Գեորգի Գարանյանը

ԽՍՀՄ «սաքս խորհրդանիշը». ինչպես Գեորգի Գարանյանն ընկերացավ «Ամերիկայի ձայնի» հետ

182
(Թարմացված է 20:39 15.08.2019)
Նույնիսկ, եթե դու կյանքում ջազ չես լսել կամ չես նվագել, Գեորգի Գարանյանի անունը, այնուամենայնիվ, քեզ ծանոթ է լավագույն խորհրդային ֆիլմերի լուսագրերից. նա կա՛մ կոմպոզիտոր է եղել, կա՛մ ղեկավարել է Պետկինոյի նվագախումբը։ Կամ այնքան լավ է սաքսոֆոն է նվագել, որ շատ վառ մականուն է ստացել։

Խորհրդային կոնսերվատորիաներում լավ էին դասավանդում, բայց այնտեղ չեն սովորեցրել սաքսոֆոն այնպես նվագել, ինչպես դա արել է Գեորգի Գարանյանը։ Առավել ևս, նման բան չեն սովորեցրել Մոսկվայի հաստոցագործիքային ինստիտուտում, որը, չգիտես ինչու, ավարտել է Գարանյանը` ստանալով երբեք երաժիշտ չդառնալու բոլոր շանսերը։ Բայց նա ոչ մի օր չի աշխատել որպես լայն պրոֆիլի ինժեներ–մեխանիկ, այլ մտել է երաժշտության աշխարհ` էքստեռն քննություններ հանձնելով Մոսկվայի կոնսերվատորիայի դիրիժորի դիպլոմ ստանալու համար։

Գեորգի Գարանյանը ծնվել է 85 տարի առաջ` 1934թ.–ի օգոստոսի 15–ին, Մոսկվայում։ Հայրը` Արամ Գարանյանը, Հայոց ցեղասպանության ժամանակ, կորցնելով ծնողներին, փախել է Ուրֆա քաղաքից` ապաստան գտնելով և ընտանիք ստեղծելով Ռուսաստանում։ Գարանյանը հիշում է, որ երբ եկել է իր` հայերեն սովորեցնելու ժամանակը, հայրը ռազմաճակատում է եղել, ուստի նա այդպես էլ շատ քիչ է տիրապետել մայրենի լեզվին։ Բայց դա չի խանգարել երաժշտությանը։

Դեռ կյանքի «հաստոցագործիքային» փուլում` 1950–ականների կեսին, Գարանյանը համարձակորեն գլխավորել է 8–հոգանոց կոլեկտիվը. այն անվանել են «ոսկե ութնյակ», շուտով նրանք հայտնվել են Արվեստի տան երիտասարդական նվագախմբում` Յուրի Սաուլսկու գլխավորությամբ։

1958թ.-ին Գարանյանը սաքսոֆոն է նվագել Օլեգ Լունդստրեմի մոտ` նրա նվագախմբում, իսկ 1966թ.–ին` Համամիութենական ռադիոյի էստրադային նվագախմբում, որը ղեկավարել է Վադիմ Լյուդվիկովսկին։ Նա հաջող ելույթներ ունեցել Տալինի, Պրահայի և Մոսկվայի ջազ փառատոններում, բազմաթիվ համերգների մասնակցել ԽՍՀՄ–ում և արտասահմանում, ձայնագրվել ռադիոյում։

Солист эстрадного оркестра Всесоюзного радио и телевидения саксофонист Георгий Гаранян (1967 год)
© Sputnik / Михаил Озерский
Գեորգի Գարանյան

Հետագայում Գարանյանը կասի, որ մինչև 1960–ականները ԽՍՀՄ–ում ջազ չի եղել, եղել են «ջազանման ռիթմիկ փորձեր», բայց դրանք դուր են եկել մարդկանց և ցույց են տվել ստեղծագործական ազատության որոշակի աստիճան։ Նա արդեն աստղ էր դարձել իր սաքսոֆոնով` ստանալով երկրի «սաքս խորհրդանիշ» շոյիչ և սրամիտ մականունը։

«Կախարդական» քարանձավ. ինչո՞ւ են մարդիկ ձգտում ջուր խմել Սառնաղբյուրից և գնալ Լմբատավանք

Գեորգի Գարանյանը դարձել է Պրահայի, Բոմբեյի, Հավանայի, Վարշավայի, Ֆինլանդիայի և Իսրայելի միջազգային ջազային փառատոնների դափնեկիր։ Նա դարձել է միակ ջազային կատարողը, որի տարեկան երեք համերգների բաժանորդագիր են վաճառել Մոսկվայի կոնսերվատորիայի մեծ դահլիճում։ Նա ձայնասկավառակ է ձայնագրել ամերիկյան Oregon խմբի հետ` նվագելով էթնո ջազ, հանդես գալով որպես դիրիժոր, իսկ այդ ալբոմով առաջադրվել «Գրեմի» մրցանակի։

Գարանյանը կոմպոզիտոր է, կատարող և դիրիժոր, նա կինեմատոգրաֆիստ է, նույնիսկ` կրկեսի մարդ. 1980–ականների վերջին Յուրի Նիկուլինը Գարանյանին հրավիրել էր Ցվետնոյ բուլվարում գտնվող իր կրկես։

Իսկ կինոն... Դա և՛ «Դելֆինի ճիչ» ֆանտաստիկ ֆիլմն է, և՛ կուլտային դարձած «Պոկրովյան դարպասները», «Մենք ջազից ենք»–ը, «Աշնանային բլյուզը» և նույնիսկ «Ադամանդե ձեռքը», սիրված «Դե, սպասիր» մուլտֆիլմը։ Ամենը չես թվարկի։

Բայց միշտ չէ, որ ամեն ինչ հարթ և հաջող է ընթացել։ 1969թ.–ից «սաքս խորհրդանիշին» երկար տարիներ` ընդհուպ մինչև 1978թ.–ը, արգելել են դուրս գալ երկրից։ Գարանյանը, որը բացի ստեղծագործականից այլ կաղապարներ չի ճանաչել երաժշտությունում, առանց մտածելու հանդիպել է ամերիկյան ջազային երաժիշտ Ուիլիս Կոնովերի հետ։ Թվում էր, թե դա ընդամենը երկու երաժիշտների հանդիպում է, բայց ոչ։ Կոնովերը ոչ միայն «Ամերիկայի ձայն» ռադիոկայանի հաղորդավար էր, այլ նաև համերգների պրոդյուսեր Սպիտակ տանը։ Մի խոսքով` խախտումներն ակնհայտ էին, ուստի հետևել են պատժամիջոցները։

Բայց ամեն ինչ անցողիկ է, անցել է նաև դա, իսկ հետո հայտնվել է նրա սիրելի համույթը` «Մելոդիան», որի հետ Գարանյանը վարվել է այնպես, ինչպես հարկ է համարել։

«Մելոդիան» իմ սիրելի համույթն է, ինչ ասեմ։ Բայց ես բաժանվեցի նրանից, արդեն անհնար էր այդպես շարունակելը։ Կոմպոզիտորական շատ գործեր ունեի, և ինձ համար շատ դժվար էր ամեն օր առավոտյան 4-ից երաժշտություն գրելը, 9–ին փորձի գնալը, 11–ից սկսվում էր աշխատանքը ու` մինչև գիշեր։ Եվ այդպես ամեն օր 10 տարի շարունակ», – պատմել է նա հարցազրույցներից մեկում։

Գարանյանը կյանքից հեռացել է բեմի վրա Կրասնոդարում։ 2010թ.–ի ամանորյա տոներից անմիջապես հետո Գարանյանը պատրաստվել է Միշել Լեգրանի հետ համատեղ ելույթների։ Բայց այդ անգամ չի հաջողվել...

182
թեգերը:
երաժշտություն, երաժիշտ, Գեորգի Գարանյանը, Ռուսաստան
Ըստ թեմայի
Անհավանական գեղեցիկ. կույր երաժիշտը վառվող դաշնամուր է նվագում. տեսանյութ
Մեծն Արամ Խաչատրյանը, որ չէր թողնում երևանցիներին գիշերը քնել
Անարդարացիորեն մոռացված Առնո Բաբաջանյանը, կամ ումից պետք է օրինակ վերցնեն հայ մագնատները
Երիտասարդներ, արխիվային լուսանկար

Թող այդ ամենի մասին մեր երեխաներն ու թոռները մտածեն, մեզ մեր խնդիրներն էլ բավարար են

103
(Թարմացված է 21:48 13.07.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Այսօրվա կորոնավիրուսային իրավիճակը այնքան լուրջ խնդիր է, որ բոլորովին չի տրամադրում մտածելու այլ խնդիրների մասին, որոնք ծառանալու են ամբողջ մարդկության առջև, ասենք՝ այս դարի կեսերին։

Այնինչ այդ խնդիրները հետզհետե սկսում են ուրվագծվել հենց այսօր, բոլորիս աչքի առջև ու BBC-ին ներկայացրել է այն 10 գլխավոր մարտահրավերները, որոնց հետ մարդկությունը ստիպված է լինելու գործ ունենալ 30 տարի հետո՝ 2050 թվականին։ Թույլ տվեք հնարավորինս հակիրճ անդրադառնալ դրանց, իսկ առաջիկայում հաստատ դեռ առիթներ կլինեն շատ ավելի մանրամասն խոսելու այդ դրանց մասին՝ առանձին-առանձին։

Եվ այսպես՝ առաջին։ Մարդու գենային մոդիֆիկացումը։ Խոսքը, ինչպես մասնագետներն են ասում, մարդու ԴՆԹ-ի խմբագրման մասին է։ Սա մի կողմից՝ հսկայական օգուտներ կարող է բերել շատ որոշակի հիվանդությունների դեմ պայքարում, մյուս կողմից՝ էթիկական բնույթի նուրբ հարցեր է առաջացնում՝ արդյոք մենք իրավունք ունենք արհեստականորեն կատարելագործել մարդու օրգանիզմը և, ի վերջո, ստեղծել իդեալական մարդ արարած։

Երկրորդ։ Տարեցների թվի ավելացում։ Համաձայնեք՝ Հայաստանը այն երկրներից է, որտեղ այս խնդիրը առավել, քան հրատապ է։ Իսկ գլոբալ առումով մասնագետներն այսպիսի կանխատեսումներ են անում՝ հարյուր տարին բոլորած մարդկանց թիվն այսօր աշխարհում ընդամենը մոտ կես միլիոն է, 2050 թվականին այն գերազանցելու է 25 միլիոնը, այսինքն` աճելու է 50 անգամ։ Իհարկե, հրաշալի է, որ մարդիկ ավելի երկար են ապրելու, բայց… Անցնենք հաջորդ խնդրին։

Ինչ-որ բան այն չէ ժողովրդավարության նախկին «կղզյակներում»

Կլիմայական փոփոխություններ։ Երբևէ լսե՞լ եք կլիմայական փախստականների մասին։ Իսկ մասնագետներն արդեն կանխատեսում են, որ եթե գլոբալ տաքացումը շարունակվի, որոշ տարածքներ լիովին կանցնեն ջրի տակ և դրանց բնակիչները ստիպված կլինեն տեղափոխվել այլ բնակավայրեր, այլ երկրներ, այսինքն՝ կդառնան կլիմայական փախստականներ։

Անցնենք սոցիալական ցանցերին։ Սկզբում մեծ ոգևորություն էին առաջացնում, որովհետև շփվելու անսահման հնարավորություններ էին ընձեռում, հիմա կամաց-կամաց հասկանում ենք, թե որքան խոցելի ենք դառնում՝ ով ասես կարող է կեղծ անվան տակ գրանցվել ու հանգիստ հայհոյել քեզ։ էլ չեմ ասում սուտ տեղեկության տարածման մասին։ Լավ՝ քանի անգամ կարող է մեռնել Միխայիլ Գորբաչովը՝ մի հիսուն անգամ թաղեցին խեղճ մարդուն։ Ու այս խնդիրը գնալով խորանալու է։

«Մահափորձեր» մահվանից հետո. Լենինին նաև դամբարանում էին ուզում «սպանել»

Հաջորդը։ Քաղաքային տրանսպորտի երթևեկությունը։ Հիշում եմ՝ մի ժամանակ Ֆուրմանովի փողոցում, երբ բակի տղաներով երթևեկելի հատվածում ֆուտբոլ էինք խաղում՝ հատ ու կենտ մեքենաներ էին անցնում։ Հիմա երեկոյան վերադառնում ես աշխատանքից, հաստատ, 100 տոկոսով գիտես, որ քաղաքի այսինչ հատվածում անպայման խցանում է լինելու։ Իսկ ավտոմեքենաների թիվը տարեցտարի ավելանում ու ավելանում է։ Դուք գոնե պատկերացնո՞ւմ եք, թե 2050 թվականին Երևանում ինչ է կատարվելու։ Անկեղծ ասեմ՝ ես չեմ պատկերացնում։

Անցնենք առաջ։ Ինչ է լինելու, երբ Երկրի բնական պաշարները, որոնք մենք անխնա օգտագործում ենք, սկսեն սպառվել։ Մասնագետները փաստում են՝ սովորական բջջային հեռախոսում կա մոտ 60 բաղադրիչ, որոնցից առնվազն մի քանիսը՝ հազվադեպ հանդիպող մետաղներ են։ Ճիշտ եք։ Այդ մետաղները այլ նյութերով փոխարինելու եղանակներն առաջիկա տասնամյակներում երևի այնուամենայնիվ կգտնվեն։ Բայց վերցրեք մեր հայաստանյան հանքարդյունաբերությունը՝ ախր մեր արտահանման, մանավանդ եվրոպական արտահանման մի զգալի մասը՝ բնական պաշարներն են, որոնք անսահման չեն։ Բա 2050-ին ինչ է լինելու։

Սուրբ Սոֆիան ուզում են մզկիթ դարձնել. հայ ճարտարապետի վերականգնած գմբեթի տակ նամազ կհնչի՞

Եվ վերջապես։ Որոշ մասնագետներ համոզված են, որ անխուսափելիորեն գալու է այն օրը, երբ արհեստական բանականությունը գերազանցելու է մարդկային բանականությանը և սկսելու է ինքնուրույն կատարելագործվել ահռելի արագությամբ։ Եվ այստեղ ծագում է ամենագլխավոր հարցը՝ իսկ արդյոք առանց մարդու միջամտության զարգացող այդ բանականությունը բարյացակամ կլինի մեր՝ մարդկանց նկատմամբ։ Բա, որ հանկարծ որոշի, որ մարդկությունը խոչընդոտում է իր կատարելագործմանը։ Բայց շատ ճիշտ եք՝ թող այս ամենի մասին մեր երեխաներն ու թոռները մտածեն, մեզ մեր առօրյա խնդիրներն էլ բավարար են։

103
թեգերը:
խցանում, կորոնավիրուս, երեխա, թոռ, տարեց, Տրանսպորտ, Երևան, արհեստական բանականություն
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Ո՞ր խավին ենք պատկանում հայերս․ սոցիալիզմի ու կապիտալիզմի արանքում
Եթե Քանյե Ուեսթը նախագահ դառնա, կշահենք մենք ու Չինաստանը
Թեժ վիճաբանություն «հայու գենի» շուրջ, կամ մենք ու Ամերիկան
Արժե՞ վստահել վարկանիշներին. ինչ անել, որ հայկական բուհերն էլ լավագույնների շարքին դասվեն
Համակենտրոնացման ճամբար

Բրիտանական պարադոքս. ինչու հայը սկսեց անգլերեն խոսել գերմանական գերության մեջ

338
(Թարմացված է 21:55 10.07.2020)
Յուրաքանչյուր երկրի պատմության մեջ ոչ միայն հերոսական էջեր կան, այլև այնպիսիք, որոնց մասին ուզում ես մոռանալ։ Բայց դեռ ոչ ոքի չի հաջողվել վերաշարադրել պատմությունը։ Սերգեյ Բաբլումյանը գրել է համակենտրոնացման ճամբարում հայտնված հայ զինվորի մասին։

Միձեռանի Մակիչը գերմանական գերությունից Լենինական վերադարձավ անգլերենի բավական լավ պաշարով։ Հարցին, թե ինչպես է սովորել, պատասխանում էր․ «Մեծ Բրիտանիայի ֆաշիստական համակենտրոնացման ճամբարում էի նստած, այնտեղ էլ սովորել եմ»։ Առարկությունները, թե «չի կարող նման բան լինել, Անգլիան ԽՍՀՄ-ի դաշնակիցն է», չէին ընդունվում։ Մակիչը համառորեն պնդում էր․ «Եղե՛լ է»։

Ռուսերեն ու գերմաներեն հայհոյող և հայերեն խոսող «գուշակ» թութակը. կյանքը հին Երևանում

Պատերազմում նա ոչ միայն ձեռքն էր կորցրել, այլ նաև գլխի կոնտուզիա էր ստացել՝ լսողության և խոսքի մասնակի կորստով, այդ պատճառով էլ նրան ոչ ոք չէր հավատում։ Եվ իզուր։ Գերի ընկնելուց հետո Մակիչն իսկապես ուղարկվել էր Անգլիային պատկանող Նորմանդական կղզիներում ծավալված չորս համակենտրոնացման ճամբարներից մեկը, որտեղ գերիների 90 տոկոսը խորհրդային զինվորներն էին։

Մակիչը նրանցից մեկն էր:

Նորմանդական կղզիների օկուպացիան Անգլիայի պատմության ամենապատվաբեր էջը չէ, բայց դե եղածը չես հերքի։ Եվ ահա թե ինչ է եղել` ըստ գրող և այդ պատմության հետազոտող Մադլեն Բանթինգի․ 1940թ․-ին գերմանացիները չգիտես ինչու որոշեցին գրավել ռազմավարական որևէ նշանակություն չունեցող Նորմանդական կղզիները, որտեղ մոտ 100 հազար մարդ էր ապրում, և հայտարարեցին կղզիների օկուպացման մասին։

Իսկ օկուպացիայի նախորդ օրը անգլիացիները լսում էին իրենց վարչապետ Ուինսթոն Չերչիլի ոգեշնչող ճառը։

Կառավարության ղեկավարն ասում էր․ «Մենք կգնանք մինչև վերջ, մենք կկռվենք Ֆրանսիայում, մենք կկռվենք ծովերում և օվկիանոսներում, մենք կկռվենք օդում հարաճուն վստահությամբ և ավելացող ուժով։ Մենք կպաշտպանենք մեր Կղզին, ինչ էլ որ դա արժենա, մենք կկռվենք առափնյակներում, վայրէջքի կետերում, մենք կպայքարենք դաշտերում ու փողոցներում, մենք երբեք չենք հանձնվի»։

Եվ ինչպե՞ս պահեցին իրենց անգլիացիները այդ ելույթից հետո։ Ի՞նչ տեսավ գերի ընկած խորհրդային զինվոր Մակիչը, սկզբում՝ փշալարի հետևում նստած, իսկ հետո՝ տեղի ֆերմաներից մեկում աշխատելիս։ Նա տեսավ այն, ինչի մասին պատմում էր գրող և պատմաբան Մադլեն Բանթինգը և ինչը հետագայում հաստատեց Չարլզ Ֆրենսիս Սուիվթը իր «Բոստոն Գլոբ» թերթում։

«Հպարտ Անգլիայի պարտված հպատակները հարգանքով ողջունում էին գերմանացիների օկուպացիոն իշխանությանը։ Ընդ որում՝ այնքան քաղաքավարի, որ անհնար էր պատկերացնել, թե նրանց միջև պատերազմ է ընթանում»,-գրում էր Սուիվթը։

«Խոպան», ապա համակենտրոնացման ճամբար. ինչպես Ալավերդյանը նոկաուտ արեց գերմանացի զինվորին

Շարունակությունը պատմում եմ կարդացածիցս․ Բրիտանիայի հարյուր հազար հպատակներից ոչ մեկը չգնաց պայքարելու սեփական հայրենիքի ազատության և անկախության համար։ Օկուպացիայի հինգ տարիների ընթացքում ֆաշիստներին դիմադրելու ոչ մի դեպք չգրանցվեց։

Դատարանները, ոստիկանությունը, խանութները, սրճարանները՝ ամեն ինչ աշխատում էր, ինչպես գերմանացիներից առաջ, միայն թե պետական ծառայողները սկսել էին աշխատավարձը ռեյխսմարկով ստանալ։ Նորմանդական կղզիների բնակիչները ստիպված եղան ևս մեկ «սարսափ» վերապրել՝ ճանապարհային երթևեկությունը բռնի կերպով ձախակողմյանից դարձրին աջակողմյան։ Ավելացավ մատնիչների թիվը։

Ինչպես կարողանում էին, դիմադրում էին միայն խորհրդային ռազմագերիները, բայց կղզուց փախչելու տեղ չկար։ Մակիչը փորձել էր փախչել, բայց նրան անմիջապես բռնել էին և ֆերմայից (որտեղ վատ չէր ապրում) նորից նետել էին համակենտրոնացման ճամբար։

․․․ 1945թ․-ի մայիսի 10-ին կղզիներում գտնվող կայազորը կապիտուլյացիա հայտարարեց, իսկ մայիսի 16-ին բրիտանական զորքերը հասան կղզիներ։ Օկուպացիան ավարտվեց։

Կղզիաբնակները շատ արագ հանեցին Հիտլերի դիմանկարները և կախեցին Գեորգ 6-րդի նկարները, սվաստիկայով դրոշները դեն նետեցին։

Իսկ հիմա ամենահետաքրքիրը։

Ֆաշիստների հետ համագործակցելու համար Նորմանդական կղզիների իշխանությունները պատասխնատվության չենթարկվեցին։ Ֆաշիստների աջակիցներին անգամ չնախատեցին, բոլորը ձևացրին, թե ոչինչ էլ չի եղել։

Իսկ երբ սկսվեց «սառը պատերազմը», հետպատերազմական Բրիտանիայում արգելք դրվեց բրիտանական հողում նացիստական ճամբարների գոյության հիշատակման վրա։ Այդ պատճառով էլ լենինականցի Մակիչի պատմությունն ընդունում էին որպես գլխի կոնտուզիա ստացած զինվորի զառանցանք, իսկ անգլերենի իմացությունը, որքան էլ լավը լիներ, չէր ընդունվում որպես փաստարկ։

Ի՞նչ եմ ուզում ասել։ Ցանկացած երկրի պատմության մեջ (և Հայաստանը բացառություն չէ) կան ոչ միայն հերոսական էջեր, որոնցով կարելի է հպարտանալ, այլև այնպիսիք, որոնց մասին հիշել անգամ չես ուզում։ Բայց դեռևս ոչ մեկին չի հաջողվել վերաշարադրել պատմությունը. եղածը եղած է։

Ընդ որում՝ այս անգլիական պարադոքսն ուսումնասիրող Մադլեն Բանթինգը հարկ է համարել ավելացնել․ «Ամենևին չեմ նսեմացնում այն բրիտանացիները վաստակը, որոնք իսկապես պայքարել են ֆաշիզմի դեմ։ Նրանց, ովքեր զոհվել են Թոբրուկի և Էլ Ալամեյնի ավազներում, հյուսիսային ծովերի սառցե ջրերում, ովքեր այրվող կործանիչների հետ խորտակվել են Լա Մանշում։ Դա եղել է և մնացել պատմության մեջ։ Փառք ու պատիվ նրանց, մենք հիշելու ենք»։

Միանում ենք։

Պատմությունը չես փոխի․ ինչպես հայերը փրկեցին հրեական ընտանիքը

338
թեգերը:
համակենտրոնացման ճամբար, Պատերազմ, Մեծ Բրիտանիա, գերի, հայ
Ըստ թեմայի
Պատմական փաստ. նացիստական Գերմանիայի դեսպանատների աշխատակիցներին Հայաստանով են տարհանել
Հայաստանաբնակ 100 գերմանացիները. ովքեր են նրանք, և ինչու է պատերազմը նրանց կրկնակի պատժել
Մասնագիտությունն ազատեց գնդակահարությունից, կամ փրկվեց պատերազմից և զոհվեց խաղաղ օրերում
Հայկական դիրքեր

«Ծիծաղ առաջացնող ապատեղեկատվություն է». ՀՀ ՊՆ-ն հերքում է Ադրբեջանի տարածած լուրերը

80
(Թարմացված է 23:02 13.07.2020)
Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում ՀՀ ՊՆ խոսնակ Շուշան Ստեփանյանն անդրադարձել է  Ադրբեջանի ՊՆ–ի տարածած լուրերին։

ԵՐԵՎԱՆ, 13 հուլիսի – Sputnik. Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարությունը տեղեկատվություն է տարածել, թե իբր ադրբեջանական ԶՈւ–ն ոչնչացրել է հայկական կրակակետեր, ռադիոլոկացիոն կայան, ռազմական տեխնիկա (տանկ, զրահամեքենա), ինչպես նաև 20-ից ավելի հայ զինծառայողներ են զոհվել: Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում ՀՀ ՊՆ խոսնակ Շուշան Ստեփանյանը հերքել է Ադրբեջանի ՊՆ–ի տարածած լուրերը։

«Տարածված տեղեկատվությունը բացարձակապես չի համապատասխանում իրականությանը և սա ադրբեջանական կողմի հերթական ապատեղեկատվությունն  է։ Սա ծիծաղ առաջացնող ապատեղեկատվություն է», - ասաց Ստեփանյանը։

Հիշեցնենք, որ երեկ` հուլիսի 12–ին, ժամը 12:30-ի սահմաններում, Ադրբեջանի զինված ուժերի զինծառայողները УАЗ մակնիշի ավտոմեքենայով Տավուշի ուղղությամբ ՀՀ պետական սահմանը խախտելու փորձեր են կատարել: Հայկական կողմի նախազգուշացումից հետո Ադրբեջանի զինծառայողները, թողնելով УАЗ մակնիշի ավտոմեքենան, վերադարձել են իրենց դիրք:

Ժամը 13:45-ին Ադրբեջանի զինված ուժերի զինծառայողները կրկնել են հայկական զինված ուժերի սահմանային դիրքը գրավելու փորձը, կիրառելով հրետանային կրակ, սակայն ճնշվել են հայկական կողմից և կորուստներ տալով` հետ շպրտվել:

Գյուղերի հանցավոր թիրախավորումը միջազգային հումանիտար իրավունքի խախտում է. Նաղդալյան

Ավելի ուշ հայտնի դարձավ, որ ադրբեջանական կողմը վերսկսել է Տավուշի դիրքերի ուղղությամբ հրետակոծությունը: ՀՀ ՊՆ խոսնակ Շուշան Ստեփանյանն այսօր վաղ առավոտյան հայտնեց, որ երկու-երեք ժամվա դադարից հետո առավոտյան հակառակորդը վերսկսել է սադրիչ գործողությունները՝ շարունակելով հրետակոծել հայկական դիքերի ուղղությամբ։

80
թեգերը:
Սահման, Բանակ, հրետակոծություն, ՀՀ Պաշտպանության նախարարություն (ՊՆ), Տավուշ, հայ-ադրբեջանական, Ադրբեջան
թեմա:
Հայ–ադրբեջանական սահմանին տիրող իրավիճակը
Ըստ թեմայի
Տավուշ, դիրքեր․ ինչ էր կատարվում սահմանին
Սալոմե Զուրաբիշվիլին խաղաղության կոչ է արել հարևաններին՝ Հայաստանին և Ադրբեջանին
Ստեղծված իրավիճակում ներքաղաքական բոլոր հարցերը դառնում են երկրորդական. Ծառուկյանի կոչը