Հյուրանոց

Սաղաթել, գնա՞նք մոթել, թե՞ ոստիկանությունը «կհայտնաբերի»

529
Այդ առաջներում էր, որ մոթել կարելի էր տեսնել գերազանցապես քաղաքներից դուրս, հիմնականում՝ մայրուղիների մերձակայքում: Իսկ մեր օրերում մոթելներ կարելի է հանդիպել մայրաքաղաքի ամենակենտրոնում անգամ: Հյուրանոցների, հյուրատների, հոսթելների բազմության մեջ դա գուցեև արդեն սովորական է նայվում:

Արտաքուստ միմյանց հետ այնքան էլ չշաղկապված և ոչ այնքան կարևոր թվացող երկու դիպված որոշակի ուշադրություն հրավիրեցին մայրաքաղաքային «մոթելների» վրա: Առաջին դիպվածը Ֆեյսբուքում հանդիպած մոթելի գովազդ էր՝ ժամավճարով առաջարկվող սենյակներով: Հենց ժամավճարի պահն ուշադրություն գրավեց, քանզի դա մի փոքր տարօրինակ է, էլի: Բայց, ենթադրենք, ժամավճարն էլ է «օ-քեյ»: 

Երկրորդ դիպվածն օրերս էր: Հանցաշխարհին ու հանցածին միջավայրին անողոք պատերազմ հայտարարած ոստիկանությունը հաղորդագրություն տարածեց առ այն, որ մարմնավաճառության դեմ պայքարի շրջանակներում կարգի պահապանները պարբերաբար շրջայցեր են իրականացնում, ինչպես նշել էին՝ «մարմնավաճառների հնարավոր հավաքատեղիներում»: Եվ այդ պայքարի շրջանակներում ոստիկանները հուլիսի 10-ին «իրականացրին միջոցառում, ինչի ընթացքում հայտնաբերեցին պոռնկությամբ զբաղվելու մեջ կասկածվող 9 կնոջ»:

Այդ հաղորդագրության բովանդակությունն, իհարկե, գրավիչ է՝ հավաքատեղի, մարմնավաճառներ հայտնաբերել: Հատկապես՝ «հայտնաբերել» բառը: Կարելի է կարծել, թե նրանք, ում հայտնաբերել էին ոստիկանության ծառայողները, ընդհատակյա են գործում կամ ընդմայթյա:

Իրականում, բոլորն էլ բոլորի տեղերը գիտեն: Ոստիկանության օպերները՝ նաև անուն-ազգանուններով ու մշտական «աշխատավայրերով»: Չենք ասում, թե գիտեն, օրինակ, «առաջին հնագույն մասնագիտության» ի հայտ գալու ժամանակներից, բայց որ լավատեղյակ են մեր ժամանակներում այդ գործով զբաղվողների ընդհանուր տեղաբաշխման մասին, կարծում ենք, պարզից էլ պարզ է: Ասել կուզի՝ ի՞նչ հայտնաբերելու մասին կարող է խոսք լինել:

Բայց պարզվում է՝ լավ էլ կարող է:

Բանն այն է, որ ճամփեզրին կանգնողներից կամ ինչպես մի 10-15 տարի առաջ կասեին՝ «տրաս ելածներից» բացի, կան նաև մի կարգ բարձր «ռանգի» մարմնավաճառներ, որոնց հիմնական «հավաքատեղիները» հենց սնկերի պես աճած զանազան-զարմանազան ներքաղաքային մոթելներն ու մի տեսակ երկակի տպավորություն թողնող փոքրիկ հյուրանոցները են, մերձքաղաքային որոշ հյուրանոցային համալիրներ (շոգեբաղնիքով, ռեստորանով-բանով): Դե, «գիշերային» կամ «էրոտիկ շոու» ակումբների մասին պարզապես լռենք, քանզի առանց ասելու էլ պատկերը և բովանդակությունը պարզ է: Ուշադիր հայացքից չի վրիպի նման ակումբների մերձակայքում, ասենք, մի 50 մետր շառավղով  պատահաբար հայտնված որևէ մոթել կամ հյուրանոց:

Մի խոսքով, հայտնի կինոյից վերցրած արտահայտությունը փոքր-ինչ վերափոխելով, կարելի էր ասել՝ Սաղաթե՛լ, չգնա՞նք… մոթել:

Մարիխուանայի «լեգըլայզ», կամ ո՞վ է «վառել» թեման, որտեղից է «ծուխը» լրահոս լցվել

Չգնացինք: Բայց զանգեցինք: Դե, ի՞նչ պիտի հարցնեինք: Երկտեղանոց համար «վերցնելը», պարզվում է, շատ ու շատ մայրաքաղաքային մոթելներում ժամավճարով է: Արժեքը տատանվում է 4-5 հազար ՀՀ դրամից մինչև 8-10 հազար, նայած, թե քանի ժամվա մասին է խոսքը՝ 1-2, թե՞, ասենք, երեք ժամով եք «մոթելավորվում»: Հա, բնականաբար, հյուրանոցամոթելային համարի ժամավճարային վարձման սակագինը կախված է նաև կոնկրետ օբյեկտի առաջարկած հարմարություններից: Ասենք, մի բան է, երբ դա պարզապես մահճակալ-սանհանգույց-մինիմալ համարություններ են՝ շինության դիմաց մեքանան թողնելով, և սակագնային այլ «լեվլ» է, եթե նաև սաունա կա, ջակուզի, հենց վարձած համարի տակ գտնվող փակ ավտոկայանման հնարավորություն:

Մոթելատերերին կամ նմանօրինակ հյուրանոցներն աշխատեցնողներին առանձնապես չի հուզում, իհարկե, թե ովքեր եկան, ինչ զույգեր են, ինչ են գտել իրար մեջ:  Օրենքի տառի տեսանկյունից դա նրանց գործը չի: «Թղթերով» իրենց մոտ ամեն ինչ մաքուր է. կան մարդիկ, որ սենյակի կամ «համարի» կարիք ունեն, թեկուզ 2-3 ժամով, իրենք էլ, պահանջարկին համապատասխան առաջարկ են անում: Իսկ թե ովքեր եկան, ինչ մտքով ու նպատակով՝ կներեք՝ անձնական կյանքի անձեռնմխելիության տիրույթում է: Հետո՞ ինչ, որ ենթադրենք՝ այսինչ անձնավորությունը շաբաթը մի քանի անգամ է գալիս ու գրեթե միշտ տարբեր տղամարդկանց ուղեկցությամբ: Դա հյուրանոցի կամ մոթելի գործը չէ: Կարևորը՝ վճարում են:

Ի դեպ, ինչ-որ հատուկ պահանջ կամ կարգ չկա, թե քաղաքի ներսում չեն կարող մոթելներ լինել: Ըստ էության, դա «մոթոր-հոթել» է, այսինքն՝ 1-2 հարկանի հյուրանոց՝ համեմատաբար նվազ հարմարություններով, որոնցից գլխավոր առավելությունը սեփական փոխադրամիջոցով անմիջապես համարին մոտենալն է: Բայց հյուրանոցների ու այլ նման օբյեկտների դասակարգման հարցը չէ, որ մեզ հետաքրքրեց:

Զբոսաշրջիկները չեն թողնում աշխատել. մարմնավաճառները բողոքել են Ամստերդամի իշխանությանը

Հետաքրքիրն այլ բան է. այն, որ քաղաքաբնակների ճնշող մեծամասնությունը ոչ միայն կայուն պատկերացում ունի, այլև մի զգալի հատված պարզորոշ գիտի, թե որն է «հյուրանոցամոթելների» կամ «մոթելահյուրանոցների» ֆունկցիոնալ նշանակությունը: Դրանց հարևանությամբ բնակվելու «երջանկությունն» ունեցող քաղաքացիների մի մասը այդ «մոթելաբնակներից» շատերին երևի արդեն դեմքով էլ է ճանաչում: Իսկ գիտի՞ այդ մասին, ըստ սեփական հաղորդագրության՝ «մարմնավաճառության դեմ պայքարող» ոստիկանությունը: Իսկ միգուցե գիտի (ինչպես կարող են չիմանալ), սակայն նման «հնարավոր հավաքատեղիներ» հայտնաբերելը թողել են ա՞յլ հարմար տեղեկատվական կամ իրադարձային առիթի:

529
թեգերը:
պոռնիկ, Հայաստան, Երևան, Մարմնավաճառ, Ոստիկանություն
Ըստ թեմայի
Երևանում պարուհիները պոռնկությամբ են զբաղվել, գիշերային ակումբի տիրուհին «օգնել» է նրանց
Գիշերային թիթեռնիկներ. հայ մարմնավաճառների օրագրից
Պոռնկությամբ զբաղվելու կասկածանքով բերման է ենթարկվել 12 մարմնավաճառ
Դոնալդ Թրամփ

COVID-ը և ընտրությունները. ԱՄՆ-ում դրանք կանցկացվեն 3 ամսից, ՀՀ-ում էլ՝ 7 սարի հետևում չեն

15
(Թարմացված է 23:57 04.08.2020)
​Եկեք անկեղծ լինենք։ Համավարակի տարածումից ի վեր՝ ամենաթեժ վեճը Հայաստանում սա է՝ նախ, արդյո՞ք իշխանություններն ամեն ինչ արել են հիվանդության տարածումը կանխելու համար, և երկրորդ՝ եթե արել են, ինչո՞ւ է իրավիճակն այսքան տխուր։
Ամերիկյան ընտրությունները՝ երեք ամսից, հայաստանյան ընտրությունները՝ կորոնավիրուսային 7 սարի հետևում

Երկու հարցադրումներին էլ կառավարությունը շատ հստակ պատասխանն ունի։ Առաջին՝ արել ենք ոչ միայն առավելագույնը, այլև անհնարինը՝ տեսեք, թե մեր բժիշկներն ինչպես են օր ու գիշեր աշխատում մարդկանց կյանքը փրկելու համար։ Համաձայնեք՝ իրենց համար շատ շահեկան  տեղից են բռնացրել իշխանությունները՝ դե հո չես հակաճառի՝ ոչ, բժիշկները լավ չեն աշխատել։

​Երկրորդ հարցադրումը՝ բա ինչու ենք այսքան վատ վիճակում, նույնպես շատ կոնկրետ պատասխանն ունի՝ բոլորովին էլ այդքան վատ վիճակում չենք, ինչպես փորձում են ներկայացնել ոմանք։ Գնացեք Ամերիկա և վերջ․․․

Գնանք Ամերիկա։ Այդ երկիրն, իհարկե, շատ ուրույն առանձնահատկություններ ունի՝ 50 նահանգներից յուրաքանչյուրն ինքն է որոշում՝ ինչպես պայքարել կորոնավիրուսի դեմ և Վաշինգտոնը բոլորին չի կարող թելադրել իր կանոնները։ Իսկ դա հասկանալի՞ է չէ, թե ինչի է հանգեցնում՝ վիրուսով հիվանդ եմ, Կալիֆոռնիայից գնում եմ Լաս Վեգաս ու վարակում Նևադա նահանգի բնակիչներին։ Բայց ճիշտ այնպես, ինչպես մեր իշխանություններն են ժխտում, թե ամենավատ ցուցանիշներն ունենք տարածաշրջանում, Ամերիկայի ղեկավարները ևս ժխտում են, որ համավարակի տեսանկյունից ամենավատն են ամբողջ աշխարհում։

Ինչ պետք է անել Սերժ Սարգսյանի և Նիկոլ Փաշինյանի տեսլականների իրականացման համար

​Մեր ու Ամերիկայի տարբերությունն այս հարցում գիտե՞ք որն է։ Մեզ մոտ ընդդիմությունը կամ ավելի ճիշտ խիստ ընդդիմադիր տրամադրվածները ամենասուր քննադատության են ենթարկում կառավարությանը, առողջապահության նախարարին, գլխավորապես վարչապետին, իշխանությունն էլ կուռ պաշտպանության քաղաքականությունն է որդեգրել՝ էն հռոմեական լեգեոնների նման, այնինչ՝ Ամերիկայում նույնիսկ իշխանությունների նկատմամբ միանգամայն դրականորեն տրամադրված վերլուծաբանները փաստում են՝ ինչ-որ բան այն չէ Թրամփի թագավորությունում։ Բերեմ ընդամենը մեկ օրինակ։ Հանրապետականների հետ սերտ կապեր ունեցող տնտեսագետ Մայքլ Սթրեյնը Ձեռնարկատիրության ամերիկյան ինստիտուտից օրերս «Նյու Յորք թայմս» թերթին տված հարցազրույցում փաստել է՝ Թրամփը, իրոք, չի հասկանում, թե որքան բարդ է տնտեսության վիճակը և որքան օրհասական է որոշ աշխատողների և նրանց ընտանիքների վիճակը։

Թեժ վիճաբանություն «հայու գենի» շուրջ, կամ մենք ու Ամերիկան

​Էլի կարելի է զուգահեռներ անցկացնել Հայաստանի և Ամերիկայի միջև, որքան էլ դա անսովոր թվա։ Թրամփը վերջին տարիներին փայլուն տնտեսական ցուցանիշներ ուներ վերընտրվելու համար։ Շատ կոնկրետ օրինակ բերեմ։ Անցած տարի դասընկերս եկել էր Լոս Անջելեսից, սրճարաններից մեկում գարեջուր էինք խմում ու ասաց․ «Էս խեղճ Թրամփին բոլորը քննադատում են, ծաղրում են, բայց ախր իր օրոք կյանքն, իրոք, լավացել է, իր օգտին եմ քվեարկելու»։

​Հիմա ամեն ինչ փոխվել է՝ կորոնավիրուսը սարսափելի հարված հասցրեց Թրամփի վարկանիշին և դա միանգամայն հասկանալի է՝ վերջին եռամսյակում համախառն ներքին արդյունքի անկումն Ամերիկայում կազմեց գրեթե 10 տոկոս։ Վերջին 75 տարում նման բան չէր եղել՝ փաստում են ամերիկյան լրատվամիջոցները, վկայակոչելով Նյու Յորքի օրինակը։ Մարտի սկզբից այդ քաղաքում փակվել է մոտ 3 հազար ձեռնարկություն։ Պատկերացրեք՝ 3 հազար։ Բայց, ճիշտն ասած, ինձ համար էլ էր անակնկալ, որ Նյու Յորքում աշխատատեղերի 98 տոկոսն ապահովում են  խանութները, սրճարանները, վարսավիրանոցները, քիմմաքրման կետերը և այլն….  Եվ, ըստ մասնագետների կանխատեսումների՝ դրանց մեկ երրորդն այլևս երբեք չի վերաբացվի։

Ինչ-որ բան այն չէ ժողովրդավարության նախկին «կղզյակներում»

​Հայաստանի և Ամերիկայի միջև, իհարկե, մի շատ էական տարբերություն կա։ Գրեթե 3 ամսից՝ նոյեմբերի 3-ին Միացյալ նահանգներում նախագահական ընտրություններ են։ Կորոնավիրուսն իր ամենաանմիջական ազդեցությունն է ունենալու քվեարկության վրա։ Հայաստանում հերթական խորհրդարանական ընտրություններն էլ յոթ սարի հետևում չեն, բայց, համաձայնեք՝ ամենակարևորն այն է, թե ինչպիսին կլինեն այդ 7 սարերը։

15
թեգերը:
Դոնալդ Թրամփ, վարկանիշ, Ընտրություններ, կորոնավիրուս, ԱՄՆ, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Սեպտեմերիանա. ինչպես հույներին վտարեցին Թուրքիայից
Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ասում, նրա ի՞նչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին. Բրեդլի
Իսրայելի, Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի դավադրությունը. ինչպես աշխարհը խուսափեց մեծ վտանգից
Հիշեք այս խոսքերը, երբ հերթական անգամ անցնելու կլինեք Կասկադում պառկած ծխող կնոջ կողքով
Թերթեր, արխիվային լուսանկար

Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ասում, նրա ի՞նչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին. Բրեդլի

109
(Թարմացված է 20:45 03.08.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք: Յուրաքանչյուր մարդու մեջ իրականում թաքնված է երկու էություն: Մեկն անընդհատ ձգտում է փոփոխության, մյուսը վախենում է այդ փոփոխություններից:

 

Բեն Բրեդլի. «Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ներկայացնում, նրա գործը չէ՝ հոգալ հետևանքների մասին»

Չգիտեմ, միգուցե ես չափազանցնում եմ, որովհետև  Երկվորյակների նշանի տակ եմ ծնվել: Բայց ախր Բուլատ Օկուջավան էլ է ժամանակին նկատել․ «Բոլորն ուզում են, որ ինչ-որ բան տեղի ունենա, բայց բոլորը վախենում են՝ հանկարծ մի բան չպատահի»։

​Եվ հաճախ փոփոխությունները տեղի են ունենում միանգամայն անսպասելի՝ անկախ այն բանից՝ հավատում ենք մենք, թե չենք հավատում, վախենում ենք, թե չենք վախենում, դիմադրում ենք, թե չենք դիմադրում:  Մի շատ հայտնի օրինակ բերեմ։ 1974 թվականին հրաժարական տվեց Ամերիկայի նախագահը: Նման բան ո՛չ Ռիչարդ Նիքսոնից առաջ, ո՛չ էլ նրանից հետո չի եղել: Եվ ով պաշտոնանկ արեց նախագահին՝ իմ գործընկերը՝ ամերիկացի լրագրող, «Վաշինգտոն փոստ» օրաթերթի թղթակից Բեն  Բրեդլին, որը մի քանի տարի առաջ կյանքից հեռացավ 93 տարեկան հասակում:

​Հիմա չեմ կարող շատ մանրամասն անդրադառնալ Ուոթերգեյթի այդ սկանդալին: Եվ դրա կարիքն էլ չկա, որովհետեւ, ինչպես ասում են՝ տոննաներով գրքեր ու հոդվածներ են գրվել այդ մասին, ֆիլմեր նկարահանվել: Բոլորդ գիտեք՝ 1972 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ, որոնց արդյունքում, ի դեպ, Ռիչարդ Նիքսոնը վերընտրվեց ձայների զգալի առավելությամբ, նրա ղեկավարած հանրապետականները փորձեցին գաղտնալսում իրականացնել հակառակորդների՝ դեմոկրատների գրասենյակում ու բռնվեցին: Եվ Նիքսոնն ամեն ինչ արեց կոծկելու այս ամենը, որպեսզի հասարակությունը չիմանա, որ հետքերը տանում են ուղիղ նախագահական:  Եվ, երբ Ուոթերգեյը սկսեց փորփրել «Վաշինգտոն փոստը», Ամերիկայի այն ժամանակվա արդարադատության նախարար Ջոն Միթչելը թերթի կին հրատարակիչ Քեթրին Գրեհեմին իր մարդկանց միջոցով փոխանցեց հետևյալը․ «Այդ կնոջը ասեք, որ կբռնենք ու ծիծիկները մեծ քամիչով կքամենք»: Համաձայնեք՝ բավական օրիգինալ սպառնալիք է:

​Իսկ Բեն Բրեդլին չընկրկեց: Նրան վերևից՝  նախագահականից անընդհատ հասկացնում էին․ «Դու գիտե՞ս, թե քո սկսած հետաքննությունը ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ Ամերիկայի համար, ապակայունացնում ես իրավիճակը, երբ մենք Վիետնամական պատերազմի մեջ ենք խրված»։ Համաձայնեք՝ շատ ծանոթ փաստարկ է՝ չի կարելի իշխանությունների հանդեպ որևէ բան ձեռնարկել, քանի դեռ փաստացի պատերազմական վիճակում ենք:

Թեժ վիճաբանություն «հայու գենի» շուրջ, կամ մենք ու Ամերիկան

​Հայաստանում էլ այդ փաստարկը միշտ համոզիչ ու տրամաբանական է թվացել: Այնինչ, Բրեդլին ասում էր․ «Եթե լրագրողը ճշմարտությունն է ներկայացնում, նրա ինչ գործն է հոգալ հետևանքների մասին»: Կներեք, պարզապես համոզված եմ, որ  Բեն Բրեդլիին, որին տարիներ առաջ Բարաք Օբաման հանձնեց Ամերիկայի քաղաքացիական բարձրագույն պարգևը՝ Ազատության մեդալը, և, որի գործունեությունը օրինակ է դարձել ամերիկացի լրագրողների մի քանի սերունդների համար, Հայաստանում  շատերը միանշանակ կորակեին որպես անպատասխանատու լրագրող:

​Ու դժվար է դատապարտել այդ մարդկանց։ Ակնհայտ է, որ մեզ մոտ կա հասարակության որոշակի շերտ՝ ազնիվ ու պարկեշտ մարդիկ, որոնք համոզված են՝ չի կարելի ոչինչ անել իշխանությունների դեմ, ինչպիսին էլ նրանք լինեն, չի կարելի ապակայունացնել իրադրությունը, մանավանդ որ բոլորովին միանշանակ չէ, թե ինչի կհանգեցնեն փոփոխությունները, արդյոք ավելի արժանի մարդիկ կգան, արդյոք կբարելավվի իրավիճակը, արդյոք ես անձամբ և իմ ընտանիքը, իմ հարազատները կշահենք դրանից: Լիովին հասկանում եմ, թե՛ այդ մարդկանց, թե՛ նրանց մտահոգությունները:  Այս հարցերը բոլորիս են հուզում:

​Ինչևէ, մինչ «Վաշինգտոն փոստը» փորձում էր պարզել ճշմարտությունը, նախագահականն ամեն ինչ արեց մամուլը վարկաբեկելու համար: Մոտավորապես այսպես․ «Մենք մաս մաքուր ենք, այ սրանք՝ այս սրիկա լրագրողներն են գաղջ մթնոլորտ ստեղծում մեր երկրում»: Ու դա ազդեց: Լրատվամիջոցների վարկանիշը իջավ մինչև 40 տոկոս, այսինքն՝ ամերիկացիների մեծ մասն այլևս մամուլին չէր հավատում:

​Բայց գիտե՞ք, թե ինչ կատարվեց հետո: 74-ին Ռիչարդ Նիքսոնը հրաժարական տվեց, նրա շրջապատից մի քանի տասնյակ մարդ  ձերբակալվեց և դատվեց: Իսկ այդ նույն թվականին սկսվեց դիմորդների աննախադեպ հոսք դեպի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետներն ու դպրոցները՝ բոլորը ուզում էին լրագրող դառնալ: Այսպես հաղթեց ճշմարտությունը:

Ինչու են թուրքմենները թղթադրամների վրա գրում «Բերդիմուհամեդով, հեռացի՛ր»

109
թեգերը:
Բարաք Օբամա, ԱՄՆ, լրագրություն, Լրագրող
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Արդյո՞ք մարդը մոտ ապագայում կապրի 150 տարի
Անհավանական է. քանի շիշ շամպայն է խմել Չերչիլը և որտեղ են տիեզերագնաց Արմսթրոնգի կոշիկները
Բոլորն էլ գիտեն, որ երկինքը կապույտ է, դուք ասեք, թե ինչու են թոշակներն այդքան ցածր
Ինչ-որ բան այն չէ ժողովրդավարության նախկին «կղզյակներում»