի անհաջողության և Իսրայելի հաջողության գրավականը

280
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Քննադատական վերաբերմունքն իրականության նկատմամբ սովորաբար շատ ավելի լավ արդյունքներ է տալիս, քան հաջողությունների ճոխացրած թվարկումը։
Իսրայելը կարող է տոնել իր լիակատար հաջողությունը միայն արաբական ողջ աշխարհի հետ խաղաղություն հաստատելուց հետո

Թույլ տվեք ներկայացնել մի մեջբերում, իսկ դուք փորձեք կռահել, թե ով է նման գնահատական տվել սեփական պետությանը։ «Մենք ավելի շատ նման ենք գավառի, քան մշակույթի կենտրոնի։ Ըստ երևույթին, մեր ազգին հատուկ հանճարեղությունը շրջանցել է մեր պետությանը։ Մենք ունենք բազմաթիվ տաղանդավոր մարդիկ, սակայն անհնար է պնդել, թե աշխարհով մեկ սփռված մեր հայրենակիցների իղձերն ուղղված են դեպի այս պետությունը, և որ նրանք այն ընկալում են որպես իրենց մշակույթի կենտրոն»։ ​Միանգամից ասեմ՝ այս ավելի քան խիստ խոսքերը` մենք ավելի շատ նման ենք գավառի, քան մշակույթի կենտրոնի, պատկանում են Իսրայելի վարչապետներից մեկին՝ Արիել Շարոնին, որը որպես հմուտ զինվորական մասնակցել է Իսրայելի վարած բոլոր պատերազմներին և հարազատ պետության կայացման համար արել է ամեն ինչ։

Համեմատեք այն գնահատականների հետ, որոնք մեր հարազատ երկրին տվել են մեր հարազատ ղեկավարները։ «Հայաստանը տարածաշրջանի ամենակազմակերպված պետությունն է», «մեր բանակը տարածաշրջանի ամենամարտունակ բանակն է», «մեր ջանքերի շնորհիվ Հայաստանի տնտեսությունը երկնիշ աճ է արձանագրել», «մենք մեկ տարում ստեղծել ենք 40 հազար աշխատատեղ»։

Էլ չեմ խոսում այն նվաճումների մասին, որոնց երկար ցանկը հրապարակեցին իշխող ուժի ներկայացուցիչները մեր խորհրդարանի վերջին նիստում։ Պարզվեց, որ նույնիսկ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը տարբեր երկրներում մեր իշխանությունների անխոնջ աշխատանքի արդյունքն է։ Լավ էր գոնե մեր ֆուտբոլային հաջողություններն իրենց չվերագրեցին։ Թե՞ դա էլ արեցին. ամբողջ նիստը չեմ նայել։ ​Ինձ հեգնանքով անվանեք անուղղելի ոչմիթիզական, բայց ես պարզապես որպես լրագրող փաստում եմ անհերքելի ճշմարտությունը՝ Իսրայելն իր ողջ գոյության ընթացքում չի զիջել ոչ մի թիզ հող, միայն գրավել է։ Միգուցե նաև այն բանի շնորհիվ, որ ոչ թե շարունակ ուռճացրել է իր ձեռքբերումները, այլ համառ ու հետևողական աշխատանքով իրական նվաճումների է հասել։ Եվ մայիսի 14-ի նախօրեին, երբ նշվելու է Իսրայելի կազմավորման 73-ամյակը, «Ֆիգարո» թերթը թվարկում է այդ նվաճումները։ ​

Պատկերացնո՞ւմ եք` ընտրություններում հաղթի Քոչարյանը, իսկ Երևանի քաղաքապետ մնա դերասանը

«Իսրայելը Մերձավոր Արևելքի միակ դեմոկրատական պետությունն է»,-գրում է ֆրանսիական պարբերականը։ Ի դեպ, այս փաստարկը դեռ տասնամյակներ առաջ մշտապես օգտագործում էր ՄԱԿ-ում Իսրայելի ներկայացուցիչ Աբբա Էբանը, որն ասում էր. «Եթե ՄԱԿ-ի գլխավոր նպատակներից մեկն է ժողովրդավարության հաստատումն աշխարհում, ապա չեք կարող անտեսել, որ դեմոկրատական սկզբունքներով առաջնորդվող Իսրայելի դեմ կռվող բոլոր պետությունները բռնապետական են։ Թերթի հեղինակը շարունակում է. «Տնտեսական առումով Իսրայելը տարածաշրջանի առաջատարն է բարձր տեխնոլոգիաների բնագավառում»։ ​Իսրայելը նաև ստեղծել է տարածաշրջանի ամենահզոր բանակը։ Իսկ ռազմական արդյունաբերության տեսակետից Իսրայելը գերազանցում է Ֆրանսիային»,– փաստում է թերթը, բերելով այն օրինակը, որը մեզ` հայերիս, համար շատ ու շատ ցավալի է հնչում. «Վերջին տեխնոլոգիաների վրա հիմնված պատերազմները մշտական են դարձել աշխարհում, և հենց իսրայելական արտադրության անօդաչու թռչող սարքերը մեծապես նպաստեցին Ադրբեջանի հաղթանակին Լեռնային Ղարաբաղում», - կարծիք է հայտնում «Ֆիգարոն»։

Համաձայնեք՝ ավելի քան զարմանալի է, մի՞թե ֆրանսիական թերթի հոդվածագիրը պիտի տեղեկացնի Հայաստանի իշխանություններին, որ այսպես կոչված կիբեռպատերազմները վաղուց արդեն մշտական են դարձել աշխարհում, և այս կամ այն կողմի ռազմական հաջողությունները ամենաժամանակակից դրոններից են կախված։ ​Մի փաստ էլ, ու վերջ։ Ինչպես նշում է «Ֆիգարոն», համավարակի դեմ պայքարում Իսրայելն աշխարհի չեմպիոնն է։ Պետությունը, որն ունակ է կանխատեսելու և ցանկացած գործ առավելագույն արդյունավետությամբ կազմակերպելու, դեռ գարնան կեսերին ապահովել էր պատվաստանյութի 110 չափաբաժին յուրաքանչյուր 100 բնակչի հաշվով։

Թող ներեն ինձ նրանք, ովքեր տանել չեն կարողանում Հայաստանի համեմատությունը Իսրայելի հետ, բայց հո հանրահայտ փաստ է՝ մեզ մոտ մինչեւ հիմա չի պատվաստվել բնակչության 99 տոկոսը։ ​Գիտեմ, թե ինչ հակափաստարկ եք հիմա հնչեցնելու՝ եթե Իսրայելում ամեն ինչ այդքան լավ է, ապա ինչո՞ւ է այդքան վատ, և ինչո՞ւ են իսրայելցիներն ամեն օր նետվում դեպի ռմբապաստարանները՝ տագնապի ազդանշանը լսելիս։ Կներեք, բայց հենց իրենք՝ իսրայելցիներն են անվերապահորեն ընդունում. «Այո՛, մենք իրավունք կունենանք տոնելու մեր պետության լիակատար հաջողությունը միայն այն ժամանակ, երբ խաղաղություն հաստատենք արաբական ողջ աշխարհի հետ»։

280
թեգերը:
Պատերազմ, Իսրայել, հրեա, հայ, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Կուբացին 3 որդի ուներ` Վլադիմիրը, Իլյիչը և Լենինը, իսկ Ստալինը Հնդկաստանում օրերս հաղթել է
Ռադիոյի օգտակար և վնասակար կողմերը, կամ ինչպես Էյֆելյան աշտարակը փրկվեց ռադիոյի շնորհիվ
10 հատ ձու, անվճար օղի. պատվաստումը խթանելու ինչ եղանակներ են կիրառվում տարբեր երկրներում
Թանգարանային գիշեր

ՀՀ–ում և Արցախում 113 մշակութային կազմակերպություններ 1 օր անվճար կընդունեն այցելուներին

0
COVID-19 համավարակով պայմանավորված՝ այս տարի Թանգարանների միջազգային օրը և «Թանգարանների գիշեր» ակցիան կնշվեն նույն օրը։

ԵՐԵՎԱՆ, 14 մայիսի – Sputnik. ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությունը մայիսի 18-ին բոլորին հրավիրում է միասին տոնելու Թանգարանների միջազգային օրը: Թանգարանների միջազգային խորհրդի (ԻԿՕՄ) առաջարկով միջազգային հանրությունը 1977 թվականից մայիսի 18-ը նշում է որպես Թանգարանների միջազգային օր՝ նպատակ ունենալով համախմբելու թանգարաններին, կարևորելու դրանց դերը որպես հասարակության կրթական, մշակութային և ժամանցային կենտրոններ:

«Թանգարանները մեր մշակույթի, կրթության և զարգացման կարևորագույն կենտրոններն են, որտեղ պահվում և ներկայացվում են մեր պատմական հիշողությունը, կարևոր իրադարձությունների, փաստերի և մեր ազգային ինքնության վկայությունները: Մայիսի 18-ը պատեհ առիթ է կարևորելու թանգարանների դերը՝ որպես նոր գիտելիքներով հարստանալու, իրական արժեքներ ճանաչելու և ներշնչվելու, ստեղծագործելու և երևակայական հղացումները կյանքի կոչելու օջախներ»,– նշված է հաղորդագրության մեջ:

«Կաֆկայի երազը» հայկական անիմացիոն ֆիլմն ընդգրկվել է Հելսինկիի միջազգային փառատոնում

COVID-19 համավարակով պայմանավորված՝ այս տարի Թանգարանների միջազգային օրը և «Թանգարանների գիշեր» ակցիան կնշվեն նույն օրը՝ մայիսի 18-ին: Դրանք կիրականացվեն «Թանգարանների ապագան. վերականգնել և վերաիմաստավորել» խորագրի ներքո` թանգարաններին և համայնքներին առաջարկելով ստեղծել, պատկերացնել և կիսել արժեքի ստեղծման նոր պրակտիկաներ, մշակութային հաստատությունների նոր բիզնես մոդելներ և նորարարական լուծումներ ներկայիս սոցիալական, տնտեսական և բնապահպանական մարտահրավերների համար:

Մայիսի 18-ին` Թանգարանների միջազգային օրը, ՀՀ և Արցախի Հանրապետության 113 մշակութային կազմակերպություններ անվճար հիմունքներով իրենց հարկի ներքո կընդունեն այցելուներին` իրենց բազմաբովանդակ միջոցառումներով անմոռանալի դարձնելով յուրաքանչյուր այցելուի օրը:

0
թեգերը:
Թանգարան, Արցախ, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Հայուհու «մետաքսե արտույտը» կամ հաջողակ բիզնես-լեդիի պատմությունը
Աննախադեպ նախագիծ. հայերն ու ռուսները միասին ձայնագրում են Բեթհովենի 9 սիմֆոնիաները
Ռուսական հեռուստաշոուի ժյուրին հոտնկայս ծափահարեց Սյուզաննա Մելքոնյանին. տեսանյութ