Портмоне

Չէինք սպասում

624
(Թարմացված է 23:18 14.02.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք: Բոլորս էլ սպասում ենք լավ անկնկալների, բայց, ցավոք, իրականում դրանք մեր կյանքում այնքան էլ հաճախ չեն պատահում: Ճիշտ է, մեկ-մեկ կարող ես պահարանում գտնել հին շալվարդ ու գրպանում հանկարծ հայտնաբերել ճմրթված 10 դոլարանոց:
Չէինք սպասում

Դա էլ, իհարկե, գերագույն հաճույք է: Բայց դա միայն ձեզ հետ կապ ունի՝ այդ 10 դոլարանոցը ձերն է, դուք եք ժամանակին մոռացել ձեր տաբատի գրպանում: Իսկ այսօր ուզում եմ խոսել այն անակնկալների մասին, որոնք ուրիշներն են մատուցում՝ մեզանից անկախ: Այսինքն` մարդն անսպասելիորեն հայտնաբերում է, որ ինչ-որ մեկը, չգիտես ինչու, ցանկացել է իրեն լավություն անել, գոնե մի փոքր թեթևացնել ինչ-որ մեկիս կյանքը:

Ֆերմիի պարադոքսը. ինչու ձայն չեն հանում այլմոլորակայինները

Պատկերացրեք, որ ձեր մեքենան կայանել եք մի սուպերմարկետի դիմաց, գնումներ եք կատարել, վերադառնում եք ձեր մեքենայի մոտ ու հանկարծ դիմապակու վրա հայտնաբերում եք մի ծրար: Դե, հասկանալի է՝ առաջին հերթին մտածում եք՝ էլի հերթական ապրանքի գովազդն է, ուզում եք առանց բացելու ծրարը դեն նետել, բայց հետաքրքրասիրությունից դրդված` այնուամենայնիվ բացում եք: Ու հայտնաբերում եք, որ այնտեղ ոչինչ չկա, բացի 100 դոլարանոցից: 

Ահա հենց այսպիսի անակնկալ է մատուցել անհայտ անձը Իսրայելի կենտրոնական մասում գտնվող քաղաքներից մեկի բնակիչներին: Մինչև հիմա պարզ չէ, թե ով է այն մարդը, որը ծրարներով փող էր դնում սուպերմարկետներից մեկի դիմաց կայանած մեքենաների վրա: Ընդ որում, ընտրողաբար էր դնում: Շքեղ մեքենաներին երբեք չէր մոտենում, նվեր էր մատուցում միմիայն այն վարորդներին, որոնց մեքենաները հին էին ու մաշված: Այսինքն տեսել է, որ մարդիկ այնքան էլ լավ չեն ապրում և պարզապես ցանկացել է գոնե 100 դոլարի օգնություն ցուցաբերել: Հիմա իհարկե կհարցնեք՝ լավ, ո՞վ է այդ խելառը: Իսկ ինչո՞ւ է խելառ: Մարդը պարզապես ուզում էր լավություն անել իր համաքաղաքացիներին: Մի քանի ծրարում գրել էր. «Ես անսպասելիորեն հարստացել եմ և ուզում եմ կիսել ունեցածս»։ Դա վա՞տ բան է:

Բրիտանացիները հայերից պակաս դժգոհ չեն կյանքից

Բայց հիմա ձեզ մեկ այլ օրինակ բերեմ, որի մասին ժամանակին խոսում էին Ամերիկայում: Արիզոնա նահանգում «Բուրգեր քինգ» ցանցի ղեկավարն ազգային մրցանակ էր ստացել՝ արժանացել էր «Ամենալավ մենեջեր» կոչման: Ու նաև պատկառելի նվեր էին տվել՝ բավական թանկարժեք ավտոմեքենա ու բավական թանկարժեք ժամացույց: 

«Բուրգեր քինգի» աշխատողները, բնականաբար, շնորհավորել էին իրենց շեֆին, մեկն էլ կատակ էր արել. «Կթողնե՞ք գոնե մի անգամ քշենք ձեր այդ թանկարժեք մեքենան։ Գոնե ղեկին նստենք»։ Իսկ այդ շեֆը գիտե՞ք` ինչ էր արել: Վաճառել էր այդ մեքենան ու ժամացույցը, վրան էլ իր սեփական փողերից ավելացրել, ստացվել էր 120 հազար դոլար: Ու այդ 120 հազար դոլարը բաժանել էր իր աշխատողներին: Ու բացատրել էր. «Այս պարգևը ես ձեր շնորհիվ եմ ստացել. դուք որ չլինեիք, ձեր աշխատանքը չլիներ, ես երբեք այս պարգևին չէի արժանանա, երբեք մեքենա ու ժամացույց չէի ստանա: Եվ ուրեմն այս պարգևը ձերն է»:

Բայց Իսրայելում և Ամերիկայում տեղի ունեցածը, ինչպես ասում են, տեղական նշանակության պատմությունններ են: Պատկերացրեք անակնկալ՝ համազգային, համապետական մասշտաբով: Երբ պետության ղեկավարն է փող բաժանում երկրի բոլոր բնակիչներին: Այո, ուղիղ 5 տարի առաջ նման բան էլ է եղել: Սաուդյան Արաբիայի նոր թագավոր Սալմանը սեփական թագադրության կապակցությամբ որոշել էր ֆանտաստիկ նվեր մատուցել իր հպատակներին՝ բաժանելով նրանց 32 միլիարդ դոլար: Կրկնում եմ՝ 32 միլիարդ դոլար: Այսինքն՝ մոտ երկու ամսվա լրացուցիչ աշխատավարձ ստացել է Սաուդյան Արաբիայում աշխատողների կեսից ավելին՝ շուրջ 3 միլիոն մարդ:

Ներեցեք, սխալվել ենք՝ դուք ամենագեղեցիկը չեք

Իսկ քանի որ միջին ամսական աշխատավարձն այդ երկրում կազմում է գրեթե չորսուկես հազար դոլար, ուրեմն պետության կողմից վերահսկվող տնտեսության հատվածի ամեն աշխատող լրացուցիչ մոտ 9 հազար դոլար է ստացել: Պատկառելի գումարներ են ստացել նաև թոշակառուներն ու զինվորները: Հիմա եթե ասեք՝ բայց երջանկությունը փողի մեջ չէ, ես էլ կհարցնեմ՝ իսկ եթե թագավորը ձեզ 9 հազար դոլար պարգևեր, կհրաժարվեի՞ք: Ես չէի հրաժարվի։

624
թեգերը:
դոլար, բարեգործություն, նվեր, փող, Արմեն Դուլյան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (294)
Ըստ թեմայի
Ֆրանցիսկոս առաջինը 83 տարեկան է. նրան Հռոմի պապ է դարձրել անպատասխան սերը
Նախկին փոխվարչապետի 7 առաջարկները
Շաբաթվա ռեկորդը, կատակը, հայտնագործությունը, շահումը՝ 5 րոպեում
Վարազդատ Սանեյանը

«Ռումբն ընկավ, թևերս հետ թռան...». Վարոյի տեսած իրական պատերազմն ու թևավոր երջանկությունը

2077
Օրեր առաջ պատերազմում ձեռքերը կորցրած Վարազդատի ու նրա սիրելիի` Սոնայի նշանադրությունն էր։ Վարազդատն ու եղբայրը վիրավորվել են նույն օրը, 26-ամյա տղան ձեռքերը կորցրել է եղբորը փրկելիս։ Sputnik Արմենիայի թիմը եղել է Ծովագյուղում, զրուցել է Վարազդատի հետ։

Վաղ առավոտյան ճանապարհ ենք ընկնում Ծովագյուղ։ Աշխատանքիս 16 տարիների ընթացքում առաջին անգամ ուզում եմ, որ պատմությանս հերոսին հասնելու ճանապարհն ավելի երկար լինի, մտածելու, ճիշտ բառեր գտնելու ժամանակը՝ ավելի շատ։ Հասնում ենք։ Մեզ դիմավորում է բարձրահասակ, սիրունատես ու ժպտադեմ Վարազդատը՝ երկու ձեռքերը պատերազմում թողած հերոսս։ Հյուրասենյակը, որտեղ հարցազրույցը պետք է անցկացնենք, բազմամարդ է. ծնողներն են, քույրերը, եղբոր կինը, վազվզող փոքրիկներ ու սիրուն Սոնան՝ Վարազդատի նշանածը։

Семья потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Սանեյանների ընտանիքում

Զրույցն անբնական կմկմոցով եմ սկսում։ Ամենից շատ խուսափում եմ մոր՝ տիկին Լիանայի հայացքից. կծկվել է մեծ բազկաթոռի մի անկյունում, որ հերթական անգամ լսի որդու պատմությունը։

Мать потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна - Лиана (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանի մայրը` տիկին Լիանան

Վարազդատը սկսում է խոսել, լարվածությունս չքանում է։ Ծանրագույն օրերի մասին հերոսս խոսում է զարմանալի թեթևությամբ ու հումորով։

Потерявший обе руки во время карабахской войны Вараздат Санеян (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանը

Խաղաղապահ եղբայրները

Նոյեմբերի 2-ը Սանեյանների ընտանիքում երբեք չի մոռացվի. րոպեների տարբերությամբ կողք–կողքի ծանր վիրավորում ստացան երկու եղբայրները՝ Վարազդատն ու Վարդանը։ Այդ օրը երկուսով մահվան սահմանագծին մոտեցան ու երկուսով էլ հետ եկան։

«Վերջին выпуск-ն եմ»,- պատմելով ընտանիքի, քույրերի ու եղբոր մասին՝ ասում է Վարազդատը։ Իրենից երկու տարով մեծ եղբորից միշտ անբաժան են եղել։ Ծիծաղելով ասում է՝ փոքր ժամանակ մեկմեկու ծեծել էլ են, բայց միշտ իրար թիկունք են պահել։ Այդպես Վարազդատը որոշել է ավագ եղբոր ճանապարհով գնալ՝ խաղաղապահ դառնալ։ Աֆղանստան, Կոսովո... իրենց օրինակելի ծառայության համար երկու եղբայրները առաքելություններից բազմաթիվ շնորհակալագրերով են վերադարձել։

Сертификаты потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ և Վարդան Սանեյանների պարգևները

Մեկնելուց առաջ խաղաղապահները լուրջ ֆիզիկական պատրաստվածություն են անցնում, մարզվում՝ ցանկացած իրավիճակի պատրաստ լինելու։

Вараздат Санеян со своим братом Варданом
© Photo : provided by Varazdat Saneyan family
Վարազդատ և Վարդան Սանեյանները

«Վարազդատը ձեռքերի վրա քայլում էր այնպես, ինչպես մենք՝ ոտքերի վրա»,- ժպտալով ու հպարտությամբ որդու պատմությանը կողքից ավելացնում է մայրը։ Հետո շուրթերը սեղմվում են, խորը շունչ է քաշում ու նորից լռում։ Մի քանի ամսից պետք է եղբայրներն ու քեռին (նույնպես խաղաղապահ) միասին հերթական առաքելությանը մեկնեին, բայց չհասցրին... Երբ արցախյան վերջին պատերազմը սկսվեց, Վարդանը դեռ Կոսովոյում էր. Հայաստան եկավ հոկտեմբերի վերջին ու հենց նույն օրն էլ Արցախ մեկնեց։

Վարազդատի պատերազմը

Վարազդատը սիրում է երկար քնել, բայց սեպտեմբերի 27-ին քունն առնել չհաջողվեց։

«Տեսա՝ արագ-արագ հագնվում է, որ դուրս գա, ասացի՝ Վարո ջան, տոլման տաքացնեմ, կեր, նոր դուրս արի։ Ինքն էլ վրաս ջղայնացավ, թե քեզ ասում եմ՝ տագնապ են տվել, դու տոլմա ես տաքացնում։ Չկերավ, բայց ես իր բաժին տոլման վերցրել, պահել էի, սպասում էի, որ շուտ կվերադառնա»,- ասում է տիկին Լիանան։

Родители потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна - Саро и Лиана (17 января 2021). Цовагюх
Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանն ու նրա ծնողները

Մի քանի օրում Վարազդատի գումարտակը համալրվեց կամավորականներով ու մեկնեցին Արցախ՝ Հադրութ։

«Կամավորականներից շատերը փախչում էին, բայց չեմ մեղադրում՝ կյանքի հարց է, իրենք էլ զինվորական ծառայության մեջ չէին, հոգով պատրաստ չէին դրան»,–պատմում է Վարազդատը։

Сертификат потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանը

Ասում է՝ Արցախում անցկացրած բոլոր օրերն են դժվար եղել։

Բոլոր դժվար օրերից հիշում է մեկը. արդեն սեպտեմբերի վերջերն էր, Հադրութի Դրախտիկ գյուղում էին՝ շրջափակման մեջ։

«Մի օրվա մեջ եկել, թիկունք էին մտել։ Մենք կապ չունեինք, որ իմանայինք։ Իրենց կողմից կրակոցներ չկային. դրանից գլխի ընկանք, որ գալիս են։ Տղերքը սկսեցին խարամտներ փորել, ես չէի փորում։ Ասացի՝ չգիտեք՝ որ կողմից են գալու. անիմաստ գործ եք անում։ Անգամ վիճեցինք էլ մի քիչ, բայց մեկ է՝ չփորեցի։ Եթե հետևից գային, իմ փորած փոսն իմ համար գերեզման էր դառնալու։ Զանգեցի մեր վարորդներից մեկին։ Հենց որ իմացավ` «Դժոխքում» ենք (հեռակապով պայմանական անուններ էին օգտագործում, Դրախտիկը՝ «Դժոխք»), ասաց՝ արագ դուրս եկեք, շրջափակման մեջ եք։ Երեք սպաներ կային, մոտեցա, ասացի՝ պետք է հետ գնանք, որ գոնե կարողանանք կռիվ տալ։ Ասացին՝ ինչ շրջափակում, մեր դեմից են գալիս... Երբ հարձակումը սկսվեց, էդ սպաներն առաջինը փախան»,–պատմում է Վարազդատը (Վարոն)։

Վարոն դասակի տղաներին առաջարկում է ցրվել ու հանդիպել արդեն մեքենայի մոտ։

«Էդ հողերն արդեն վերցրած էին, անիմաստ կռիվ էինք տալիս...Իրենք 1200 հոգով էին, իսկ մենք այդ հատվածում 18 հոգով էինք, 30-ն էլ` առաջնագծում։ Ի՞նչ պետք է անեինք իրենց դեմ։ Մեզ ինչ-որ չափով փրկեց նաև մառախուղը, չէին տեսնում` ուր են կրակում»։

Զոհերից խուսափել, այնուամենայնիվ, չստացվեց։ Զոհվածները ժամկետային զինծառայողներ էին...

Դրախտիկից հրաշքով դուրս եկած տղաներն ուժասպառ էին, Վարոյի խոսքով՝ «քայլող мишень»։ Նրանց մի քանի օրով հանգիստ տվեցին։ Ուղարկեցին Հայաստան, բայց ոչ տուն. մնում էին զորամասում՝ ամեն րոպե պատրաստ հետ գնալու։ Վարոն տուն եկավ միայն կարճ ժամանակով, նորից մեկնելուց առաջ մայրն արծաթե խաչ նվիրեց՝ մայրական օրհնանքով։

Վերջին մարտը

Վարդանը՝ ավագ եղբայրը, Կոսովոյից վերադարձել, Արցախ էր գնացել։ Թեպետ խաղաղապահ գումարտակի տարբեր վաշտերում էին, բայց հրամանատարին խնդրեցին կազմակերպել, որ նույն դիրքում լինեն։

«Սկզբում ասացին, թե Շուշի են տանում, հետո որոշեցին Մարտունի 2 տանել, բայց Ճարտար տարան։ Մեզ ասացին՝ էդտեղ մնացել է մի միջանցք, որտեղից հակառակորդը կարող է գալ, մտնել Ստեփանակերտ։ Պետք է պաշտպանեինք»։

Գիշերը հարձակումը սկսվեց. F16-ի առաջին իսկ նետած ավիառումբից չորս ժամկետային զինծառայողներ տեղում զոհվեցին։

«Արդեն որ կասետային գցեցին, կապիտանի ոտքը կտրվեց, օգնություն կանչեց, եղբայրս շտապեց, մի հատ էլ ընկավ կապիտանի դեմքին, մահացավ, երրորդից արդեն ախպերս վիրավորվեց։ Բարձր կանչում էր՝ «Վարո»։ Հասա, տեսա` ոտքն է արյունոտ։ Լյարդի մեջ էլ կային բեկորներ, բայց ես փորի հատվածը չտեսա, ասեցի՝ մի մտածի, ոտքդ է, շուտ կհանեմ։ Վառլամի հետ՝ գրկած, մի կերպ հանում էինք թիկունք։ Ասում էր՝ թողեք ինձ էստեղ, քնեմ։ Մի քանի չափալախ տվեցի։ Հանեցինք, Աստծուց էր` մի ավտո եկավ, դրինք մի քանի կմ տարանք։ Հասանք «սկոռիին», Վառլամը հետ գնաց, ես մնացի, որ տեսնեմ՝ախպորս վիճակն ինչ է լինում։ Իջա սկոռիից, որ ախպորս բատինկեքը հանեմ, ոտքերը հանգստանան։ Ձախը հանեցի, բայց որ աջը վիրավոր էր, ասաց՝ ցավում ա, մի արա, ձեռքերս թողեցի ու ռումբն ընկավ։ Թևերս հետ թռան...»։

Удостоверение потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна с пятнами крови (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Փաստաթուղթը Վարազդատ Սանեյանի գրպանում է եղել...

Ավիառումբի հարվածից արդեն շտապօգնության մեքենայի մեջ պառկած Վարդանը ևս մեկ վիրավորում է ստանում։ Վարոյին ալիքը հետ է շպրտում։ Ասում է՝ ամբողջ ընթացքում գիտակցությունը տեղն է եղել։

Потерявший обе руки во время карабахской войны Вараздат Санеян (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանը

«Վարդանը «սկոռիի» մեջից իմ կողմն էր նայում, տեսա, որ ձեռքերս համարյա պոկված են, ասացի՝ մի կողմ գնամ, որ ախպերս ինձ էդ վիճակում չտեսնի, բայց չկարողացա ինձ պահել ու ընկա։ Ինձ էլ դրեցին «սկոռիի» մեջ։ Դոշակները վառվում էին, հետևի դռներն էլ բաց էին։ Ոտքով պահում էի, որ չընկնեի, դե, ձեռքերով չէի կարող պահել։ Ախպերս էլ մի ձեռքով վիզս էր գրկել, որ չընկնեի, մյուսով դոշակի կրակն էր հանգցնում, որ չգար վրաս։ Ռումբի հարվածից խաչս էլ էր ընկել, Վարդանը վերցրել, ձեռքում պահել էր, հետո նորից վիզս գցեց, ու մենք բաժանվեցինք»։

Крест потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна  (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանի մոր նվիրած խաչը

Ստեփանակերտի հիվանդանոցում Վարոյի ձեռքերն ամպուտացրին ու նրան անմիջապես Երևան ուղարկեցին։ Վարդանի վիրավորումն ավելի ծանր էր՝ բազմաբեկորային՝ որովային հատվածում, լյարդի, ոտքի, շատ արյուն էր կորցրել։ Նրան տեղափոխեցին Խոջալու, հետո Սիսիան, նոր միայն օրեր անց՝ Երևան։ Նրան շուտով վեցերորդ անգամ են վիրահատելու...

Անթև երջանկություն

Երբ մայրը Վարոյին առաջին անգամ հիվանդանոցում տեսավ, սավանով ծածկված էր, ձեռքերի հատվածը չէր երևում։ Խոստովանում է՝ առաջին բանը, որ արեց, մոտեցավ, երկու ոտքերին ձեռք տվեց, տեսավ` տեղում են, խոր շունչ քաշեց։ Միայն հաջորդ օրը, երբ Վարոն քնած էր, մայրը մոտեցավ ու սավանը մի կողմ տարավ...

Отец потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна - Саро Санеян (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանի հայրը

Հիվանդանոցում հենց առաջին օրվանից Սոնան Վարազդատի ընտանիքի կողքին էր։

Сона Хачатрян (справа), невеста потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Սոնան

Սոնայի հետ ծանոթացել են չորս տարի առաջ, երբ աղջիկը դեռ դպրոցական էր, Վարազդատն էլ պատրաստվում էր Աֆղանստան մեկնել։ Սոնան հենց առաջին րոպեից Վարազդատի սիրտը մտավ։

Потерявший обе руки во время карабахской войны Вараздат Санеян со своей невестой Соной  Хачатрян (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատն ու Սոնան

«Գրում էի, պատասխանում էր, հետո ասում էր՝ ինձ մի գրի. նպատակներ ունեմ, պետք է սովորեմ...»,- իր ու Սոնայի սիրո պատմության մասին խոսելիս Վարազդատը միանգամից փոխվում է, աշխուժանում, աչքերում կրակներ են վառվում։

«Դեմի օրվանից էլ սիրտը մտա»,- վստահ ասում է Վարոն։

«Ամենասկզբում՝ չէ, ասում էի՝ սիրուն տղա է, հա դե լավ, այդքանը»,- ասում է Սոնան, իսկ Վարազդատը կողքից ինձ աչքով է անում` մի լսիր։

Потерявший обе руки во время карабахской войны Вараздат Санеян (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատն ու Սոնան

Սեպտեմբերի 26-ին՝ պատերազմի նախորդ օրը, մատանի էին գնել, ինչպես ընդունված է՝ կոնյակ, շոկոլադ, պատրաստվում էին առաջիկա օրերին գնալ Սոնայի մատին մատանի դնելու։ Պատերազմը խառնեց պլանները։

Дом потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատն ու Սոնան

Վարազդատի ու Սոնայի նշանադրությունն օրեր առաջ եղավ։ Սիրելիի մատին մատանի դրեց եղբայրը՝ Վարդանը... Պարի ժամանակ Սոնան ամուր՝ իրենց երկուսի փոխարեն, գրկել էր Վարազդատին։

Потерявший обе руки во время карабахской войны Вараздат Санеян со своей невестой Соной Хачатрян во время помолвки
© Photo : provided by Varazdat Saneyan family
Վարազդատն ու Սոնան` նշանադրության օրը

«Թևերը կապ չունեն. կարևորը Վարազդատի հոգին է, իսկ նրա հոգին թևեր ունի»,- ժպտալով ասում է Սոնան։ Անկեղծանում է՝ ոչ մի րոպե չի կասկածել, որ Վարազդատը Նա է ու միակն է։ Կամուսնանան մոտ մեկ տարուց, երբ Վարազդատն արդեն պրոթեզավորված կլինի։

Մեր տան թևերը...

«Հենց հիվանդանոցից տուն բերեցինք, հեռախոսն ուզեց, ասաց՝ նասկիս հանեք, հեռախոսը հարմարացրեք։ Դրեցինք ու ինքը սկսեց ոտքի մատով հեռախոսից օգտվել։ Հիմա էլ, որ հեռախոսը մոտ է դրած լինում, քթով պատասխանում է»,- պատմում է մայրը։

Պրոթեզավորումն, ամենայն հավանականությամբ, Երևանում չի արվելու, այլ Մոսկվայում։ Այն, ինչ տեղում պետությունն է առաջարկում, Վարոյի խնդրի ցանկալի լուծումը չի տալու։ Վարոն ցանկանում է այնպիսի պրոթեզներ ունենալ, որ ինքնուրույնությունը վերադարձնի՝ իր ձեռքերով ուտի, հագնվի, աշխատի։ Հանուն հայրենիքի կորցրածի մասին չի ափսոսում, ոչ մի բանի համար չի զղջում։

Առօրյա հարցերում նրան օգնում է ամբողջ ընտանիքը, անգամ տան ամենափոքրիկները։

Дети семьи потерявшего обе руки во время карабахской войны Вараздата Санеяна  (17 января 2021). Цовагюх
Andranik Ghazaryan
Վարազդատի ազգականները

Երբ մի պահ սենյակից դուրս է գալիս, ժամեր շարունակ արցունքները խեղդած մայրն ասում է.

«Վարդանս չի թրաշվում, ասում է՝ Վարոյի թևերը կլինեն, նոր միայն։ Իսկ իմ ամենամեծ երազանքն այն է, որ Վարոս իր ձեռքերով ինձ զանգի»։

Սենյակի մի անկյունից Վարդանի կնոջ՝ Հայկուհու ձայնն է լսվում։ Ասում է՝ անգամ այս վիճակում Վարազդատն իրենց տանն ուրախությունն է, տրամադրությունը, ընտանիքի թևերը...

Потерявший обе руки во время карабахской войны Вараздат Санеян (17 января 2021). Цовагюх
© Sputnik / Andranik Ghazaryan
Վարազդատ Սանեյանը
2077
թեգերը:
հաշմանդամ, Արցախյան պատերազմ, Վարազդատ Սանեյան
Ըստ թեմայի
Տաք ոտքերով, սառը գլխով․ ինչպես մայրական օրհնանքները գուլպայի միջոցով սահման հասան
Ինչպես դասի հանձնարարությունը դարձավ բիզնես, կամ Չինարիի աշակերտների խելահեղ մտքերը
Պատերազմից հետո սեր կա. արցախցի Հայկազի ու Ռուզանի հարսանիքը` ժամանակավոր կացարանում
Հազարավոր մարդիկ Ստամբուլում հարգել են Հրանտ Դինքի հիշատակը

«Ճշմարիտ եմ, ջանասեր եմ, բայց թուրք չեմ». Հրանտ Դինք

36
(Թարմացված է 20:57 19.01.2021)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Բոլորիս ցնցեց, երբ 14 տարի առաջ հենց այս օրը՝ հունվարի 19-ին դավադրաբար սպանվեց Ստամբուլում լույս տեսնող «Ակոս» թերթի հիմնադիր և խմբագիր Հրանտ Դինքը։ Ընդ որում, ոչ միայն հայերին ցնցեց։
Հրանտ Դինք. «Ճշմարիտ եմ, ջանասեր եմ, բայց թուրք չեմ»

Հիշում եք, երևի, դրանից հետո նաև բազմաթիվ թուրքեր բողոքի ցույցեր կազմակերպեցին Ստամբուլի կենտրոնում՝ «Մենք բոլորս Հրանտ Դինք ենք» պաստառներով։ Սպանությունից ընդամենը երկու օր առաջ 53-ամյա Հրանտ Դինքը հարցազրույց էր տվել ռուսաստանյան ՌԻԱ Նովոստի գործակալությանը։ Դա նրա վերջին հարցազրույցն էր։

Այսօր ուղղակի ուզում եմ ներկայացնել այդ հարցազրույցից մի հատված, որի մասին հիշեցրել է իմ գործընկեր Թաթուլ Հակոբյանը և որը կոչվում է «Ճշմարիտ եմ, ջանասեր եմ, բայց թուրք չեմ»։

Եվ այսպես։

- «Ակօս» թերթում դուք հանդես եք գալիս ի պաշտպանություն Թուրքիայի ոչ միայն հայ, այլև բոլոր փոքրամասնությունների: Չե՞ք վախենում:

- Իհարկե, վախենում եմ: Եթե ուզում եք իմանալ, այդ վախը ինձ հետապնդում է ամեն օր: Դուք երբևէ հետևե՞լ եք աղավնուն: Նա ամբողջ ժամանակ գլուխն է պտտում, ցնցվում է յուրաքանչյուր շրշյունից և պատրաստ է նվազագույն առիթի դեպքում թռչել հեռու: Դա չի կարելի կյանք անվանել, միայն թե ես, ի տարբերություն աղավնու, ոչ մի տեղ չեմ կարող թռչել:

- Դուք երկու անգամ դատարանի առջև կանգնեցիք թուրք ազգը վիրավորելու համար: Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Օրհան Փամուկին ևս մեղադրում էին, սակայն, ի տարբերություն ձեզ, նրան չդատեցին: Ինչպե՞ս եղավ:

- Ինձ դատապարտեցին 6 ամսվա պայմանական ազատազրկման: Ոչ ոք չի կարող գուշակել, թե ինչո՞ւ տխրահռչակ 301-րդ հոդվածի պատճառով ինչ-որ մեկին դատում են, իսկ ինչ-որ մեկին՝ ոչ: Այդ հոդվածի ձևակերպումը, որի վերացումը արդարացիորեն պահանջում է Եվրամիությունը, որևէ դատավորի ձեռքերի ազատություն է տալիս: Ուղղակի իմ բախտը չբերեց դատավորի հարցում: Նա ինձ մեղադրեց նրանում, թե իբր պնդել եմ, որ թուրքերի արյունը կեղտոտ է: Ինչը, անշուշտ, լիակատար զառանցանք է:

- Իրո՞ք այդքան վատ է Թուրքիայում հայ լինելը:

- Եթե ինչ-որ մեկը բերանը փակ է պահում, ապա դժվար թե խնդիրներ ունենա: Բայց ինձ համար նույնիսկ պատանեկությանս շրջանում դժվար էր դպրոցում երգչախմբի հետ երգել այն մասին, թե որքան հպարտ եմ, որ թուրք եմ: Իհարկե, մեր երկրում կան հպարտանալու բաներ, բայց ես թուրք չեմ:

Իմացել են, բայց ոչինչ չեն ձեռնարկել. Դինքի գործով ձերբակալել են պետանվտանգության սպաների

- Ձեր թերթի վերջին համարում նյութերից մեկում դուք հարց եք տվել. «Ի՞նչն է ինձ թիրախ դարձնում»:

- Այդ հարցի պատասխանը ավելի շատ հայերին էր վերաբերում, քան թուրքերին: Ես մտածում եմ, որ այնպիսին չեմ, ինչպես շատ հայեր, որոնք նախընտրում են վտանգի դեպքում գլուխները թաքցնել: Բայց ուր կարող է հասցնել ամբողջ ժամանակ թաքնվելը: Հենց դա է ինձ թիրախ դարձնում, և, ցավոք, ոչ միայն ինձ: Իմ ընտանիքին ևս այդ ամենը առնչվում է: Կնոջ և երեխաների համար հեշտ չէ իմանալ, որ իրենց հայրը անընդհատ հաշվեհարդարի սպառնալիքներ է ստանում թե’ հեռախոսով և թե’ էլեկտրոնային փոստով: Տեսնո՞ւմ եք, երբ ես սկզբում ինձ համեմատում էի աղավնու հետ, ապա՝ որովհետև աղավնին, որքան էլ վախենում է, այնուհանդերձ, ուզում է ազատության մեջ լինել: Եվ դա հենց այն է, ինչի համար ես պայքարում եմ, որպեսզի բոլորս ազատության մեջ լինենք:

- Բայց դուք կարող էիք հեռանալ այս երկրից:

- Ես ուզում եմ պայքարս շարունակել այստեղ: Չէ՞ որ դա միայն իմ պայքարը չէ: Դա բոլոր նրանց պայքարն է, ովքեր ձգտում են Թուրքիայի ժողովրդավարացմանը: Եթե ես հանձնվեմ և հեռանամ երկրից, դա խայտառակություն կլինի բոլորի համար: Այս երկրում ապրել են իմ նախնիները, այստեղ են իմ արմատները, և ես իրավունք ունեմ մեռնել այն երկրում, որտեղ ծնվել եմ:

Կրկին հիշեցնեմ՝ Հրանտ Դինքին սպանեցին այս հարցազրույցից երկու օր անց։

36
թեգերը:
Սպանություն, Թուրքիա, Հրանտ Դինք
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (294)
Ըստ թեմայի
Հրանտ Դինքին սպանած Օգյուն Սամասթը կարող է ազատ արձակվել
Դինքի սպանությունը լիովին չի բացահայտվի, քանզի ընդգրկված են պետական կառույցներ. Մելքոնյան
Թուրք ապրած, ապա թուրքերի դեմ կռվի ելած մի հույնի պատմություն, կամ ինչով է նա նման Դինքին
Գարիկ Մարտիրոսյան

«Ուշագրավ պատմություն է». Սոբչակը նկատել է, որ Գարիկ Մարտիրոսյանը «Ազերչայ» չի խմում

0
(Թարմացված է 23:26 19.01.2021)
Նշենք, որ շոումենը ժյուրի է «Մասկա» հաղորդումում և չի կարող ազդեցություն ունենալ գլխավոր հովանավորի ընտրության վրա։

ԵՐԵՎԱՆ, 19 հունվարի – Sputnik. Հայտնի շոումեն Գարիկ Մարտիրոսյանը ռուսական «Մասկա» շոուի ժամանակ խուսափել է գովազդել ադրբեջանական թեյը։ Սա նկատել է լրագրող և հաղորդավարուհի Քսենյա Սոբչակը և դրա մասին գրառում արել իր Telegram ալիքում։

Նա ապրում էր սևահեր կնոջ հետ. Գարիկ Մարտիրոսյանի կինը արխիվային լուսանկար է հրապարակել

«Հաղորդման գլխավոր հովանավորն է «Ազերչայը»: Ժյուրին գնահատում է մրցույթի մասնակիցներին և խմում «Ազերչայի» լոգոտիպով բաժակներից: Աչքի է զարնում, որ Գարիկ Մարտիրոսյանը կամ չի խմում, կամ բաժակը դնում է սեղանին այնպես, որպեսզի «Ազերչայ» մակագրությունը չերևա: Ուշագրավ պատմություն է, իհարկե. Գարիկը հայ է, իսկ հովանավորը` ադրբեջանցի։ Հաշվի առնելով հակամարտությունը` հակառակ պահվածքը, հավանաբար, շատ հարցեր կառաջացներ», – գրել է Սոբչակը։

Գարիկ Մարտիրոսյանը դեռևս չի մեկնաբանել դիպվածը։

«Ազերչայը» 2020-ի մարտից «Մասկա» հաղորդման հովանավորն է։

Նշենք, որ շոումենը ժյուրի է «Մասկա» հաղորդումում և չի կարող ազդեցություն ունենալ գլխավոր հովանավորի ընտրության վրա։

0
թեգերը:
Ադրբեջան, Քսենյա Սոբչակ, Գարիկ Մարտիրոսյան
Ըստ թեմայի
«Պարզապես հրաշալի է». Գարիկ Մարտիրոսյանի կինը ցույց է տվել, թե ում հետ է «զվարճանում»
Կարեն Ադամյանը «հարցաքննել է» Comedy Club-ի անդամներին
«Ինքդ քո ընթրիքը պատրաստիր». Միխայիլ Գալուստյանը ընտանեկան կյանքից դրվագներ է պատմել