Դատարանում

Հայ փաստաբանները գիտեն «քաղաքացիական պատժից» փրկվելու ճանապարհը. լիկբեզ է պետք

100
Վերջին ամիսներին մենք մի այնպիսի երևույթ տեսանք, որը նախկինում չէինք տեսել. բացասական, երբեմն նույնիսկ թշնամական ու ագրեսիվ վերաբերմունք փաստաբանների նկատմամբ, որոնք պաշտպանում են այն մարդկանց, որոնց դեմ է տրամադրված հասարակությունը։ Փաստաբան Նարինե Ռշտունին ասում է, որ մարդիկ պաշտպանին նույնականացնում են պաշտպանյալի հետ։

Երբ հասարակության մի մասն ագրեսիվ է տրամադրված ինչ–որ անձի դեմ, իսկ այդ անձի նկատմամբ քննությունն է ընթանում, գործն էլ քննվում է դատարանում, ապա փաստաբանին հաճախ նույնականացնում են իր պաշտպանյալի հետ։ Այդ ժամանակ էլ ի հայտ են գալիս մերժման տարբեր ձևերը, ընդհուպ մինչև ագրեսիվ ատելություն, և փաստաբան Նարինե Ռշտունին կարծում է, որ դա շատ մտահոգիչ է։

Մի խումբ մարդիկ որոշում են, որ այսինչ մարդը հանցանք է գործել, ու նա, ով կհամարձակվի հակաճառել, իսկ առավել ևս դատարանում պաշտպանել «հասարակության կողմից դատապարտվածին», մեխանիկորեն դառնում է «հանցակից», «թշնամի», որին պետք է համապատասխան վերաբերմունք ցույց տալ։ Միաժամանակ անմեղության կանխավարկածն ու այն պարզ աքսիոմը, որ միայն դատարանը կարող է մարդուն մեղավոր ճանաչել, անտեսվում ու մոռացության են մատնվում։

«Դատական պրոցեսում փաստաբանն ապահովում է հավասարության սկզբունքը, որպեսզի մեղադրյալի իրավունքները չխախտվեն։ Ցավոք, նախաքննությունն ու դատական գործընթացները մեզ մոտ հեռու են կատարյալ լինելուց, նման պայմաններում փաստաբանի դերակատարությունն ու պատասխանատվությունն աճում են։ Մեղադրյալի կողքին պետք է մասնագետ լինի, որպեսզի սահմանադրական պահանջներն ու քրեական իրավունքի նորմերը պաշտպանված լինեն», – ասում է Նարինե Ռշտունին։

Փաստաբանը հիշեցնում է, որ չկան այնպիսի դեպքեր, երբ կարելի է խոսել «ակնհայտ գործած հանցանքի» մասին, եթե հանցագործության փաստը հաստատված չէ տվյալ դատավարության շրջանակում ու հաստատված չէ ապացույցների բազայով։ Հնարավոր է` շատերի համար նորություն կլինի այն, որ անթույլատրելի է մեղադրական վճիռ կայացնել, եթե այդ վճիռը հիմնվում է բացառապես մեղադրյալի խոստովանության վրա. բացի դրանից, պետք է ուրիշ համոզիչ ապացույցներ լինեն։ Հակառակ դեպքում լուրջ ռիսկ կա, որ մարդուն կդատեն ինքնազրպարտության հիման վրա. իրավաբանական պրակտիկայում նման դեպքերը հազվադեպ չեն։

Մյուս կողմից էլ դատարանի շենքի մոտ անցկացվող ակցիաները, այս կամ այն պահանջներով հանրահավաքները բողոքողների`սեփական կարծիքը հայտնելու իրավունքն է։ Իհարկե, եթե այդ հավաքները չեն խախտում հասարակական կարգը։ Նարինե Ռշտունին հակված չէ համաձայնել այն պնդման հետ, որ բուն հանրահավաքի փաստը ճնշում է դատավորներին։ Նրա կարծիքով` դատավորը, որն իրեն իրավունք է վերապահում վճիռ կայացնել Հայաստանի Հանրապետության անունից, պետք է փողոցում տեղի ունեցող գործընթացներից վեր լինի ու հաստատ չպետք է ենթարկվի ճնշման այսքան պարզ տեսակին (ինչպես նաև ավելի ուժեղ ու ոչ այդքան ակնհայտ)։

Փաստաբանը նշում է, որ, բարեբախտաբար, մեզ մոտ կան դատավորներ, որոնք առաջնորդվում են բացառապես օրենքի տառով, որոնց վրա անօգուտ է ճնշում գործադրել, ով էլ փորձի դա անել։ Լավ կլիներ, որ Հայաստանում բոլոր դատավորներն այդպիսին լինեին, բայց դրան հասնելու համար երևի դեռ երկար կսպասենք։

Բացի այդ, բնակչության իրավագիտակցության ու իրավական գրագիտության մակարդակը չափազանց ցածր է։ Դրանով են պայմանավորված փաստաբանների դեմ ագրեսիվ գործողությունները ։ Մարդիկ հաճախ չեն տարբերում «փախանման միջոց» և «պատիժ» երևույթները։

Խափանման միջոցը դեռ պատիժը չէ։ Պատիժը սահմանում է դատարանը։ Օրինակ` եթե որևէ մեկին մեղադրում են դաժան սպանությունների մեջ, ապա խափանման միջոց կալանավորումը լիովին արդարացված է. այդ դեպքում քաղաքացիներին պաշտպանում են պոտենցիալ մարդասպանից։ Բայց եթե մարդուն կասկածում են կաշառք տալու կամ վերցնելու մեջ, ապա նրան գրավի դիմաց ազատ արձակելը դժվար թե հասարակության համար վտանգ ներկայացնի։

Նարինե Ռշտունին բողոքում է, որ հայկական օրենսդրությունը «տնային կալանք» չի նախատեսում։ Մինչդեռ դա շատ արդյունավետ միջոց է, որը թույլ է տալիս մարդուն նախաքննության ընթացքում մնալ սեփական տանը, անհրաժեշտության դեպքում բուժում ստանալ։

Վերջերս հայտարարված համաներման հարցում հասարակության բացասական վերաբերմունքը որոշ չափով նույնպես պայմանավորված է հասարակության ավելի շատ հուզական, քան իրավական գնահատականներով։ Համաներումներ եղել ու լինում են ամբողջ աշխարհում, ու Հայաստանն այդ առումով եզակի չէ։ Մի ամբողջ գիտություն կա` «քրեաբանություն», որը նաև այդ ասպեկտն է ուսումնասիրում։

Ռշտունին ասում է, որ վերջիվերջո, եթե մարդն ազատ արձակվելուց հետո կրկին հանցագործություն գործի, ապա նա այդ քայլին կգնա անկախ այն բանից` համաներումով է ազատ արձակվել, թե ժամկետը լրանալուց հետո։ Այնպես որ մարդկանց պետք է բացատրել, մարդկանց շրջանում իրավական լիկբեզ անցկացնել։ Միայն թե անհասկանալի է` ով է դրանով զբաղվելու։

100
թեգերը:
Հայաստան
Մինսկ

Բելառուսում կարո՞ղ է կրկնվել հայաստանյան սցենարը` ընդդիմությունը ճիշտ էր, մենք սխալվեցինք

271
(Թարմացված է 21:30 11.08.2020)
Նորանկախ Հայաստանի բոլոր իշխանությունները միշտ հավաստիացրել են, որ ուզում են ունենալ ուժեղ ընդդիմություն: Ու այս բարի ցանկությունը հնչեցնելուն զուգընթաց միշտ ամեն ինչ արել են, որ Հայաստանը չունենա ուժեղ ընդդիմություն: Այսօր նույնը անում են Բելառուսի իշխանությունները։
Արդյոք Բելառուսում կարելի է բացառել հայաստանյան սցենարը՝ ընդդիմությունը ճիշտ էր, մենք սխալվեցինք

Եկեք անկեղծ լինենք։ Բելառուսի այսօրվա իրավիճակը ինչ-որ տեղ նման է Հայաստանի 2008 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո ստեղծված իրադրությանը՝ զանգվածային բողոքներ, իրավապահների կողմից ուժի կիրառում, առնվազն մեկ զոհ, բազմաթիվ վիրավորներ և ընդդիմության պնդումը՝ նախագահական ընտրությունների արդյունքները կեղծվել են, գործող նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն բոլորովին չի ստացել այն 80 տոկոսը, որը պաշտոնապես հայտարարվել է, հաղթել է ընդդիմության թեկնածուն՝ Սվետլանա Տիխանովսկայան։

Այստեղ կա շատ էական տարբերություն։ Հայաստանյան ընդդիմության առաջնորդներից մեկը՝ Նիկոլ Փաշինյանը, այն ժամանակ՝ 2008 թվականի մարտի մեկի իրադարձություններից հետո, կորավ, և շատերս ենթադրում էինք, թե հեռացել է Հայաստանից՝ մանավանդ այն բանից հետո, երբ սկսեց թերթերից մեկում տպագրել շուրջերկրյա իր ճանապարհորդության մասին գիրքը, որը, ինչպես հետո պարզվեց, գրել էր Հայաստանում։ Իսկ Բելառուսի ընդդիմության առաջնորդ Սվետլանա Տիխանովսկայան միանգամից էլ խոստովանեց, որ հեռացել է Բելառուսից և այժմ գտնվում է Լիտվայում։ Ընդ որում` հենց իշխանությունների աջակցությամբ է հատել սահմանը։ Ինչու են իշխանություններն աջակցել՝ իբր այնպես չստացվի, որ ինչ-որ մեկը այդ կնոջ կյանքի հանդեպ ոտնձգություն անի և մեղադրեն իշխանություններին։

Շատերը կհիշեն՝ երբ մեզ մոտ սկսվեց Ղարաբաղյան շարժումը, որոշ կոմունիստներ ցուցադրաբար դեն էին նետում իրենց կուսակցական անդամատոմսերը կամ այրում էին դրանք: Երբեք չեմ սիրել նման բաներ այն պարզ պատճառով, որ երբեք չեմ սիրել ցուցադրական բաներ: Հայրս, օրինակ, որը կոմունիստ է եղել ու միայն մի առավելություն է ունեցել՝ որպես հրամանատար ճակատամարտի ժամանակ լինել հարձակման առաջին գծում, կյանքում իրեն նման բան թույլ չէր տա:

Ալեքսանդր Լուկաշենկոն մոտ 30 տարի առաջ խորհրդարանի պատգամավոր դառնալուց հետո պառլամենտում կազմավորեց «Կոմունիստներ՝ հանուն բարեփոխումների» խմբակցությունը։ Եվ այդ կարգախոսով էլ փաստորեն ավելի քան քառորդ դար ղեկավարել է երկիրը՝ բոլորս հավասար ենք, կոլխոզներն ու սովխոզները պիտի պահպանվեն, արդյունաբերական ձեռնարկությունները պիտի պետության ձեռքին մնան, իսկ պետությունն իր հերթին պիտի ամեն ինչ անի իր քաղաքացիների բարեկեցությունն ապահովելու համար։

Հիմա Բելառուսում կատարվածի վիճահարույց կողմի մասին: Տեսեք: Շատերը հարցնում են՝ բա ինչո՞ւ ընդդիմության առաջնորդը մինչև վերջ չգնաց, ինչո՞ւ այսպես եղավ, ինչո՞ւ ամեն ինչ հենց այսպես ավարտվեց, ու գլխավոր և հիմնական պատասխանը սա է՝ որպեսզի արյունահեղություն չլինի: Սա ի՞նչ է նշանակում: Իմ կարծիքով՝ միայն մի բան՝ որ ինչպես Հայաստանում 2008 թվականի մարտի մեկը 2008 թվականի մարտի մեկին չավարտվեց, այնպես էլ Բելառուսում այս դեպքերը այս դեպքերով չեն ավարտվի: Այդ դեպքերը շարունակելու են ազդել Բելառուսի իշխանությունների քաղաքականության վրա և, ըստ երևույթին, հանգեցնելու են նույն արդյունքին, ինչ եղավ Հայաստանում։ Բայց սրա շուրջ, իհարկե, կարելի է անվերջ վիճել: Մանավանդ ժամկետների մասին։

Եվ վերջում թույլ տվեք այս առիթով մի նկատառում անեմ: Նորանկախ Հայաստանի բոլոր իշխանությունները, անխտիր բոլոր իշխանությունները, միշտ հավաստիացրել են, որ ուզում են ունենալ ուժեղ ընդդիմություն: Ու այս բարի ցանկությունը հնչեցնելուն զուգընթաց միշտ ամեն ինչ արել են, որ Հայաստանը չունենա ուժեղ ընդդիմություն: Ախր նույն բանն են անում այսօր Բելառուսի իշխանությունները։ Ասում են, թե ուժեղ ընդդիմություն են ուզում, բայց նույնիսկ ընդդիմության նախագահության թեկնածուն է երկրից դուրս, իսկ ցուցարարների վրա կրակում են ռետինե փամփուշտներով։ Այո, Հայաստանի իշխանություններն էլ ժամանակին հետևողականորեն կատարելագործել են ընդդիմության դեմ պայքարելու եղանակները՝ ընդհուպ մինչև ցուցարարների վրա կրակելը։ Եվ սա մինչև այն պահը, երբ ստիպված են եղել փաստելու՝ ընդդիմադիրները ճիշտ էին, մենք սխալվեցինք: Չգիտեմ, այսօր շատ դժվար է ասել, թե ինչպես կզարգանա իրավիճակը Բելառուսում, բայց չի էլ կարելի բացառել, որ դեպքերը կզարգանան հայաստանյան սցենարով՝ ընդդիմությունը ճիշտ էր, մենք սխալվեցինք։

271
թեգերը:
Ալեքսանդր Լուկաշենկո, Նիկոլ Փաշինյան, ընդդիմություն, Բելառուս, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Ալեքսանդր Լուկաշենկոն նախագահական ընտրություններից հետո առաջին հայտարարությունն է արել
Սվետլանա Տիխանովսկայան լքել է Բելառուսի տարածքը
«Ես նրան բաց եմ թողել»․ Մինսկի իրադարձությունների խոսուն լուսանկարն ամեն ինչ ասում է
Մինսկում ձերբակալվել է նաև RT-ի թղթակիցը
Սևրի պայմանագրի ստորագրում

Սևրի պայմանագիր՝ լուսավոր հույսեր և կորսված հնարավորություններ

577
(Թարմացված է 22:06 10.08.2020)
Եթե Առաջին աշխարհամարտի ավարտից հետո Հայաստանի համար շատ նպաստավոր պայմաններ էին ստեղծվել, ապա հենց Սևրի պայմանագրի կնքումից հետո՝ 1920 թվականի երկրորդ կեսին ամեն ինչ շուռ եկավ մեր դեմ։
Սևրի պայմանագիր՝ լուսավոր հույսեր և կորսված հնարավորություններ

Եկեք անկեղծ լինենք։ Այսօր` օգոստոսի 10-ին, երբ նշվում է Սևրի պայմանագրի 100-ամյակը, անչափ հաճելի է վերընթերցել այդ պատմական փաստաթղթի որոշ հոդվածներ։ Մանավանդ 89-րդ հոդվածը, որտեղ ասված է. «Թուրքիան և Հայաստանը, ինչպես և բարձր պայմանավորվող կողմերը համաձայնվում են Էրզրումի, Տրապիզոնի, Վանի և Բիթլիսի վիլայեթներում Թուրքիայի և Հայաստանի միջև սահմանատումը թողնել ԱՄՆ-ի որոշմանը և ընդունել ինչպես նրա որոշումը, այնպես էլ այն բոլոր միջոցառումները, որոնք նա կարող է առաջարկել Հայաստանին դեպի ծով ելք տալու և հիշյալ սահմանագծին հարող օսմանյան բոլոր տարածքների ապառազմականացման վերաբերյալ»:

Իհարկե, մի քիչ անհասկանալի է, թե ինչու պիտի Ամերիկան որոշեր Հայաստանի սահմանները, բայց համաձայնեք` Էրզրումի, Տրապիզոնի, Վանի և Բիթլիսի հիշատակումը, մանավանդ դեպի ծով ելք ունենալու դրույթը այն ժամանակ ցեղասպանություն ապրած հայերի համար բալասանի նման մի բան էին։ Մանավանդ, որ Սևրի պայմանագրի հաջորդ հոդվածում Առաջին համաշխարհային պատերազմում հաղթած եվրոպական պետությունները և Թուրքիան պայմանավորվում էին. «Այն դեպքում, եթե 89-րդ հոդվածի համաձայն սահմանագիծը որոշելիս հիշյալ վիլայեթների ամբողջ տարածքը կամ նրա մի մասը հանձնվի Հայաստանին, Թուրքիան այսօր արդեն հայտարարում է, որ որոշման օրից սկսած ինքը հրաժարվում է հանձնված տարածքի նկատմամբ բոլոր իրավունքներից և իրավահիմունքներից: Սույն պայմանագրի որոշումները, որոնք կիրառվելու են Թուրքիայից անջատվող տարածքների նկատմամբ, այս պահից սկսած կգործադրվեն նաև այդ տարածքի նկատմամբ»։

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ Թուրքիայից անջատվող և Հայաստանին հանձնվող տարածքներ։ Ուրիշ որևէ փաստաթղթում նման բան չեք հանդիպի։ Այո, եթե հիմա Հայաստանի, գումարած Ղարաբաղի և մյուս տարածքները կազմում են մոտ 40 հազար քառակուսի կիլոմետր, Սևրի պայմանագրով հայերին տրամադրվող տարածքը չորս անգամ շատ էր՝ 160 հազար քառակուսի կիլոմետր, ընդ որում` պիտի ելք ունենայինք նաև դեպի Սև ծով։ Ի դեպ, մի քանի ամիս անց՝ նոյեմբերի վերջին, Ամերիկայի նախագահ Վուդրո Վիլսոնը իրոք հրապարակեց այդ բաղձալի Հայաստանի քարտեզը։ Բայց արդեն ուշ էր. ամեն ինչ փոխվել էր։

Եթե Առաջին աշխարհամարտի ավարտից հետո Հայաստանի համար շատ նպաստավոր պայմաններ էին ստեղծվել, որովհետև Թուրքիան կատարյալ պարտություն էր կրել, իսկ հայերն աջակցում էին հաղթած երկրներին, ապա հենց Սևրի պայմանագրի կնքումից հետո՝ 1920 թվականի երկրորդ կեսին ամեն ինչ շուռ եկավ մեր դեմ։ Ու երբ արևելքից մեզ վրա հարձակվեցին ադրբեջանցիները, իսկ հյուսիսից թուրքերը, որոնք գրավեցին այսօրվա Գյումրին, այն ժամանակվա Ալեքսանդրապոլը, հանկարծ պարզվեց, որ մեծ տերությունները, որոնք թղթի վրա մեզ հոյակապ ապագա էին խոստացել, ամենևին էլ պատրաստ չեն երաշխավորել Սևրի պայմանագրում ամրագրված դրույթները։

Մինչև հիմա էլ պատմաբանները շարունակում են վիճել՝ ինչու այսպես ստացվեց։ Ոմանք պնդում են, թե Հայաստանի այն ժամանակվա ղեկավարները պարզապես շատ միամիտ էին և հույսը դրել էին մեծ տերությունների վրա, որոնք իրականում ամենևին էլ այլևս պատրաստ չէին հանուն հայերի առճակատվել իր հզորությունը վերականգնող Թուրքիայի հետ։ Մյուսները համոզված են՝ մենք ինքներս առանց այլ պետությունների միջամտության պետք է բանակցեինք թուրքերի հետ և մեզ համար շահեկան հանգուցալուծման հասնեինք։

Վերջապես այսպիսի տեսակետ էլ կա՝ Հայաստանի այն ժամանակվա կառավարությունը ոչինչ էլ չէր կարող անել այն պայմաններում, երբ բոլշևիկները դաշինք էին կազմել քեմալականների հետ՝ դրանով ամեն ինչ կանխորոշված էր։ Ինչպիսին էլ լիներ Հայաստանի ղեկավարների դիրքորոշումը, այն ոչ մի դեր չէր խաղալու։ Գիտե՞ք՝ երբ նման վեճեր են ծագում, իսկ այդ վեճերը մինչև այսօր էլ շարունակվում են, միշտ հիշում եմ ֆրանսիացի գրող Աննա Լուիզա Ժերմենա դե Ստալի խոսքերը. «Պատմությունը գրեթե միշտ վերագրում է առանձին անհատներին, ինչպես նաև կառավարություններին այնպիսի լայն հնարավորություններ և տարբերակներ, որոնք իրականում այդ անհատները և կառավարությունները երբեք չեն ունեցել»։

577
թեգերը:
Թուրքիա, Սևրի պայմանագիր, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Թուրքիան չի հրաժարվել Հայոց ցեղասպանության քաղաքականությունից. Փաշինյան
Դա ձեր խղճի վրա է. Մնացականյանը՝ Իսրայելի կողմից Հայոց ցեղասպանությունը չճանաչելու մասին
Ո՞ր դեպքում կարող է կյանքի կոչվել Սևրի պայմանագիրը. Մանոյանի տեսակետը
«Տրյոխգոռնայա մանուֆակտուրայի» ՋԷԿ–ի մշակույթի տան շենքը

Կարապետյանի ընկերությունը կպահպանի «Տրյոխգոռնայա մանուֆակտուրայի» ՋԷԿ–ի պատմական շենքերը

0
Մոսկվայի «Կրասնոպրեսնենսկայա նաբերեժնայայում» գտնվող ՋԷԿ-7–ը կառուցվել է 1920-ականներին՝  մերձակայքում գտնվող «Տրյոխգոռնայա մանուֆակտուրա» հին տեքստիլ ձեռնարկությունը սպասարկելու համար։

ԵՐԵՎԱՆ, 12 օգոստոսի – Sputnik. Մոսկվայում «Տրյոխգոռնայա մանուֆակտուրա» ջերմաէլեկտրակենտրոնի տարածքի շինարարության ժամանակ կպահպանվեն  և կվերակառուցվեն պատմական շենքերը։ Լուրը ՌԻԱ Նովոստիին հայտնել է «Տաշիր» նախագծի ներկայացուցիչ Զառա Աճեմյանը։

2010 թվականին շահագործման հանձնված էլեկտրակայանը ճանաչվել է  մշակութային ժառանգության օբյեկտ։ Այն կառուցվել է մերձակայքում գտնվող «Տրյոխգոռնայա մանուֆակտուրա» հին տեքստիլ ձեռնարկությունը սպասարկելու համար։

«Տաշիրը», որը 2014 թվականին ՋԷԿ–ի հետ միասին գնել էր հողատարածքը, մտադիր է այնտեղ կառուցել բազմաֆունկցիոնալ համալիր։

«Մշակութային ժառանգության օբյեկտը քանդելու մասին» որևէ խոսք չկա։ Այդ լուրերը չափազանցված են։ Հակառակը, հայտնի էլեկտրակայանը կպահպանի իր նախնական տեսքը, կվերակառուցվի և կդառնա տեսարժան վայր՝ մայրաքաղաքի բնակիչների և հյուրերի համար։ Նախագիծը համաձայնեցվել է Մոսկվայի մշակութային ժառանգության դեպարտամենտի հետ 2019 թվականի մայիսին», – հայտնել է Աճեմյանը։

Մոսկվայի մշակութային ժառանգության դեպարտամենտում իրենց հերթին պարզաբանել են, որ ՋԷԿ–ի տարածքում բազմաֆունկցիոնալ համալիր կառուցելուց բացի, նախատեսում է  նաև «Տրյոխգոռնայա մանուֆակտուրա էլեկտրակայանի» վերակառուցում և հարմարեցում։ Նոր շինարարությունը նախատեսվում է իրականացնել մշակութային ժառանգության օբյեկտի սահմաններից դուրս։

«Տվյալ շենքի վերաբերյալ հաստատվել է պահպանման առարկա, որը նախատեսում է շենքի` 1925-1928 թվականներին թվագրվող բոլոր տարրերի պահպանում», – պարզաբանել է գերատեսչությունը։

«Տաշիրի» ներկայացուցիչը հավելել է, որ ընկերությունը հաշվի է առնում հողատարածքի տեղակայման կարևոր պատմական կոնտեքստը և նախագծումը հանձնարարել է Վենետիկի բիենալեի դափնեկիր, ճարտարապետ Իլյա Ուտկինին, որը հայտնի է իր՝ պատմական միջավայրի վերարտադրման և պահպանման հաջողված աշխատանքներով։

Սամվել Կարապետյանին պատկանող «Տաշիր» ընկերությունների խումբը հանդիսանում է սեփականատեր և ղեկավարում է շինարարական, արդյունաբերական ոլորտի, վերավաճառքի, ռեստորանային բիզնեսի, էներգետիկայի և ֆինանսական հատվածի ակտիվներ։ Անշարժ գույքի ոլորտում ակտիվների ընդհանուր պորտֆելը, ընկերության տվյալներով, շուրջ 2.5 մլն քմ է։

0
թեգերը:
Մոսկվա, Սամվել Կարապետյան, «Տաշիր» ընկերությունների խումբ