Շառլ դը Գոլը կնոջ հետ

Սանրվածք տիկին դե Գոլի համար. ինչպես են հայերը կտրում կամ հարդարում առաջին դեմքերի մազերը

442
(Թարմացված է 15:42 12.08.2019)
Հայազգի կայացած վարսավիրները միշտ էլ շատ են եղել։ Սակայն նրանց շարքում կան այնպիսիք, որոնց աշխատանքով հիացել են նախագահներն ու նրանց կանայք, իսկ վարպետությանն ու երևակայությանը ծափահարել է բազմաթիվ տաղանդներ տեսած փարիզյան բոմոնդը։ Նման վարպետների մասին է գրում Sputnik Արմենիայի սյունակագիր Սերգեյ Բաբլումյանը։

Գործուղման մեջ գտնվող Հայաստանի նախագահն այցելեց Գյումրիի «№1» վարսավիրանոցը և այնտեղ կտրեց մազերը։ Սանրվածքից նախագահը գոհ մնաց։
Ավելի քան 50 տարի առաջ Ֆրանսիայի նախագահ Շառլ դե Գոլը Մոսկվա էր ժամանել,  և նրա տիկինը սանրվածքը թարմացնելու կարիք ուներ։ Այդ կարևոր աշխատանքը ստանձնեց Գալինա Այվազյանը։ Ֆրանսիայի առաջին տիկինը հիացած էր։

Ինչո՞ւ Գալինա Այվազյանը։ Որովհետև Մոսկվայի լավագույն վարսավիրանոցն այն ժամանակ գտնվում էր Գորկու փողոցում (այսօր` Տվերսկայա), իսկ այդտեղ աշխատող լավագույն վարպետը հենց Գալինան էր։ Նա արագ հավաքեց գործիքները, նստեց իր հետևից ուղարկած ավտոմեքենան և գնաց բարձրաստիճան հյուրերի համար նախատեսված նստավայրը` Իվոնա դե Գոլի սանրվածքը թարմացնելու։ Աշխատանքն այնքան գեղեցիկ ստացվեց, որ վարսահարդարի ծառայությունից առաջին տիկինը մի քանի անգամ էլ օգտվեց։

Ամենահետաքրքիրն այն էր, որ Գալյան ֆրանսերեն որևէ բառ չգիտեր, տիկինն էլ ռուսերեն չէր խոսում, սակայն նրանց շփումը ստացվում էր Գալինայի  հմուտ ձեռքերի և անկրկնելի ճաշակի համադրության արդյունքում։

Ֆրանսիայի առաջին տիկնոջը կանացի եսասիրությունը բնորոշ չէր. սեփական արտացոլանքը հայելու մեջ տեսնելով, նա Գալինային առաջարկեց նորաձևության մայրաքաղաք Փարիզ ժամանել, որպեսզի ոչ միայն նրան ներկայացնի, այլև մյուսներին հարդարի։ Հրավերն ընդունված էր, և ահա Գալինան Փարիզում էր և մասնակցում էր սանրվածքների միջազգային փառատոնին։

Ստորև ներկայացնում ենք մի հատված ավելի քան կես դար առաջ «Օգոնյոկ» ամսագրին տված հարցազրույցից։

Галина Айвазян за работой
© Photo : журнал "Огонек" от 2.01.1968
Գալինա Այվազյանն աշխատանքի պահին

«Երեկոյան ես պետք է շինյոնով սանրվածք անեի երիտասարդ ֆրանսիացի մանեկենուհի Միշելին։ Իմ հաճելի թարգմանչուհի Աննա Պետրովնան կանգնած էր մեջքիս հետևում, և միայն նրան ես վստահեցի թանկարժեք շինյոնը, որովհետև ամբողջ երեկո անդադար աշխատում էի շինյոնի վրա: Սանրում էի այն և՛ այսպես, և՛ այնպես, այնուհետև կրկին թրջում ու կրկին սանրում։ Փորձում էի հասկանալ փարիզյան ժամանակակից սանրվածքի ոգին։ Բայց չէ՞ որ սեփական խոսքն էլ ասել էր պետք։ Հուզմունքից ձեռքերս դողում էին, վարսակալներով ուժեղ ծակում էի Միշելին, բայց նա՝ ոսկիս, միայն ժպտում էր... Ինձ ոգեշնչում էին, միացնում «Կալինկա–մալինկան», ծափահարում»,- նշել է Գալինան հարզացրույցում։

Տրիումֆին հասնելու Գալինա Այվազյանի ճանապարհը ևս մեկ անգամ ապացուցում է` վարսահարդարներ չեն ծնվում, վարսահարդար դառնում են։ Հայաստանում այսօր էլ կան շատ կայացած վարսավիրներ։ Քանի որ կա դպրոց, իսկ դպրոցն առաջին վարսահարդար-հայրենադարձներն են հիմնել, բարձր դասի վարպետները, որոնք վերադարձել էին Եգիպտոսից, Հունաստանից, Լիբանանից, նույն Ֆրանսիայից։ Լավագույներն սպասարկում էին առաջին տիկնանց։

Կարեն Դեմիրճյանի վարսահարդարն, օրինակ, բաքվեցի հայ Վանյան էր, որը հետագայում մասնավոր գեղեցկության սրահ բացեց, իսկ Երևանի նորաձևությանը հետևողներին սպասարկում էր Մարսելից ժամանած Արամը։

Արամն աշխատում էր Մաշտոցի պողոտայում (այն ժամանակ` Լենինի անվան) գտնվող գեղեցկության սրահում, հաճախորդներին պարտադիր ընդունում էր նախապես գրանցած ցուցակով, բայց, միևնույն ժամանակ, բարձրաստիճան պաշտոնյաներին սպասարկելու շանսեր չուներ: Նրան կնքել էին «Ֆաշիստ քիթ» մականունով, եթե «քիթը»` բնականից ավելի մեծ լինելու պատճառով ինչ-որ տեղ արդարացված էր, ապա  «ֆաշիստը» փոքր–ինչ չափազանցված էր։

Ազնավուրը, Պոզներն ու Մարո տոտան. ինչ կնախընտրեին հայերը` պառկե՞լ, թե՞ աշխատել

Արամն իրականում ֆաշիստ չէր, պարզապես մատնանշում էր սոցիալիզմի այն սխալները, որոնք հանգեցրին հասարակական կարգի փոփոխմանը ԽՍՀՄ–ում՝  ընդհանուր առմամբ և Հայաստանում՝ մասնավորապես։ Դա տեղի ունեցավ Արամի մահից հետո, և սանրվածքների, սափրման և վարսահարդարման ոլորտում մասնավոր ձեռներեցության ծաղկումն Արամին տեսնել չհաջողվեց։ 

... Ինչ վերաբերում է խորհրդային ժամանակաշրջանի առաջին տիկնանց` գրեթե ոչինչ ասել չեմ կարող։ Նախ, որովհետև նրանց համեստ անուն էր շնորհված. ընդամենը «կանայք», իսկ առաջիններն, ի հեճուկս մեր ժամանակների ֆեմինիստական թեորիաների, ոչ թե նրանք էին, այլ իրենց ամուսինները։

Երկրորդ՝ եթե դառնանք Գալինա Այվազյանի ձեռքով այդքան հիասքանչ հարդարված Ֆրանսիայի նախագահի տիկնոջն, ապա այստեղ կարևոր է ոչ թե այն, թե ինչ էր երևում արտաքինից, այլ այն, թե ինչ կար նրա գլխում:

Շառլ և Իվոնա դե Գոլերը միասին ապրեցին կես դար։ Իվոնան ամուսնու հետ կիսում էր բոլոր դժվարությունները, որոնք բաժին են հասնում  մեծ զինվորականներին և քաղաքական գործիչներին,  իսկ ահեղ ու ահարկու դե Գոլը, որից սարսափում էին մի շարք երկրների նախարարներ, տանն անուղղելի ռոմանտիկ էր։ Եվ Իվոնան, ասում են, ամենից շատ դա էր գնահատում ամուսնու մեջ։

Նա ճակատագրին չանիծեց նույնիսկ այն օրը, երբ ավտոմեքենան, որում նստած էր ամուսնու կողքին, գնդակոծեցին զինյալները. թե ինչպես գրեթե մաղի վերածված ավտոմեքենայում ողջ մնացին ամուսինները մինչ օրս անհայտ է։

Портрет Ивонн де Голль (1964 год)
© AFP 2020 /
Իվոնա դե Գոլերը

Եվ դարձյալ, –  գրում էին թերթերը, – Շառլը կնոջից կշտամբանքի ոչ մի խոսք չլսեց։ Ինչպես նախատել մի մարդու, որի նկատմամբ 31 անգամ մահափորձ է կատարվել, և որի առողջությունը տիկնոջ համար ամենակարևորն էր ։

Եվ հաստատ, ավելի կարևոր, քան սանրվածքը, նույնիսկ, եթե այն անում էր Գալինա Այվազյանը։

442
թեգերը:
Ֆրանսիա, վարսահարդար, Կին, Նախագահ, Եվրոպա, հայեր
Ըստ թեմայի
Ո՞վ է Տիգրանը, կամ ինչպես տաղանդավոր մասնագետներին բերենք Հայաստան
Աշխարհահռչակ հայ ակադեմիկոսի համեստ կյանքն ու կենցաղը. կնոջ մահից հետո վերքը չի սպիանում
Ճակատագրական հանդիպում. ինչպես Հայկ Ղազազյանը աշխարհահռչակ երաժիշտ դարձավ
Աշխատանքի տոնավաճառ. արխիվային լուսանկար

Ով է Կիմուրոէն և ով` Թաթարյանը, կամ արժե՞ արդյոք ժամանակի ավազին հետույքի դրոշմը թողնել

155
(Թարմացված է 18:01 03.06.2020)
Կորոնավիրուսը բոլորիս ձեռքն ու ոտքը շղթայել է, իսկ նրանց համար, ովքեր սիրում են աշխատանքը և կարողանում են աշխատել (իսկ մեր երկրում այդպիսիք մեծամասնություն են կազմում) հարկադրված պարապուրդն անտանելի է դառնում։

«Քո ոտնահետքերը չեն մնա ժամանակի ավազին, եթե դու նստած ես, իսկ ո՞վ է ուզում ժամանակի ավազին հետույքի դրոշմը թողնել»։

Կարծում էի՝ Գեորգի Անդրեևիչ Թաթարյանի խոսքերից կլինի։

-Չէ, Ձիրոէմոն Կիմուրոէն է ասել,-ուղղեց նա։

Ո՞վ է Ձիրոէմոն Կիմուրոէն, ո՞վ է Թաթարյանը և ինչո՞ւ ենք այդ մասին այսօր խոսում։

Այսօր ենք խոսում, քանի որ կորոնավիրուսը բոլորիս ձեռքն ու ոտքը շղթայել է, իսկ նրանց համար, ովքեր սիրում են աշխատանքը և կարողանում են աշխատել (իսկ մեր երկրում այդպիսիք մեծամասնություն են կազմում) հարկադրված պարապուրդն անտանելի է դառնում։ Քանի որ, ըստ ամենայնի, մարդիկ շուտով կբախվեն աշխատանքի կորստի փաստին։ Եվ ոչ միայն զբոսաշրջության, սպասարկման և հյուրանոցային բիզնեսի ոլորտներում։

Եվ այսպես, Գեորգի Անդրեևիչ Թաթարյանը «Տրանսգազստրոյ» տրեստի լեգենդար կառավարիչն էր, «ես չեմ աշխատում, ես հաճույք եմ ստանում» արտահայտության հեղինակը։

Ձիրոէմոն Կիմուրոն Ճապոնիայի ամենածեր բնակիչն էր. ամբողջ կյանքում քրտնաջան աշխատել է և մահացել 116 տարեկանում՝ ֆերմայում աշխատելիս։

Հաջորդիվ, ինչպես հասկացաք, աշխատանքի նշանակության և օգտակարության մասին է լինելու։ Ոչ միայն գրպանի, այլև հոգու համար, թեկուզ հենց այն պատճառով միայն, որ աշխատանքն ազատում է երեք մեծագույն չարիքներից՝ ձանձրույթից, արատներից և կարիքից։ Եվ այս նշումներն էլ արվել են, քանի որ ձեռքերը ծալած նստելը մահու չափ ձանձրացրել է, ուրեմն գոնե հիշենք, թե ինչպես է եղել առաջ և խոսենք մեզ անհանգստացնող բաներից։

․․․Անցած տարի Շվեյցարիայի քաղաքացիներն աշխատել են ավելի քան ութ միլիարդ ժամ և այդ կերպ ևս մեկ անգամ հաստատել բացառիկ աշխատասեր ազգի իրենց համբավը։ Ազգի, որի 82%-ն ապագային նայում է լավատեսորեն, իսկ 7%-ը` նույնիսկ «մեծագույն լավատեսությամբ»։

Հեշտությամբ ենք ուրիշի հողի վրա աշխատելու գնում, բայց դա հաշիվ չէ, դրանով ուրիշ տեղի վիճակագրական վարչություն թող զբաղվի։ Մինչդեռ նրանք, ովքեր մեր երկրում են աշխատում, հաճախ ավելի վատ չեն աշխատում, քան ուրիշ տեղերում։ Խոսքն առաջին հերթին սպասարկման ոլորտի մասին է, որտեղ սեղանների միջև պտտվող մարդկանց թիվը մի փոքր է միայն պակաս սեղանների շուրջ նստած մարդկանց թվից։ Բայց այստեղ հեղինակը կցանկանար նշել «երևանյան ոճով» աշխատանքի մի առանձնահատկություն։

Աշխարհում գոյություն ունի «բողոքական աշխատանքային էթիկա», որի համաձայն՝ աշխատանքը յուրաքանչյուրի առաքինությունն ու պարտքն է, այն ապահովում է հանրության բարգավաճումն ընդհանրապես և առանձին քաղաքացունը՝ մասնավորապես։

Այսօր Հայաստանում աշխատանքային էթիկա է ձևավորվել, ըստ որի՝ աշխատանքը ոչ միայն սահմանադրական իրավունք է, այլ նաև հաջողություն, ինչի հետևանքով թե՛ հանրության, թե՛ դրա առանձին քաղաքացիների բարգավաճումը բավական բարդացել է։ Փոխարենը՝ երբ աշխատանք կա, դրա մեջ ներդրվում են ոչ միայն ունակությունները, այլ նաև հոգին, իսկ դա այն առաքինությունն է, որը Ժնևյան լճի ափերին հաճախ չի հանդիպում։

«Ձեր անունով անցագիր չկա»․ «Սվո Ռաֆի» խորամանկ հնարքների և մերօրյա հորինվածքների մասին

Հեղինակը բազմաթիվ երկարակյաց աշխատողների է հիշում, որոնց «ոտնահետքերը մնացել են ժամանակի ավազին», և նրա համար զվարճալի է, երբ ներկայիս գործարար-շնաձկներից մի քանիսը սկսում են իրենց աշխատանքը բնութագրել իբրև «ստրուկի աշխատանք՝ բամբակի պլանտացիաներում»․․․

Սեփական հաճույքի համար անցյալից մի քանի անուն նշեմ․

Գեորգի Թաթարյան՝ «Տրանսգազստրոյ», Հրանտ Հարությունյան՝ «Մասիս» կոշիկի գործարան, Դմիտրի Ադբաշյան՝ Քաղաքացիական ավիացիայի վարչություն․․․ բոլորը առաջին դեմքեր են ինչպես աշխատանքային սեղանի շուրջ իրենց տեղի, այնպես էլ աշխատանքային սխրանքների առումով։

«Թե չլիներ կինն ու...». ի՞նչն է ստիպել հաջողակ հայ հետախույզին դավաճանել հայրենիքը

Գեորգի Թաթարյանի հետ շատ հին հարցազրույցից․

-Աշխատանքից չե՞ք հոգնում։

-Ես չեմ աշխատում։ Ես հաճույք եմ ստանում․․․  

Վլադիմիր Պոզներ, հեռուստալրագրող․

«Ես առհասարակ չեմ հասկանում, թե ինչպես կարելի է 55 տարեկանում չցանկանալ աշխատել»։

Երաժշտական քննադատ Արտեմիյ Տրոիցկի․ «Միակ ելքը՝ ուղղակի դադարել աշխատանքի գնալ։ Աշխատավարձը մանրուք է, թոշակն ընդհանրապես՝ թու։ Թող Վլադիմիրն Պոզներն աշխատի, նա շատ է ուզում աշխատել»։

Եվ Պոզներն աշխատում է։ Իր 86 տարեկանում։

Սա մի տեսակետ է, որը նման է ամերիկացի սոցիալական քննադատ Բարբարա Էրենռայխի հնչեցրածին․ «Անձամբ ես աշխատանքի դեմ ոչինչ չունեմ, հատկապես, երբ այն հանգիստ ու համեստորեն կատարում է ինչ-որ մեկ ուրիշը»։ Ամեն մեկն իր կարծիքն ունի։

Իր 115-ամյակի նախօրեին Կիմուրո-Սանն ասաց, որ երկարակեցության գաղտնիքը չգիտի։

«Հնարավոր է՝ այս ամենն ուղղակի իմ գլխի վերևում շողացող արևի շնորհիվ է,-ասաց նա,-ես միշտ վերև եմ նայում՝ երկնքին, դե, ես էլ այդպիսի մարդ եմ»։

Մեր հայկական գլուխների վերևում երկինքն ավելի վատը չէ և արևն ավելի վատ չի շողում, աշխատանքի հարցն է ավելի վատ։ Բայց միևնույնն է՝ վերև ենք նայում։ Դե, մենք էլ այդպիսի մարդիկ ենք։

Ապրեցեք երկար։

«Հենդե խոխ». հոսպիտալ դարձած դպրոցի միոտանի ուսուցչի գերմաներենն ու հայի արյունով ռուսը 

155
թեգերը:
կորոնավիրուս, Գործազրկություն, աշխատանք
Ըստ թեմայի
«Բոլոր հայերն իմ ընտանիքի անդամներն են». Ազնավուրը` հայերի ու իր հայկական ինքնության մասին
Մեկ Էրմիտաժ երկուսի համար, կամ Պիոտրովսկիների երևանյան տան մասին
Սերն ազգություն չի ճանաչում, կամ որն է ընտանեկան երջանկության գրավականը
Հայկ Ղազարյանը

«Ռուսական մաֆիան» հայկական դեմքով, կամ ինչպես Ղազարյանը փրկեց Սան Դիեգոյի իր ռեստորանը

473
Հին խորհրդային դպրոցներում աշակերտին, որն ասում էր «չգիտեմ», ուսուցիչները սովորաբար պատասխանում էին. «Բա Պուշկի՞նը գիտի»։ ԱՄՆ-ի Կալիֆոռնիա նահանգի Սան Դիեգո քաղաքում քչերը գիտեին, թե ինչպես պաշտպանվել ողջ Ամերիկան ընդգրկած ջարդերից ու բռնությունից։ Պուշկինը գիտեր։

«Պուշկինը» ռեստորան է Սան Դիեգոյում, այդպիսի հաստատություններն Ամերիկայում շատ-շատ են, բայց դրանցից քչերի սեփականատերերի մտքով է անցել կոչել այն մեծագույն ռուս պոետի անունով։ Ազգությամբ հայ Հայկ Ղազարյանն այդ քչերից մեկն է։ Դժվար է կռահել, թե ինչու Պուշկին և ոչ թե, օրինակ, Սայաթ Նովա, ինչպես Չիկագոյի ռեստորաններից մեկի դեպքում է, որի տերը նույնպես հայ է։

Беспорядки в Сан-Диего у ресторана Пушкин
«Պուշկին» ռեստորանը Սան Դիեգոյում

 

Գուցե Հայկ Ղազարյանը սովորել է Երևանի Պուշկինի անվան դպրոցում և շատ է սիրել դպրոցը։ Բացառված չէ, որ մինչև ԱՄՆ տեղափոխվելը մեր հայրենակիցը Մոսկվայում է ապրել, հաճախ է այցելել Տվերսկայա փողոցի «Պուշկին» ռեստորանը, որտեղ ամեն ինչ բարձրագույն դասի է, և ցանկացել է նույնը կրկնել Կալիֆոռնիայում։ Չի կարելի բացառել նաև ամենապարզ տարբերակը՝ Հայկ Ղազարյանը սիրում է Պուշկինի բանաստեղծությունները։

ԱՄՆ-ում հետզհետե ազգային աղետի վերաճող անկարգությունները սկսվել են սպիտակամորթ ոստիկան Դերեք Շովինի ոչ պրոֆեսիոնալ գործողություններից։ Մահացել է սևամորթ ամերիկացի Ջորջ Ֆլոյդը։ Ոչ պրոֆեսիոնալ, քանի որ ծնկով սեղմելով գետնին պառկած Ֆլոյդի պարանոցը, ոստիկանը փակել է նրա շնչառությունը և բառացիորեն «գործն ավարտին հասցրել»։

Սա ամենևին էլ առաջին դեպքը չէ, երբ մաշկի տարբեր գույն ունեցող մարդկանց հակասություններով լցված վառոդի տակառը պայթում է։ Եվ Ամերիկան միակ երկիրը չէ, որտեղ արտահայտվում են այդ հակասությունները։ Բայց այն, ինչ այսօր տեղի է ունենում Նահանգներում, որոնք արդեն դժվար է «միացյալ» անվանել, գերազանցում է ամենավատ սպասելիքներն ու ավելի շատ պատերազմ է հիշեցնում, որտեղ հաղթողի դերում են կատաղած ամբոխներն ու կողոպտիչները։

Եվ անհնազանդության ալիքը`սեփական անպատժելիությունից և ոստիկանության անզորությունից էլ ավելի ոգևորված, վերածվեց ցունամիի, հասավ Կալիֆոռնիա, մտավ Սան Դիեգո, մոտեցավ «Պուշկին» ռեստորանին. իսկ նրանց ձեռքերին  քարեր, Մոլոտովի կոկտեյլներ ու մետաղական ձողեր էին (Երևանի հայտնի դեպքերից մեզ ծանոթ պատկեր)։ Իսկ ի՞նչ տեղի ունեցավ հետո։

Հայկ Ղազարյանը հասկացավ, որ ուր-որ է՝ իր ռեստորանը ջարդուփշուր կանեն, որ ինքը մենակ հաստատ  գլուխ չի հանի, առաջին պահին կարծեց` որևէ բան հնարավոր չէ անել։ Պարզվեց՝ հնարավոր է։

Հատված հայ ռեստորանատիրոջ՝ ամերիկյան հեռուստաընկերությանը տված հարցազրույցից․

«Ես հասկացա, որ պետք է ինչ-որ բան ձեռնարկել։ Իմ ընկերները` այստեղի հրեաները, հայերը, ռուսները, ուկրաինացիները, ադրբեջանցիները` բոլորը միավորվեցին։ Դե, բոլորը զենքի արտոնագրեր ունեն։ Մոտ տասը մարդ հավաքվեց՝ իմ ընկերները, ռեստորանի հյուրերը, որոնց հետ մենք միշտ ժամանակ ենք անցկացնում, որոնց այս ռեստորանն ամենից շատ է դուր գալիս։ Բոլորն իրենց հետ զենք էին վերցրել»,-պատմում է ռեստորանատերը։

Այնուհետև Ղազարյանն իր ընկերների հետ դուրս է գալիս և կանգնում հաստատության դռների մոտ։ Իրավիճակը լիակատար վերահսկելու համար ներսում որսորդական հրացաններով զինված երկու մարդ են թողնում։ Այսպես նրանք ուզում էին ցուցարարներին հասկացնել իրենց մտադրությունների լրջությունը։ Արդյունքում կատաղած ամբոխն ուղղակի անցնում է ռեստորանի կողքով, «Պուշկինին» ոչ ոք չի համարձակվում ձեռք տալ։

Այժմ ամենակարևորի մասին, որին մեր ընթերցողը գուցե և ուշադրություն չդարձրեց։ Ընդհանուր դժբախտությունից պաշտպանվելու համար միավորվեցին հայերը, հրեաները, ադրբեջանցիները, ռուսները, ուկրաինացիները...։ Վեցը մեկում։ Միևնույն գործում։

Մեզ համար այստեղ առանցքային բառը «ադրբեջանցին» է։ Ադրբեջանցին զենքը ձեռքին ելել է հայի ունեցվածքը պաշտպանելու՝ անհավանական երևույթ, բայց և ակնհայտ փաստ։ Չէ՞ որ այդ մասին անվստահելի մեկը չի պատմել, այլ Հայկ Ղազարյանը. սա այն դեպքն է, որ չի կարելի չհավատալ։ Այլ հարց է`ուզու՞մ ենք արդյոք հավատալ։ Ես ուզում եմ։

Մենք բոլորս Ջորջ Ֆլոյդ ենք․ԱՄՆ-ի բողոքի ակցիաները տարածվել են աշխարհով մեկ

...Երկու խոսք ակնհայտի մասին։ Հրկիզում ու ջարդուփշուր են անում ոչ միայն Սան Դիեգոյում, և տարբեր ազգությունների ամրակազմ տղամարդիկ բնակվում են ոչ միայն Սան Դիեգոյում, ու ամբոխի կամայականությունների դեմ վրդովվում ու բողոքում է ոչ միայն Սան Դիեգոն։ Բայց ամերիկացիների ինքնապաշտպանության մասին` զենքով կամ առանց զենքի, լուրեր չկան։ Ոստիկանությունը միայն տպավորություն է ստեղծում, թե ակտիվ է, իսկ ջարդարարները սոսկալի եռանդով իրենց գործն են անում։ Եվ ի՞նչ։

Ամերիկան պետք է ընտրություն անի ռասիզմի և անարխիայի միջև

Հարևաններից մեկը ռեստորանի մոտ կանգնած տղամարդկանց լուսանկարել է, և տեղադրել սոցիալական ցանցերում ու գրել. «Ռուսական մաֆիան է՝ մինչև ատամները զինված»։ ՌԻԱ Նովոստիի թղթակցին տված հարցազրույցում Ղազարյանն այդ մեղադրանքը կատակի վերածեց․«Ամերիկայում սիրում են այդ արտահայտությունը։ Պարզապես հավաքված մարդկանց մաֆիա են անվանում»։ Նրա խոսքով՝ չի պատրաստվում  հարևանին հակառակը համոզել՝ Աստված նրա հետ։ Կեցցե՛ս, Ղազարյան, Պուշկինը հավանություն կտար։

473
թեգերը:
ռուս, հրեա, ադրբեջանցի, Ռեստորան, հայ, սևամորթ, Բողոքի ակցիա, ԱՄՆ
Ըստ թեմայի
Կորոնավիրուսն ու ռուսական հետքը. ո՞ւմ են ձեռնտու ամերիկյան խռովությունները
«Հազիվ թե դատարանն իրեն լավ դրսևորի»․ Սիմոնյանը՝ ԱՄՆ-ում լրագրողների վրա հարձակման մասին
Մխիթարյանը միացել է Ջորջ Ֆլոյդին նվիրված նախաձեռնությանը. լուսանկար
Դիլիջան ազգային պարկ

«Դիլիջան ազգային պարկի» անտառապահը բռնվել է անտառը «ծախելիս»

0
(Թարմացված է 18:59 05.06.2020)
Դիլիջանի բնակիչը մեկ անգամ հասցրել է անտառից 4 խմ փայտ դուրս բերել, սակայն երկրորդ անգամ նա արդեն բռնվել է։

ԵՐԵՎԱՆ, 5 հունիսի — Sputnik. ՀՀ քննչական կոմիտեն տեղեկացնում է, որ  կաշառք ստանալու համար քրեական գործ է հարուցվել «Դիլիջան ազգային պարկ» ՊՈԱԿ-ի անտառապահի դեմ։

«2020թ. մայիսին Դիլիջանի բնակիչը կաշառք տալու շուրջ համաձայնության գալով «Դիլիջան ազգային պարկ» ՊՈԱԿ-ի անտառապահի հետ՝ վերջինիս թույլտվությամբ նույն ամսվա վերջերին 2 անգամ «Ֆորդով» շուրջ 4 խմ վառելափայտ է դուրս բերել նշված պահաբաժնից։ Դրա դիմաց անտառապահին կաշառքի գումարի մի մասն է տվել»,–նշված է հաղորդագրության մեջ։

Դիլիջանի բնակիչը հունիսի 1-ին՝ ժամը 08:00-ի սահմաններում, նույն պայմանավորվածության շրջանակներում հերթական անգամ առանց համապատասխան փաստաթղթի իր ավտոմեքենայով նույն պահաբաժնից դուրս է բերել վառելափայտ։ Սակայն հայտնաբերվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և չի հասցրել անտառապահին տալ կաշառքի գումարի մնացած մասը:

Նորքի նախկին անտառի նոր սեփականատերերին կպարտադրեն ծառ տնկել

Ձեռք բերված բավարար ապացույցների համակցությամբ անտառապահին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի (կաշառք ստանալը) 1-ին մասով, իսկ Դիլիջան քաղաքի բնակչին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի (կաշառք տալը) 1-ին մասով: Նրանց նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:

Նախաքննությունը շարունակվում է:

Անտառների պահպանությանն ուղղված մեր քաղաքականությունն արդյունավետ է. Փաշինյանի նոր թվերը

0