Դովեղ

«5 րոպե Արմեն Դուլյանի հետ». Դովեղի օրը. ինչպես Մովսիսյանը վերադարձրեց հայկական հողերը

1249
(Թարմացված է 08:56 25.10.2019)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Եթե օրերից մի օր Լևոն Արոնյանը աշխարհի չեմպիոն դառնա, կթնդա նաև Տավուշի մարզի Դովեղ գյուղի անունը, որովհետև հենց այնտեղ է Արոնյանը ժամանակին շախմատ խաղալ սովորել մորական պապից՝ վաստակաշատ մանկավարժ Սարգիս Ավագյանից։

Դովեղցիներն այսօր նշում են իրենց գյուղի օրը։ Ինչու հենց այդ օրը։ Որովհետև ուղիղ 35 տարի առաջ՝ 1984 թվականի հոկտեմբերի 24-ին աննախադեպ իրադարձություններ կատարվեցին։

«5 րոպե Արմեն Դուլյանի հետ». Դովեղի օրը. ինչպես Մովսիսյանը վերադարձրեց հայկական հողերը
Այն ժամանակ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև սահման, իհարկե, կար, բայց շատ հարաբերական էր, և ադրբեջանցիներն անընդհատ օգտագործում էին Դովեղին պատկանող բավական մեծ անտառը։ Ի վերջո բանն այնտեղ հասավ, որ սկսեցին անտառում գտնվող չորս աղբյուրներից ջրատար կառուցել դեպի իրենց բնակավայրը։ Էստեղ արդեն հարաբերությունները խիստ լարվեցին։ Եվ հոկտեմբերի 24-ին Հայաստանի կառավարության ղեկավարի առաջին տեղակալ Վլադիմիր Մովսիսյանը Իջևանում դիմավորեց իր ադրբեջանցի պաշտոնակից Շամիլ Ռասիզադեին, երկուսով նստեցին մեքենան և Նոյեմբերյանով ուղևորվեցին դեպի Դովեղի անտառը։ Թե ինչ կատարվեց հետո, իր գրքում պատմում է Վլադիմիր Մովսիսյանը.

«Երբ մենք աղբյուրից բարձրացանք անտառի բացատը, չորս կողմից մի հսկայական ոհմակ, զինված մահակներով, հարձակվեց մեզ վրա: Ծեծկռտուքից անմասն չմնացի նաև ես`ստանալով լուրջ մարմնական վնասվածքներ: Ապա բռնի ուժով մեզ բերեցին Քամառլու: Տարան ակումբ, բարձրացրին բեմ և հայտարարեցին, որ մեզ այստեղից բաց չեն թողնի` մինչև փաստաթուղթ չստորագրենք, որ այդ հողերն ադրբեջանական են։ Սեղանին դրեցին թուղթ ու գրիչ և կացին, ասելով, որ եթե չստորագրեմ, վիզս կտրելու են: Իրենց լեզվով ասացի, որ իրենցից չեմ վախենում և չեմ ստորագրելու»,- գրել է Վլադիմիր Մովսիսյանը։

Ի վերջո ադրբեջանցիները հասկացան, որ պարզապես ծանր քրեական հանցագործություն են կատարում, ուշքի եկան, ազատ արձակեցին հայերին, իսկ այդ ընթացքում դովեղցիները արդեն շարժվել էին դեպի Քամառլու։ Կրկին լսենք Վլադիմիր Մոսվսիսյանին.

«Դովեղ չհասած, տեսանք գյուղի բնակիչների մի մեծ խմբի՝ զինված հրացաններով, փայտերով, բենզինի տարողություններով, որ շտապում էին վրեժ լուծել, քանի որ լսել էին, թե Մովսիսյանին այնտեղ սպանում են։ Անմիջապես հանգստացրեցի մարդկանց, կատակելով, թե Մովսիսյանին այդքան էլ հեշտ չէ սպանելը։ Ու միասին վերադարձանք Դովեղ»։

Իրականությունը, սակայն, այն է, որ Վլադիմիր Մովսիսյանը իրոք բժշկական օգնության կարիքն ուներ։ Կրկին մեջբերեմ նրա «Հողի ճակատագրով» գրքից.

«Երևանում մի քանի օր հիվանդանոցում պառկելուց հետո եկա կենտկոմ եւ Կարեն Սերոբիչին պատմեցի կատարվածի մասին։ Չեմ կարող մոռանալ, որ պատմածս լսելուց հետո նա շուռ եկավ և անձայն արտասվեց։ Ես առաջին անգամ էի նրա աչքերում արցունքներ տեսնում»։

Այս ամենն, իհարկե, անհետևանք չմնաց։ Կատարվածի մասին լուրը Մոսկվա հասավ։ Շամիլ Ռասիզադեին աշխատանքից հեռացրեցին։ Ադրբեջանի ղեկավար Բաղիրովը եկավ Հայաստան և ներողություն խնդրեց։ Խորհրդային միության գլխավոր դատախազությունը քրեական գործ հարուցեց։ Բայց ամենակարևորն այն է, որ այս պատմությունից հետո հստակվեցին Հայաստանի և Ադրբեջանի վարչական սահմանները՝ վերևից ներքև՝ մինչև Մեղրի։ Հայաստանին անցան ոչ միայն Դովեղի անտառները, այլև որոշ արոտավայրեր Սիսիանում, Ոսկեպարի եկեղեցին՝ ընդհանուր առմամբ մոտ 15 հազար հեկտար տարածք։

Владимир Мовсисян на приеме у начальника полиции (18 ноября 2013). Еревaн
Վլադիմիր Մովսիսյան (աջից)
Հետագայում Վլադիմիր Մովսիսյանը գլխավորեց Հայաստանի կոմունիստական կուսակցությունը և 90 թվականի ամռանը մրցակցեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետ Գերագույն խորհրդի նախագահի պաշտոնի համար։ Երևի հիշում եք՝ շատ համառ պայքար էր, մի քանի փուլով. երկու օր շարունակ որևէ մեկը չէր կարողանում բավարար ձայներ ստանալ, ի վերջո հաղթեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, որն էլ հաջորդ տարի Հայաստանի նախագահ դարձավ։ 

Անցան տարիներ և երբ 1998 թվականին առաջին նախագահը հրաժարական տվեց ու նոր ընտրություններ նշանակվեցին, մի անգամ առիթ ունեցա հանդիպելու Վլադիմիր Մովսիսյանի հետ և հարց ուղղեցի նրան՝ Իսկ մտադիր չե՞ք հիմա կրկին առաջադրել ձեր թեկնածությունը և պայքարել Հայաստանի ղեկավարի պաշտոնի համար։ Նա ժպտաց ու պատասխանեց.

«Անցյալին վերադարձ չկա։ Ինչ եղել եղել է։ Մովսիսյանը կմնա Մովսիսյան»։

Համաձայնեք՝ ազնիվ գործչի ազնիվ պահվածք։ Իսկ դովեղցիներին շնորհավորենք՝ այսօր նրանց օրն է։

1249
թեգերը:
Վլադիմիր Մովսիսյան, Դովեղ, Տավուշ, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (367)
Մարիամ Զաքարյանի հավաքածուից

Կուբացին 3 որդի ուներ` Վլադիմիրը, Իլյիչը և Լենինը, իսկ Ստալինը Հնդկաստանում օրերս հաղթել է

33
(Թարմացված է 21:59 06.05.2021)
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Եթե ասեմ, որ Էկվադորում ուր որ է կավարտվի Լենինի դարաշրջանը, իսկ Հնդկաստանում այս շաբաթ մեծ հաջողության է հասել Ստալինը՝ հաստատ շատ կզարմանաք։

 

Փորձեք կռահել, թե ինչ է նշանակում Ույուրվկոս

Ավելի կզարմանաք, եթե ասեմ, որ Հնդկաստանի Ստալինը դեմոկրատ է և մի ժամանակ ճաղերի հետևում է հայտնվել իր ժողովրդավարական հայացքների պատճառով։ Շատ ճիշտ եք, խոսքն ընդամենն այն մասին է, որ Հնդկաստանի Թամիլնադ նահանգում առաջատար կուսակցություններից մեկի ղեկավար է ընտրվել Ստալին անունով քաղաքական գործիչը՝ Մութհուվել Քարունանիդհի Ստալինը։ Ինչ վերաբերում է Էկվադորին, ապա, երևի գիտեք, որ վերջին տարիներին այնտեղ նախագահում էր Լենին Մորենոն, որի պաշտոնավարման ժամկետը լրանում է մայիսի երկրորդ կեսին։

​Առաջին հայացքից կարող է տարօրինակ թվալ, որ հեռավոր Էկվադորում  նախագահում էր մի մարդ, որի անունը Լենին է, սակայն մասնագետները պնդում են՝ Լատինական Ամերիկայում դա շատ սովորական երևույթ է, որովհետև անցած դարի 60-ական թվականներին՝ Կուբայի հեղափոխությունից հետո, Խորհրդային Միության և այդ պետությունների հարաբերությունները շատ  էին սերտացել, և կտրուկ ավելացել էր այն ծնողների թիվը, որոնք իրենց երեխաներին տալիս էին խորհրդային հայտնի առաջնորդների անունները։ Մի հանրահայտ օրինակ բերեմ։ Հաստատ լսել եք Շնագայլ Կառլոսի անունը։ Վենեսուելացի այդ ահաբեկիչը դատապարտվել է ցմահ ազատազրկման և գտնվում է Ֆրանսիայի բանտերից մեկում։ Նրա լրիվ անունն է Իլյիչ Ռամիրես Սանչես։ Ինչո՞ւ։ Հայրը՝ Խոսե Ռամիրեսը, Մարքսի և Լենինի ուսմունքների մոլի հետևորդ էր և ավագ որդուն անվանել էր Վլադիմիր, միջնեկին՝ Իլյիչ, իսկ կրտսերին, բնականաբար, Լենին։

​Ասենք, ինչո՞ւ ենք այդքան հեռու գնում։ Չէ՞ որ մեզ մոտ՝ Հայաստանում էլ են տարածված այն անունները, որոնք առնչվում են համաշխարհային պրոլետարիատի առաջնորդի և նրա զինակիցների հետ՝ Վիլեն, Վլադիլեն, վերջապես Լենդրոշ։ Շատերը կարծում են, թե դա նշանակում է Լենինյան դրոշ։ Այնինչ ի սկզբանե այդ անունը հնչել է այսպես՝ Լենտրոշ, այսինքն՝ Լենին, Տրոցկի, Շահումյան։ Իհարկե, Հայաստանում շատ ավելի տարածված են շեքսպիրյան անունները, մանավանդ՝ Համլետը , ինչը շատերը բացատրում են նրանով, որ մենք՝ հայերս, առանձնակի սեր ունենք մեծ անգլիացու հանդեպ։ Բայց վերջերս կարդացի, որ Մոսկվայի զագսերում միայն անցած տարի գրանցվել է առնվազն 5 Համլետ։ Իհարկե, շատ ճիշտ եք, չի բացառվում, որ այդ նորածինները Մոսկվայում ապրող հայերի երեխաներն են։

​Այո, հայերը սիրում են իրենց երեխաներին անսովոր անուններ տալ։ Ունեինք Ժակ և Շիրակ, վերջերս ունեցանք նաեւ Ջոբայդեն։ Այս վերջինն, ասում են` կատակ է. ինչևէ։ Սա նոր երևույթ չէ։ Դեռ դպրոցական տարիքում հայրս ու մայրս ինձ տարել էին Սև ծով։ Եվ, պատկերացրեք զարմանքս, երբ ավազին պառկած մի կին, որի ամուսինը լողում էր ափից բավական հեռու, հանկարծ վեր թռավ տեղից ու բղավեց. «Ժուլվեռն, հե՛տ արի, ես քեզ ասում եմ՝ հե՛տ արի, այ Ժուլվեռն»։ Ու հեռվից լսվեց ամուսնու զիլ ձայնը. «Բրդուճը պատրաստիր, գալիս եմ, Դեզդեմոնա ջան»։

​Բայց ասեմ ձեզ՝ եթե կարծում եք, թե մենք՝ հայերս, այս իմաստով եզակի ազգ ենք, չարաչար սխալվում եք։ Մի քանի տարի առաջ Նոր Զելանդիայում իշխանությունները հրապարակեցին մոտ 100 անունների ցուցակ և զգուշացրեցին քաղաքացիներին՝ այսպիսի անուններ համապատասխան մարմինները չեն գրանցելու։ Շատ արտասովոր անուններ կան այդ ցուցակում, բայց ինձ ամենից շատ դուր եկավ այս մեկը՝ «16 համարի ավտոբուսի կանգառ»։ Ծիծաղո՞ւմ եք, իսկ ես պատկերացնում եմ, որ ծնողները, որոնք նման ոչ կոնվենցիոնալ անունով են ցանկացել կոչել իրենց տղային, հանդիպել են հենց 16 համարի ավտոբուսի կանգառում և ուղղակի ցանկացել են որդու անվան միջոցով հավերժացնել իրենց սիրո մասին հիշողությունը։ Պարզապես չեմ պատկերացնում, թե հետո, երբ տղան դպրոց գնա, ինչպե՞ս է մայրը դուրս գալու պատշգամբ ու կանչելու բակում ընկերների հետ ֆուտբոլ խաղացող որդուն. «16 համարի ավտոբուսի կանգա՛ռ, արի տուն՝ դասերդ արա»։

Ամեն մեկն իր սեփական, մյուսներից տարբերվող վարկածն է պատմում, կամ բեն Լադենի սպանությունը

​Բայց երևի թե տարօրինակ անունների ամենամեծ բազմազանությունը ժամանակին գոյություն ուներ ԽՍՀՄ-ում, և դա երբեմն կապված էր կոնկրետ իրադարձությունների հետ։ Վերջերս Վիքիպեդիայում կարդացի, որ կար նույնիսկ այսպիսի անուն՝ Դոգնած-Պերեգնած։ Ես հո լավ եմ հիշում Կոմիտասի փողոցի շենքերից մեկին փակցրած խռուշչովյան կարգախոսը. «Догнать и перегнать Америку!»։ Եվ վերջում, եկեք գրազ գանք, որ երբեք չեք կռահի, թե որտեղից է ծնվել էլի Սովետի ժամանակ տղաներից մեկին տված անունը՝ Уюрвкос։ Լավ, հուշեմ՝ դա եղել է ուղիղ 60 տարի առաջ։ Չկռահեցի՞ք։ Էդ դեպքում վերջին հուշումը՝ այդ երեխան ծնվել էր ապրիլի 12-ին։ Տեսաք, որ ճիշտ էի, երբ պնդում էի, որ կյանքում երբեք չեք կռահի, թե ինչ է նշանակում Уюрвкос։ Էլ չտանջեմ ձեզ և ասեմ, որ Уюрвкос  հապավումը բացվում է շատ հասարակ՝ «Ура, ЮРа В КОСмосе!»։ Իսկ դուք ասում եք՝ Դոգնած-Պերեգնած։

33
թեգերը:
անուն, ԽՍՀՄ, Վլադիմիր Իլյիչ Լենին, Իոսիֆ Ստալին, Հնդկաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (367)
Ըստ թեմայի
Էրդողանի խորամանկ ծրագիրը, կամ միջազգային հանրության վրա հույս դնող միամիտներ էլի կան
Անակնկալ արդեն մատուցել է. Բայդենը խոստումներից ո՞րն է կատարել ու ո՞րը չի արել 100 օրում
Պառլամենտական վարչապետի զարմանահրաշ կյանքը. հրաժարական ես տալիս ու շրջանցում մայր օրենքը
Ալեքսանդր Պոզդնյակովը` Նապոլեոնի դերում

Ես մեղավոր չեմ, նրանք են պատասխանատու, կամ Նապոլեոնի մասին ոչ այնքան հայտնի պատումները

258
(Թարմացված է 23:50 05.05.2021)
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Գոյություն ունեն տարածված շատ արտահայտություններ, որոնք առաջին հերթին չափազանց խորիմաստ են թվում, սակայն իրականում պարզապես իմաստազուրկ են և օգտագործվում են հատուկ նպատակով՝ կասկածելի իրողություններին գոնե ինչ-որ հավաստի երանգ հաղորդելու համար։

 

Թումանյանի ասած` Աշխարհքում հաստատ մի բան կա մենակ՝ այն է, որ հաստատ ոչ մի բան չկա

Օրինակ` մեր ամենասիրած պնդումներից մեկը. «Առանց կրակ ծուխ չի լինում»։ Իմաստը սա է՝ Պողոսն, իհարկե, ինձ վրա ազնիվ մարդու տպավորություն է թողնում, բայց եթե մեր հարևան Սոնիկը հաստատ ասում է, որ Պողոսը կաշառակեր է, ուրեմն մի բան գիտի, որ ասում է։ Սոնիկենց տուն ախր այնպիսի հայտնի բարձրաստիճան պաշտոնյաներ են գալիս, որ նրա տեղեկացվածությանը ուղղակի հնարավոր չէ կասկածել։

Բայց այսօր թույլ տվեք անդրադառնալ համատարած տարածում ստացած մեկ այլ արտահայտության. «Պատմությունն ամեն ինչ դնում է իր տեղը»։ Տո ոչ մի բան էլ իր տեղը չի դնում, բացի գեղեցիկ խոսքերից՝ տակը ուրիշ բան չկա։ Հեռու չգնանք։ Երևի ինքներդ էլ ամեն օր մտնում եք Ֆեյսբուք ու տեսնում, թե ինչպես են իրար կոկորդ կրծում նրանք, ովքեր մեր այսինչ նախկին ղեկավարին կա՛մ աստվածացնում են, կա՛մ էլ դույլերով կեղտաջուր լցնում վրան։ Հիմա կասեք՝ բայց այդ գործիչները դեռ չեն դարձել պատմություն, որը նրանց իրենց տեղը պիտի դնի։ Շատ լավ, էդ դեպքում անդրադառնանք աշխարհի ամենահայտնի գործիչներից մեկին՝ Նապոլեոնին, մանավանդ, որ հենց այսօր՝ մայիսի 5-ին, լրանում է նրա մահվան 200-ամյակը։

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ երկու դար է անցել, իսկ նրա գործունեությունն ուսումնասիրող գիտնականներն ու մասնագետները 180 աստիճանով տարբերվող գնահատականներ են տալիս։ Կան, իհարկե, անհերքելի փաստեր՝ նա ստեղծեց հզոր բանակ, շրջանառության մեջ դրեց հռոմեական իրավունքի վրա հիմնված քաղաքացիական օրենսդրությունը, որից մինչև հիմա օգտվում են բազմաթիվ երկրներում։ Մինչև Նապոլեոնը Ֆրանսիան քանդվող պետություն էր, իսկի բյուջե չուներ, հասարակությունը պառակտված էր։ Նապոլեոնը միավորեց բոլորին՝ քաղաքական և հասարակական գործիչներին, գիտնականներին, զինվորականներին, ազնվականներին ու նոր բուրժուազիայի ներկայացուցիչներին։

Նա անձամբ զբաղվում էր ֆինանսական և հարկային հարցերով, նույնիսկ ամենաչնչին գողացված գումարները գանձարան էր վերադարձնում։ Ավելին՝ առաջին հայացքից անկարևոր թվացող հարցերն էր կարգավորում։ Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչպես են համարակալված շենքերը մեր փողոցներում՝ մի կողմում միայն կենտ համարներն են, մյուսում՝ միայն զույգերը։ Ախր սա էլ է Նապոլեոնի գաղափարը։

Պառլամենտական վարչապետի զարմանահրաշ կյանքը. հրաժարական ես տալիս ու շրջանցում մայր օրենքը

Հիմա հակառակ կարծիքը։ Մի անգամ Հինգերորդ հանրապետության առաջին նախագահ Շառլ դը Գոլը մտնում է իր կառավարության մշակույթի նախարար, հայտնի գրող Անդրե Մալրոյի առանձնասենյակը և տեսնում է, որ նախարարը Նապոլեոնի մասին գիրք է կարդում։ «Ի՞նչ գնահատական կտաս Նապոլեոնին», հարցնում է նախագահը։ Եվ գրողը պատասխանում է. «Շատ մեծ խելքի տեր մարդ էր, բայց փոքր հոգի ուներ»։ Ֆրանսիացի նախարարի գնահատականի երկրորդ մասի հետ միանգամայն համաձայն է պատմական գիտությունների դոկտոր Ալեքսանդր Չուդինովը, որն ասում է. «Իսկապես, փոքրոգի էր Նապոլեոնը։

Նրա համար մարդիկ ոչինչ չարժեին, նա նրանց վերաբերվում էր արհամարհանքով և մանիպուլյացիայի էր ենթարկում։ Շատ հեշտությամբ ու մեծ ոգևորությամբ ստում էր։ Խոստումներ էր շռայլում` նախօրոք իմանալով, որ չի կատարելու դրանք։ Իսկ երբ հասկացավ, որ իր արշավը դեպի Մոսկվա ավարտվելու է լիակատար ձախողմամբ, պարզապես փախավ Ֆրանսիա` ծանրագույն վիճակում թողնելով բանակը»։

Գիտնականը նաև էսպիսի մի օրինակ է բերում, որը, նրա կարծիքով, օգնում է բացահայտել Նապոլեոնի օգտագործած հնարքները։ Սիրիական արշավի ժամանակ բանակում ժանտախտ բռնկվեց։ Նապոլեոնը խստորեն արգելեց բժիշկներին խոսել այդ մասին, որպեսզի բանակում խուճապ չառաջանա։ Բայց հետո հիվանդների թիվն այնքան աճեց, որ նրանց պարզապես ճանապարհին էին թողնում։ Ի՞նչ արեց Նապոլեոնը։ Ասաց՝ բժիշկներն են մեղավոր, որ ժամանակին չեն բացահայտել հիվանդությունը։ Այսինքն`ամենածանր պահերին այդ մարդը մեղքը բարդում էր ուրիշների վրա, պնդելով՝ ես մեղավոր չեմ, նրանք են կրում պատասխանատվությունը։

Չգիտեմ, թե որքանով է բնորոշ Նապոլեոնի օրինակը, համենայնդեպս, թույլ տվեք մի խորհուրդ տալ՝ երբ հերթական անգամ կորոշեք արտասանել այդ գեղեցիկ բառերը՝ «Պատմությունն ամեն ինչ դնում է իր տեղը», չմոռանաք նաև Հովհաննես Թումանյանի ասածը, որն իմ կարծիքով, շատ ավելի ճիշտ է արտացոլում իրականությունը. ​«Աշխարհքում հաստատ մի բան կա մենակ, այն է, որ հաստատ ոչ մի բան չկա»։

258
թեգերը:
Նապոլեոն Բոնապարտ, Ֆրանսիա
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ (367)
Ըստ թեմայի
«Գիտեմ, թե ինչպես են վարվել ձեր նախնիների հետ իմ հայրենիքում։ Ներե՛ք, եթե կարող եք»
​3 տարի առաջ ճիշտ էր այն, ինչը 3 տարի հետո ճիշտ չէ, կամ ինչպես շահել ընտրողների սրտերը​
Անակնկալ արդեն մատուցել է. Բայդենը խոստումներից ո՞րն է կատարել ու ո՞րը չի արել 100 օրում
Հայ զինծառայողներ

ԵԱՀԿ անդամ երկրներից 11–ը համատեղ հայտարարություն են ընդունել. Հայաստանը նրանց թվում է

0
Դիվանագետները հաստատել են, որ հավատարիմ են ազատ, ժողովրդավարական և անվտանգ միության գաղափարին:

ԵՐԵՎԱՆ, 6 մայիսի - Sputnik․ ԵԱՀԿ անդամ 11 երկրների մշտական ներկայացուցիչները, ներառյալ Հայաստանը, հայտարարություն են ընդունել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում տարած հաղթանակի 76-ամյակի կապակցությամբ, որում ընդգծել են նացիզմի և նեոնացիզմի հերոսացման անթույլատրելիությունը:

Հայտարարությունն ընդունել են ԵԱՀԿ-ում Ադրբեջանի, Հայաստանի, Բելառուսի, Բոսնիա և Հերցեգովինայի, Ղազախստանի, Ղրղզստանի, Ռուսաստանի, Սերբիայի, Տաջիկստանի, Թուրքմենստանի և Ուզբեկստանի մշտական ներկայացուցիչները:

«2021 թվականին նշվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում նացիզմի դեմ հաղթանակի 76-րդ տարելիցը։ Նացիզմը միլիոնավոր կյանքեր խլեց և հրեշավոր տառապանքներ պատճառեց մարդկությանը, և մեր սրբազան պարտքն է փայփայել և հաստատակամորեն պաշտպանել պատմական ճշմարտությունն այն իրադարձությունների մասին, որոնք պահպանվում են մեր ժողովուրդների հիշողության մեջ և արխիվային փաստաթղթերում: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատմության, դրա պատճառների և արդյունքների կեղծումը վիրավորում է նացիզմի դեմ պայքարողների հիշատակը՝ նպաստելով մանիպուլյացիաներին և ժամանակակից միջազգային հարաբերությունների հիմքերի խարխլմանը», - ասված է հայտարարության մեջ:

Նշվում է, որ անթույլատրելի է ցանկացած նացիստական շարժման և նեոնացիզմի հերոսացումը, այդ թվում՝ հուշարձանների և հուշահամալիրների կառուցման և հրապարակային ցույցերի անցկացման ձևով։

«Վճռականորեն դատապարտում ենք նացիստական հանցագործների և նրանց հանցակիցների վերականգնման և հերոսացման փորձերը»,- շեշտել են ԵԱՀԿ անդամ երկրները:

Կազմակերպության մշտական ներկայացուցիչները հաստատել են, որ հավատարիմ են ազատ, ժողովրդավարական և անվտանգ միության գաղափարին: Նրանք նաև կարևորել են իրավահավասարության և փոխադարձ հարգանքի հիման վրա համապարփակ երկխոսությունը՝ միջազգային անվտանգության և վստահության համակարգի ամրապնդման նպատակով։

ԽՍՀՄ հերոսների մասին վիրտուալ թանգարան է բացվել

0
թեգերը:
ԵԱՀԿ, Հայրենական մեծ պատերազմ