Գևորգ Լոռեցյան, արխիվային լուսանկար

Այդքան քաղցր «ատկատը». ինչ է կատարվում հետհեղափոխական Հայաստանի կադրերի հետ

295
(Թարմացված է 09:21 13.12.2019)
Փոխնախարար Գևորգ Լոռեցյանի կալանավորումը տհաճ նորություն էր նրանց համար, ովքեր կարծում էին, որ Հայաստանում պետական կառավարմամբ պետք է զբաղվեն երիտասարդ և հեռանկարային կադրերը։ Պարզվեց`արդյունավետ ծառայության համար միայն երիտասարդ ու հեռանկարային լինելը բավարար չէ։

Մեր հասարակության որոշ հատվածը վստահ է, որ Հայաստանը կսկսի շարժվել դեպի լուսավոր ապագա, եթե իշխանության ղեկը բռնեն նոր սերնդի երիտասարդ ներկայացուցիչները։

Իբր ավագ սերունդը, որն ապրել ու աշխատել է խորհրդային ժամանակաշրջանում, հետո անկախ Հայաստանի «երեք հանցավոր ռեժիմների» օրոք, պետական սեփականությունը թալանելու, կաշառք տալ–վերցնելու, «ատկատների» և քրեորեն պատժելի այլ երևույթների հակվածություն ունի։

Կուզեինք հավատալ երիտասարդների ուժին, թեև կասկածներ ամեն դեպքում կան. ներեցե՛ք, բայց նոր սերունդը երկնքի՞ց է ընկել, թե՞ մենք նրանց Հայաստան ենք բերել Բուրկինա Ֆասոյից (եթե չգիտեք, «Բուրկինա Ֆասո» թարգմանաբար նշանակում է «ազնիվ մարդկանց երկիր»)։ Թե՞ զավակներն ու թոռներն են նրանց, ովքեր ապրել ու աշխատել են ԽՍՀՄ–ի և հայրենական «հանցավոր ռեժիմների» տարիներին... Այդ ընտանիքներում է մեծացել նոր սերունդը, օրինակ վերցրել ծնողներից։

Ամեն դեպքում, երիտասարդ փոխնախարար Գևորգ Լոռեցյանի կալանավորման մասին տեղեկությունն ինձ անկեղծ տխրեցրեց։

Ժողովրդի վիճակը հիմնականում կախված է կառավարումից. Ռուբեն Աղուզումցյան

Նախ խնդիրներ առաջացան Պետական վերահսկողական ծառայության ղեկավար Դավիթ Սանասարյանի մոտ, հետո կաշառք ստանալու համար մեղադրվեց առողջապահության փոխնախարար Արսեն Դավթյանը, իսկ հիմա` Լոռեցյանը։

Կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության կայքում կարդում եմ նրա կենսագրությունը։ Իսկապես հեռանկարային կադր է։ Բակալավրիատն ավարտել է ԵՊՀ–ում, մագիստրատուրան` Ամերիկյան համալսարանում։ Հայերենից բացի, ազատ տիրապետում է ռուսերենի, անգլերենի և իսպաներենի։ Ու այսպիսի պատմություն...

Ո՞վ է մեղավոր տեղի ունեցածի համար։ Կարծում եմ` պետք է նախևառաջ պատասխան պահանջել նրանցից, ովքեր զբաղվում են ղեկավար պաշտոնների համար կադրեր ընտրելով։ Ենթադրենք` հեռանկարային կադր են գտել։ «Ընտրություն–նախապատրաստում–տեղաբաշխում» եռամիասնության մեջ դա դեռ առաջին քայլն է։

Համալսարանը նոր ավարտած երիտասարդը, որի աշխատանքային ստաժը մի քանի տարի է, այն էլ որպես սպորտային թղթակից (ուսմանը համատեղ), միանգամից նշանակվեց պետական գույքի կառավարման կոմիտեի փոխնախագահ։ Կարելի է ենթադրել` հեռանկարային կադրին ապագա պաշտոնների էին նախապատրաստում։

Եվ իսկապես, արդեն մի քանի ամսից, հավանաբար որոշելով, որ բավական է նա «տեղում դոփի», պատրաստի կադրին փոխնախարար նշանակեցին։ Հատկապես, որ այդ ժամանակ Լոռեցյանն արդեն բոլորել էր 24–ամյակը։ Հասկանում եմ, որ երիտասարդներին մեզ մոտ ճանապարհ են տալիս, բայց սա արդեն ոչ թե սովորական ճանապարհ է, այլ իսկական մայրուղի։ Թե այդ ամենից ինչ դուրս եկավ, բոլորին է հայտնի։

«Ճիշտ է` կաշառակերներ չկան, բայց խնդիրներն էլ չեն լուծվում». Սուրեն Պարսյան

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն օրերս հայտարարեց, որ չարաշահումներ հայտնաբերելու դեպքում իրագործողի «թաթիկները կտրելու են»։ Խնդրանք` երիտասարդին ձեռք չտալ։ Նա կալանավայրում դեռ շատ ժամանակ կունենա իր արարքի մասին խորհելու։ Իսկ ահա կադրեր նախապատրաստողներին պատժել կարելի է։ Չէ՞ որ նրանք ուշադրություն չեն դարձրել այն հանգամանքին, որ երիտասարդը բանակում չի ծառայել։ Եթե նա հիվանդ է, նախ պետք է բուժվեր։ Այլապես ստացվում է, որ բանակում նրան ոչ թե հրազեն, նույնիսկ բահ վստահել չի կարելի, իսկ այստեղ գրիչ են վստահել, որի մեկ հպումով նա հարյուրավոր մարդկանց ճակատագրերի և միլիոնների հետ է խաղում։

Մի ծանոթ ունեի, հայրը խորհրդային տարիներին խոշոր պետ էր։ Համալսարանում զինվորական ամբիոն չկար, նա էլ բանակ գնալ չէր ուզում. հայրն օգնեց խուսափել բանակից։ Բժիշկները, ջանալով գոհացնել հարգարժան մարդուն, այնպիսի ախտորոշում մոգոնեցին, որ կարգին աշխատանքի անցնելը գրեթե անհնար դարձավ։

Նրա խոսքով` կադրերի բաժնի ղեկավարը (անգամ «վերևներից» զանգ ստանալուց հետո) զինգրքույկը տնտղեց, սեղանից վերցրեց ջրով գրաֆինը և ասաց. «Նույնիսկ խորը հարգանք տածելով` մենք չենք կարող ձեզ աշխատանքի վերցնել։ Դատելով այն հոդվածից, որով ձեզ ազատել են բանակից` դուք, եթե նույնիսկ մոլագար չեք, ապա խելապակաս եք, և ձեր գործողությունների համար պատասխանատու չեք»։

Նա ի վերջո ընդունվեց աշխատանքի, բայց փայլուն կարիերա ունենալու համար պետք էր ԽՄԿԿ անդամ լինել։ Իսկ նման հիվանդներին կուսակցությունում չէին ընդունում։ Ու նրա կյանքն այդպես էլ չդասավորվեց։ Հայրը թոշակի անցավ, երկիրը փլուզվեց։ Նա տեղափոխվեց Ֆրանսիա և շուտով մահացավ սրտի կաթվածից։

Թորոսյանի նախկին խորհրդականը պահանջում է նրա հրաժարականը, նախարարը՝ կոչ անում շոու չսարքել

Եթե վիճակագրություն լիներ (գուցե կա, պարզապես չեն բարձրաձայնում), որը ցույց կտար, թե Հայաստանի որ հատվածներում են ապրում բանակային տարիքի ամենաառողջ պատանիները, որում` ամենահիվանդները, ապա կարող եք չկասկածել` կպարզվեր, որ ամենաառողջներն ապրում են գյուղերում, և որքան ավելի աղքատ է գյուղը, այդքան ավելի առողջ են զորակոչիկները, իսկ ամենահիվանդներն ու թույլերը Երևանում են։ Ընդ որում` որքան կենտրոնին ու էլիտար նորակառույցներին մոտ, այդքան ավելի անմարտունակ։

Դրան բացատրություն ունե՞ք։ Ես ունեմ։ Պայմանական մի գյուղ վերցնենք, օրինակ` Նորատուսը, որտեղ երիտասարդն առավոտյան արթնանում է, նոր կթած տաք կաթ խմում, վրայից էլ էկոլոգիապես մաքուր տնական պանիր ու լավաշ ծամում, գառներին արոտի է տանում ու խոտ հնձում։ Գուցե երեկոյան էլ մի քանի կիլոմետր լողում է Սևանա լճում։ Այդ պատճառով էլ առողջ է։ Իսկ մայրաքաղաքում ապրող նրա հասակակիցը քարքարոտ ջունգլիներում է ապրում ու թունավոր օդ շնչում։ Համատարած հիպոդինամիա. միայն գուցե վերելակով իջնում է ստորգետնյա ավտոկայանատեղ, այնտեղից էլ մեքենայով գնում է ակումբ` փոքր–ինչ շարժվելու։ Ինչպե՞ս նման պայմաններում պահպանի առողջությունը։ Ահա և վատառողջ են. մե՛կ հարթաթություն, մե՛կ սիրտն «իրեն լավ չի պահում», մե՛կ սկոլիոզ։

Գրում եմ և սրբորեն հավատում գրածիս։ Իսկ դո՞ւք:

Իսկ եթե լուրջ, ապա խորհուրդ կտայի ազատ ժամանակ ընթերցել «Քաջարի զինվոր Շվեյկի արկածները»։ Կարող եք կարդալ կոնկրետ միայն «Սիմուլյանտ Շվեյկը» գլուխը, թե ինչպես էին այնտեղ բանակից խուսափում, և ինչպես ավարտվեց պատմությունը։ «Դուք` Շվեյկ, ամենևին էլ ապուշ չեք, դուք խորամանկ սատանա եք ու խաբեբա...»,– այս մեջբերումը հենց այդ գրքից է։

Եվ այսպես, եթե քննության ընթացքում պարզվի, որ Լոռեցյանին բանակ չեն կանչել, որովհետև, այսպես ասենք, նա տառապել է էլիտար նորակառույցների բնակիչներին բնորոշ հիվանդությամբ, ապա դա բոլորովին այլ պատմություն է։

Հիմա իսրայելական փորձը չեմ մեջբերի, որտեղ ոչ միայն բանակում չծառայած պատանիները, այլև աղջիկներն են մեխանիկորեն զրկվում պետական կարևոր պաշտոններ զբաղեցնելու հնարավորությունից։ Պետական կառույցներում նրանց նույնիսկ հավաքարար չեն վերցնում։ Երկաթյա փաստարկ. եթե վատառողջ ես, գնա՛, բուժվի՛ր, գիտությա՛մբ զբաղվիր, մասնավոր բիզնեսում աշխատի՛ր, իսկ պետությունն առողջ մարդիկ կղեկավարեն։

Հայաստանում նման օրենք ուզում էր ընդունել Վազգեն Սարգսյանը։ Չհասցրեց։

Սակայն սա մեդալի միայն մի կողմն է։ Հակառակը ոչ պակաս կարևոր է արդարության հաղթանակի համար։ Ժամանակն արագացնում է վազքը։ Ինչպես տեսնում ենք, 23 տարեկանում կարելի է փոխնախարար դառնալ, իսկ 28-ում` արդեն նախարար։ Նման դեպքերում երկու տարին շատ մեծ նշանակություն ու առավելություն ունի։ Քանի դեռ համակուրսեցիներդ ծառայում են առաջնագծում և 1-1.5 տարի հետո սերժանտի կամ ավագի կոչում ստանում, դու արդեն փոխնախարար ես։

Ժողովուրդը ցանկանում է դառնալ «կալվածատեր», և նոր իշխանությունը ստիպված է իրագործել դա

Անցնող տարում ամենից շատ ինչի՞ մասին էին բարձրաձայնում բարձր ամբիոններից, ի՞նչ էին գրում ԶԼՄ–ները։ Ղարաբաղյան հակամարտության լուծում, տնտեսության խնդիրներ, նախկին իշխանությունների կոռուպցիա, նույնիսկ ֆուտբոլ։ Մի քիչ էլ` կադրային խնդիրներ։ Այն դեպքում, երբ կադրերն ամեն ինչ են որոշում և՛ քաղաքականության, և՛ տնտեսության մեջ, և՛ նույնիսկ ֆուտբոլում։

9:1 ամոթալի հաշվով պարտությունը դրա վառ վկայությունն է։ Եվ եթե ֆուտբոլային պարտությունը կարելի է տանելի համարել (շուտով նոր ընտրություններ են), ապա քաղաքականության, տնտեսության մեջ, ռազմաճակատում մեզ ոչ ոք նոր շանս չի տա։

295
թեգերը:
փոխնախարար, Գևորգ Լոռեցյան, Դավիթ Սանասարյան, պաշտոնանկություն, պաշտոն, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Լավ լրագրողը վարչապետ էլ կդառնա. դպրոցականները հյուրընկալվել էին Sputnik Արմենիայում
Ինչո՞ւ ենք ամենուրեք «հայու գեն» փնտրում, կամ Հիսուս Քրիստոսն էլ էր հա՞յ
Փաշինյանն այլևս չի փրկի, կամ ինչպես ստիպել հայ վարորդներին հետևել երթևեկության կանոններին
Զորակոչվել էին Հայաստանից, զոհվել` նացիստական ճամբարներում. անհետ կորածների անվանացանկը
Ալիկ Ավդալյանի նախնիների տունը Մուշում

Մուշ-Անապա-Մուշ․ Ավդալի գերդաստանի ոդիսականը

164
(Թարմացված է 09:11 06.07.2020)
Մուշում ապրող հայերի թիվը տարեցտարի ավելանում է։ Եթե 2011թ.-ին Մուշում ու շրջակա գյուղերում պաշտոնապես հայ ներկայացող բնակիչների թիվը չէր անցնում 2000-ը, ապա այսօր նրանք ավելի քան 29․000 են։

Արևմտյան Հայաստանում հերթական դաշտային աշխատանքի ու ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ Մուշի հայերի հետ այցելեցի տեղի այն գյուղերը, որոնցում առավել շատ են պահպանվել հայկական պատմամշակութային հուշարձաններն ու ազգային ինքնությանը տեր կանգնող հայերը։ Մուշից մի քանի կիլոմետր հեռու Քրդագոմ գյուղն է։

Село Крдагом в Муше
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Քրդագոմ գյուղը

Անվանումից պարզ է դառնում, որ նախկինում ևս այն հիմնականում քրդերով է բնակեցված եղել։ Այսօր նույն վիճակն է։ Տեղացի տարեց քրդերից մեկը ներկայացնում է գյուղի պատմությունը.

-Սա Ավդալ աղայի գյուղն է եղել։
-Ո՞վ է Ավդալ աղան,- հարցնում եմ։

Հարցուփորձը վերածվում է մի մեծ ու ողբերգական պատմության սկզբի։ Քուրդը պատմում է ինչպես Ավդալ աղայի, այնպես էլ նրա թողած ժառանգության մասին։  

Курд села Крдагом в Муше
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Քրդագոմ գյուղի քուրդ բնակիչ

«Մեծ մարդ էր Ավդալ աղան։ Հարուստ մարդ էր, բայց բարի մարդ էր»,-նշում է քուրդ գյուղացին։

Մեզ ուղեկցող մշեցի հայ Արմեն Գալուստյանից հետաքրքրվում եմ, թե ով է եղել Ավդալը, որ այդպիսի հետք է թողել քրդերի հիշողության մեջ։ Մուշում ապրող և հայկականությունը ամուր պահող մեր հայրենակիցը ցավով է պատմում, որ 1915-ի կոտորածի ժամանակ Ավդալը սպանվել է դաժանաբար, սպանվել հենց այն մարդկանց կողմից, որոնց ինքը տարիներ շարունակ օգնել է։

Մի օր բոլորս վերադառնալու ենք. ծպտյալ հայերն ու Արմեն Բաքըրջըօղլուի հայկական ընտանիքը

Հարյուրավոր հայերի լցրել են Ավդալի կառուցած ցորենի ամբարները և այրել դրանք։ Մի քուրդ երեխայի օգնությամբ, սակայն, փրկվել են Ավդալի որդին ու թոռը։ Ամիսներ անց սովի ու տառապանքի ճանապարհին մահացել է նաև որդին՝ 12-ամյա երեխային թողնելով բախտի քմահաճույքին։

Армянин из Муша Армен Галустян в селе Крдагом
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Մշեցի հայ Արմեն Գալուստյան

Քրդագոմի՝ մեզ արդեն ծանոթ քուրդը շարունակում է պատմությունը՝ նշելով, որ մի քանի տարի առաջ իրենց են այցելել Ավդալի հետնորդները՝ Ցեղասպանությունից հրաշքով փրկված 12-ամյա թոռան՝ Տիգրան Ավդալյանի զավակները։ Այսօր նրանք ապրում են Ռուսաստանում և ոչ միայն չեն մոռացել իրենց ազգային արմատները, այլև վերադարձել ու գտել են իրենց բնօրրանը։

Алик Авдалян с Арменом из Муша у родового дома
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Ալիկ Ավդալյանն ու Արմեն Գալուստյանը

Մշեցի Արմենի օգնությամբ կարողանում եմ կապ հաստատել Ավդալի՝ Ռուսաստանում բնակվող հետնորդների հետ։ Երկու եղբայր, որոնք իրենց կյանքը նվիրել են հայկական ինքնության խնդիրների բարձրաձայնմանը և ազգային արժեքների պահպանմանը։ 12 տարեկանում Ցեղասպանության արհավիրքի միջով անցած նրանց հայրը բոլոր մանրամասնություններով նկարագրել է այն դաշտերը, լեռներն ու շինությունները, որոնք շրջապատել են իրեն Մուշում։

Ինչպես Ուդի Երվանդը ԱՄՆ-ից վերադարձավ ու սկսեց հայկական երգը տարածել Արևմտյան Հայաստանում

Որդիները հիմա պարբերաբար այցելում են Մուշ, իրենց աչքերով տեսնում այդ դաշտերը, լեռներն ու կիսավեր շինությունները՝ հագեցնելով Ավդալին միացած իրենց հոր կարոտը։

Алик и Петрос Авдаляны
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Ալիկ և Պետրոս Ավդալյանները

«300-ից մեկը մնաց, ու դա, երևի, մերանի համար մնաց, Մշո մերանի համար, իսկ Մշո մերանը շատ ձիգ մերան է»,-հուզմունքով ասում է Ալիկ Ավդալյանը՝ Տիգրանի ավագ որդին։

Алик Авдалян
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Ալիկ Ավդալյան

Եղբոր խոսքը շարունակում է Պետրոսը՝ անդրադառնալով Մուշի հայերի հետ իրենց կապերին։ Նրա խոսքով` Քրդագոմում և Մուշի մյուս բնակավայրերում իրենք հանդիպել են բազմաթիվ հայերի, խոսել ինչպես իրենց նախապապի մասին պահպանված հուշերի, այնպես էլ յուրաքանչյուրի անցած ճանապարհի, այսօրվա կենսակերպի մասին։

Петрос Авдалян
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Պետրոս Ավդալյան

Նրանք նշում են, որ եթե Արևմտյան Հայաստանում ապրող էթնիկ հայերն այսօր չեն թաքցնում իրենց ծագումն ու անկաշկանդ խոսում են այդ մասին, ապա սփյուռքում մեծ արագությամբ ձուլում է ընթանում։ Պետրոս Ավդալյանն առաջարկում է օրինակ վերցնել Մուշի, Դիարբեքիրի, Սասունի և Արևմտյան Հայաստանի մյուս բնակավայրերի հայերից։

Армяне села Крдагом в Муше
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Քրդագոմ գյուղի հայ բնակիչներ

«Ես պատկերացնում եմ, որ ամեն մի հայ պետք է մտածի բոլորիս ապագայի մասին, որ մենք մեր ազգությունը չկորցնենք։ Ես ցանկանում եմ, ձգտում եմ, որ մեր գերդաստանն էլ չվերջանա մեզանով, մեր երկու եղբայրներով»,–ասում է Պետրոսը։

Село Крдагом в Муше
© Sputnik / provided by Nairi Hokhikyan
Քրդագոմ գյուղը

Մուշում ապրող հայերի թիվը տարեցտարի ավելանում է։ Եթե 2011թ.-ին Մուշում ու շրջակա գյուղերում պաշտոնապես հայ ներկայացող բնակիչների թիվը չէր անցնում 2000-ը, ապա այսօր նրանք ավելի քան 29․000 են։

Մշեցի Արմեն Գալուստյանն այդ բազմաթիվ հայերից մեկն է։ Նրա կյանքի ոդիսականի մասին, սակայն, կպատմեմ հաջորդ ակնարկներում։

Ամասիացի Օհանը և մյուսները․ ինչու են թուրք գրողները խոսում Արևմտյան Հայաստանի հայերի մասին

164
թեգերը:
քուրդ, Նաիրի Հոխիկյան, Արևմտյան Հայաստան, հայեր, հայ, Մուշ
թեմա:
Զարթիր, լաո
Ըստ թեմայի
«Ես չմոռցերիմ հայերեն, կխոսամ». Սասունի հայերն ու նրանց ամուսնության չգրված օրենքները
Խոսում են թուրքերեն, բայց մտածում ու զգում են հայերեն. ադիյամանցի հայ երգչի «ոդիսականը»
Արևմտյան Հայաստանի ծպտյալ հայերը. ինչն է նրանց ավելի ինքնավստահ և ուժեղ դարձնում
Աշոտ Դանիելյանը Սիդնեյի օլիմպիադայում

Եվրոպայի ամենաուժեղ մարդը, կամ ինչու Աշոտ Դանիելյանից հետ վերցրին օլիմպիական մեդալը

401
(Թարմացված է 09:47 05.07.2020)
Ծանրամարտիկ Աշոտ Դանիելյանը Sputnik Արմենիային պատմել է իր կարիերայի հաջողությունների, օլիմպիական մեդալի ճակատագրի և իր ու Արա Վարդանյանի հետ պատահած շատ զավեշտալի դեպքի մասին։

Հանրաճանաչ ծանրորդ Աշոտ Դանիելյանն իր մարզական կարիերայի ընթացքում ուրախացնող շատ պահեր է պարգևել մարզասերներին, բայց Սիդնեյի օլիմպիական խաղերի հանելուկը, որի պատճառով Դանիելյանը որակազրկվեց, մինչև օրս լուծել չի հաջողվում:

Օլիմպիական հանելուկ

Աշոտ Դանիելյանն օլիմպիական խաղերին մասնակցել է երեք անգամ՝ 1996, 2000 և 2004 թվականներին, բայց միայն Սիդնեյում՝ 2000 թվականին է կարողացավ մեդալ նվաճել: Պոկում վարժությունում բարձրացնելով 207,5 կգ և հրումում գլխավերևում պահելով 257,5 կգ կշռող ծանրաձողը` հայ ծանրորդը երկամարտի 465 կգ արդյունքով երրորդն էր`բրոնզե մեդալակիրը:

Բայց օլիմպիական խաղերի ավարտից հետո բրոնզե մեդալը Դանիելյանից հետ վերցրեցին ու որակազրկեցին դոպինգ օգտագործելու պատճառաբանությամբ: Սակայն Դանիելյանն այդ որոշման հետ համաձայն չէ ու մինչ օրս էլ չի հասկանում, թե ինչ խաղ խաղացին իր գլխին: 2001 թվականին արդեն Հայաստանում Աշոտ Դանիելյանը պոկեց 215 և հրեց 262,5 կգ` ապացուցելով, որ արժանի էր օլիմպիական մեդալին: Ընդ որում, Աշոտն այս արդյունքներով գերազանցեց օլիմպիական չեմպիոն իրանցի Ռզազադեի համաշխարհային ռեկորդները, բայց ոչ պաշտոնական մրցումներում:

«Օլիմպիական մրցաշարի ավարտից 4-5 օր հետո սկսեցին շշուկներ տարածվել իմ արդյունքի վերաբերյալ: Անհասկանալի խաղեր սկսվեցին: Քաղաքականություն էր, թե ի՞նչ էր` չեմ կարող ասել: Բայց իմ որակազրկումը ձեռնտու էր չորրորդ տեղում հայտնված Անդրեյ Չեմերկինին, որն էլ հետո ստացավ բրոնզե մեդալը: Օլիմպիական խաղերում մրցումների ավարտից 24 ժամ հետո արդեն հրապարակվում են դոպինգի արդյունքները: Իսկ իմ դեպքում ամեն ինչ սկսվեց մի քանի օր անց: Հարց է առաջանում` ինչո՞ւ էին ինձ թողել մրցումներին,  եթե դոպինգ թեստը դրական էր եղել: Մի խոսքով հարցեր, որոնց պատասխանը չստացանք: Անկախ ամեն ինչից, ինձ Հայաստանում ընդունեցին, որպես բրոնզե մեդալակրի, ես ստացա պարգև և ճանաչվեցի Սիդնեյի օլիմպիական խաղերի լավագույն հայ մարզիկը»,– Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում հիշում է Աշոտ Դանիելյանը:

Եվրոպայում տիտղոսներ, աշխարհում` ոչ

Դանիելյանն իր հիմնական նվաճումները գրանցել է Եվրոպայի առաջնություններում: Աշխարհում ընդունված է, որ ծանրամարտի գերծանր քաշային կարգում չեմպիոն հռչակված մարզիկը համարվում էր ամենաուժեղ մարդը: Այպիսով` Դանիելյանը Եվրոպայի ամենաուժեղ մարդու կոչումը նվաճեց երկու անգամ՝ Եվրոպայի 1999 և 2000 թվականների առաջնությունում: Եվս երկու անգամ՝ 2003 և 2006 թվականներին, մեր ծանրորդը նվաճեց արծաթե մեդալ և մեկ անգամ էլ 2005 թվականին դարձավ բրոնզե մեդալակիր: Բայց աշխարհի առաջնություններում հայ ծանրորդին մեդալ վաստակել չհաջողվեց։

Тяжелоатлеты из Армении Ашот Даниелян (справа) и немец Ронни Веллер на церемонии вручения медалей Чемпионата Европы по тяжелой атлетике в весовой категории +105 кг (30 апреля 2000). София
© AP Photo / DIMITAR DEINOV
Աշոտ Դանիելյանը Եվրոպայի մրցումներում. 2000թ.

«Չեմ կարող ասել, թե ինչու չէի կարողանում մեդալ նվաճել աշխարհի առաջնություններում: Ամեն անգամ ինչ-որ բան խանգարում էր, չէր ստացվում: Չեմ կարող ասել, որ հոգեբանական խնդիր կար: Պատրաստվում էի ինչպես միշտ, բայց անհեթեթ բաներ էին կատարվում մոտեցումների ժամանակ ու արդյունքի չէի հասնում», - հիշում է Դանիելյանը:

Զավեշտալի դրվագ աշխարհի առաջնությունում

Աշխարհի 1999 թվականի առաջնությունում գերծանր քաշային կարգում Հայաստանը ներկայացնում էին Աշոտ Դանիելյան  ու Արա Վարդանյանը: Այդ տարիներին մեր ծանրորդներն իրենք էին իրենց մարզահագուստը հայթայթում: Արայի հագին մի տրիկո էր, որի վրա գրված էր Ukraina (ուկրաինացի ծանրորդներից նվեր էր ստացել):

Հայաստանի միակ տիտղոսակիր եռացատկորդը. Մարտիրոսյանն օլիմպիադայում կանգնեց ուժեղների կողքին

Երբ հայտարարում են Արայի անունը և այն երկիրը, որը ներկայացնում է նա ու մրցահարթակ են հրավիրում Վարդանյանին, մրցավարը մեր ծանրորդին չի թույլատրում ներս մտնել`ասելով, որ հիմա պետք է մրցահարթակ դուրս կա Արմենիան ներկայացնող մարզիկը, այլ ոչ թե Ուկրաինան: Պարզ է, որ մրցավարը ծանրորդներին դեմքով չէր ճանաչում, այլ կողմնորոշվում էր մարզահագուստի վրա գրածով: Հետո ստիպված փոխում են Արա Վարդանյանի մարզահագուստն ու շարունակում մրցումները:

Հայր ու որդին մարզիչ–մարզիկի դերում

Ծանրամարտում Աշոտ Դանիելյանի հայտնվելը պատահական չէր: Հայրը՝ Ռոման Դանիելյանը, ծանրամարտի մարզիչ էր ու, տեսնելով որդու բնատուր ուժը, Աշոտին տարավ ծանրամարտի դահլիճ:

7-8 տարեկան էր նա, երբ առաջին անգամ մոտեցավ ծանրաձողին: Բայց շուտով հայրը համարեց, որ դեռևս վաղ է Աշոտին ծանրամարտով զբաղվել, ու փոքրիկ հսկան սկսեց  մարզվել ըմբշամարտով։

«Ըմբշամարտով մարզվում էի, բայց սիրում էի ծանրամարտը: Մասնավորապես գերծանր քաշայինների մրցումներին էի հետևում, ու տեսնում, թե ինչ կիլոգրամներ էին բարձրացնում: Ի վերջո 11 տարեկանում նորից գնացի ծանրամարտի դահլիճ ու մնացի այնտեղ մինչև վերջ»,- հիշում է Աշոտ Դանիելյանը: Նա հպարտությամբ հավելում է, որ իր հայրը միշտ իր կողքին է եղել բոլոր մրցումների ու հավաքների ժամանակ:

Ճանաչված ծանրորդ Աշոտ Դանիելյանը չի հեռացել սպորտից ու մասնավորապես` իր սիրած մարզաձևից: Նա աշխատում է Ֆիզկուլտուրայի հայկական պետական համալսարանում՝ Ծանրամարտ, բռնցքամարտ, սուսերամարտի ամբիոնի վարիչն է: Փորձն ու գիտելիքները ապագա սերնդին փոխանցելը նույնպես կարևոր և դժվար աշխատանք է:

401
թեգերը:
մեդալ, Օլիմպիական խաղեր, ծանրորդ, ծանրամարտ, Աշոտ Դանիելյան
Ըստ թեմայի
«Ռոմայի» հաղթանակն ու Մխիթարյանի «կարոտած» խաղը. ֆուտբոլը վերադարձավ Covid–19-ի աշխարհ
«Ռոմայի» և «Արսենալի» հայտնի և անհայտ պայմանավորվածությունները. ինչ է սպասվում Մխիթարյանին
Կորոնավիրուսի «խառնած» ծրագրերը, կամ ինչու երիտասարդ հայ բռնցքամարտիկները դարձան մարզիչներ
Արմեն Սարգսյանն այցելել է Հայաստանի պետական սահման

Հայաստանի և Ռուսաստանի բարեկամության խորհրդանիշները. նախագահն այցելել է պետական սահման

0
(Թարմացված է 16:04 06.07.2020)
Արմեն Սարգսյանը տիկնոջ հետ եղել է նաև Նոր Շեն (Խարկով) գյուղում, որտեղից երևում են հայոց հինավուրց Անի մայրաքաղաքի ավերակները: Նրանք զրուցել են գյուղի միակ բնակչի՝ Վահանդուխտ տատի հետ:

ԵՐԵՎԱՆ, 6 հուլիսի — Sputnik. Հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանն անցյալ շաբաթավերջին այցելել է Հայաստանի պետական սահման, եղել Ռուսաստանի սահմանապահ զորքերի ջոկատում։ Այն համաձայն 1992թ. սեպտեմբերի 30-ի Հայաստանի և Ռուսաստանի միջպետական համաձայնագրի, իրականացնում է Թուրքիայի և Իրանի հետ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանի հսկողությունը: Տեղեկությունը հայտնում են ՀՀ նախագահի մամուլի ծառայությունից։

Президент Армении Армен Саркисян во время посещения отряда российских пограничных войск (5 июля 2020).
© Photo / official site of the President of RA.
Արմեն Սարգսյանն այցելել է Հայաստանի պետական սահման

Հայաստանում Ռուսաստանի անվտանգության դաշնային ծառայության սահմանապահ վարչության պետ, գեներալ-լեյտենանտ Ռոման Գոլուբիցկին զեկուցել է սահմանին տիրող իրավիճակի, սահմանապահների օպերատիվ-ծառայողական գործունեության, սահմանամերձ գյուղերի բնակիչների և հայ գործընկերների հետ սերտ համագործակցության մասին:

Президент Армении Армен Саркисян во время посещения отряда российских пограничных войск (5 июля 2020).
© Photo / official site of the President of RA.
Արմեն Սարգսյանն այցելել է Հայաստանի պետական սահման

«Հայաստանում Ռուսաստանի Դաշնության ԱԴԾ սահմանապահ վարչությունը հաջողությամբ լուծում է իր առջև դրված խնդիրները», - ասել է նախագահ Արմեն Սարգսյանը՝ շնորհակալություն հայտնել բարեխիղճ ծառայության համար և հաջողություններ մաղթել սահմանապահներին:

Ի նշան հիշատակի ու կյանքի շարունակության. պատմական Անիի դիմաց կծածանվի հայոց եռագույնը

Նախագահ Սարգսյանը նշել է, որ պետական սահմանին ծածանվող Հայաստանի և Ռուսաստանի պետական դրոշները փոխվստահության վրա հիմնված մեր բարեկամական և դաշնակցային հարաբերությունների խորհրդանիշն են:

Президент Армении Армен Саркисян во время посещения отряда российских пограничных войск (5 июля 2020).
© Photo / official site of the President of RA.
Արմեն Սարգսյանն այցելել է Հայաստանի պետական սահման

Նախագահ Սարգսյանը տիկնոջ՝ Նունե Սարգսյանի հետ եղել է նաև Նոր Շեն (Խարկով) գյուղում, որտեղից երևում են հայոց հինավուրց Անի մայրաքաղաքի ավերակները: Նրանք զրուցել են գյուղի միակ բնակչի՝ Վահանդուխտ տատի հետ:

0
թեգերը:
դրոշ, Ռուսաստան, Հայաստան, Արմեն Սարգսյան