Պատերազմի ու աշխատանքի հերոս. ինչպե՞ս խեղեցին Սամվել Մաթևոսյանի ճակատագիրը
(Թարմացված է 20:24 24.08.2019)
Երբեմն պատահում է այնպես, որ մարդուց խլում են այն ամենը, ինչը նա ստեղծել է իր քրտինքով, բայց դա դեռ դժբախտության կեսն է, աշխատածը վերականգնվում է։ Առավել ցավալի է, երբ խլում են բարի համբավն ու հանցագործ հայտարարում: Այդպես եղավ Բրեստի ամրոցի կայազորի կոմերիտմիության կազմակերպիչ Սամվել Մաթևոսյանի հետ։ Ճիշտ է, ի վերջո, երջանիկ ավարտով. Հերոսից հասցրեցին ներողություն խնդրել դեռ կյանքի օրոք, վերադարձրեցին խլածը, կոչումները...ԵՐԵՎԱՆ, 24 օգոստոսի - Sputnik. Նա լեռնային ինժեներ էր, առհասարակ, հանքերի մասնագետ, այլ ոչ զինվորական: Պարզապես Սամվել Մաթևոսյանը կռվել է ոչ թե վախից, այլ խղճից դրդված, երբ հանգամանքներն են այդպես դասավորվել: Նա լավ է պատերազմել` փառավոր և հերոսաբար, բայց «հետոն» վատ եղավ: Թե նրա կյանքից քանի տարի է տարել արդարության համար պայքարը, գիտեն միայն չվերականգնվող բազմաթիվ նյարդային բջիջների բանակները: Առավել ևս, որ Մաթևոսյանն անձամբ չի մասնակցել գործընթացներին:
Որտեղ եղել է, հայերի է փնտրել. ինչպես Բուլղարիայի հերոս հայը նվաճեց օլիմպիական ոսկիները
Սամվել Մաթևոսյանը ծնվել է 1912 թվականի օգոստոսի 24–ին, Կարսից ոչ հեռու, իսկ վեց տարի անց, Ցեղասպանությունից մազապուրծ եղած ընտանիքը, հասել է Վլադիկավկազ: Դպրոցից հետո նա գնացել է Մոսկվա, ընդունվել Գունավոր մետաղների և ոսկու ինստիտուտ, որն ավարտել է գերազանցությամբ: Սկզբից աշխատել է Ղազախստանում, իսկ հետո տեղափոխվել է Հայաստան` Կապանի լեռնահարստացման կոմբինատ, որտեղ շուտով դարձել է հանքերի խմբի պետ:
©
Sputnik / Лев Иванов
Սամվել Մաթևոսյան, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և ԽՍՀ Աշխատանքի հերոս, Բրեստի ամրոցի պահապաններից մեկը
Կապանի զինկոմիսարիատն էլ նրան զորակոչել է բանակ: Դա 1939 թվականն էր, երկրի արևմտյան սահմաններին իրավիճակն արդեն անհանգիստ էր, միգուցե հենց այդ պատճառով էլ նրան ուղարկեցին Բրեստի հրաձգային դիվիզիա: Այդպես էր նախատեսել ճակատագիրը: Իսկ 1941թ-ի հունիսի 22–ին Մաթևոսյանը ստացել է Ավագի կոչում և եղել Բրեստի ամրոցի ջոկերից մեկի հրամանատարը:
Հենց Մաթևոսյանի ջոկն է կազմակերպել ամրոցի պաշարված պաշտպանների առաջին հակագրոհը. այդ պահին արդեն պաշարվող ամրոցի կենտրոնում տղաները ոչնչացրել են գերմանացի ավտոմատավորների ջոկատը: Պաշարման երրորդ օրը Մաթևոսյանը ոտքից վիրավորվել է, նրան մյուս վիրավորների հետ տեղափոխել են նկուղ, իսկ հուլիսի 5–ին գերմանացիները վիրավորներին գերի են վերցրել:
Գերիներին հեռու չեն տարել, Մաթևոսյանը եղել է Բրեստի մոտ գտնվող ճամբարում: Աշնանը վիրավոր ոտքը սկսել է քիչ թե շատ նորմալ շարժվել, և նա առանց երկար մտածելու փախել է պարտիզանների մոտ: Նրանք այդ ժամանակ թեժ մարտեր են մղել, Մաթևոսյանը կրկին վիրավորվել է և նրան թողել են բուժվելու տեղի գյուղերից մեկում` մի գյուղացու ընտանիքում: Գերմանացիները բավական արագ գտել են նրան, բայց նա արդեն կարող էր տեղաշարժվել և հաջողացրել է փախչել Լուցկ, որտեղ աշխատանքի է անցել կոշկակարանոցում:
Խորհրդային զորքերը Լուցկն ազատագրել են 1944թ-ի ձմռանը, Մաթևոսյանին կրկին բանակ են զորակոչել և ուղարկել սպայական դասընթացների, որից հետո նա լեյտենանտի կոչումով դարձել է գրոհային գվարդիականների վաշտի հրամանատար, հասել մինչև Բեռլին և գրել Ռեյխսթագի պատին. «Ես Բրեստից եմ: Սամվել Մաթևոսյան»:
©
Sputnik / Александр Юрьев
Брестская крепость
Բառացիորեն ամբողջ պատերազմով` Բրեստից մինչև Բեռլին անցած մարդը դժվարությամբ է աշխատանք գտել, բայց ոչ հաշմանդամության պատճառով. նա գերի է ընկել, իսկ դա արդեն խարան էր: Վերջապես, նրան ընդգրկել են երկրախուզական արշավախմբի մեջ, և նա եկել է Հայաստան` Զոդի ոսկու հանքեր և նույնիսկ գլխավորել դրանց մշակման տրեստը:
Վարդգես Պետրոսյանի «չապրած տարիները». գրողի կինն առաջարկներ ունի պատկան մարմիններին
Շրջադարձը 1954թ-ն էր, երբ գրող Սերգեյ Սմիռնովը, որ որոշել էր գրել Բրեստի ամրոցի պաշտպանության պատմությունը, գտել է Սամվել Մաթևոսյանին, իսկ հաջորդ տարի Սմիռնովը միջնորդել է զինվորին կուսակցության շարքերում վերականգնելու համար և նույնիսկ հասել նրան, որ Մաթևոսյանին ներկայացրել են Խորհրդային Միության Հերոսի կոչման: Սակայն այդ միջնորդությունը մերժվել է նույն պատճառով. Մաթևոսյանը գերության մեջ էր:
Մաթևոսյանը 1970–ականների սկզբին արդեն դարձել է Հայկական ԽՍՀ Նախարարների խորհրդին կից գունավոր մետաղների արտադրական երկրախուզական վարչության պետ և Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչում ստացել: Փոթորիկը պայթել է 1971թ–ին:
Հենց այդ ժամանակ է լույս տեսել Խորհրդային մեծ հանրագիտարանի երկրորդ հրատարակությունը, որտեղ Բրեստի ամրոցի մասին հոդվածում Սամվել Մաթևոսյանը ներկայացվել է մահացածների շարքում: Թվում էր` թյուրիմացություն է, որն ուղղելը հեշտ է: Բայց ոչ:
Ինչ–որ մեկը սկսել է լուր տարածել, որ ամբողջ ԽՍՀՄ–ում հայտնի մարդն իրականում ինքնակոչի մեկն է, որը յուրացրել է մահացած մարտիկի անունը և օգտվում է նրան բաժին հասած բարիքներից ու փառքից: Գործը հասել է քննիչներին, որոնք, չգիտես ինչու, համառորեն հրաժարվել են հաշվի առնել Մաթևոսյանի օգտին եղած փաստերը:
©
Sputnik / Юрий Иванов
Բրեստի ամրոցը
Չեն օգնել նաև Մաթևոսյանի զինակից ընկերների վրդովված նամակները, ոչ էլ նույնիսկ մարշալ Բաղրամյանի և Հայաստանի Կոմկուսի կենտկոմի առաջին քարտուղար Անտոն Քոչինյանի միջնորդությունը: Քննությունը, որն ակնհայտորեն ուղղորդվել է հզոր ձեռքով, ոչինչ չի ցանկացել լսել և ընկալել: Այդպես էլ գաղտնիք է մնացել, թե ինչու են ոմանք ցանկացել խորտակել Մաթևոսյանի կյանքը:
Կոմկուսի կենտկոմի կուսհսկողության հանձնաժողովը անհատական վարույթ է սկսել Մաթևոսյանի դեմ, իսկ դրա նախագահ Պելշեն Երևան է ժամանել` հանգամանքները պարզելու համար: Հայկական ԽՍՀ Կոմկուսի կենտկոմի առաջին քարտուղար Կարեն Դեմիրճյանի հետ նրա հանդիպումից հետո ինչ-որ բան է փոխվել, բայց արդարությունը դեռ չի վերականգնվել. «ինքնակոչության» մասին գործը փակվել է, փոխարենը հայտնվել է նորը:
Հրահանգեցին դիվանագետ դառնալ. ինչպես տնտեսագետ Պողոս Հակոբովն ընկերացավ Քադաֆիի հետ
Ինչ-որ կերպ հայտնաբերվել է, որ իբր Մաթևոսյանն իր առանձնատունը կառուցելիս մեծածախ գներով ձեռք է բերել 650 ռուբլու շինանյութ. այդ ժամանակների համար քիչ գումար չէր: Առանձնատունն առգրավել են և Մաթևոսյանին կես տարի պայմանական ազատազրկման ենթարկել: Նրան հեռացրել են կուսակցությունից` խլելով Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչումը:
Գրող Սմիռնովից պահանջել են գրքից հանել այն գլուխները և նախադասությունները, որոնցում նշվում է Մաթևոսյանի անունը: Ի պատիվ Սմիռնովի պետք է ասել, որ նա հրաժարվել է դա անել, ինչից հետո գրքի ամբողջ տպաքանակը ոչնչացվել է:
Եվ միայն 1988թ-ի վերջին Հայաստանի կոմկուսի առաջնորդ Սուրեն Հարությունյանի ջանքերով արդարությունը վերականգնվել է: Այդ ժամանակ վերադարձրել են Մաթևոսյանի կուսակցական տոմսը, իսկ ևս 4 տարի անց` ԽՍՀՄ փլուզումից հետո, Ռուսաստանի նախագահ Բորիս Ելցինը նրան վերադարձրել է Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչումը: Այդ պարգևն արդեն անցել է պատմության գիրկը, բայց ամեն դեպքում արդարությունը վերականգնվել է. թե՛ աստղը, թե՛ վկայականը հանել են արխիվներից և վերադարձրել հերոս տիրոջը:
Դրանից հետո Մաթևոսյանը տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ էլ մահացել է 90 տարեկանում` այդպես էլ չհասկանալով, թե ինչու են հալածել իրեն: Հնարավոր է`այդ մասին նա իր դատողություններն է ունեցել: Հայկական գերեզմանատանը նրա շիրիմին համառոտ գրված է. «Սամվել Մաթևոսյան: Բրեստի ամրոցի կոմսօրգ»:
թեգերը:
Փաշինյան vs Գլխավոր շտաբ, կամ ինչ է պակասում ընդդիմությանը հաջողության հասնելու համար
(Թարմացված է 11:48 05.03.2021)
Զինվորականները սպասում են Սահմանադրական դատարանի որոշմանը, ընդդիմությունն էլ իր հերթին հույս ունի իր օգտին ծառայեցնել գործադիր իշխանության և գեներալիտետի հակամարտության ալիքը։ԵՐԵՎԱՆ, 4 մարտի — Sputnik. Գլխավոր շտաբի շուրջ իրավիճակը շարունակում է անորոշ մնալ։ Դժվար է կանխատեսել, թե ինչով կավարտվի կառավարության և ռազմական վերնախավի միջև փետրվարի 25-ին սկսված առճակատումը։ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը չի ցանկանում հրաժարվել Գլխավոր շտաբի պետ Օնիկ Գասպարյանին պաշտոնանկ անելու գաղափարից, վերջինս էլ իր հերթին սպասում է Սահմանադրական դատարանի որոշմանը։
ՍԴ-ն պետք է քննի «Զինվորական ծառայության և զինծառայողի կարգավիճակի մասին» օրենքը, հենց այդ օրենքն է հնարավորություն տալիս վարչապետին «ազատվել» Գասպարյանից։ Եվ եթե ՍԴ-ն հակասահմանադրական ճանաչի այդ նորմատիվային ակտը, ապա Գասպարյանին պաշտոնանկ անելու մասին նախագահին ուղղված միջնորդությունը անվավեր կճանաչվի։
©
Photo : official site of the MoD of RA
Իսկ մինչ այդ, ըստ օրենքի, Գասպարյանը մինչև մարտի 8-ը շարունակում է կատարել իր պարտականությունները որպես Գլխավոր շտաբի պետ։
Խորհրդարանի դիմաց վրանային ճամբար խփած և անժամկետ բողոքի ակցիաների անցած ընդդիմությունը հույս ունի, որ Փաշինյանի ու գեներալիտետի դիմակայության ալիքի վրա կկարողանա վճռական հարված հասցնել իշխանությանը: Փորձագետները թերահավատորեն են վերաբերվում ինչպես գեներալների, այնպես էլ Հայրենիքի փրկության շարժման հնարավորություններին։
Կովկասի ինստիտուտի փորձագետ Հրանտ Միքայելյանի խոսքով՝ եթե կառավարության ու Փաշինյանի նպատակները հասկանալի են՝ իշխանության պահպանում և ուժայինների նկատմամբ վերահսկողություն, ապա նույնն ասել չի կարելի ընդդիմության մասին:
«Հայրենիքի փրկության շարժման գլոբալ խնդիրը հասկանալի է՝ իշխանափոխություն և անցումային կառավարության ձևավորում։ Բայց ընդդիմության առանձին ուժերի մարտավարությունն ու ռազմավարությունն այնքան էլ պարզ չեն։ Նրանք հրապարակավ այդ նպատակների մասին չեն խոսում, և դրանից կասկածներ են ծնվում, որ նպատակներ պարզապես չկան», — Sputnik Արմենիային տված հարցազրույցում ասաց Միքայելյանը։
Մեր զրուցակիցն ասում է նաև, որ հստակ օրակարգի բացակայությունը բարդացնում է որևէ միջնաժամկետ կանխատեսում անելը։
Ինչ վերաբերում է գեներալներին, ապա, փորձագետի կարծիքով, զինվորականները տեսականորեն կարող են դժգոհության խոսքերից անցնել պրակտիկ գործողությունների, ինչպես այսօր մամուլի ասուլիսի ժամանակ փաստացի կոչ արեց ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, որը պաշտպանում է ընդդիմադիրներին: Վերջինս, մասնավորապես, հայտարարեց, որ գեներալներն իրենց չափազանց զուսպ են պահում։
Սակայն Միքայելյանի կարծիքով` գեներալների «ավելի ակտիվ վարվելու» հնարավորություններն այնքան էլ մեծ չեն, որքան թվում է շատերին։
Ովքեր են ԳՇ պետի հավանական թեկնածուները. ընտրությունն այնքան էլ հեշտ չէ. «Փաստ»
«Առանցքային հարցն այն է, թե ինչ պետք է անի բանակը կառավարության տապալումից հետո, և արդյո՞ք բանակը հետագա իրավիճակի տեսլականն ունի։ Այս պահին կարելի է պնդել, որ նման տեսլական չկա։ Բանակն իր անհամաձայնությունն է հայտնել տեղի ունեցող գործընթացներին՝ սահմանափակվելով բանավոր հայտարարությամբ։ Հասկանալի չէ՝ արդյոք այլընտրանքային նա ծրագիր ունի», — ավելացրեց Միքայելյանը։
Ի տարբերություն գեներալների և նրանց սատարող ընդդիմության՝ վարչապետը շատ ավելի արդյունավետ է օգտագործում իր ներքաղաքական գործիքները, նա ավելի մոտիվացված է։
©
Sputnik / Asatur Yesayants
Քաղտեխնոլոգ Արմեն Բադալյանի կարծիքով ևս ընդդիմության շարքերում ոչ այնքան հուսադրող իրավիճակ է։ Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում փորձագետը նշեց, որ Հայրենիքի փրկության շարժումը որևէ արդյունավետ միջոց չի ձեռնարկում՝ սահմանափակվելով միայն Բաղրամյան պողոտայում տեղի ունեցող հանրահավաքներով։ Եվ նույնիսկ վարչապետի միասնական թեկնածու Վազգեն Մանուկյանի դեմ հարուցված քրեական գործը, որը Բադալյանը քաղաքական է համարում, ընդդիմությանը զսպելու առումով հազիվ թե իմաստ ուներ։
«Իշխանությունները կարիք չունեն ինչ-որ կերպ զսպել ընդդիմությանը` դրա առաջնորդ Վազգեն Մանուկյանի դեմ քրեական գործ հարուցելով. ընդդիմությունն ինքն իրեն այնքան լավ է զսպում, որ իշխանության զսպելու անհրաժեշտություն բոլորովին չի զգացվում», – ասաց Բադալյանը:
Նրա խոսքով՝ վարչապետը մինչև վերջ փորձելու է պահել իշխանությունը։ Ավելին, եթե Փաշինյանին հաջողվի համաձայնության գալ ընդդիմադիր խմբակցությունների ՝ «Բարգավաճ Հայաստանի» և «Լուսավոր Հայաստանի» հետ արտահերթ ընտրությունների վերաբերյալ, չի բացառվում, որ քաղաքական իրավիճակի կայունացումից հետո ընտրությունների թեման կրկին հետաձգվի։
Նախագահը ՍԴ չուղարկեց ԳՇ պետին ազատելու փաստաթուղթը, բայց դեռ կարող է միջամտել
«Վարչապետը մի անգամ արդեն խոսել է արտահերթ ընտրությունների մասին, հետո, ինչպես պարզվեց, դրանց կարիքը չկա։ Հիմա էլ երաշխիքներ չկան, որ կառավարության ղեկավարը, երկու խմբակցությունների հետ հուշագիր ստորագրելով, հետագայում չի մտափոխվի։ Ընտրությունները հետաձգելու պատրվակներ միշտ էլ կգտնվեն, պետք է օրենք ընդունել կուսակցությունների մասին, ապա Վենետիկի հանձնաժողովը պետք է հավանություն տա Ընտրական օրենսգրքի անխուսափելի փոփոխություններին», — ասում է մեր զրուցակիցը։
Հիշեցնենք՝ մարտի 1-ին Փաշինյանն իր հանրահավաքում հայտարարել էր, որ պատրաստ է քննարկել արտահերթ ընտրությունների տարբերակը, սակայն ԶՈւ գլխավոր շտաբի պետը պետք է հեռանա։ «Լուսավոր Հայաստանի» առաջնորդ Էդմոն Մարուքյանն առաջարկեց Օնիկ Գասպարյանին հանգիստ թողնել և ընդդիմության հետ արտահերթ ընտրությունների վերաբերյալ հուշագիր ստորագրել։ Փաշինյանն այդ առաջարկը մասամբ ընդունեց։
Ատելի և սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է բերում, մյուսին՝ անհանգստություն
(Թարմացված է 21:26 04.03.2021)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Արդեն մոտ մեկ տարի է, ինչ փոխվել է բոլորիս արտաքինը։ Այո, մեր արտաքինի անքակտելի մասն է դարձել դիմակը, որն օգնում է քողարկել մեր արտաքինը։ Ճիշտ է, մեր հայաստանյան իրականությունն այնպիսին է, որ ակամա հարց է ծագում՝ իսկ ինչու եմ ես դիմակ դնում։ Այդ ատելի ու սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է պարգևում, մյուսին՝ անհանգստություն
Երեկ գնացել էինք Երևանի ամենամեծ ու ամենահայտնի մոլերից մեկը։ Դռան մոտ կանգնած աշխատողը շատ սիրալիր ասում է՝ խնդրում եմ, բարձրացրեք ձեր դիմակը։ Իրոք, ինչ մեղքս թաքցնեմ, իջեցրել էի շատ պարզ պատճառով. հենց որ բարձրացնում եմ դիմակս, ակնոցս ինձ հասկացնում է՝ այլևս ոչինչ չես տեսնելու։ Սուտ է ասում, երբ պնդում է, թե ոչինչ չեմ տեսնելու, մի կերպ այնուամենայնիվ նայում եմ ու, ով զարմանաք, նկատում, որ ոչ միայն հաճախորդների կեսն է առանց դիմակի, այլև դիմակ չունեն նաև վաճառողներից ոմանք։ Կներեք էլի, եթե դուք նույնիսկ ձեր աշխատողներին չեք կարողանում ստիպել դիմակ կրել, ինձ ինչու եք տանջում։
©
Sputnik / Владимир Родионов
Լավ, անցանք։ Բայց դիմակ դնողների տաժանակիր կյանքի մասին պատմելուց առաջ ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք շատ էլ ուրախ են, որ դիմակ են դնում։ Ինտրովերտներն են, այսինքն` նրանք, ովքեր խուսափում են շփումներից, լավ չեն զգում, երբ ինչ-որ մեկը չափում է իրենց ոտքից գլուխ։ Վերջապես այն մարդիկ, որոնց դիմակը շատ որոշակի ազատություն է պարգևում։ Օրինակ` մատուցողները, որոնք առաջ ստիպված էին ժպտալ հաճախորդի երեսին նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա թեյավճար էլ չէր թողնում, իսկ հիմա հանգիստ կարող են ոչ միայն չժպտալ, այլև դեմքը ծռմռել. միևնույնն է` ոչ ոք չի տեսնի։
Ի դեպ, դիմակն այսօրվա հանրահավաքային Երևանում կարելի է օգտագործել նաև քաղաքական նպատակով՝ գնալ հակառակ ճամբարի միտինգին և հեգնական ժպտալ հերթական բանախոսի ճոռոմ ու բովանդակազուրկ ելույթի ժամանակ. էլի ոչ ոք չի նկատի։
Բայց դառնանք պատմությանը, որովհետև դիմակ դնելու ավանդույթը շատ հեռվից է գալիս։ Դիմակից եք բողոքում, այնինչ շատերը այն հագուստի մի մասի կամ զարդի են վերածում, իրենց անունն են վրան գրում։ Բա պատկերացրեք, որ մարդիկ այս նուրբ, թեթև ու բավական էժան դիմակների փոխարեն հակագազ հագնեին։ Իզուր էլ ծիծաղում եք՝ դրա պես մի բան եղել է։ Եթե հիշում եք, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կիրառվեցին մահաբեր նյութերը՝ քլորը և մանանեխի գազը։ Այդ փորձը հաշվի առնելով` Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունը որոշեց հակագազեր բաժանել ոչ միայն զինվորականներին, այլև խաղաղ բնակչությանը։ Եվ Երկրորդ աշխարհամարտից մի քանի տարի առաջ 35 միլիոն անգլիացի արդեն հակագազ ուներ։ Ճիշտ է, իշխանություններն անխտիր բոլորից չէին պահանջում կրել այդ հակագազները, բայց, օրինակ, ոստիկանները և այն հերթապահները, որոնք շրջում էին փողոցներում, անպայման պիտի հակագազով լինեին։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ գիշերով տուն վերադառնալիս հանդիպեիք։
Եվ քանզի Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին խոսեցինք, չենք կարող չհիշել այսպես կոչված «իսպանկան», որի զոհերի թիվը չես համեմատի կորոնավիրուսից մահացածների թվի հետ՝ մոտ 50 միլիոն մարդ ողջ աշխարհում։
Հիվանդության տարածմանը խիստ նպաստեց այն հանգամանքը, որ զինվորները պատերազմից վերադառնում էին ընդհանուր վագոններով և բեռնատարներով ու տարածում վարակը նախ կայարաններում, իսկ այնտեղից էլ գրիպը անարգել գրավում էր քաղաքների բնակելի թաղամասերը։
Ուզում ես զարգանալ՝ գնահատիր անցյալդ
Ու քանի որ սկզբում խոսեցինք այն մարդկանց մասին, որոնց համար դիմակը անհարկի ուշադրությունից խուսափելու միջոց է և որոնք երնեկ են տալիս, որ Հայաստանի առողջապահության նախարարությունը հնարավորինս երկար պահպանի դիմակը դնելու համընդհանուր պարտադրանքը, վերջում ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք ժամանակին դեմքը դիմակով էին ծածկում ճիշտ հակառակ նպատակով՝ հանրության ուշադրությունը գրավելու համար։ Ինչպե՞ս։ Ասենք թե ես միջակ ընդունակությունների տեր մի մարդ եմ, որը հանրության ուշադրությունն է տենչում։ Օդակայանից դուրս գալիս անպայման դիմակ եմ դնում, որ բոլոր դիմավորողները սկսեն գուշակել՝ առնվազն փոխվարչապետն է, որը չի ուզում, որ իրեն ճանաչեն։ Այսինքն` հասնում եմ նպատակիս՝ գրավում եմ բոլորի ուշադրությունը։ Ախ, այդ կորոնավիրուսը ստիպեց բոլորին դիմակ դնել, և ուզում ես` փոխվարչապետ եղիր, ուզում ես` նույնիսկ վարչապետ, միևնույնն է` հիմա արդեն վրադ ուշադրություն դարձնող չկա։
Մեկի փոխարեն երկու անձնագիր՝ հանուն զբոսաշրջության ու ընդդեմ կորոնավիրուսի
Նոր կայարան, վճարման նոր համակարգ․ ինչ ծրագրեր կան Երևանի մետրոպոլիտենում
(Թարմացված է 13:23 05.03.2021)
Այս տարի Երևանի մետրոպոլիտենը նշում է իր 40-ամյակը։ Այդ առիթով կայարաններում կլինեն ցուցահանդեսներ, մշակութային միջոցառումներ։ԵՐԵՎԱՆ, 5 մարտի - Sputnik. Երևանի մետրոպոլիտենի տնօրենի ժամանակավոր պաշտոնակատար Գևորգ Ավետիսյանն այսօր հրավիրված ասուլիսի ժամանակ հայտնեց, որ փորձագիտական հանձնաժողովը շարունակում է աշխատանքները մետրոպոլիտենի նոր կայարանի շուրջ, որը կառուցվելու է Աջափնյակ թաղամասում։
«Չեմ ուզում փակագծերը բացել, դեռ աշխատանքները շարունակվում են։ Կոնկրետ ժամկետներ չեմ կարող նշել», - ասաց նա։
Նա նաև հայտնեց, որ խոսակցություններ կան նաև վճարման նոր համակարգի մասին, սակայն կրկին շատ շուտ է ժամկետների մասին խոսելը։
Ավետիսյանի փոխանցմամբ՝ 2010-ի մարտից սկսվել է մետրոպոլիտենի վերակառուցման նախագիծը, որի շրջանակում կատարվել են գնացքների լվացման, աշխատակիցների ուսուցման աշխատանքներ։
«Մենք կադրերի խնդիր ունենք։ Երկրում չկա ուսումնական հաստատություն, որը կադրեր կպատրաստի մետրոպոլիտենի համար։ Մենք ապավինում ենք փորձառու աշխատակիցների վրա, որոնք կսովորեցնեն երիտասարդներին», - ասաց նա։
Այս տարի Երևանի մետրոպոլիտենը նշում է իր 40-ամյակը։ Պատմության մեջ առաջին ու միակ անգամ մետրոն չի աշխատել 2020-ի ապրիլ-մայիսին կորոնավիրուսի պատճառով։
Աղմկահարույց պատմություն. ինչպես է բեռը ՌԴ–ից ուղարկվել ՀՀ, և ինչ կապ ունի Հայկ Սարգսյանը
«2019-ին մետրոպոլիտենից մարդիկ օգտվել են 21 միլիոն անգամ, իսկ 2020-ին՝ 11: Գրեթե կեսով նվազել է սպառումը։ Հիմա վերականգնվում են տեմպերը, օրական 50-55 հազար մարդ է սպասարկվում», - ասաց Ավետիսյանը։
Մետրոպոլիտենի հոբելյանը նշվելու է մարտի 7-ին։ Կայարաններում կլինեն ցուցահանդեսներ, մշակութային միջոցառումներ, կպարգևատրվեն աշխատակիցները։ Ցուցահանդեսները կայարաններում կլինեն ողջ տարի։
Գյումրու Վերականգնողական կենտրոնում փորձում են վերադարձնել վիրավորված տղաների ժպիտը
Երևանի մետրոպոլիտենը գործարկվել է 1981 թվականին։ Երևանի մետրոյի ուղիների ընդհանուր երկարությունը 12,1 կմ է, գործում է 10 կայարան։ Կայարաններից երեքը՝ Սասունցի Դավիթը, Գործարանայինն ու Չարբախը, վերգետնյա են, մնացած յոթը՝ ստորգետնյա։ Գնացքների ժամանման միջակայքը 6,5 րոպե է։
Հարավկովկասյան երկաթուղին շահագործման է հանձնել 70 նոր կիսավագոններ
թեգերը: