Ավետիք Բուռնազյանը վաղ հասակում է որբացել, նրան, փաստորեն, ավագ քույրն է դաստիարակել։ Մտավորականների ընտանիք էր, կրթության հարցերին մեծ ուշադրություն էին հատկացնում, և Ավետիքը դեռ պատանի տարիքում որոշեց, որ բժիշկ է դառնալու։
Նա ծնվել է 1906 թվականի ապրիլի 20-ին Նոր Բայազետում (այժմ Գավառ), դպրոցն ավարտել է Երևանում և ընդունվել համալսարանի բժշկական ֆակուլտետ։
Չորս տարի գերազանց սովորելը թույլ տվեց տեղափոխվել Լենինգրադ՝ ուսանելու ռազմաբժշկական ակադեմիայում: Այդ ուսումնական հաստատության առանձնահատկությունն իր դերն ունեցավ, որպեսզի բժիշկն աստիճանաբար սկսի հակվել դեպի ռազմական բժշկություն։
Բուռնազյանն աշխատել է և՛ որպես պրակտիկ բժիշկ, և՛ որպես տեսաբան նյարդաբանության ոլորտում։ Օրինակ` կողային սկլերոզի վերաբերյալ նրա ուսումնասիրությունը բարձր են գնահատել տարիքով և կոչումով բարձր գործընկերները և երիտասարդ մասնագետին մեծ ապագա են կանխատեսել։
Եթե 1930-ականների վերջերին դեռ միայն պատերազմի հոտ էր գալիս, ապա 1939-ին, երբ սկսվեց ֆիննական պատերազմը, պարզ դարձավ, որ դա ավելի մեծ ու սարսափելի բանի սկզբնակետն է միայն: Ֆիննական պատերազմի ժամանակ Բուռնազյանը ղեկավարում էր բանակներից մեկի սանիտարական ծառայությունը, իսկ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ գլխավորեց Կալինինյան ռազմաճակատի բժշկական ծառայությունը, այնուհետև նրան տեղափոխեցին Հեռավոր Արևելք։ Նրա ամբողջ մարտական ուղին նշանավորվեց բազմաթիվ շքանշաններով և մեդալներով: Ցանկը մեծ է. Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս Ավետիք Բուռնազյանը միայն 9 անգամ Լենինի շքանշանով է պարգևատրվել:
Պատերազմից հետո Խորհրդային Միությունն ամբողջ թափով սկսեց ուսումնասիրությունները՝ միջուկային զենք ստեղծելու նպատակով, և 1947 թվականին առողջապահության նախարարությանը կից ստեղծվեց Երրորդ գլխավոր վարչությունը, որը պատասխանատու էր ռադիացիոն անվտանգության նորմերի և կանոնների մշակման ու միջուկային արդյունաբերության աշխատակիցների բուժսպասարկումը կազմակերպելու համար։ Բուռնազյանին էր հանձնարարված ղեկավարել այդ վարչությունը, որի կազմում էր նաև ռադիացիոն լաբորատորիան (դրա հենքի վրա հետո ձևավորվեց ԽՍՀՄ առողջապահության նախարարության կենսաֆիզիկայի ինստիտուտը)։
Երրորդ վարչությունը հատուկ կարգավիճակ ուներ` այսպես ասած, պետություն պետության մեջ։ Սկզբում նույնիսկ Կուրչատովի նման անվանի մարդիկ էին վատ պատկերացնում ռադիացիոն ճառագայթման վտանգներն ու հետևանքները։ Իսկ Բուռնազյանի նման տեսական գիտելիքներով զինվածները շատ ավելին գիտեին, բայց դա էլ բավարար չէր։
Իմացածը բավարար չէր, քանի դեռ Սեմիպալատինսկի մերձակայքում չէր իրականացվել խորհրդային միջուկային զենքի առաջին փորձարկումը։ Պայթյունից հետո դիտորդները նկատեցին խանձված թևերով տափաստանային արծիվներ. թռչունները չէին կարողանում օդ բարձրանալ, ինչը հասկանալի էր, սակայն շատ տարօրինակ էին տեղաշարժվում։ Տարակուսանքը ցրեց Բուռնազյանը, որը խախտելով մի պահ տևած քար լռությունը, ասաց` թռչունները կուրացել են ռումբի պայթյունի բռնկումից։ Եթե ոչ ամենը, բայց շատ բան այդ պահին պարզ դարձավ։ Գիտնականն այն ժամանակ չգիտեր, որ իր հայտնագործությունները, մշակումները պետք կգան արդեն իր մահից հետո՝ Չեռնոբիլի աղետի ժամանակ։
Սակայն դա հետագայում էր լինելու: Իսկ 50-ականներին ԽՍՀՄ-ում միջուկային ոլորտը համակարգում էր միջին մեքենաշինության նախարարությունը, և ի հայտ եկավ ընդհանուր մեքենաշինության նախարարությունը՝ հրթիռներ էին ստեղծում։ Այստեղ Բուռնազյանի և նրա Երրորդ վարչության անհրաժեշտությունը կրկին զգացին։
Աշխատանքը ծով էր. պետք էր ապահովել մարդկանց պաշտպանությունը հրթիռային հեղուկ և պինդ վառելիքի հետ շփման ժամանակ, մտածել հրթիռային տեխնիկայի գործարկման ժամանակ անվտանգության ապահովման մասին։ Հետո ավելի շատ անելիք կար. հսկայածավալ ուսումնասիրություններ իրականացվեցին տիեզերական նախագծերի մասնակիցների, ատոմային նավատորմի անձնակազմի` սառցահատների և սուզանավերի կենսաապահովման համակարգերի մշակման ընթացքում։
Կյանքի վերջին քառորդ դարը` 1956-ից մինչև 1981 թվականը, Ավետիք Բուռնազյանը ԽՍՀՄ առողջապահության նախարարի տեղակալ էր։ Թվում էր, թե ահա այն` խաղաղ աշխատանքը. բայց ուր էր թե... Դրանք տիեզերքի և ատոմի միջուկի գաղտնիքները բացահայտելու ուղղությամբ իսկական գիտական ճեղքման, առաջընթացի տարիներն էին: Այնպես որ անհրաժեշտ էր համակարգել տարբեր գաղտնի և անհավանական կարևոր նախագծեր։ Դեռ շատ ժամանակ կար, մինչ վրա կհասնեին երկրի փլուզման ու գիտության փաստացի լիկվիդացման տարիները:
Բժշկական ծառայության գեներալ-լեյտենանտ, անթիվ շքանշանների և մեդալների ասպետ Ավետիք Բուռնազյանն այդպես էլ ակադեմիկոս չդարձավ։ Ոչ այն պատճառով, որ նրան «ճնշում» էին, ամենևի՛ն: Նա աշխատում էր, գործով զբաղվում, և կոչումների ու տիտղոսների հետևից չէր ընկնում։
Նա բժշկության ոլորտում միայն երկու դիսերտացիա է գրել։ Թեև դրանք դիսերտացիաներ չէին, այլ ինքնուրույն գիտական ուսումնասիրություններ։ Իսկ շքանշաններն ու բարձր զինվորական կոչումները պետության գնահատականն էին, չէ՞ որ ինքը դրանք չէր խնդրում։
Երեկ գնացել էինք Երևանի ամենամեծ ու ամենահայտնի մոլերից մեկը։ Դռան մոտ կանգնած աշխատողը շատ սիրալիր ասում է՝ խնդրում եմ, բարձրացրեք ձեր դիմակը։ Իրոք, ինչ մեղքս թաքցնեմ, իջեցրել էի շատ պարզ պատճառով. հենց որ բարձրացնում եմ դիմակս, ակնոցս ինձ հասկացնում է՝ այլևս ոչինչ չես տեսնելու։ Սուտ է ասում, երբ պնդում է, թե ոչինչ չեմ տեսնելու, մի կերպ այնուամենայնիվ նայում եմ ու, ով զարմանաք, նկատում, որ ոչ միայն հաճախորդների կեսն է առանց դիմակի, այլև դիմակ չունեն նաև վաճառողներից ոմանք։ Կներեք էլի, եթե դուք նույնիսկ ձեր աշխատողներին չեք կարողանում ստիպել դիմակ կրել, ինձ ինչու եք տանջում։
Լավ, անցանք։ Բայց դիմակ դնողների տաժանակիր կյանքի մասին պատմելուց առաջ ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք շատ էլ ուրախ են, որ դիմակ են դնում։ Ինտրովերտներն են, այսինքն` նրանք, ովքեր խուսափում են շփումներից, լավ չեն զգում, երբ ինչ-որ մեկը չափում է իրենց ոտքից գլուխ։ Վերջապես այն մարդիկ, որոնց դիմակը շատ որոշակի ազատություն է պարգևում։ Օրինակ` մատուցողները, որոնք առաջ ստիպված էին ժպտալ հաճախորդի երեսին նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա թեյավճար էլ չէր թողնում, իսկ հիմա հանգիստ կարող են ոչ միայն չժպտալ, այլև դեմքը ծռմռել. միևնույնն է` ոչ ոք չի տեսնի։
Ի դեպ, դիմակն այսօրվա հանրահավաքային Երևանում կարելի է օգտագործել նաև քաղաքական նպատակով՝ գնալ հակառակ ճամբարի միտինգին և հեգնական ժպտալ հերթական բանախոսի ճոռոմ ու բովանդակազուրկ ելույթի ժամանակ. էլի ոչ ոք չի նկատի։
Բայց դառնանք պատմությանը, որովհետև դիմակ դնելու ավանդույթը շատ հեռվից է գալիս։ Դիմակից եք բողոքում, այնինչ շատերը այն հագուստի մի մասի կամ զարդի են վերածում, իրենց անունն են վրան գրում։ Բա պատկերացրեք, որ մարդիկ այս նուրբ, թեթև ու բավական էժան դիմակների փոխարեն հակագազ հագնեին։ Իզուր էլ ծիծաղում եք՝ դրա պես մի բան եղել է։ Եթե հիշում եք, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կիրառվեցին մահաբեր նյութերը՝ քլորը և մանանեխի գազը։ Այդ փորձը հաշվի առնելով` Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունը որոշեց հակագազեր բաժանել ոչ միայն զինվորականներին, այլև խաղաղ բնակչությանը։ Եվ Երկրորդ աշխարհամարտից մի քանի տարի առաջ 35 միլիոն անգլիացի արդեն հակագազ ուներ։ Ճիշտ է, իշխանություններն անխտիր բոլորից չէին պահանջում կրել այդ հակագազները, բայց, օրինակ, ոստիկանները և այն հերթապահները, որոնք շրջում էին փողոցներում, անպայման պիտի հակագազով լինեին։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ գիշերով տուն վերադառնալիս հանդիպեիք։
Եվ քանզի Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին խոսեցինք, չենք կարող չհիշել այսպես կոչված «իսպանկան», որի զոհերի թիվը չես համեմատի կորոնավիրուսից մահացածների թվի հետ՝ մոտ 50 միլիոն մարդ ողջ աշխարհում։
Հիվանդության տարածմանը խիստ նպաստեց այն հանգամանքը, որ զինվորները պատերազմից վերադառնում էին ընդհանուր վագոններով և բեռնատարներով ու տարածում վարակը նախ կայարաններում, իսկ այնտեղից էլ գրիպը անարգել գրավում էր քաղաքների բնակելի թաղամասերը։
Ուզում ես զարգանալ՝ գնահատիր անցյալդ
Ու քանի որ սկզբում խոսեցինք այն մարդկանց մասին, որոնց համար դիմակը անհարկի ուշադրությունից խուսափելու միջոց է և որոնք երնեկ են տալիս, որ Հայաստանի առողջապահության նախարարությունը հնարավորինս երկար պահպանի դիմակը դնելու համընդհանուր պարտադրանքը, վերջում ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք ժամանակին դեմքը դիմակով էին ծածկում ճիշտ հակառակ նպատակով՝ հանրության ուշադրությունը գրավելու համար։ Ինչպե՞ս։ Ասենք թե ես միջակ ընդունակությունների տեր մի մարդ եմ, որը հանրության ուշադրությունն է տենչում։ Օդակայանից դուրս գալիս անպայման դիմակ եմ դնում, որ բոլոր դիմավորողները սկսեն գուշակել՝ առնվազն փոխվարչապետն է, որը չի ուզում, որ իրեն ճանաչեն։ Այսինքն` հասնում եմ նպատակիս՝ գրավում եմ բոլորի ուշադրությունը։ Ախ, այդ կորոնավիրուսը ստիպեց բոլորին դիմակ դնել, և ուզում ես` փոխվարչապետ եղիր, ուզում ես` նույնիսկ վարչապետ, միևնույնն է` հիմա արդեն վրադ ուշադրություն դարձնող չկա։
Մեկի փոխարեն երկու անձնագիր՝ հանուն զբոսաշրջության ու ընդդեմ կորոնավիրուսի
«Տարբերակներ ունեի՝ կա՛մ Ադրբեջանում սովորելու, կա՛մ էլ Հայաստանում։ Ընտրեցի Հայաստանը»,– ժպտալով ասում է թխամաշկ բարետես երիտասարդը։ Ասում է արտահայտված առոգանությամբ, բայց գրագետ հայերենով։ Ալաա Ալ-Սաիդն է, ծնունդով` Իրաքից, ազգությամբ` արաբ, կրոնով՝ մուսուլման։ 22 տարեկան է, երեք տարի առաջ է ընտրության առաջ կանգնել՝ ո՞ր երկրում շարունակի կրթությունը։
«Երկու երկրների տարբերակներն էլ լավն էին, բայց ես որոշեցի, որ պատրաստ եմ ինձ համար լրիվ անծանոթ միջավայրում լինել։ Ադրբեջանը մուսուլմանական երկիր է, Հայաստանը՝ քրիստոնյա։ Ես գիտեի, որ ինձ այստեղ ավելի անսովոր է լինելու», - բացատրում է Ալաան։
Այժմ նա ուսանում է «Եվրասիա» միջազգային համալսարանի դեղագիտության ֆակուլտետում։ Դասերը անգլերենով են անցնում, վարժ հայերենը սովորել է Հայաստանում կամավորություն անելու միջոցով։

«Սկզբի ամիսներին անգիր էի արել «ես հայերեն չեմ խոսում» արտահայտությունը ու դա էի ասում տաքսու վարորդներին։ Մեկ ա՝ շարունակում էին հետս հայերեն խոսել, - ասում է ու ծիծաղում, - հետո սովորել էի «հորս արև, հայերեն չեմ խոսում, ախպերս»։ Մեկ ա՝ լսող չկար»։
Ալաան մինչև հիմա իր հեռախոսի մեջ հավաքում է նոր լսած հայերեն բառերը։ Իր ցանկում «արևից» մինչև «մեռնեմ քեզ» ու «լվացքի փոշի» բառերը կան։ Վերջերս դրանց ավելացավ «պատերազմ» բառը։ Այս բառի հայերեն տարբերակը նորություն էր Ալաայի համար, բայց բովանդակությունը` ոչ։
«Դե, Իրաքից եմ, - տխուր ժպիտով ասում է Ալաան, - մեր տունը բուն մարտական գործողություններից հեռու է եղել, բայց շատ ընկերներ, ծանոթներ, բարեկամներ ունեմ, որոնց վնասել ա պատերազմը։ Նույնը, ինչ էստեղ եղավ՝ մարդիկ վախեցած էին, մահանում էին երիտասարդներ, կանայք լացում էին․․․»։

Ալաան պատմում է, որ պատերազմի օրերին մարդիկ սկսեցին ավելի սերտ ասոցացնել իսլամը Ադրբեջանի հետ։
«Ադրբեջանը վատն է, Ադրբեջանում իսլամ են դավանում, ուրեմն իսլամը վատն ա։ Նման մտածող մարդիկ իրենց կյանքում մուսուլմանների չեն տեսել, լսել են միայն մեդիայից։ Եթե ես էլ միայն մեդիայից պատկերացում կազմեի մուսուլմանների մասին, ես էլ կմտածեի՝ վատն են», - պատմում է իրաքցին։
Պատերազմի օրերին մի անգամ ընկերոջ հետ տաքսի է նստել։ Վարորդը, իմանալով, որ Ալաան մուսուլման է, ընկերոջն ասել է՝ չարժի հետը շփվես։ Չի իմացել, որ Ալաան հասկանում է հայերեն։

«Հիմնականում կոպիտ են լինում հենց վարորդները։ Իմ հայ ընկերները շատ ուշադիր են իմ նկատմամբ ու շատ հարգանքով են վերաբերվում կրոնիս։ Եթե փաբ ենք գնում, մատուցողին խնդրում են ինձ ալկոհոլի մենյու չտալ․ իմ կրոնով թույլատրված չէ խմել։ Աղջիկներից մեկը անգամ ուսումնասիրում էր աղցանս՝ համոզվելու, որ մեջը խոզի միս չկա (դա էլ մուսուլմանները չեն ուտում)», - պատմում է Ալաան։
Ասում է, որ բաց է կրոնի մասին խոսելու համար, որովհետև մարդկանց հետ հարաբերությունները իր համար հորիզոնական դիրքի վրա են, իսկ աստծո հետ՝ ուղղահայաց․ մեկը մյուսին չի հատվում ու չի կարող խանգարել։ Պատմում է, որ մի օր Facebook-ով իրեն ընկերության առաջարկ է ուղարկել մի հայ տղա ու հարցրել՝ իսկ ճի՞շտ է, որ մուսուլմանների համար արդարացված է քրիստոնյաների սպանությունը։

«Նման հարց են տալիս, երբ Ղուրանում մի ամբողջ հատված կա՝ նվիրված քրիստոնեությանը, Մարիամին, Հիսուսին, երբ ասված է, որ պետք է հարգել մյուս կրոնները ու խաղաղության մեջ ապրել քրիստոնյաների ու հրեաների հետ։ Հիմա այդ հարց տվող տղան իմ ամենամոտ ընկերներից է։ Այժմ Գերմանիայում է սովորում, ես էլ իրեն Հայաստանից մատնաքաշի ֆոտոներ եմ ուղարկում, որ կարոտի», - ասում է Ալաան։
Ալաան այստեղ ապրելու տարիներին շատ է շրջագայել Հայաստանով, եղել է ամենահայտնի եկեղեցիներում, շատ է սիրել Գառնու տաճարը։ Երևանի Կապույտ մզկիթում էլ է եղել, բայց աղոթք չի արել․ այն որպես թանգարան է դիտարկել։ Ասում է՝ աղոթքը դրսի աշխարհի մասին չէ, և դրա համար տաճարի պատերից առավել կարևոր են ներսի կայացած պատերը։

ԵՐԵՎԱՆ, 5 մարտի - Sputnik. «Հայաստանի էլեկտրական ցանցեր» ընկերությունը տեղեկացնում է, որ մարտի 5-ին պլանային նորոգման աշխատանքներ իրականացնելու նպատակով ժամանակավորապես կդադարեցվի հետևյալ հասցեների էլեկտրամատակարարումը.
10:00-16:00 Չարենցի փ. 55, 59, 61, 63/13 շենքեր, Այգեստան 4, 5, 6, 12 փողոցների սեփական տներ մասնակի, Մարտի 8փ. 13, 18, 34, 36 սեփական տներ, Ալեք Մանուկյան փ. 36 սեփական տուն, Ֆիզկուլտուրնիկների փ. 29, 29/1 սեփական տներ և հարակից ոչ բնակիչ-բաժանորդներ, Ներքին Չարբախ 3, 4, 5, 10 փողոցների սեփական տներ, Ներքին Չարբախ 5-րդ փողոցի 1-ին նրբանցքի սեփական տներ, Լազոյի փ․ 4, 6 շենքեր, Նոր Նորք 1-ին զանգ.՝ Նանսենի փ. 10 շենք, Նոր Նորք 9-րդ զանգ.՝ Վիլնյուսի փ. 41, 45, 49, 53, 55, 55ա, 55բ, 57 շենքեր, թիվ 104 մսուր-մանկապարտեզ և հարակից ոչ բնակիչ-բաժանորդներ,
11:00-15:00 Ջրաշեն 1 և 2 փողոցներ,
11:00-17:00 Բագրատունյաց պող․ 38/1 շենք, Լազոյի, Կաշեգործների փողոցների սեփական տներ և հարակից ոչ բնակիչ-բաժանորդներ, Գ-1 թաղամասն ամբողջությամբ և հարակից ոչ բնակիչ-բաժանորդներ,
10:00-16:00 Աշտարակ քաղաք՝ Տանձանոց թաղամաս, Նարեկացի, Սիսակյան, Վ․Պետրոսյան, Հեքիմյան, Շահազիզ, Շիրազ, Թումանյան, Մաշտոցի և Լինչի փողոցներ, Օհանավան, Ուշի, Արտաշավան և Սաղմոսավան գյուղեր,
10:00-14:00 Սիփանիկ գյուղ մասնակի,
10:30-16:00 Գետազատ գյուղ մասնակի,
11։00-15։00 Արտաշատ քաղաք` Մարքսի, Աճառյան, Արազի, Իսակովի, Դուրյան, Օրբելի, Օգոստոսի 23-ի փողոցներ մասնակի,
13:00-14:00 Նորաբաց գյուղ մասնակի,
10:00-13:00 Շատին գյուղ մասնակի,
10:00-16:00 Վայք քաղաք՝ Երկրաբանների փողոց և Ջերմուկի խճուղին՝ մասնակի, Չայքենդ թաղամաս, Խնձորուտ, Նոր Ազնվաբերդ, Զառիթափ, Գոմք, Կապույտ, Ազատեկ, Զեդան, Փոռ, Բարձրունի, Մարտիրոս, Սերս գյուղեր,
11:00-15:00 Եղեգնաձոր քաղաք՝ Մոմիկի, Սևակի փողոցներ մասնակի,
11։00-17։00 Կապուտան, Կամարիս, Գեղաշեն, Նոր-Գյուղ, Ջրվեժ գյուղեր մասնակի, Ջրվեժ՝ Բագրևանդ, Մայակ, Բանավան թաղամասեր մասնակի,
10։30-14։30 Զովունի համայնք, ԱԱԾ զորամաս, ԱԻՆ, «Թամարա և Անի», «Նորմա Կաթ» ՍՊ ընկերություններ,
10։30-16։30 Զովունի համայնքի 8, 9 փողոցներ և հարակից ոչ բնակիչ-բաժանորդներ,
10:00-11:00 Սիսիան քաղաք՝ Գայի փ. 1, 2, 3 շենքեր,
11:30-12:30 Սիսիան քաղաք՝ Գայի փ. 4, 6, 7, 10, 29ա շենքեր,
10:30-11:30 Շամբ գյուղ և հարակից ոչ-բնակիչ բաժանորդներ,
12:00-17:00 Աղիտու, Նորավան, Վաղատնի, Որոտան գյուղեր և հարակից ոչ-բնակիչ բաժանորդներ:
ՀԷՑ–ից հիշեցնում են, որ սպառած էլեկտրաէներգիայի, անջատումների, ձեր իրավունքներին կամ պարտականություններին վերաբերող, ինչպես նաև այլ հարցերի առնչությամբ կարող եք զանգահարել 1-80 և 0 8000 0 180 շուրջօրյա գործող հեռախոսահամարներով:
Էներգետիկ առումով ծանր տարի է սպասվում. ատոմակայանը 140 օր կկանգնի



