ԼՂՀ

ԱԹՍ-ների հեռակառավարվող կռիվը, կամ ինչով էր ապրիլյանը տարբերվում 90–ականների պատերազմից

324
(Թարմացված է 11:10 03.04.2020)
Չորս տարի առաջ Արցախում սկսվեցին մարտական գործողություններ, որոնք պատմության մեջ մտան Ապրիլյան պատերազմ անունով։  

Sputnik Արմենիայի ղեկավար Դմիտրի Պիսարենկոն ներկայացնում է չորս տարվա վաղեմության իր հիշողությունները։ Պատերազմի օրերին նա խմբագրության թղթակիցների հետ աշխատում էր հակամարտության գոտում։

Վտանգավոր հյուսիս

Մարտակերտ տանող ճանապարհին զինվորականները խստորեն հորդորեցին անջատել բջջային հեռախոսները։ Արտասահմանյան թղթակիցներից շատերի մոտ ադրբեջանական ռուոմինգ էր միանում, ու տրամաբանական է, որ ռազմաճակատի այն կողմում կարող էին գաղտնալսել մեր խոսակցությունները։

Мартакерт, Нагорный Карабах
© Sputnik / Asatur Yesayants
Մարտակերտ

Մարտական գործողությունների սկսելուն պես Արցախի իշխանությունն անվտանգության բարձր միջոցներ էր ձեռնարկել, նաև տեխնոլոգիական առումով։ Ամբողջ տարածքում 3G բջջային ինտերնետն արգելափակվել էր։

Մենք հասանք մի ստորգետնյա բունկերի, որտեղից մի խումբ սպաներ դուրս եկան։ Նրանք լուրջ մտահոգվեցին մեքենաների ու լրագրողների շատությունից։

«Այստեղ մի կանգնեք, մի կուտակվեք, ցրվեք։ Մեքենաները հեռու քաշեք», - կոչ էր անում փոխգնդապետը։

Մռայլ, այսպես ասած, ոչ թռիչքային եղանակ էր։ Բայց զինվորականներն անընդհատ երկնքին էին նայում։ Մարտակերտի մոտակայքում շարունակ պայթյուններ էին հնչում։ Անօդաչուներն ուղղորդում էին կրակը մարդկանց և մեքենաների կուտակումների վրա։  

© Sputnik /
Հայկական հրետանին ապրիլյան պատերազմի ժամանակ

«Ավելի լավ է ծառերի տակ կանգնեք։ Թեթև,  բայց վստահելի քողարկում է», - ասաց փոխգնդապետը։

Նա վառեց սիգարետն ու չսպասելով առաջնագծի մասին մեր հարցերին, սկսեց նկարագրել հակառակորդի գործողությունները։

-Ի՞նչ է, «Իսլամական պետության» (Ռուսաստանում և մի շարք այլ երկրներում արգելված ահաբեկչական խմբավորում – խմբ․) մահապարտնե՞ր են։ Հարյուրավոր զոհեր են տալիս, բայց էլի գալիս են ու գալիս», - ասաց նա։

Խնդրում եմ, այնպես անես` մայրս չլացի. ապրիլյանի տղաներից Բագրատ Ալեքսանյանի վերջին տողերը

Տեսախցիկներով անօդաչու սարքերից (ԱԹՍ)բացի հակառակորդն օգտագործում էր նաև մարտական լիցքերով դրոններ։ Պատերազմում ամենասարսափելին անհայտությունն է։ Կամիկաձե դրոնները հակամարտության նորույթն էին։

Карабах, НКР, Мартакерт
© Sputnik / Asatur Yesayants
Մարտակերտ

Հանկարծ մամուլի ծառայության սպան հայտնեց, որ ԱԹՍ-ներից մեկին կործանել են ու լրագրողներին ցույց կտան դրա մնացորդները։ Բայց պարզվեց, որ անկման վայրը ուժեղ գնդակոծության տակ է, ու մնացորդներն անհնար է վերցնել։

«Այն սարի հետևում է ընկել», - ասաց սպան՝ մեկնելով ձեռքը։

Հետդարձի ճանապարհին լրագրողները հստակ տեսան՝ ինչպես է մեքենայի աջ կողմում պայթում Գրադ ռեակտիվ համակարգի արկը։

ԱԹՍ-ների կիրառումը հակամարտության գոտիներում նորություն չէր։ Այդ ժամանակ միակ անսպասելի բանը կամիկաձե դրոններն էին։ Եթե կողմերն ինքնաթիռներ կիրառեին, հակամարտությունն ավելի ծավալուն բնույթ կստանար ու ավելի ուժեղ քաղաքական արձագանք կառաջացներ։

Հավանաբար կողմերը չհամարձակվեցին սրել վիճակը, ինչի հստակ վերջն անհնար կլիներ կանխատեսել։ Ամեն դեպքում Արցախը մարտական գործողությունների առաջին հարթակն էր, որտեղ գործնականում մարտական դրոններ կիրառվեցին։

Թեժ հարավ

Մեխակավանի զորամասում ուշադրությունս միանգամից գրավեց զինվորական համազգեստով, տարիքով, մորուքավոր մարդը, որը  հենված էր ցուպին։ Նա կամավոր Կարոն էր, ղարաբաղյան առաջին պատերազմի վետերան։ Տղամարդու կերպարի մեջ ամենատպավորիչն աչքերն էին։ Նման վսեմաշունչ հայացք ունենում են շատ ինտելեկտուալ մարդիկ։  

«Ես Սաշին խոսք եմ տալիս...». Մեծամորում Ապրիլյանի զոհերին նվիրված հուշարձան բացվեց

«Առաջին պատերազմի տարիներից հետո շատ բան է փոխվել։ Մարտավարությունն ուրիշ է, ժամանակակից տեխնոլոգիաներ են կիրառվում։ Առաջ հետախուզության էին գնում, հիմա ԱԹՍ-ներ են ուղարկում։ Համակարգիչով են հետևում։ Զինամթերքն ավելի կատարյալ է դարձել։ Բայց մարդ ամեն ինչի հարմարվում է, պատերազմների պատմության մեջ միշտ այդպես է եղել։ Շուտով ԱԹՍ-ի պատերազմ կսկսվի», - ասաց Կարոն։

Журналист Дмитрий Писаренко (3 справа) с армянскими добровольцами (апрель 2016). Нагорный Карабах
© Sputnik / Dmitriy Pisarenko
Դմիտրի Պիսարենկոն կամավորների հետ

Մարտիկները շարունակեցին թեման։ Սկսեցին պատմություններ պատմել՝ ինչպես են արդեն կործանել մարտական դրոններն ու հետախույզ ԱԹՍ-ները։ Մեծ մասամբ դրանք մարտական ոգին բարձր պահող անիրական պատմություններ էին։ Օրինակ՝ այն մասին, թե ինչպես է պապը որսորդական զենքով ԱԹՍ կործանել։ Կոտորակն օդում ցրվեց հրետանային արկի պես, իսկ դրոնը վնասվեց, քանի որ հայտնվել էր խոցման շառավղում։

«Պետք է ամեն մանրուք հաշվի առնել։ Մի անգամ, օրինակ, այն խրամատի մեջ է ընկել ու վնասել է տղաներին», - նշեց մարտիկներից մեկը։

Այս պատերազմի ժամանակ հին զինվորականները բախվել էին մի խնդրի, որի մասին հավաքի ընթացքում չէին էլ մտածել։ Հիմա յուրաքանչյուրը բջջային հեռախոս ունի, որը պետք էր լիցքավորել։ Զորանոցներում ազատ վարդակներ ու լիցքավորող սարքեր էին փնտրում։

«Ինձ հոսանք տվեք, ու ես բարձունք կվերցնեմ», - կատակում էր մարտիկներից մեկը։

Երբ խոսում էին այն մարդկանց հետ, որոնք նոր էին պատրաստվում Արցախ գալ, խորհուրդ էին տալիս պարեն, հանդերձանք, մարտկոցներ ու լիցքավորիչ սարքեր բերել։

Պատերազմ առանց գերիների

Բարձր տեխնոլոգիաները, հրետանին ու տանկերն ընդգծում էին մարտական գործողությունների հեռակառավարվող բնույթը։ Սակայն մոտակա կռիվներ էլ են եղել, ինչպես և ղարաբաղյան առաջին պատերազմի ժամանակ։ Այն ժամանակ մարտիկները նախընտրում էին մահանալ, քան գերի ընկնել։ Սակայն չէր կարելի կռվի դաշտում թողել մահացած ընկերների մարմինները։ Ատելությունը դրսևորվում էր նաև մահացածների հանդեպ անմարդկային վերաբերմունքով։ 2016 թվականի ապրիլին էլ այդպիսի դեպքեր եղան։

«Բացառում եմ Ապրիլյան պատերազմին հայաստանյան կողմից դավադիր գործողությունները». Տոնոյան

Առաջին պատերազմի ժամանակ կողմերն ամիսների ընթացքում ավելի հմուտ էին դառնում խոցելու միջոցները յուրացնելու հարցում։ Կորուստները շատանում էին։ Մարդիկ սկսում էին հասկանալ կյանքի իրական արժեքը։ Ու միայն վերջում` 94 թվականին, երկու կողմերի մարտիկներն էլ սկսեցին ավելի բայրացակամ վերաբերվել գերիներին։

Карабах, НКР, Мартакерт
© Sputnik / Asatur Yesayants
Մարտակերտ

Այս կարճ պատերազմի ժամանակ գերի չէին վերցնում։ Դա միայն բարձր տեխնոլոգիական զենքի «մեղքը» չէր, որը թույլ է տալիս հեռավորության վրա հետ մղել կամ խոցել հակառակորդին։ Հայրենի հողի համար կռվող նոր սերնդի ներկայացուցիչների սրտերը նույնպես կարծրացած ու չարացած էին այնքան, ինչքան 90-ականների սկզբին կռվողներինը։

Այդ օրերին Sputnik Արմենիայի գործընկերներիս հետ այնտեղ էի ու մի դրվագ եմ հիշում․ այն խորապես հուզեց ինձ, ու ես հասկացա, որ ինձ հետ աշխատողները հասուն մարդիկ են։ Տղաները մոտեցան Հադրութի զորամասերից մեկին։ Այստեղ արտասահմանցի լրագրողներ կային, որոնք PRESS գրությամբ վառ հակաբեկորային բաճկոններ ու սաղավարտներ էին հագել։ Նրանք հարցրեցին՝ ինչու մերոնք անհատական պաշտպանության միջոցներ չունեն։

«Ի՞նչ է նշանակում PRESS գրությունը։ Այն հասկացնում է հակառակորդին, որ ինձ չկրակի։ Դա նշանակում է, որ նա ուրիշ մեկին է թիրախավորելու։ Իսկ այդ ուրիշը մարդ չէ՞», - պատասխանեց մեր ռադիոլրագրող Կարեն Ավետիսյանը։

Զրուցակիցները սկսեցին խորհել տղաների ասածի շուրջ։ Երբ իմացա այդ մասին, հասկացա, որ իմ դաշտային էպոպեան ավարտվում է։ Այս ուղևորության ժամանակ կողքիս իսկական մասնագետներ ու անհատականություններ էին։ Հիշեք նրանց անունները՝ Կարեն Ավետիսյան, Դավիթ Գալստյան, Ասատուր Եսայանց և Երվանդ Հարությունյան։ ХХI դարում ղարաբաղյան հակամարտության տարեգրությունն արդեն նրանք են գրելու։

324
թեգերը:
հայ-ադրբեջանական, Ադրբեջան, Ապրիլյան քառօրյա պատերազմ, Ղարաբաղյան հակամարտություն, Լեռնային Ղարաբաղ, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Առաջընթաց կա «փոքր քայլերի» հարցում. ՌԴ ԱԳՆ–ն` ղարաբաղյան կարգավորման մասին
Ղարաբաղյան հարցի նոր բովանդակություն է ձևավորվում. Փաշինյանը բացատրեց՝ ինչի մասին է խոսքը
Արցախի ապագա իշխանություններն առանձնահատուկ դեր ունեն ղարաբաղյան խաղաղ գործընթացում․ ԱԳՆ
Դավիթ Քոչարյանը

Դատարկվող գյուղի միակ շրջանավարտը. Չինչինում եկող տարի այդ մեկն էլ չի լինի

351
(Թարմացված է 10:09 27.05.2020)
Կորոնավիրուսն այս տարի նաև «Վերջին զանգի» միջոցառումները չեղարկեց։ Դպրոցականներից շատերը տխրեցին՝ չէ որ սեպտեմբերից մտածում էին 12 տարիների ամենասպասված խնջույքի մասին։ Դավիթի ծրագրերն այս դեպքում ամենաքիչը տուժեցին՝ միայնակ քեֆ անել, այսպես թե այնպես, չէր լինի։

Դավիթին արդեն գիտի ոչ միայն ամբողջ Չինչինը։ Նրա մասին այս տարի իմացան նաև հարևան գյուղերում ու շրջկենտրոնում։ Բերդ համայնքն այս տարի 271 շրջանավարտ ունեցավ (նախորդ տարի՝ 280). խոշորացված համայնքում ընդգրկված Չինչին գյուղը միակն էր, որ միայն մեկ շրջանավարտ ուներ։

Երբ բացակա ես` ամբողջ դասարանն է բացակա

Դավիթ Քոչարյանը 12 տարի իր դասարանի միակ աշակերտն է եղել։ Այն հարցիս՝ բա ինչպես ես դասից փախել, զարմանում է՝ դասարանում միակը լինելու պատասխանատվությունն այնքան մեծ է, որ դպրոցական նման չարաճճիությունները մարդու մտքով էլ չի անցնում։ Իր դպրոցական 12 տարիների ընթացքում մատների վրա է հիշում հիվանդանալու պատճառով բացակայելու դեպքերը։ Ասում է՝ դասարանում միակը լինելը և՛ առավելություն ունի, և՛ թերություն։

Единственный выпускник села Чинчин Тавушской области Давид Кочарян
© Photo : provided by Berd administration
Դավիթ Քոչարյանը

«Մի կողմից ստացվում է, որ ուսուցչի ամբողջ ուշադրությունը դեպի քեզ է ուղղված, բայց այս դեպքում էլ մրցակցություն չկա»։

Աշակերտները քիչ են, բայց ուսուցիչները լավն են. Դավիթը հպարտությամբ է ասում ՝ գյուղի գրեթե բոլոր շրջանավարտները, որ ցանկանում են ուսումը շարունակել, բարձրագույն են ընդունվում անգամ առանց կրկնուսույցի։ Օրինակներից մեկն իր քույրն է, որն արդեն Բրյուսովի ուսանող է։

Դավիթը ոչ միայն այս, այլև 2019-2021թթ. Չինչինի միակ շրջանավարտն է

Այն, որ «Վերջին զանգի» միջոցառում չունեցավ, առանձնապես չի տխրեցրել ու չի հիասթափեցրել Դավիթին. կարևորը՝ բոլորը ջերմ ու անկեղծ շնորհավորել են իրեն, անուշադրության չեն մատնել։ Նույնիսկ օրեր առաջ խնդրել էին սպիտակ վերնաշապիկով լուսանկարվել, որ «Վերջին զանգի» օրը հատուկ շնորհավորեն ու պատմեն Չինչինի միակ շրջանավարտի մասին։

«Հարևանները, ուսուցիչները, բարեկամները, մանկապարտեզի դաստիարակները՝ բոլորը շնորհավորել են»,-ասում է Դավիթն ու միանգամից ավելացնում՝ հեռախոսազանգով։

Հարսնացուն Լիբանանից կամ ինչպես Արշալույսը եկավ և մնաց սահմանամերձ Ներքին Կարմիրաղբյուրում

Չինչինի դպրոցը նախանցած տարի շրջանավարտ չի ունեցել, եկող տարի էլ չի ունենա։ Գյուղացիների համար Դավիթը «ամեն ինչ լավ է լինելու, գյուղն ապագա ունի»-ի խորհրդանիշ է դարձել։ Մանկապարտեզի անձնակազմը Դավիթի համար հետաքրքիր անակնկալ էլ էր պատրաստել. նրա տարբեր տարիների, հատկապես մանկության լուսանկարներով շնորհավորական հոլովակ էր պատրաստել։ Եթե համավարակը չլիներ, գյուղում Դավիթի համար «վերջին զանգի» միջոցառում էլ կկազմակերպեր։ Բեմում Դավիթին մենակ չէին թողնի դպրոցի մնացած 39 աշակերտները, բայց դե չստացվեց։

Скала Камень Кузана близ села Чинчин, Тавуш
© Photo : Jemma Manukyan
Չինչին գյուղը

Հիմա Դավիթը կենտրոնացած իր հետագա ծրագրերի մասին է մտածում։ Մաթեմատիկայի միասնական քննության է մասնակցելու. ցանկանում է ընդունվել պոլիտեխնիկական համալսարան, ռոբոտատեխնիկա ու մեխատրոնիկա սովորել։ Համագյուղացի տղաներից մեկը հիմա այնտեղ է սովորում, մասնագիտության գրավչության մասին հենց նա է պատմել։ Դավիթն ուզում է սմարթֆոնների համար տարբեր ծրագրեր ստեղծել։       

Չինչինն աշխարհի ամենալավ տեղն է

Ուսումն ավարտելուց հետո Դավիթն անպայման ուզում է գյուղ վերադառնալ, այլ ծրագրեր այս պահին չունի։ Հավատում է, որ մինչև կրթությունն ավարտի, գյուղում շատ բան կփոխվի, ինքն էլ կկարողանա իր մասնագիտությամբ Չինչինում կամ թեկուզ Չինչինից հեռավար աշխատել՝ առանց գյուղից ու ընտանիքից կտրվելու։ Ընտանիքին նվիրվածությունն ու հոգատարությունը հորից է ժառանգել։ Ամեն ինչ իր տեղն ունի, բայց Դավիթի համար կարևոր է նաև ընտանիքի առօրյա հոգսը կիսելը՝ հող մշակել, կարտոֆիլ ցանել, ջրել, հավաքել։

«Աշխարհի ամենալավ տեղը մեր գյուղն է, ես ոչ Երևանում կուզեմ մնալ, ոչ էլ արտասահմանում»,–ասում է նա։

Монастырь Шхмурада близ сел Чинчин и Верин Цахкаван, Тавуш
Չինչին գյուղի տեսարժան վայրերից

Հետո Դավիթը սկսում է մեկը մյուսի հետևից պատմել, թե ինչքան սիրուն է իրենց գյուղը, ինչքան տեսնելու բան կա՝ Ղուզանի քարը, Կապտավանքը, Շխմուրադի վանքը։

Մեկուսացման օրերին քարից ծնվեց ժողովրդի պահապան հրեշտակը. գյուղի տված բնական կրթությունը

«Անգամ մարդկանց տնամերձերում հին խաչեր կան, մեր գյուղում շատ բան կա, որ տուրիստներին կհետաքրքրի»,- առանձնահատուկ սիրով պատմում է Դավիթն ու կրկնում, որ գյուղն ավելի լավ էլ կարող է լինել, եթե զարգացման ծրագրերն իրականություն դառնան։

Երբ գյուղի 60-70 տոկոսը ծերերն են...

Խորհրդային տարիներին Չինչինը 1000-ից ավելի բնակիչ ուներ, դպրոցն այնքան շատ աշակերտ էր ունենում, որ Ա, Բ, Գ դասարաններ էին կազմվում։ Գյուղապետը՝ Կարեն Դարբինյանը, 1998-ին է դպրոցն ավարտել, դասարանում 13 հոգի էին։ Բայց տարեց տարի շրջանավարտների թիվը պակասեց։

«Հիմա գյուղի 60-70 տոկոսը ծերերն են»,- ցավով ասում է գյուղապետը։

Единственный выпускник села Чинчин Тавушской области Давид Кочарян
© Photo : provided by David Kocharyan
Դավիթ Քոչարյանը հայրենի Չինչինում

Չինչինում 180 տնտեսություն կա, գրանցված բնակիչների թիվը մոտ 630 է, փաստացի ապրում են 400-430-ը։ Մյուսները տան դռները փակել, ստիպված արտագնա աշխատանքի են մեկնել։

Գյուղը զարգանալու, գրավիչ դառնալու մեծ ներուժ ունի։ Գյուղապետի խոսքով՝  եթե վիրուսը չլիներ, զբոսաշրջության զարգացման համար այս տարի արդեն բավականին շատ բան արած կլինեին, հյուրատներից մեկն արդեն պատրաստ է, մի քանիսն էլ են լինելու։

Նորշեն սահմանամերձ գյուղի միակ բնակչուհին արժանացավ շնորհակալագրի ու դրամական պարգևի

Հիմա Չինչինի պատմության, միգուցե, լավագույն շրջանը չէ, բայց գյուղն ապագա ունի. մանկապարտեզում հիմա քսանից ավելի երեխա կա, նախկինում վեց-յոթն էին։ Այս տարի արդեն երկու ծնունդ են ունեցել, մի քանիսն էլ դեռ սպասվում են։ Ամեն ինչ կորած չէ՝ նախորդ տարի շրջանավարտ չեն ունեցել, հաջորդին էլ չեն ունենա, բայց այս տարի Դավիթը կար, երկու տարի հետո էլ նոր շրջանավարտներ կլինեն։

Հ.Գ. Ու էլի Դավիթի մասին...

Մինչև աշխատելն ու անգամ մինչև սովորելը Դավիթին զինվորական ծառայությունն է սպասում, որին տղան ինքն իր հերթին է անհամբերությամբ սպասում։ Ասում է՝ չէր ուզի բնակավայրին շատ մոտ ծառայեր, որ ընտանիքին հնարավորինս քիչ անհանգստություն պատճառեր, ստիպված չլինեին գործից հաճախ կտրվել ու իրեն տեսակցության գալ։

-Իսկ եթե հանկարծ, Աստված չանի, պատերազմ սկսվի,- հարցնում եմ ես։

Рассвет в селе Чинчин, Тавуш
© Photo : David Kocharyan
Չինչին գյուղի մայրամուտը. Դավիթի լուսանկարներից

-Եթե հանկարծ նման բան լինի, կամավոր կգրվեմ ու կգնամ, սովորելը կսպասի։ Եթե հայ ես ու առողջ ես, կարծում եմ՝ չծառայելն ամոթ է»,-ասում է Դավիթն ու ավելացնում՝ իննսունականներին, երբ Շամշադինի սահմաններն էլ հանգիստ չէին, հայրն ու պապիկն են կռվել, մեծ պապը՝ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից է, այնպես որ իրենց ընտանիքում կռվից խուսափելը պախարակելի է։

Իսկ մինչ ծառայության մեկնելը տղան նաև իր հոբբիով է զբաղում` անմահացնում է սիրելի գյուղի չքնաղ լուսաբացներն ու խորհրդավոր մայրամուտները։

Закат в селе Чинчин, Тавуш
© Photo : David Kocharyan
Չինչին գյուղի մայրամուտը. Դավիթի լուսանկարներից
351
թեգերը:
Գյուղապետ, Գյուղ, Վերջին զանգ, դպրոց, շրջանավարտ, Տավուշ
Ըստ թեմայի
Լիլիթը բացահայտում է Հայաստանի թաքնված գանձերը. բլոգերի առօրյան ու արկածները
Տարածաշրջանում դիմակների ամենամեծ արտադրամասը Տավուշում է. խոստանում են` գինը կիջնի
Ադրբեջանական կրակոցներից տուժած ընտանիքը նվերներ ստացավ Արմեն Սարգսյանից. տեսանյութ
Վերջին զանգ

Գոնե խոսենք ավարտական երեկոյից զրկված մեր խեղճ շրջանավարտների մասին

191
(Թարմացված է 22:16 26.05.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք: Այս տարվա շրջանավարտների բախտը, մեղմ ասած, չի բերել։ Ոչ միայն ավարտական երեկո չունեն դպրոցն ավարտողները, այլև կարծես մոռացել ենք նրանց մասին, չենք էլ խոսում։ Եկեք խոսենք։
Գոնե խոսենք ավարտական երեկոյից զրկված մեր խեղճ շրջանավարտների մասին

Խոստովանեմ՝ երբեք չեմ սիրել դպրոցը: Ու բոլորովին ոչ այն պատճառով, որ իմ դպրոցը վատն է եղել: Այնպես է ստացվել, որ մեր մայրաքաղաքի երկու դպրոցում եմ սովորել, երկուսն էլ Երևանի առաջատար դպրոցներից էին: Դասատուներն էլ շատ լավն էին։ Տարիներ հետո ուսուցիչներիս մեկը նույնիսկ Փարիզում ինձ իր տուն հրավիրեց: Դասարանից էլ չեմ կարող բողոքել. համադասարանցիներիցս մեկը ոչ միայն Հայաստանի վարչապետ, այլև նախագահ դարձավ:

Այս նոր սերունդը ընդհանուր առմամբ շատ վատն է՝ միայն իր օգուտի մասին է մտածում: Քանի դեռ չեք բարկացել, շտապեմ ճշտել, որ սա ես չեմ ասել: Շատ դարեր առաջ հույն փիլիսոփա Սոկրատեսն է ասել. «Այս սերունդը վատն է ու անդաստիարակ, մեծերի հանդեպ հարգանք ընդհանրապես չունի»: Հազարամյակներ շարունակ Սոկրատեսի այս պնդումը կրկնվում է, վատ ու անդաստիարակ սերունդը դառնում է ավագ սերունդ ու նույն բանն է ասում նոր սերնդի մասին՝ մենք շատ լավն էինք, դուք վատն եք:

Անկեղծ ասեմ, իմ կարծիքով, հիմիկվա նոր սերունդը մեր սերնդից առանձնապես ոչնչով էլ չի տարբերվում: Համենայնդեպս ավելի վատը չէ. դա` հաստատ:

Ու չեմ էլ կարող ասել, թե սեփական փորձից ելնելով շատ արժեքավոր խորհուրդ կարող եմ տալ այն տղաներին ու աղջիկներին, որոնք հիմա երևի ինձ չեն էլ լսում՝ շատ էլ ճիշտ են անում: Ուղղակի եթե հարցնեին՝ ինչ դառնանք, չէի կարող պատասխանել: Մի անգամ շատ հաճելի հանդիպում ունեցա լրագրող դառնալ ցանկացող դպրոցականների հետ: Փորձեցի ներկայացնել լրագրող դառնալու անհերքելի առավելությունները: Եթե ուզում եք, հենց հիմա էլ առնվազն մի 10 գայթակղիչ հանգամանք մատնանշեմ: Բայց նաև խոստովանեմ՝ ժամանակին, երբ տղաս ավարտեց դպրոցն ու ասաց՝ պապ, երբեք չէի ուզենա լրագրող դառնալ, շատ ուրախացա, որ տղաս ամենևին չի ցանկանում գնալ իմ ճանապարհով:

Բայց եթե այնուամենայնիվ հիմա հարցնեք՝ բա ի՞նչ դառնանք, կդժվարանամ պատասխանել: Ով գիտի, թե ապագայում որ մասնագիտությունն է լինելու շահեկան: Մեր ժամանակ, երբ ես էի դպրոցն ավարտում, այսպիսի բան էր ընդունված՝ շարադրություն էինք գրում ամենատափակ թեմայով՝ դպրոցն ավարտելուց հետո ինչ ես ուզում դառնալ:

Պատկերացրեք, որ այն ժամանակ՝ 70 թվականին, երբ ավարտեցի դպրոցը, ավարտական այդ շարադրությունում գրեի՝ «ուզում եմ դառնալ ծրագրավորող», դասատուն կարող էր ինֆարկտ ստանալ: Ի՞նչ ծրագրավորող: Ի՞նչն ես պատրաստվում ծրագրավորել: Որովհետև հիմա ծրագրավորողը ամենահեռանկարային ու շահեկան մասնագիտությունն է ողջ աշխարհում՝ Ամերիկայից մինչև Հնդկաստան, իսկ այն ժամանակ՝ 70-ականներին, երբ ես էի ավարտում դպրոցը, ծրագրավորող հասկացությունը Հայաստանում ընդհանրապես գոյություն չուներ: Բա ես հիմա ձեզ ինչպես խորհուրդ տամ, թե որ մասնագիտությունն է քսան տարի հետո շահեկան լինելու:

Հենց որ տեսնես՝ Facebook եմ մտնում, մի լավ ապտակ հասցրու ինձ

Ընդհանրապես եկեք մի հարց վերջնականապես ճշտենք։ Դուք, որ այսօր ավարտում եք դպրոցը, ինչի՞ եք ձգտում: Գիտեմ, որ ամեն ինչի: Այսինքն ուզում եք, որ լինի մեկը երեքում՝ լավ փող, լիքը հետաքրքրություն ու նաև հասարակական ճանաչում ու գնահատում: Լինում է, բայց շատ հազվադեպ: Օրինակ՝ եթե պատգամավոր դառնաք, միջինից առնվազն երկու անգամ ավելի բարձր աշխատավարձ կունենաք հաստատ՝ պարգևավճարն էլ հետը: Չգիտեմ, թե օրենսդրական աշխատանքի նկատմամբ ձեր հետաքրքրությունն ինչպիսին կլինի, բայց ձեր նկատմամբ հետաքրքրությունը առնվազն մի հինգ տարի շարունակ չի մարի։

Գիտեմ, որ շատ վիճահարույց խորհուրդներ եմ տալիս ձեզ, մեր այսօրվա սիրելի շրջանավարտներ: Դուք ինձ մի լսեք: Լսեք բրիտանացի Ռեդյարդ Քիպլինգին, որի հանրահայտ բանաստեղծությունը, հաստատ համոզված եմ, հենց ձեզ է ուղղված. «Եթե կյանքով լցնես կյանքիդ ամեն վայրկյանը ու լիարժեք ապրես օրերդ հիասքանչ, ուրեմն տեր ես աշխարհի ժառանգությանը: Եվ ավելին՝ դու Մարդ ես, մանչ»։

Բոլոր հիմարությունները դեմքի խելոք արտահայտությամբ են արվում, կամ Մյունխհաուզենի սինդրոմը

191
թեգերը:
շրջանավարտ, մասնագիտություն, դպրոց, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Պատրաստեք ձեր երեխաներին բարդ կյանքին
Պատմությունը շատ լուրջ բան է, մի՛ վստահեք այն պատմաբաններին 
Առաջնորդը միշտ անսխալական է, իսկ առանձին անհատը ճշմարտության կրող չի կարող լինել
Անհավանական, բայց իրական. տուգանվել է, պատիժ կրել, բայց տղամարդ է` ասել է ու արել

«Ո՛չ, հարգելի դատարան». զավեշտալի դեպք կառավարության նիստի ժամանակ. տեսանյութ

0
(Թարմացված է 12:46 27.05.2020)
Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն անթաքույց ծիծաղով ընդունեց փոխնախարար Գրիգորյանի շփոթմունքը:

Կառավարության այսօրվա նիստում զավեշտալի դեպք տեղի ունեցավ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և արդարադատության փոխնախարար Ռաֆիկ Գրիգորյանի միջև:

Փոխնախարարը ներկայացում էր «Հայաստանի Հանրապետության վարչական դատավարության օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացում կատարելու մասին» և «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին» ՀՀ օրենքների նախագծերի փաթեթը, երբ վարչապետը պարզաբանեց, որ նախագիծը կոչված է կանխելու դատարանի որոշմամբ շինարարության դադարեցման արատավոր դեպքերը:

«Իսկ եթե դատարանը որոշի, որ այդ մարդու շինարարությունը 5 տարով կասեցվում է, հետո պարզվի, որ ապօրինի է կասեցվել այդ մարդու վնասը ով է փոխհատուցելու»,- հարցրեց Փաշինյանը:

«Ո՛չ, հարգելի դատարան»,- սովորույթի համաձայն ասաց իրավաբան աշխատած փոխնախարարն ու առաջինը հենց ինքն էլ ծիծաղեց իր շփոթմունքի վրա:

Վարչապետն ու ներկաները ևս ծիծաղեցին:

«Մասնագիտական է»,- ծիծաղելով ասաց Փաշինյանը:

«Այո՛, մասնագիտական է»,- արձագանքեց փոխնախարարն ու շարունակեց պատասխանը՝ ասելով, որ փոխհատուցման հարցը ներկայացրած նախագիծը չի կարգավորում:

Նշենք, որ Ռաֆիկ Գրիգորյանը 2019 թվականի հուլիսի 19-ի է ՀՀ վարչապետի որոշմամբ նշանակվել է ՀՀ արդարադատության նախարարի առաջին տեղակալ։

Մինչ այդ նա 2011թ.–ից իրավաբանական ոլորտում է աշխատել։ Եղել է «Բրեյվ» ՍՊԸ իրավախորհրդատվական ընկերության իրավաբանը, «Ֆինանսական համակարգի հաշտարարի գրասենյակ» հիմնադրամի պահանջները քննող մասնագետ-իրավաբանը, ՄԱԿ-ի Միացյալ ազգերի Բնակչության հիմնադրամը փորձագետը։

 

 

0
թեգերը:
Դատարան, Վարչապետ, փոխնախարար, զվարճալի տեսանյութ, կառավարություն, Նիկոլ Փաշինյան