Մաուգոժատան Լուժինցկան և Պյոտր Բարլոգան

Երբ Պյոտրին տարան, ներսումս հույս կար՝ գուցե նա ողջ է. ով էր Արագածի վրա զոհված լեհ տղան

6482
(Թարմացված է 13:43 20.09.2019)
Արագածի վրա արջի հետ անհավասար կռվում զոհված լեհ տղայի պատմությունը ցնցեց շատերին։ Սերն այնքան մեծ էր, այնքան իրական, որ տղան իր կյանքի գնով փրկեց նշանածի կյանքը։ Sputnik Արմենիայի թղթակիցը զրուցել է 33-ամյա Պյոտրի սիրելիի՝ Մաուգոժատայի հետ։

Ո՞վ էր Պյոտրը, ինչպե՞ս ծնվեց նրանց մեծ սերը

Ամբողջ ճանապարհին մտածում եմ՝ ինչպես եմ հարցերը ձևակերպելու, որ հանկարծ ցավ չպատճառեմ, ինչ բառեր եմ օգտագործելու...Դուռը թակում եմ, հայ կին է բացում և շտապում ասել, որ ճիշտ ենք եկել։  Ուղեկցում է հյուրասենյակ, անմիջապես մոտենում է մի աղջիկ ու ներկայանում. «Աննան եմ, Պյոտրի քույրը»։

Հաջորդ վայրկյանին ներս է մտնում Մաուգոժատան Լուժինցկան՝ Պյոտր Բարլոգայի նշանածը։ Հարցազրույցը սկսելուց առաջ երկար-բարակ նախաբան եմ ասում, իրականում ձգձգում եմ հարցերս տալու պահը, վախենում եմ ցավեցնել։

«Պյոտրն ինձ փոխել է, սովորեցրել է կյանքն այլ կերպ ընկալել, չներփակվել. դրանից է, որ ես հիմա չեմ լացում, կարող եմ ձեզ հետ խոսել։ Պյոտրը կցանկանար, որ ես սա պատմեի»։

Պյոտրն ու Մաուգոժատան ծանոթացել են վեց տարի առաջ բարձր IQ ունեցողների, այսպես ասած, գիտակների ակումբում։

«Հենց ծանոթության պահից իրար լավ էինք հասկանում, սկզբում զուտ ընկերական հարաբերություններ էին, ակումբի անդամներով տարին մեկ անգամ գնում էինք էքսկուրսիաների»,–պատմում է աղջիկը։

Մաուգոժատան իր կյանքն ուներ Կրակովում, Պյոտրը՝ Վարշավայում։ Որոշ ժամանակ անց աղջիկը գործի բերումով տեղափոխվում է մայրաքաղաք Վարշավա։ Այդ ժամանակ Պյոտրը պատրաստվում էր Նեպալ գնալ, Հիմալայները պիտի բարձրանար։ Ապահովագրական ընկերությունն հատուկ արժեքով առաջարկ ուներ, որը սակայն երկու անձի համար էր։

Петр Барлога и Маугожата Лужинцка
© Photo : provided by Małgorzata Lurzyńska
Петр Барлога и Маугожата Лужинцка

Ընդ որում, պայմանն այն էր, որ այդ երկուսը պիտի մտերիմ մարդիկ լինեն։ Այդպես` Պյոտը Մաուգոժատային խնդրում է, որ միանա իրեն ապահովագրությունը վերցնելիս և նրան ներկայացնում է որպես իր ընկերուհի։ Տղան ապահովագրությունը վերցնում ու գնում Նեպալ։ Վեց շաբաթ անց Պյոտրը վերադառնում է ու Մաուգոժատային ասում. «Եթե այլ պլաններ չունես, կուզեի՝ ես դառնայի քո «պլանը»»։ Այդպես սկսում են միասին ապրել ու ճամփորդել։ Երկու տարում հասցնում են քսան երկիր այցելել։

Մաուգոժատան ասում է, որ Պյոտրը բացառիկ ազնիվ մարդ էր ու դիմացինից էլ նույնն էր ակնկալում։ Սիրում էր մարդկանց հետ ծանոթանալ, ճամփորդելիս մի հարյուր հոգու հետ հասցրել են ծանոթանալ։

Մաուգոժատան ու Պյոտրն ապրում էին վարձակալած տանը, հետո որոշել են իրենց տունն ունենալ։ Երկար փնտրտուքներից հետո հասկանում են, որ ցանկանում են հողակտոր գնել և իրենց տունն իրենց ձեռքերով կառուցել։ Վարշավայի մոտ հրաշալի հողակտոր են գտնում։ Հողատերը մեծահարուստ մարդ է, բազմաթիվ բիզնեսներ ունի։ Նա Պյոտրին աշխատանքի առաջարկ է անում։ Մաուգոժատան ասում է, որ Պյոտրի «ձեռքից ամեն ինչ գալիս էր», ինչին կպնում էր, ոսկի էր դառնում, տարբեր գործեր էր կատարում, հիմնականում տանից էր աշխատում։ Նաև բարեգործական ձեռնարկներին էր մասնակցում. օրինակ` սոցիալապես անապահով երեխաներին անգլերեն են դասավանդում, ամեն տարի մասնակցում նրանց համար նվերների պատրաստմանը։

«Նա ինձ համար հեղինակություն էր, որով հիանում էի»։

Այս ամենի կողքին մեծ ու սիրող սիրտ ուներ. շատ էր սիրում կատուներին. «Ոնց որ իր երեխաները լինեին»։

Ինչո՞ւ Հայաստան

Պյոտրն ու Մաուգոժատան այնքան էին ճամփորդել, որ շատ անվճար միավորներ ունեին կուտակած, որը կարող էին օգտագործել կամ Բեյրութ, կամ Երևան ավիատոմսի համար։ Ընտրեցին Հայաստանը։ Մինչ Հայաստան գալը Պյոտրը համացանցով գտել էր Լիլիթին՝ «քաուչսերֆինգի համար»։

Լեհաստանի ԱԳՆ-ն զբաղվում է Հայաստանում մահացած զբոսաշրջիկի դին հայրենիք տեղափոխելու հարցով

Եվրոպացիների շրջանում շատ տարածված է. ճամփորդելիս ոչ թե հյուրանոցում մնալ կամ վարձակալած տանը, այլ վարձակալել, այսպես ասած, անկողին ու ապրել տեղացի մեկի ընտանիքում։ Այդպես և՛ ավելի մատչելի է, և՛ հնարավորություն է մարդկանց հետ ծանոթանալու։ Ցավոք, Լիլիթը Պյոտրին այդպես էլ չհանդիպեց։ Դեպքի մասին իմացավ համացանցից։ Անմիջապես Լիլիթն ու մայրիկը շտապեցին ոստիկանական տեղամաս՝ Մաուգոժատային իրենց տուն բերելու համար։

Մինչ այդ` սեպտեմբերի 10-ին վաղ առավոտյան, Պյոտրն ու Մաուգոժատան ժամանել էին Հայաստան ու առանց ժամանակ կորցնելու շրջել. գնացել էին Տաթև, տեսել «Սատանի կամուրջը», հետո եղել Տանձավերում՝ «Կախարդական անտառում», Սևանում, հետո ավտոստոպով հասել Արագած։ Պյոտրը գիտեր Արագածի մասին, շատ էր կարդացել, անգամ շրջակա բնակավայրերի մասին գիտեր։ Մաուգոժատան հիշում է, որ երբ վերելքից առաջ բնակիչներին հարցրեցին՝ արդյոք այս կողմերում, գայլեր, արջեր չկան, տեղաբնակներն անգամ ծիծաղեցին։ Այնպես որ, մտքներով չէր էլ անցնում, որ վերևում կարող է վտանգավոր լինել։

Արագածի վրա շատ մարդկանց են տեսել, անգամ չորս լեհի հետ են ծանոթացել, մարդիկ կային արդեն իջնում էին, մարդիկ կային նոր էին բարձրանում։ Այն նույն տեղով, որով իրենք էին գնում, ժամեր առաջ մի ութ հոգանոց խումբ էր անցել.

«Պյոտրն ինձնից առաջ էր քայլում։ Այնպես որ չէր երևում, թե հետևում ինչ կա։ Երբ հասավ այդ վայրը, աջ թեքվեց, կանգնեց ու գոռաց»։

Петр Барлога и Маугожата Лужинцка на своем участке
© Photo : provided by Małgorzata Lurzyńska
Մաուգոժատան Լուժինցկան և Պյոտր Բարլոգան` իրենց ապագա տան տարածքում

Մաուգոժատան առաջին վայրկյաններին չհասկացավ, թե ինչու է Պյոտրը բղավում, երբ հասկացավ, արջն արդեն հարձակվել էր Պյոտրի վրա, և երկուսով գլորվում էին։ Մի քանի հարյուր մետր այդպես գլորվել են, խոտածածկ էր, բայց նաև քարքարոտ։ Մաուգոժատան վազում էր նրանց հետևից՝ տեսնելու, թե ինչ եղավ։ Հանկարծ արջը փախավ։ Վազելով մոտեցավ Պյոտրին։

«Ես բժիշկ եմ, հասկացա, որ նա մահացած էր. հայացքը սառած էր, գլուխը՝ ջախջախված, բայց միևնույն է՝ սրտի մերսում արեցի, արհեստական շնչառություն տվեցի։ Ոչինչ չօգնեց։ Պյոտրի ուսապարկից հանեցի հեռախոսն ու զանգահարեցի փրկարարներին։ Մեզ չէին կարողանում գտնել, ստիպված նորից վազելով բարձրացա վերև, որպեսզի GPS-ն աշխատի»։

Մաուգոժատան այդ սարսափելի օրվա յուրաքանչյուր վայրկյանը հիշում է բոլոր մանրամասներով, այն վայրկյանները, որոնք իրեն հույս էին տալիս, որ միգուցե Պյոտրը ողջ է։

«Երբ ուղղաթիռով նրան տարան, իմ ներսում դեռ հույս կար, որ միգուցե ես սխալվել եմ, միգուցե մի բան անեն, ու Պյոտրն ապրի։ Ես զանգեցի Պյոտրի մայրիկին, ասացի, որ սարսափելի բան է կատարվել, հնարավոր է՝ նա էլ չկա»։

Ոստիկանությունում Մաուգոժատային արդեն ասացին, որ Պյոտրը մահացել է.«Նա ինձ խոստացավ, որ հաջորդ ուղևորությունն անկանկալ ուղղությամբ է լինելու, բայց ես այդպես էլ երբեք չեմ իմանա, թե դեպի ուր»։

Մաուգոժատայի աչքերից մի կերպ զսպած արցունքներ են գլորվում։

Ասում է, որ սար այլևս երբեք չի բարձրանա, Հայաստան էլ չի գա, բայց միշտ կհիշի այն գեղեցիկ պահերը, որ այստեղ Պյոտրի հետ են ապրել։ Ու միշտ կհիշի այստեղի մարդկանց, Հայաստանի վերաբերմունքը, օգնությունն այս դժվար պահին։ Ցույց է տալիս խնամքով ծալված դրոշը. Ալպինիզմի հայկական ֆեդերացիան է տվել՝ «Պյոտր, դու միշտ կլինես մեր սրտերում» գրությամբ։

Պյոտրը «հիշողությունների պատ» ուներ, որի վրա փակցնում էր տարբեր ճամփորդություններից բերված հիշողություններ, դրոշն այդ պատին է ամրացվելու. Հայաստանից հիշողությունը, ցավոք, սա էր։

Մանվելյան. «Զարմանալի է, թե արջն ինչպես էր հայտնվել 3500 մետր բարձրության վրա»

Հույս ունեն, որ մի քանի օրից կկարողանան վերադառնալ Լեհաստան՝ Պյոտրի հետ։

«Եկել եմ եղբորս հետևից, մենք նրա հետ կգնանք»,- նույն զսպված արցունքներով ասում է նրա քույրը` Աննան։

Петр Барлога и Маугожата Лужинцка на горе Арагац
© Photo : provided by Małgorzata Lurzyńska
Մաուգոժատան Լուժինցկան և Պյոտր Բարլոգան

Հրաժեշտ տալիս բառեր չեմ գտնում ասելու, Մաուգոժատան սեղմում է ձեռքս ու ասում. «Մենք ուզում էինք տուն կառուցել, ամուսնանալ ու ամբողջ աշխարհը տեսնել»...

Հաջորդ կիրակի օրը Վարշավայում Պյոտրի հուղարկավորության արարողությունը կլինի, կանայք պատմում են, որ Պյոտրը սիրում էր՝ ամեն բան գեղեցիկ ու տեղը տեղին լիներ։ Իրենք գեղեցիկ հուղարկավորություն են անելու, ինչպես Պյոտրը կուզեր։

6482
թեգերը:
արջ, Զոհ, Մահ, զույգ, Արագած, Լեհաստան, Հայաստան
Ըստ թեմայի
23 տարվա սպասումից հետո՝ միանգամից երեք երեխա. խնամատարության հրաշքները. 3 պատմություն
Լոնդոնի բոհեմական հայուհին. ընտրյալներից մեկը, որին «սովետը» թույլ էր տալիս գալ ու աշխատել
Օտարների դեպքում կապը կտրվում է. ի՞նչ կփոխվի հայ երեխաների որդեգրման գործընթացում
Առցանց առևտուր

Բարի գալուստ ապագա. նստել եմ թախտին, սպասում եմ առաքմանը, նրանք ինձ հաց ու ջուր են բերում

182
(Թարմացված է 08:58 26.05.2020)
Աշխարհի տարբեր երկրներում գտնվող մեր հայրենակիցներն այս օրերին շատերիս բարի նախանձով էին նայում. նույնիսկ գնում կատարելու համար տանից դուրս չգալն ու անհրաժեշտ ամեն ինչի համար առաքում պատվիրելն արտասահմանում ճոխություն է, մեզ մոտ առօրյա դարձավ։

Կորոնավիրուսը շատերիս կյանքն ու սովորությունները փոխեց, ու խոսքը միայն անվտանգության կանոններին հետևելն ու սոցիալական հեռավորություն պահպանելը չեն։ Այս իրավիճակը ստիպեց նոր հմտություններ ձեռք բերել՝ մեր առօրյայում ավելի մեծ տեղ հատկացնելով առցանց ծառայություններին։ Ես ու ինձ նման շատերը բացահայտեցինք, որ առօրյա օգտագործման, առաջին անհրաժեշտության պարագաների, սննդամթերքի գնումներն առցանց անելն իսկապես հեշտացնում է կյանքը։ Կորոնավիրուսից առաջ առցանց գնման միայն մեկ անհաջող փորձ էի ունեցել՝ տաբատ էի պատվիրել, որն ինձ բացարձակ չէր սազում և անհասկանալի կարճ էր. ասեմ, որ նման բան ինձ հետ հինգերորդ դասարանից հետո չէր եղել, հակառակը՝ տաբատները միշտ երկար են լինում, որովհետև ես, մեղմ ասած, բարձրահասակ չեմ։

Արտակարգ դրության առաջին օրն իսկ ամբողջ ընտանիքով փակվեցինք տանը. հացը որոշեցինք ինքներս թխել երկու օրը մեկ անգամ, իսկ անհրաժեշտ ամեն ինչը՝ պատվիրել։ Այդպես երկու ամիսների ընթացքում ես փորձարկեցի մրգի, բանջարեղենի, սննդամթերքի առաքմամբ զբաղվող բազմաթիվ ընկերություններ։ Անշուշտ, առաջին օրերին եղան հիասթափություններ, նյարդային իրավիճակներ, որովհետև պարզվեց՝ իրավիճակը նոր էր ոչ միայն ինձ ու ինձ նման օնլայն գնումներ նախկինում չկատարած մարդկանց համար, այլև հենց այդ ընկերությունների. որովհետև ես և ինձ նմանները միանգամից մի գիշերում շատացանք։

«Gazar.am» ընկերությունը հիմնադրվել է մոտ երկուսուկես տարի առաջ։ Առաջին իսկ օրերից ծառայությունը հետաքրքրություն առաջացրեց, որովհետև շուկայում նորություն էր՝ մրգի և բանջարեղենի առաջին մասնագիտացված առցանց խանութն էր։ Պատվերների մեծ թիվ սկզբում չկար, քանի որ գրանցումը բացառապես առցանց էր արվում։ Հասկացան, որ ոչ բոլորն են կարողանում օգտվել համակարգչից, իսկ եթե օգտվում էլ են, հատկապես մեծերի մոտ մտավախություն կա, թե առցանց պատվեր գրանցելիս մի բան սխալ կանեն։ Որոշեցին նաև հեռախոսով պատվերներ գրանցել, այդպես այս տարիների ընթացքում ձեռք բերեցին հավատարիմ հաճախորդներ, իսկ արտակարգ դրությունը իսկապես փորձություն դարձավ ընկերության ամբողջ թիմի համար։ Հիմնադիր տնօրեն Էլեն Թադևոսյանն ասում է՝ պատվերների թիվն այնքան կտրուկ ավելացավ կարանտինի օրերին, որ իր ամբողջ ընտանիքը կամավոր միացավ աշխատանքին. հենց՝ ինքը, տնօրենը սկսեց նաև հեռախոսազանգերի պատասխանել, առաքվող փաթեթների հավաքմանը մասնակցել և այլն։

Առցանց առևտուր ու բժշկություն. ինչ է փոխել կորոնավիրուսը Հայաստանի աշխատաշուկայում

«Մեր պատվերները բառի բուն իմաստով մեկ օրվա մեջ քսանապատկվեցին, հիսունապատկվեցին։ Օր է եղել՝ ամբողջ թիմը ջուր էլ չի խմել»,- պատմում է Էլենն ու անկեղծորեն ասում՝ թերություններ լինում էին՝ կապված նաև այդ օրերին խափանումներով աշխատող ինտերնետի հետ, բայց իր գնահատականով՝ մոտ իննսուն տոկոսով աշխատանքի որակը պահվել է։ Նրա խոսքով՝ ավելացավ ոչ միայն պատվերների թիվը, այլև պատվերը՝ հաճախորդին հասցնելու եղանակները։

«Շատ հետաքրքիր դեպքեր էին լինում, որովհետև նաև պատվերներ էինք հասցնում ինքնամեկուսացած, մեկուսացած մեր հայրենակիցներին։ Դուռը ծեծում էին, պատվերը թողնում դռան առջև, պատշգամբից թել էին կախում, կապում էին առաքիչները, այդպես էին բարձրացնում»։

Ծավալն այնքան մեծ էր, որ մարզերը չկարողացան էլ ներառել աշխատանքում, թեպետ տնօրենի խոսքով` բացառություններ արվում էին հատկապես տարեց պատվիրատուների դեպքում։

«Քանի որ սահմաններն էլ փակ էին, լինում էր, որ առաքիչները հասցնում էին մարզային սահմանահատված, այնտեղից գալիս, վերցնում էին»։

Ինքնամեկուսացած պատվիրատուների համար Էլենը հետաքրքիր անակնկալներ էլ մտածեց. ծաղկեփնջերի նման կանաչիներ էր փնջում և պատվերի հետ ճանապարհ դնում՝ փորձելով բարձրացնել տանը փակված կանանց տրամադրությունը

Էլենի խոսքով՝ թեպետ «պիկն» անցել է, բայց իրենց հաճախորդների թիվն ավելացել է, որովհետև այս ընթացքում շատերն իմացան իրենց մասին, փորձեցին ու համալրեցին հավատարիմների շարքերը։ Բացի այդ, առցանց գնումներ կատարելը նաև սովորության հարց է, իսկ այս ընթացքում մարդկանց սովորություններն էլ փոխվեցին։ Հիմա արդեն, երբ վիճակը քիչ թե շատ խաղաղվել է, մտածում են օնլայն հարթակ ստեղծել նաև հայ ֆերմերների հետ, որպեսզի գյուղացու ապրանքն ուղիղ ու առանց բազմաթիվ միջնորդների ու արհեստական գնաբարձրացման գնորդին հասնի։

Առհասարակ, մեկուսացման օրերին ամենատարածված ու ամենաշատ գովազդվող օնլայն հարթակներն առաջարկում էին անմիջապես գյուղից առաքվող ապրանքներ։ Այդպես միանգամից մի քանի հարթակներ ստեղծվեցին։

IrindNatural.am-ը դրանցից ամենաառաջինն է, որովհետև դեռ կորոնավիրուսից մոտ մեկ տարի առաջ է հիմնվել։ Ընկերությունն առաջարկում է Թալինի շրջանի Իրինդ գյուղի արտադրանքը։ Պատվերները գրանցում են երեք եղանակով՝ զանգով, Facbook-ի էջով և առցանց հարթակով։ Մեկ տարեկան դառնալը նոր էին նշել, երբ երկրում արտակարգ դրություն հայտարարվեց։ Որոշեցին իրավիճակից չօգտվել ու գնի արհեստական բարձրացում չանել, դրա կողքին էլ հայտարարեցին՝ առաքումներն անվճար են արվելու։ Ի՞նչ եղավ։ Պատվերների այնպիսի մեծ թիվ «թափվեց» ընկերության գլխին, որ մտքներով անցնել էլ չէր կարող։ Արդյունքում ինչ-որ առումով վիճակը հենց իրենց դեմ շրջվեց։

«Մի գիշերում պատվերների թիվը քառասուն, հիսուն, հետո մինչև հարյուր անգամ ավելացավ»,- այդ օրերը սարսափով հիշելով՝ պատմում է հիմնադիր տնօրեն Գագիկ Կարապետյանը։ Դա բազմակի խնդիրներ բերեց, մի կողմից՝ թիմի պակաս, մյուս կողմից՝ ինտերնետային խնդիրներ ի հայտ եկան. համակարգում կարող էր նույն պատվերը մի քանի անգամ գրանցվել, իսկ ֆորսմաժորային վիճակում ամեն ինչ ստուգելու հնարավորություն չկար։

«Իրականում ֆինանսական կորուստներ ունեցանք, որովհետև լինում էին դեպքեր, որ ապրանքը փչանում էր, մեքենաների հետ էին խնդիրներ լինում»,- պատմում է նա ու ավելացնում, որ ապրիլից իրավիճակը սկսեց կարգավորվել, նաև ռազմավարությունը փոխեցին։ Նոր մոտեցումն ու երկրում փոխված իրավիճակը պատվերների քանակը հավասարակշռեցին։ Գագիկն ասում ՝ «պիկն իջել է», բայց լավն այն է, որ նոր հաճախորդներ էլ ունեցան՝ մարդիկ, որոնք նախկինում չէին օգտվել, որովհետև դրա կարիքը չէր եղել, իրենք էին խանութ գնում, իսկ հիմա փորձեցին այս տարբերակն ու հաճախորդ դարձան։

Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում Բարձր տեխնոլոգիաների արդյունաբերության փոխնախարար Ստեփան Ծատուրյանը նշեց, որ էլեկտրոնային առևտուրը պետության թվայնացման գործում կարևոր հարցերից է, այն չափանիշներից մեկը, որով կարող ենք արձանագրել, թե որքանով է մեր հասարակությունն օգտվում էլեկտրոնային համակարգերից և տիրապետում թվային հմտություններին։

«Թվերն օրեցօր փոփոխվում են, բայց շատ մոտավոր մոտ երեք անգամ ծավալի մեծացում ունենք»,- ասում է փոխնախարարն ու մեկնաբանում, որ էլեկտրոնային առևտուր ասելով՝ հասկանում ենք էլեկտրոնային վճարումը՝ մի դեպքում, երբ քաղաքացին այցելեց էլեկտրոնային կայք, ընտրեց համապատասխան ապրանքը, կատարեց վճարում, նշեց հասցեն և ստացավ ապրանքը։ Մյուս տարբերակը՝ քաղաքացին այցելեց խանութ, էլեկտրոնային քարտով վճարում կատարեց և վերցրեց իր ապրանքը։ Այսինքն՝ եթե առցանց հարթակով ապրանք ես պատվիրում, բայց դրա համար վճարում ես կանխիկ, ապա ստացվում է, ըստ էության, առաքման պատվեր, այլ ոչ թե էլեկտրոնային գնում։

Փոխնախարարը վստահ է՝ էլեկտրոնային գնում կատարելու համար պետք է նման սովորություն ու վստահություն ձևավորել գործարքի հանդեպ։ Այդ նպատակով առաջիկայում նախարարությունը կընդունի կիբեռանվտանգության ստանդարտներ, որոնք կլինեն ուղեցույց նման համակարգերը ստեղծելիս՝ դրանք պարտադիր պետք է բավարարեն նվազագույն պահանջները՝ ռիսկերը նվազեցնելով։

Մեր երկրում էլեկտրոնային առևտրի զարգացման համար նախարարությունը տնտեսվարողների գործընկեր է դիտարկում «Հայփոստին»։ Համաշխարհային մեծ ընկերությունները՝ Amazon, eBay և մյուսները, կարողանում են ապրանքը հասցնել գրեթե ցանկացած կետում գտնվող պատվիրատուին, որովհետև համագործակցում են մեծ ընկերությունների հետ։ Հայաստանում էլ «Հայփոստը» կարող է դառնալ այն գործընկերը, որը ծառայությունների մատուցման աշխարհագրությունը մեծացնելու հնարավորություն կտա տնտեսվարողներին։

182
թեգերը:
մթերք, առցանց վաճառք, Հայաստան
Ըստ թեմայի
«Կորոնավիրուսնիկի» առօրյան` 43 օր մեկուսացում, կամ ինչու է Մարինեն շնորհակալ Covid-19-ից
«Ես դիմակաֆոբ եմ»․ ինչպես են քաղաքացիներն ու մասնագետները վերաբերվում դիմակ կրելուն
Առաջին դասարանցիների ընդունելության առցանց ստուգման փուլը սկսվել է. ի՞նչն է փոխվել
Իոսիֆ Բրոդսկի

Աշխատելու համար թողեց դպրոցը, հետո դատապարտվեց պորտաբուծության համար. Բրոդսկին ու կյանքը

144
(Թարմացված է 21:23 25.05.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Շատ ճիշտ է ասել բանաստեղծ Իոսիֆ Բրոդսկին` գրքերն ավելի երկարակյաց են, քան մենք։
Իոսիֆ Բրոդսկի. «Սխալ մի՛ գործիր, դուրս մի՛ արի սենյակից»

«Գրքերից վատթարագույններն անգամ ավելի երկար են ապրում իրենց հեղինակներից հիմնականում այն պատճառով, որ նրանցից ավելի քիչ ֆիզիկական տարածք են զբաղեցնում։ Սովորաբար նրանք փոշի են կլանում դարակներում շարված՝ իրենց հեղինակի մի բուռ փոշի վերածվելուց էլ դեռ շատ ժամանակ անց: Եվ այնուամենայնիվ, ապագայում լինելու այս ձևն ավելի նախընտրելի է, քան քեզ վերապրած մի քանի հարազատի կամ ընկերոջ հիշողությունը, որի վրա չի կարելի հույս դնել: Եվ հաճախ հենց հետմահու իրականության մեջ լինելու ձգտումն է, որ ստիպում է գրողին շարժել իր գրիչը»: Անցած կիրակի՝ մայիսի 24-ին, Իոսիֆ Բրոդսկին կդառնար 80 տարեկան։ 

Դպրոցն այդպես էլ չավարտեց։ Ուզում էր օգնել ծնողներին։ «Ծնողներս, իհարկե, առանց իմ ներդրման էլ ծայրը ծայրին կհասցնեին՝ գերադասելով, որ ավարտեմ դպրոցը։ Դա նույնպես գիտեի, բայց ինքս ինձ համոզեցի, որ պարտավոր եմ օգնել ընտանիքիս։ Դա համարյա սուտ էր, բայց դա ավելի գեղեցիկ էր ընկալվում։ Ճշմարտությունը, ի վերջո, ավարտվում է այնտեղ, որտեղ սկսվում է սուտը», -փաստում է Իոսիֆ Բրոդսկին։

Ամենահետաքրքիրը գիտե՞ք որն է՝ 15 տարեկանում նա աշխատելու համար թողեց դպրոցը, իսկ հետո՝ 60-ականների առաջին կեսին, նրան դատապարտեցին չաշխատելու, այսինքն` պորտաբուծության համար և 5 տարով արտաքսեցին Արխանգելսկի մարզ։ 

Բոլոր հիմարությունները դեմքի խելոք արտահայտությամբ են արվում, կամ Մյունխհաուզենի սինդրոմը

Ինչևէ, 50-ականների իրականությունը Բրոդսկին այսպես է նկարագրել։ «Գործարանում, որտեղ որպես ֆրեզերագործ աշխատանքի ընդունվեցի տասնհինգ տարեկանում, շփվեցի իսկական պրոլետարների հետ։ Մարքսն անմիջապես կճանաչեր նրանց։ Նրանք, ավելի ճիշտ՝ մենք բոլորս, ապրում էինք կոմունալ բնակարաններում՝ չորս և ավելի մարդ, հաճախ երեք սերունդ նույն սենյակում, քնում էինք հերթով, խմում էինք մինչև անգիտակից բթացում, բուռն վեճեր ու անգամ ձեռնամարտեր էինք վարում միմյանց և հարեւանների հետ ընդհանուր խոհանոցում կամ ընդհանուր արտաքնոցի առավոտյան հերթերում , անսքող լալիս էինք, երբ մեռավ Ստալինը»։

Անհավանական, բայց իրական. տուգանվել է, պատիժ կրել, բայց տղամարդ է` ասել է ու արել

Թե որքանով են Բրոդսկու ստեղծագործությունները հրատապ այսօր, վկայում են սոցիոլոգիական գործակալություններից մեկի երեկ անցկացրած  հարցման արդյունքները։ Հարցը սա էր՝ «Ում են պատկանում այս խոսքերը՝ «Սխալ մի գործիր,  դուրս մի արի սենյակից»։  Ռուսաստանցիների մոտ 15 տոկոսը համոզմունք է հայտնել՝ դա ասել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության ղեկավարը։  Բայց հարցվածների մեծ մասը պատասխանել է՝ դա Իոսիֆ Բրոդսկու հանրահայտ բանաստեղծության առաջին տողն է։ Լսենք հենց իրեն՝ Նոբելյան մրցանակակիր Իոսիֆ Բրոդսկուն։

144
թեգերը:
գրքեր, Իոսիֆ Բրոդսկի, բանաստեղծություն
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Պատրաստեք ձեր երեխաներին բարդ կյանքին
Երջանկության բաղադրատոմսը․ Հալեպի պաղպաղակի գործարանատիրոջ պատմությունը
Բանական արարածներ լուսնի վրա․ խաբեություն, որը հաջողությամբ իրականացրեց ամերիկյան թերթը
«Զվարթնոց» օդանավակայան

Երևան-Միներալնիե Վոդի-Երևան ուղղությամբ հատուկ չվերթ կիրականացվի

0
«Արմենիա» ավիաընկերությունը հայտնել է` ովքեր կարող են օգտվել Երևան-Միներալնիե Վոդի-Երևան չվերթից։

ԵՐԵՎԱՆ, 26 մայիսի – Sputnik. Հունիսի 2-ին «Արմենիա» ավիաընկերությունը կիրականացնի հատուկ չվերթ Երևան-Միներալնիե Վոդի-Երևան ուղղությամբ։ Տեղեկությունը հայտնում է ավիաընկերության մամուլի ծառայությունը։

«Երևան-Միներալնիե Վոդի չվերթին կարող են մասնակցել ՌԴ քաղաքացիները, ՌԴ-ում կեցության իրավունք ունեցող քաղաքացիները, ինչպես նաև այն ՀՀ քաղաքացիները, որոնց մերձավոր ազգականները (կին, ամուսին, երեխաներ) հանդիսանում են ՌԴ քաղաքացի և գտնվում են ՌԴ-ում»,– նշված է հաղորդագրության մեջ։

Չվերթին մասնակցելու համար անհրաժեշտ է դիմել Հայաստանում Ռուսաստանի Դաշնության դեսպանատուն կամ հերթագրվել gosuslugi.ru կայքի միջոցով։

Միներալնիե Վոդի-Երևան չվերթին կարող են մասնակցել ՀՀ քաղաքացիները, ինչպես նաև այն ՌԴ քաղաքացիները, որոնց մերձավոր ազգականները (կին, ամուսին, երեխաներ) հանդիսանում են ՀՀ քաղաքացի և գտնվում են ՀՀ-ում։

Միներալնիե Վոդի-Երևան չվերթի համար ավիատոմսեր կարելի է ձեռք բերել «Արմենիա» ավիաընկերության պաշտոնական կայքից։

0