Շներ

Ինչպես Երևանը կարող է Եվրոպա դառնալ առանց հաչոցի ու աղբի. բոլոր շները Չալոյի բախտը չունեն

365
(Թարմացված է 00:16 10.02.2019)
Ուզու՞մ եք իմանալ՝ ինչ է պետք, որ Երևանն իսկապես եվրոպական քաղաք դառնա։ Նախ՝ մաքրել աղբը, հետո արգելել շներին օրական երեք րոպեից երկար հաչել։ Ահա այդ ժամանակ մաքուր ձեռքերով ու մաքուր խղճով կարելի է մեր մայրաքաղաքը հավասարեցնել Լոնդոնին կամ Ժնևին, կամ Լոզանին, որի մասին դեռ կխոսենք։

Լոզանում զբոսնող մարդը չի կարող չզարմանալ տարբեր ցեղատեսակների, գույների ու բարքերի շների ներկայությունից։ Շվեյցարական այդ քաղաքում շների թիվը համարյա հասնում է բնակիչների թվին։ Բայց դուք ոչ մի հաչոց չեք լսի․ ո՛չ ցերեկը, ո՛չ գիշերը, ո՛չ փողոցում, ո՛չ բակերում, ոչ մի տեղ։ Իսկ կծելու մասին խոսք անգամ լինել չի կարող։

Սկզբում կարող է տարօրինակ թվալ, եթե չիմանաք, որ չորքոտանիներն օրական ամենաշատը երկու-երեք րոպե հաչելու իրավունք ունեն։ Իսկ եթե շունը դրանից շատ հաչի, լռությունը խախտելու ու համաքաղաքացիներին անհանգստություն պատճառելու մեղադրանք է ներկայացվում տիրոջը։ Ինչպե՞ս են շվեյցարացիները դրա մասին հայտնում իշխանությանը։ Անշուշտ, «խաբարբզիկության» տարբերակով։ Բայց դա լիովին արդարացված է։

Հասկանալի է, որ շները ոչ թե լռակյաց են ծնվում, այլ դառնում են։ Ինչպե՞ս։

Լրագրող գործընկերս այդ հարցն ուղղել էր միանգամից երեք շուն պահող մի մարդու (այնտեղ դա սովորական բան է)։ Նա պատասխանել էր․ «Ժամանակի մեծ մասը տանն եմ, այդ պատճառով մի թեթև բղավում եմ շներիս վրա։ Գիշերը կապում եմ ու փակում պատշգամբում, որպեսզի տարածքով մեկ չվազվզեն։ Երբ չորսով երեկոյան տեղ ենք գնում ու գիտենք, որ ուշ ենք վերադառնալու, շներին դնչկալ եմ հագցնում։

Սա է շվեյցարական շների կյանքը։ Եթե կարգը խախտվի, հանցագործությունն անպատիժ չի մնա։ Ներկայացնենք պատժիչ միջոցների մոտավոր ցանկը․ առաջին անգամվա համար՝ զգուշացում, երկրորդի դեպքում` մոտ 200 դոլար տուգանք, երրորդի դեպքում տուգանքն արդեն կարող է 500–ի հասնել։ Բացառիկ դեպքերում շանը վերցնում են․․․

․․․Մոտավոր տվյալներով՝ այսօր Երևանում թափառող շների թիվը չորս հազարի է հասնում։ Թե նրանցից որքանն են կծել կամ վախեցրել երևանցիներին ու քաղաքի հյուրերին, հայտնի չէ։ Թե քանիսին են կրակել, ստերջացրել, քանիսն են բնական մահով մահացել, նույնպես չգիտենք։

Թե որքանն են հմուտ ձեռքերում հայտնվել ու ճանաչված դարձել, գիտեն բոլորը։ «Չալո» անունով անտուն շունը ժամանակին իր քայլն է արել նույնանուն քաղաքական շարժմանն ընդառաջ ու այդպիսով խորամանկել ճակատագրին։ Բայց դա քիչ է մի քաղաքի համար, որը պատրաստվում է ամեն ինչում հավասարվել Եվրոպային։

․․․Մեզ մոտ նաև «Սանիթեք» ընկերություն կա։ Իրեն բնութագրում է որպես «փորձառու ինժեներների, տեխնիկական մասնագետների ու աշխատակիցների թիմ, որը մշտապես լավացնում է իր որակավորումը»։ Վերջերս «Սանիթեքը» վերջնականապես խրվել է աղբանոցների մեջ, ու ոչ ոք չի կարող ասել՝ ինչ է լինելու քաղաքի ու մեզ հետ։

Մի քանի բարեսիրտ բնապահպանների պնդմամբ՝ թափառող շները քաղաքի սանիտարներն են։ Նրանք ուտում են աղբանոցներում լցվող ուտելիքի մնացորդները և սոված թողնում առնետներին։ Եթե թափառող շների թիվը կրճատվի, առնետների թիվը կաճի երկրաչափական պրոգրեսիայով, ու ի՞նչ օգուտ երևանցիներին։ Տարբերակը, որ աղբ ընդհանրապես չլինի, չգիտես ինչու խեղդվում է աղբամանում։

Հիմա Երևանը Հայաստանում թողնենք, Լոզանը՝ Շվեյցարիայում, գնանք Ռուսաստան՝ Մոսկվայի մարզ։ Այս տարվա հունվարի մեկից այնտեղ աղբի հավաքման ու վերացման նոր կարգ է գործում։ Բնապահպանական չափորոշիչները եվրոպական են։ Այսինքն՝ մարդիկ արդեն տանը պետք է տեսակավորեն աղբը` ապակին, պլաստիկը, մետաղը, թուղթը՝ առանձին, սննդի ու բուսական թափոնները՝ առանձին։ Երկու պարկ է ստացվում։ Շատ չէ, բայց էլի բան է։ Շվեյցարիայում ու Եվրոպայի այլ երկրներում պարկերը հինգն են, Ամերիկայում՝ երեք-չորսը, իսկ մեզ մոտ ամեն ինչ իրար գլխի, պատռված տոպրակներով ու բակերում։

Ի՞նչ անել։ Սովորել ու կենցաղային մշակույթ սովորեցնել։

Կրճատել քաղաքապետարանի աշխատակիցների արտասահմանյան գործուղումների գումարներն ու դրանք ուղղել երևանյան կարևորագույն թեմաներից մեկի մասին հեռուստանյութեր պատրաստելուն, որ նայեն ու սովորեն՝ ժամանակակից աշխարհում ով, որտեղ ու ինչպես է լուծում այդ խնդիրը։

Երևանի ավագանու հարգելի անդամներ, բավականին հաճելի հատկանիշներ ունեցող տիկնայք և պարոնայք։ Միանգամից մի մերժեք «Լույս» խմբակցության անդամ Անի Սամսոնյանի «արթնանալ ու քնել աղբի նկարներով» առաջարկը։

Քաղաքապետարանի ղեկավարության հարգելի ջենտլմեններ։ Պաթոսը փոխարինեք ռեալիզմով ու ադեկվատությամբ։ Աղբի մեջ կորած քաղաքում մետրոյի նոր գիծ անցկացնելը վատ գաղափար է։ Ոչ թե այն պատճառով, որ նոր կայաններ պետք չեն, այլ որովհետև ամեն ինչ իր ժամանակն ունի։ Կեղտի մեջ խրված, շների հաչոցների տակ փողոցով քայլելն անարդյունավետ է ու ոչ խելամիտ։ Խոսքից գործի անցնելու ժամանակն է։

Առջևում մի ամբողջ տարի կա, սկսե՞նք։

365
թեգերը:
Հայաստան
Ըստ թեմայի
«Դուք խայտառակ եղաք, պարոն Մարության». Անի Սամսոնյանը` աղբահանության խնդրի մասին
850 հազար դոլարը` աղբարկղ. ինչո՞ւ է Երևանի նոր քաղաքապետը դեն նետում նախորդի փաստաթուղթը
ՀՀ–ում ստեղծվել է աղբի վերամշակման առցանց հարթակ. Sputnik–ի հյուրը Հռիփսիմե Մկրտչյանն է
Երևանցի արտադրողները լուծել են աղբից ազատվելու հարցը. լցնում են Գետառը. լուսանկարներ
Աշխատանքի տոնավաճառ. արխիվային լուսանկար

Ով է Կիմուրոէն և ով` Թաթարյանը, կամ արժե՞ արդյոք ժամանակի ավազին հետույքի դրոշմը թողնել

166
(Թարմացված է 18:01 03.06.2020)
Կորոնավիրուսը բոլորիս ձեռքն ու ոտքը շղթայել է, իսկ նրանց համար, ովքեր սիրում են աշխատանքը և կարողանում են աշխատել (իսկ մեր երկրում այդպիսիք մեծամասնություն են կազմում) հարկադրված պարապուրդն անտանելի է դառնում։

«Քո ոտնահետքերը չեն մնա ժամանակի ավազին, եթե դու նստած ես, իսկ ո՞վ է ուզում ժամանակի ավազին հետույքի դրոշմը թողնել»։

Կարծում էի՝ Գեորգի Անդրեևիչ Թաթարյանի խոսքերից կլինի։

-Չէ, Ձիրոէմոն Կիմուրոէն է ասել,-ուղղեց նա։

Ո՞վ է Ձիրոէմոն Կիմուրոէն, ո՞վ է Թաթարյանը և ինչո՞ւ ենք այդ մասին այսօր խոսում։

Այսօր ենք խոսում, քանի որ կորոնավիրուսը բոլորիս ձեռքն ու ոտքը շղթայել է, իսկ նրանց համար, ովքեր սիրում են աշխատանքը և կարողանում են աշխատել (իսկ մեր երկրում այդպիսիք մեծամասնություն են կազմում) հարկադրված պարապուրդն անտանելի է դառնում։ Քանի որ, ըստ ամենայնի, մարդիկ շուտով կբախվեն աշխատանքի կորստի փաստին։ Եվ ոչ միայն զբոսաշրջության, սպասարկման և հյուրանոցային բիզնեսի ոլորտներում։

Եվ այսպես, Գեորգի Անդրեևիչ Թաթարյանը «Տրանսգազստրոյ» տրեստի լեգենդար կառավարիչն էր, «ես չեմ աշխատում, ես հաճույք եմ ստանում» արտահայտության հեղինակը։

Ձիրոէմոն Կիմուրոն Ճապոնիայի ամենածեր բնակիչն էր. ամբողջ կյանքում քրտնաջան աշխատել է և մահացել 116 տարեկանում՝ ֆերմայում աշխատելիս։

Հաջորդիվ, ինչպես հասկացաք, աշխատանքի նշանակության և օգտակարության մասին է լինելու։ Ոչ միայն գրպանի, այլև հոգու համար, թեկուզ հենց այն պատճառով միայն, որ աշխատանքն ազատում է երեք մեծագույն չարիքներից՝ ձանձրույթից, արատներից և կարիքից։ Եվ այս նշումներն էլ արվել են, քանի որ ձեռքերը ծալած նստելը մահու չափ ձանձրացրել է, ուրեմն գոնե հիշենք, թե ինչպես է եղել առաջ և խոսենք մեզ անհանգստացնող բաներից։

․․․Անցած տարի Շվեյցարիայի քաղաքացիներն աշխատել են ավելի քան ութ միլիարդ ժամ և այդ կերպ ևս մեկ անգամ հաստատել բացառիկ աշխատասեր ազգի իրենց համբավը։ Ազգի, որի 82%-ն ապագային նայում է լավատեսորեն, իսկ 7%-ը` նույնիսկ «մեծագույն լավատեսությամբ»։

Հեշտությամբ ենք ուրիշի հողի վրա աշխատելու գնում, բայց դա հաշիվ չէ, դրանով ուրիշ տեղի վիճակագրական վարչություն թող զբաղվի։ Մինչդեռ նրանք, ովքեր մեր երկրում են աշխատում, հաճախ ավելի վատ չեն աշխատում, քան ուրիշ տեղերում։ Խոսքն առաջին հերթին սպասարկման ոլորտի մասին է, որտեղ սեղանների միջև պտտվող մարդկանց թիվը մի փոքր է միայն պակաս սեղանների շուրջ նստած մարդկանց թվից։ Բայց այստեղ հեղինակը կցանկանար նշել «երևանյան ոճով» աշխատանքի մի առանձնահատկություն։

Աշխարհում գոյություն ունի «բողոքական աշխատանքային էթիկա», որի համաձայն՝ աշխատանքը յուրաքանչյուրի առաքինությունն ու պարտքն է, այն ապահովում է հանրության բարգավաճումն ընդհանրապես և առանձին քաղաքացունը՝ մասնավորապես։

Այսօր Հայաստանում աշխատանքային էթիկա է ձևավորվել, ըստ որի՝ աշխատանքը ոչ միայն սահմանադրական իրավունք է, այլ նաև հաջողություն, ինչի հետևանքով թե՛ հանրության, թե՛ դրա առանձին քաղաքացիների բարգավաճումը բավական բարդացել է։ Փոխարենը՝ երբ աշխատանք կա, դրա մեջ ներդրվում են ոչ միայն ունակությունները, այլ նաև հոգին, իսկ դա այն առաքինությունն է, որը Ժնևյան լճի ափերին հաճախ չի հանդիպում։

«Ձեր անունով անցագիր չկա»․ «Սվո Ռաֆի» խորամանկ հնարքների և մերօրյա հորինվածքների մասին

Հեղինակը բազմաթիվ երկարակյաց աշխատողների է հիշում, որոնց «ոտնահետքերը մնացել են ժամանակի ավազին», և նրա համար զվարճալի է, երբ ներկայիս գործարար-շնաձկներից մի քանիսը սկսում են իրենց աշխատանքը բնութագրել իբրև «ստրուկի աշխատանք՝ բամբակի պլանտացիաներում»․․․

Սեփական հաճույքի համար անցյալից մի քանի անուն նշեմ․

Գեորգի Թաթարյան՝ «Տրանսգազստրոյ», Հրանտ Հարությունյան՝ «Մասիս» կոշիկի գործարան, Դմիտրի Ադբաշյան՝ Քաղաքացիական ավիացիայի վարչություն․․․ բոլորը առաջին դեմքեր են ինչպես աշխատանքային սեղանի շուրջ իրենց տեղի, այնպես էլ աշխատանքային սխրանքների առումով։

«Թե չլիներ կինն ու...». ի՞նչն է ստիպել հաջողակ հայ հետախույզին դավաճանել հայրենիքը

Գեորգի Թաթարյանի հետ շատ հին հարցազրույցից․

-Աշխատանքից չե՞ք հոգնում։

-Ես չեմ աշխատում։ Ես հաճույք եմ ստանում․․․  

Վլադիմիր Պոզներ, հեռուստալրագրող․

«Ես առհասարակ չեմ հասկանում, թե ինչպես կարելի է 55 տարեկանում չցանկանալ աշխատել»։

Երաժշտական քննադատ Արտեմիյ Տրոիցկի․ «Միակ ելքը՝ ուղղակի դադարել աշխատանքի գնալ։ Աշխատավարձը մանրուք է, թոշակն ընդհանրապես՝ թու։ Թող Վլադիմիրն Պոզներն աշխատի, նա շատ է ուզում աշխատել»։

Եվ Պոզներն աշխատում է։ Իր 86 տարեկանում։

Սա մի տեսակետ է, որը նման է ամերիկացի սոցիալական քննադատ Բարբարա Էրենռայխի հնչեցրածին․ «Անձամբ ես աշխատանքի դեմ ոչինչ չունեմ, հատկապես, երբ այն հանգիստ ու համեստորեն կատարում է ինչ-որ մեկ ուրիշը»։ Ամեն մեկն իր կարծիքն ունի։

Իր 115-ամյակի նախօրեին Կիմուրո-Սանն ասաց, որ երկարակեցության գաղտնիքը չգիտի։

«Հնարավոր է՝ այս ամենն ուղղակի իմ գլխի վերևում շողացող արևի շնորհիվ է,-ասաց նա,-ես միշտ վերև եմ նայում՝ երկնքին, դե, ես էլ այդպիսի մարդ եմ»։

Մեր հայկական գլուխների վերևում երկինքն ավելի վատը չէ և արևն ավելի վատ չի շողում, աշխատանքի հարցն է ավելի վատ։ Բայց միևնույնն է՝ վերև ենք նայում։ Դե, մենք էլ այդպիսի մարդիկ ենք։

Ապրեցեք երկար։

«Հենդե խոխ». հոսպիտալ դարձած դպրոցի միոտանի ուսուցչի գերմաներենն ու հայի արյունով ռուսը 

166
թեգերը:
կորոնավիրուս, Գործազրկություն, աշխատանք
Ըստ թեմայի
«Բոլոր հայերն իմ ընտանիքի անդամներն են». Ազնավուրը` հայերի ու իր հայկական ինքնության մասին
Մեկ Էրմիտաժ երկուսի համար, կամ Պիոտրովսկիների երևանյան տան մասին
Սերն ազգություն չի ճանաչում, կամ որն է ընտանեկան երջանկության գրավականը
Հայկ Ղազարյանը

«Ռուսական մաֆիան» հայկական դեմքով, կամ ինչպես Ղազարյանը փրկեց Սան Դիեգոյի իր ռեստորանը

482
Հին խորհրդային դպրոցներում աշակերտին, որն ասում էր «չգիտեմ», ուսուցիչները սովորաբար պատասխանում էին. «Բա Պուշկի՞նը գիտի»։ ԱՄՆ-ի Կալիֆոռնիա նահանգի Սան Դիեգո քաղաքում քչերը գիտեին, թե ինչպես պաշտպանվել ողջ Ամերիկան ընդգրկած ջարդերից ու բռնությունից։ Պուշկինը գիտեր։

«Պուշկինը» ռեստորան է Սան Դիեգոյում, այդպիսի հաստատություններն Ամերիկայում շատ-շատ են, բայց դրանցից քչերի սեփականատերերի մտքով է անցել կոչել այն մեծագույն ռուս պոետի անունով։ Ազգությամբ հայ Հայկ Ղազարյանն այդ քչերից մեկն է։ Դժվար է կռահել, թե ինչու Պուշկին և ոչ թե, օրինակ, Սայաթ Նովա, ինչպես Չիկագոյի ռեստորաններից մեկի դեպքում է, որի տերը նույնպես հայ է։

Беспорядки в Сан-Диего у ресторана Пушкин
«Պուշկին» ռեստորանը Սան Դիեգոյում

 

Գուցե Հայկ Ղազարյանը սովորել է Երևանի Պուշկինի անվան դպրոցում և շատ է սիրել դպրոցը։ Բացառված չէ, որ մինչև ԱՄՆ տեղափոխվելը մեր հայրենակիցը Մոսկվայում է ապրել, հաճախ է այցելել Տվերսկայա փողոցի «Պուշկին» ռեստորանը, որտեղ ամեն ինչ բարձրագույն դասի է, և ցանկացել է նույնը կրկնել Կալիֆոռնիայում։ Չի կարելի բացառել նաև ամենապարզ տարբերակը՝ Հայկ Ղազարյանը սիրում է Պուշկինի բանաստեղծությունները։

ԱՄՆ-ում հետզհետե ազգային աղետի վերաճող անկարգությունները սկսվել են սպիտակամորթ ոստիկան Դերեք Շովինի ոչ պրոֆեսիոնալ գործողություններից։ Մահացել է սևամորթ ամերիկացի Ջորջ Ֆլոյդը։ Ոչ պրոֆեսիոնալ, քանի որ ծնկով սեղմելով գետնին պառկած Ֆլոյդի պարանոցը, ոստիկանը փակել է նրա շնչառությունը և բառացիորեն «գործն ավարտին հասցրել»։

Սա ամենևին էլ առաջին դեպքը չէ, երբ մաշկի տարբեր գույն ունեցող մարդկանց հակասություններով լցված վառոդի տակառը պայթում է։ Եվ Ամերիկան միակ երկիրը չէ, որտեղ արտահայտվում են այդ հակասությունները։ Բայց այն, ինչ այսօր տեղի է ունենում Նահանգներում, որոնք արդեն դժվար է «միացյալ» անվանել, գերազանցում է ամենավատ սպասելիքներն ու ավելի շատ պատերազմ է հիշեցնում, որտեղ հաղթողի դերում են կատաղած ամբոխներն ու կողոպտիչները։

Եվ անհնազանդության ալիքը`սեփական անպատժելիությունից և ոստիկանության անզորությունից էլ ավելի ոգևորված, վերածվեց ցունամիի, հասավ Կալիֆոռնիա, մտավ Սան Դիեգո, մոտեցավ «Պուշկին» ռեստորանին. իսկ նրանց ձեռքերին  քարեր, Մոլոտովի կոկտեյլներ ու մետաղական ձողեր էին (Երևանի հայտնի դեպքերից մեզ ծանոթ պատկեր)։ Իսկ ի՞նչ տեղի ունեցավ հետո։

Հայկ Ղազարյանը հասկացավ, որ ուր-որ է՝ իր ռեստորանը ջարդուփշուր կանեն, որ ինքը մենակ հաստատ  գլուխ չի հանի, առաջին պահին կարծեց` որևէ բան հնարավոր չէ անել։ Պարզվեց՝ հնարավոր է։

Հատված հայ ռեստորանատիրոջ՝ ամերիկյան հեռուստաընկերությանը տված հարցազրույցից․

«Ես հասկացա, որ պետք է ինչ-որ բան ձեռնարկել։ Իմ ընկերները` այստեղի հրեաները, հայերը, ռուսները, ուկրաինացիները, ադրբեջանցիները` բոլորը միավորվեցին։ Դե, բոլորը զենքի արտոնագրեր ունեն։ Մոտ տասը մարդ հավաքվեց՝ իմ ընկերները, ռեստորանի հյուրերը, որոնց հետ մենք միշտ ժամանակ ենք անցկացնում, որոնց այս ռեստորանն ամենից շատ է դուր գալիս։ Բոլորն իրենց հետ զենք էին վերցրել»,-պատմում է ռեստորանատերը։

Այնուհետև Ղազարյանն իր ընկերների հետ դուրս է գալիս և կանգնում հաստատության դռների մոտ։ Իրավիճակը լիակատար վերահսկելու համար ներսում որսորդական հրացաններով զինված երկու մարդ են թողնում։ Այսպես նրանք ուզում էին ցուցարարներին հասկացնել իրենց մտադրությունների լրջությունը։ Արդյունքում կատաղած ամբոխն ուղղակի անցնում է ռեստորանի կողքով, «Պուշկինին» ոչ ոք չի համարձակվում ձեռք տալ։

Այժմ ամենակարևորի մասին, որին մեր ընթերցողը գուցե և ուշադրություն չդարձրեց։ Ընդհանուր դժբախտությունից պաշտպանվելու համար միավորվեցին հայերը, հրեաները, ադրբեջանցիները, ռուսները, ուկրաինացիները...։ Վեցը մեկում։ Միևնույն գործում։

Մեզ համար այստեղ առանցքային բառը «ադրբեջանցին» է։ Ադրբեջանցին զենքը ձեռքին ելել է հայի ունեցվածքը պաշտպանելու՝ անհավանական երևույթ, բայց և ակնհայտ փաստ։ Չէ՞ որ այդ մասին անվստահելի մեկը չի պատմել, այլ Հայկ Ղազարյանը. սա այն դեպքն է, որ չի կարելի չհավատալ։ Այլ հարց է`ուզու՞մ ենք արդյոք հավատալ։ Ես ուզում եմ։

Մենք բոլորս Ջորջ Ֆլոյդ ենք․ԱՄՆ-ի բողոքի ակցիաները տարածվել են աշխարհով մեկ

...Երկու խոսք ակնհայտի մասին։ Հրկիզում ու ջարդուփշուր են անում ոչ միայն Սան Դիեգոյում, և տարբեր ազգությունների ամրակազմ տղամարդիկ բնակվում են ոչ միայն Սան Դիեգոյում, ու ամբոխի կամայականությունների դեմ վրդովվում ու բողոքում է ոչ միայն Սան Դիեգոն։ Բայց ամերիկացիների ինքնապաշտպանության մասին` զենքով կամ առանց զենքի, լուրեր չկան։ Ոստիկանությունը միայն տպավորություն է ստեղծում, թե ակտիվ է, իսկ ջարդարարները սոսկալի եռանդով իրենց գործն են անում։ Եվ ի՞նչ։

Ամերիկան պետք է ընտրություն անի ռասիզմի և անարխիայի միջև

Հարևաններից մեկը ռեստորանի մոտ կանգնած տղամարդկանց լուսանկարել է, և տեղադրել սոցիալական ցանցերում ու գրել. «Ռուսական մաֆիան է՝ մինչև ատամները զինված»։ ՌԻԱ Նովոստիի թղթակցին տված հարցազրույցում Ղազարյանն այդ մեղադրանքը կատակի վերածեց․«Ամերիկայում սիրում են այդ արտահայտությունը։ Պարզապես հավաքված մարդկանց մաֆիա են անվանում»։ Նրա խոսքով՝ չի պատրաստվում  հարևանին հակառակը համոզել՝ Աստված նրա հետ։ Կեցցե՛ս, Ղազարյան, Պուշկինը հավանություն կտար։

482
թեգերը:
ռուս, հրեա, ադրբեջանցի, Ռեստորան, հայ, սևամորթ, Բողոքի ակցիա, ԱՄՆ
Ըստ թեմայի
Կորոնավիրուսն ու ռուսական հետքը. ո՞ւմ են ձեռնտու ամերիկյան խռովությունները
«Հազիվ թե դատարանն իրեն լավ դրսևորի»․ Սիմոնյանը՝ ԱՄՆ-ում լրագրողների վրա հարձակման մասին
Մխիթարյանը միացել է Ջորջ Ֆլոյդին նվիրված նախաձեռնությանը. լուսանկար
ԱՄՆ

Ամերիկյան անկման ժամանակագրությունը. երեխաներին սովորեցնում են վախենալ և ատել ոստիկանին

0
(Թարմացված է 20:16 05.06.2020)
Քաղաքական դիմակայությունը, որին սկսում են ներգրավել պատանիներին, սպառնալիք է ընդհանուր առմամբ ամերիկյան համակարգի համար։ Հարցն այն է` Միացյալ Նահանգները կկարողանա ժամանակին կանգ առնել, թե ոչ։

Իրինա Ալկսնիս, ՌԻԱ Նովոստի

Ջորջ Ֆլոյդի սպանության պատճառով ընդլայնվող բողոքի ցույցերի ֆոնին, երբ պայքարելով ամերիկյան ոստիկանների ռասիզմի դեմ` ցուցարարները Լոնդոնում փորձում են գրոհել Բրիտանիայի վարչապետի նստավայրը, արևմտյան աշխարհում գրեթե աննկատ անկում ապրեց անսասան հասարակական կանոնների հերթական բաստիոնը` պատանիներին քաղաքական սուր կոնֆլիկտներին ներգրավելու անթույլատրելիությունը։

Այս անգամ վճռորոշ քայլ արեց բիզնեսը

Nickelodeon հայտնի մանկական հեռուստաալիքը դադարեցրեց հեռարձակումը, և 8 րոպե 46 վայրկյան (ըստ պաշտոնական տվյալների` հենց այդքան ժամանակ էր ոստիկանը սեղմած պահել Ֆլոյդի կոկորդը) սև էկրանին մարդու շնչառությանը համահունչ առկայծեց «Չեմ կարող շնչել» արտահայտությունը։ Տեսանյութի վերջում քաղաքացիական իրավունքի պաշտպանության կազմակերպություններից մեկին միանալու կոչ հնչեց։

Բողոքի շարժմանը միացավ նաև Lego կորպորացիան, որը համերաշխություն հայտարարեց սևամորթ բնակչությանը։ Ընկերությունը հրաժարվեց իր այն արտադրանքի գովազդից, որտեղ կան ոստիկանական բաժինների և հրշեջ տեղամասերի շենքեր, պարեկային մեքենաներ, ոստիկանների և հանցագործների կերպարներով ֆիգուրներ, ինչպես նաև իրավապահ մարմինների հետ ասոցացվող այլ տարրեր։

Սարսափելի փորձարկումը, որն Արևմուտքն իրականացնում է իր երիտասարդ սերնդի հետ, արդեն չի զարմացնում։ Սովորական են դարձել այն լուրերը, որ մանկական ուղեղներն են մտցնում (նաև մարմինները) լիբերալ քաղաքական կոռեկտության գաղափարախոսությունն իր առավել արմատական ձևով։ Սակայն քաղաքական բաղադրիչն այնուամենայնիվ մինչև վերջերս անմիջականորեն չէր առնչվում երեխաներին։

Լիբերալներն ու պահպանողականները կարող էին թեժ պայքարի մեջ մտնել պատանիների վրա իրենց ազդեցության ներգործման առումով, սակայն երկու կողմի համար էլ կարևոր էր, որ երեխաները սահմանված կանոններով ապրող օրինապաշտ քաղաքացիներ մեծանան։ Հենց այս տրամաբանությունը ժամանակին թույլ տվեց ԱՄՆ–ին քաղաքացիների դաստիարակման քաղաքական և հայրենասիրական արդյունավետ համակարգ ստեղծել` սկսած ամենավաղ տարիքից։

Երեխաներին ընդունված էր պաշտպանել իրականության մռայլ կողմերից, դրական պատկերացում ներշնչել իրավապահ կառույցների մասին։

Nickelodeon–ի Lego–ի գործողությունները վկայում են, որ այդ հարցում ևս արմատական փոփոխություններ են տեղի ունենում։

Հեռուստաընկերության` մոտ 9 րոպե տևողությամբ տեսահոլովակը երեխաների ուշադրությունը չի հրավիրում ռասիզմի խնդրին։ Իրականում մռայլ և վախեցնող տեսանյութը մի պարզ միտք է փոխանցում` ամերիկյան ոստիկանությունը մարդկանց է սպանում», և նրանց մեջ վախ է առաջացնում իրավապահ մարմինների նկատմամբ։

Երեխաների մոտ նպատակադրված վախ ձևավորելուց մինչև ատելություն ու ոչնչացնելու ձգտում մեկ քայլ է` ավելի մեծ և գիտակից տարիքում։

Պետական մեխանիզմների կարևորագույն հատվածի նկատմամբ հետևողականորեն և մասշտաբային ատելության սերմանումը մեծ անակնկալներ է երաշխավորում ապագայում։

Նշենք, որ ներկայիս քաղաքական դիմակայությունն ԱՄՆ–ում սպառնալիք է ընդհանուր առմամբ ամերիկյան համակարգի համար, քանի որ մասնակիցները ակտիվորեն հրաժարվում են պահպանել այն հիմնական կանոնները, որոնց վրա հիմնված է այդ համակարգը և որոնց շնորհիվ մի շարք ծանր ճգնաժամեր է հաղթահարել։ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի հետ պայքարում հակառակորդներն ավելի ու ավելի հաճախ են հարվածում պետությանը` անցանկալի առաջնորդի հետ ասոցացնելով ինստիտուտներ և կառավարման կարևորագույն ոլորտներ։

Ամերիկան պատրաստ է կանգնել ինքնաոչնչացման ռելսերին, հիմա հարցն այն է` արդյոք Միացյալ Նահանգները կկարողանա կանգ առնել։ Եթե ոստիկանության նկատմամբ վախի և ատելության սերմանումը շարունակվի, ապա դրա հնարավորությունը մեծ չէ։

0