Նիկոլ Փաշինյան

Տվյալ դեպքում կարևոր չէ` Փաշինյանին սիրում ես, թե ոչ. եթե չստացվի, բոլորը կպարտվեն

397
(Թարմացված է 14:21 23.01.2019)
Հասարակությունը ոչ միանշանակ գնահատական է տալիս Հայաստանի նոր ղեկավարության քաղաքականությանը, բայց պարզ է մի բան` վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ձախողման դեպքում կտուժեն հանրապետության բոլոր բնակիչները։

Այնտեղ, որտեղ կա քաղաքականություն, հնարավոր է նաև քաղաքական ճգնաժամ։ Այնտեղ, որտեղ չկա (կամ անորոշ քաղաքականություն է), ճգնաժամի հնարավորությունն ավելի մեծ է։ Հայաստանում տնտեսական քաղաքականությունը դեռ միայն ձևավորման փուլում է։ Ինչպե՞ս են վարվում նման պայմաններում խելացի մարդիկ, և ի՞նչ պետք է անեն նրանք։

Չափից դուրս չհրապուրվեն. Հայաստանը 25 ամենախելացի երկրների ցանկում չկա, հուսանք` ոչ միշտ այդպես կլինի։

Ընդհանուր պատկերացման համար, թե ով է այս աշխարհում խելացի և ինչու. առաջին հինգ հորիզոնականում են Ճապոնիան, Շվեյցարիան, Չինաստանը, ԱՄՆ–ն և Նիդեռլանդները։ Նրանք մրցակիցներից առաջ են անցել երեք գլխավոր ցուցանիշով` նոբելյան մրցանակակիրների թվով, բնակչության միջին IQ–ով և դպրոցակաների առաջադիմության արդյունքներով։

Իսկ մե՞նք։ Տնտեսության մեջ մենք հաստատ չենք ձգի Նոբելյան մրցանակի, բնակչության լայն շերտերի IQ մակարդակը, որպես կանոն, հանրահավաքների հրապարակներում չի բարձրանում, մնում են դպրոցները, ուր հաճախում են իսկապես խելացի հայ երեխաները, և դա ինչ–որ հույսեր է արթնացնում։

Իսկ մեծահասակնե՞րը։ Նրանց դեպքում ամեն ինչ խառն է։ Ինչ–որ մեկը սպասում է Հայաստանի տնտեսական հաջողությանը, ինչ–որ մեկը` ձախողմանը, կան նաև մարդիկ, որոնք արդեն ոչ մի քանի չեն սպասում։ Բոլոր երեք մոտեցումներն էլ հասկանալի են, բայց աղմկոտ հաջողություն հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ բոլորը լծվում են գործի և սկսում են աշխատել հանուն արդյունքի։ Կամ, համենայն դեպս, չեն խանգարում։

Տվյալ դեպքում կարևոր չէ` Փաշինյանին սիրում ես, թե ոչ։ Տնտեսությունը վերելք կապրի` լավ, դրանից բոլորը կշահեն, իսկ եթե չստացվի` վատ, կրկին բոլորը կպարտվեն։

Հոդվածը գրելու ընթացքում թերթեցի կայքերի ու թերթերի էջերը, փորձեցի «Աշխատանքային հերթափոխ» խորագրով ինչ–որ բան գտնել։ Այնպես չէր, որ հուսադրող նորություններից տեղ ու դադար չկար, բայց դատարկություն էլ չէր. ինչ–որ բան կա, ինչ–որ բանի սպասում ենք, ոմանց (առաջին հերթին երիտասարդներին և իմացասերներին) արդեն կարելի է գովել արածների համար։

Ի՞նչ կա, և ի՞նչն է շատ կարևոր։ Ինչպես հայտարարել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, 2018թ–ի հուլիս–սեպտեմբերին ուղիղ ներդրումները կազմել են 75,5 միլիոն դոլար` 2017թ–ի 50,9 միլիոն դոլարի համեմատ։

Ի՞նչն է սպասելի։ Եվրամիությունը պատրաստվում է մեզ 450 միլիոն եվրո հատկացնել, իսկ հայաստանյան բոլոր նախագծերում ներդրումները կկազմեն 732 միլիոն եվրո։ Հույս է տալիս։

Արժույթի միջազգային հիմնադրամի գործադիր խորհուրդը Հայաստանի ֆինանսական համակարգը կայուն է գնահատել, իսկ Բանկային հսկողության բազելյան հիմնարար սկզբունքներին համապատասխանելու մակարդակը` բարձր (97 տոկոս)։ Վատ չէ։

Հայաստանի օդանավակայաններում 2018թ–ին ավելացել է ուղևորահոսքը։ Երևանի «Զվարթնոցն» ու Գյումրու «Շիրակը» 2018թ–ին սպասարկել են 2 856 673 ուղևորի, ինչը 2017թ–ի ցուցանիշը գերազանցում է գրեթե 12 տոկոսով։

Կամ էլ ահա սա։ «Հայաստանը սկսել է ավելի շատ մալուխներ և հաղորդալարեր արտադրել։ Դրա համար արտասահմանից գնում են պատրաստի պղինձ, իսկ տեղում` պղնձի ջարդոն։ Վերջերս գործարաններից մեկում որոշել են վերամշակել ոչ միայն մաքուր պղնձի ջարդոնը, այլ նաև հին մալուխները», – հաղորդում է Sputnik Արմենիայի գործընկերս։

Ինչի՞ համար է վերոհիշյալը։ Նրա համար, որ լավատեսություն ներշնչող ցանկացած նորություն կարելի է հեշտությամբ հակադրել միայն դեպրեսիա առաջացնող երկու կամ երեք լուրով։ Ո՞րն ընտրենք։ Զգուշորեն ասեմ, որ իսկական լավատեսությունը հիմնվում է ոչ թե այն պատկերացման վրա, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, այլ համոզմունքի, որ վատ չի լինելու։ Կանգ առնենք ինչ–որ միջինի վրա, ընտրենք անկանխակալությունը։

Խելացի հայի խոսքեր։ «Այսօր Հայաստանը կանգնած է բազմաթիվ մարտահրավերների առաջ: Երկիրը բարեփոխումների և արդիականացման կարիք ունի բոլոր ոլորտներում: Փաշինյանին դժվար աշխատանք է սպասում, և մենք բոլորս պետք է օգնենք նրան, որովհետև եթե նա տապալվի, դա աղետ կլինի հայ ազգի համար: Մարդիկ նրան վստահության մեծ մանդատ են տվել, և ես հույս ունեմ, որ նա կկարողանա արդարացնել այդ մեծ սպասելիքները, որքան էլ դա դժվար լինի», – հայտարարել է հայտնի գործարար Ռուբեն Վարդանյանը գերմանական Deutsche Welle–ին տված հարցազրույցում։

Բայց կարելի է նաև չօգնել, երկիրը դրդել տնտեսական լճացման` անցում կատարելով քաղաքական կոլապսի։ Բայց Հայաստանը Ամերիկան չէ, որտեղ կառավարությունն արդեն մեկ ամիս չի աշխատում, բայց նահանգները չեն քանդվում։

Մեզ մոտ այդպես չի ստացվի, մեր դեպքում աղմկահարույց տնտեսական դատարկություն կլինի, որը գուցե երկպառակության վերածվի։ Այդ դեպքում հավանական է դառնում պատերազմը` հաշվի առնելով անբարյացակամ հարևաններին։

Ինչ վերաբերում է բարյացակամներին, ապա ոչ մի դեպքում չի կարելի վատացնել նրանց հետ հարաբերությունները։ Հիշեցնենք, որ Հայաստանի տնտեսությունում խոշորագույն ներդրողը Ռուսաստանն է։

Որտեղի՞ց է մակերեսայնությունը, որտեղի՞ց է գոռոզությունը։ Գյումրիում ռուսական ռազմակայանի դարպասների մոտ հավաքվածների և Երևանում դեսպանական պատերի մոտ գոռացողների հիմարությունից, որոնց գլուխներում պարզ մտքերի փոխարեն միայն մշուշ է։ Նրանք ինչ–որ բանով օգնո՞ւմ են։ Նրանք բարձրացնո՞ւմ են IQ–ի մակարդակը։ Նրանց մեջ Նոբելյան դափնեկիրներ կա՞ն։ Նրանց հետ Հայաստանը համաշխարհային խելոքների ակումբին կմոտենա՞։

... Ասում են, որ խելոքների և հիմարների տարբերությունը մեկն է. առաջինը միշտ մտածում է և հազվադեպ ասում, երկրորդը միշտ ասում է և երբեք չի մտածում։

Երաժշտական պահ։ Ռայմոնդ Պաուլսի հարցազրույց է տվել Sputnik Լատվիա գործակալությանը և ասել. «Այստեղ աշխատելը հայրենասիրության իմ ընկալումն է։ Ոչ թե կարգախոսներ բղավելը, այլ ինչ–որ բան անելը»։

Նա նաև ավելացրել է, որ դժգոհ է երկրի իշխանության քաղաքականությունից։ Ստացվում է` մեկը մյուսին չի խանգարում։

397
թեգերը:
Նիկոլ Փաշինյան, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Դավոսյան հանդիպման հակառակ երեսը. տեղի՞ն է արդյոք հայ հասարակության խուճապը
Ալիխանյան.«Փաշինյանը վստահ է, նա մի փոքր ավելի հանգիստ է նստած, քան Ալիևը. ժեստերի լեզուն»
Ավելի լավ է` լռեր. Արմեն Աշոտյանն արձագանքել է Փաշինյանին
Դավոսը մի կողմ. Փաշինյանն անդրադարձել է Հայաստանում պարգևավճարներ բաժանելուն
Ռեգիոնալ իրավիճակ, երկկողմ հարաբերություններ. ի՞նչ չեն քննարկել Փաշինյանն ու Բոլթոնը
Մինսկ

Բելառուսում կարո՞ղ է կրկնվել հայաստանյան սցենարը` ընդդիմությունը ճիշտ էր, մենք սխալվեցինք

271
(Թարմացված է 21:30 11.08.2020)
Նորանկախ Հայաստանի բոլոր իշխանությունները միշտ հավաստիացրել են, որ ուզում են ունենալ ուժեղ ընդդիմություն: Ու այս բարի ցանկությունը հնչեցնելուն զուգընթաց միշտ ամեն ինչ արել են, որ Հայաստանը չունենա ուժեղ ընդդիմություն: Այսօր նույնը անում են Բելառուսի իշխանությունները։
Արդյոք Բելառուսում կարելի է բացառել հայաստանյան սցենարը՝ ընդդիմությունը ճիշտ էր, մենք սխալվեցինք

Եկեք անկեղծ լինենք։ Բելառուսի այսօրվա իրավիճակը ինչ-որ տեղ նման է Հայաստանի 2008 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո ստեղծված իրադրությանը՝ զանգվածային բողոքներ, իրավապահների կողմից ուժի կիրառում, առնվազն մեկ զոհ, բազմաթիվ վիրավորներ և ընդդիմության պնդումը՝ նախագահական ընտրությունների արդյունքները կեղծվել են, գործող նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն բոլորովին չի ստացել այն 80 տոկոսը, որը պաշտոնապես հայտարարվել է, հաղթել է ընդդիմության թեկնածուն՝ Սվետլանա Տիխանովսկայան։

Այստեղ կա շատ էական տարբերություն։ Հայաստանյան ընդդիմության առաջնորդներից մեկը՝ Նիկոլ Փաշինյանը, այն ժամանակ՝ 2008 թվականի մարտի մեկի իրադարձություններից հետո, կորավ, և շատերս ենթադրում էինք, թե հեռացել է Հայաստանից՝ մանավանդ այն բանից հետո, երբ սկսեց թերթերից մեկում տպագրել շուրջերկրյա իր ճանապարհորդության մասին գիրքը, որը, ինչպես հետո պարզվեց, գրել էր Հայաստանում։ Իսկ Բելառուսի ընդդիմության առաջնորդ Սվետլանա Տիխանովսկայան միանգամից էլ խոստովանեց, որ հեռացել է Բելառուսից և այժմ գտնվում է Լիտվայում։ Ընդ որում` հենց իշխանությունների աջակցությամբ է հատել սահմանը։ Ինչու են իշխանություններն աջակցել՝ իբր այնպես չստացվի, որ ինչ-որ մեկը այդ կնոջ կյանքի հանդեպ ոտնձգություն անի և մեղադրեն իշխանություններին։

Շատերը կհիշեն՝ երբ մեզ մոտ սկսվեց Ղարաբաղյան շարժումը, որոշ կոմունիստներ ցուցադրաբար դեն էին նետում իրենց կուսակցական անդամատոմսերը կամ այրում էին դրանք: Երբեք չեմ սիրել նման բաներ այն պարզ պատճառով, որ երբեք չեմ սիրել ցուցադրական բաներ: Հայրս, օրինակ, որը կոմունիստ է եղել ու միայն մի առավելություն է ունեցել՝ որպես հրամանատար ճակատամարտի ժամանակ լինել հարձակման առաջին գծում, կյանքում իրեն նման բան թույլ չէր տա:

Ալեքսանդր Լուկաշենկոն մոտ 30 տարի առաջ խորհրդարանի պատգամավոր դառնալուց հետո պառլամենտում կազմավորեց «Կոմունիստներ՝ հանուն բարեփոխումների» խմբակցությունը։ Եվ այդ կարգախոսով էլ փաստորեն ավելի քան քառորդ դար ղեկավարել է երկիրը՝ բոլորս հավասար ենք, կոլխոզներն ու սովխոզները պիտի պահպանվեն, արդյունաբերական ձեռնարկությունները պիտի պետության ձեռքին մնան, իսկ պետությունն իր հերթին պիտի ամեն ինչ անի իր քաղաքացիների բարեկեցությունն ապահովելու համար։

Հիմա Բելառուսում կատարվածի վիճահարույց կողմի մասին: Տեսեք: Շատերը հարցնում են՝ բա ինչո՞ւ ընդդիմության առաջնորդը մինչև վերջ չգնաց, ինչո՞ւ այսպես եղավ, ինչո՞ւ ամեն ինչ հենց այսպես ավարտվեց, ու գլխավոր և հիմնական պատասխանը սա է՝ որպեսզի արյունահեղություն չլինի: Սա ի՞նչ է նշանակում: Իմ կարծիքով՝ միայն մի բան՝ որ ինչպես Հայաստանում 2008 թվականի մարտի մեկը 2008 թվականի մարտի մեկին չավարտվեց, այնպես էլ Բելառուսում այս դեպքերը այս դեպքերով չեն ավարտվի: Այդ դեպքերը շարունակելու են ազդել Բելառուսի իշխանությունների քաղաքականության վրա և, ըստ երևույթին, հանգեցնելու են նույն արդյունքին, ինչ եղավ Հայաստանում։ Բայց սրա շուրջ, իհարկե, կարելի է անվերջ վիճել: Մանավանդ ժամկետների մասին։

Եվ վերջում թույլ տվեք այս առիթով մի նկատառում անեմ: Նորանկախ Հայաստանի բոլոր իշխանությունները, անխտիր բոլոր իշխանությունները, միշտ հավաստիացրել են, որ ուզում են ունենալ ուժեղ ընդդիմություն: Ու այս բարի ցանկությունը հնչեցնելուն զուգընթաց միշտ ամեն ինչ արել են, որ Հայաստանը չունենա ուժեղ ընդդիմություն: Ախր նույն բանն են անում այսօր Բելառուսի իշխանությունները։ Ասում են, թե ուժեղ ընդդիմություն են ուզում, բայց նույնիսկ ընդդիմության նախագահության թեկնածուն է երկրից դուրս, իսկ ցուցարարների վրա կրակում են ռետինե փամփուշտներով։ Այո, Հայաստանի իշխանություններն էլ ժամանակին հետևողականորեն կատարելագործել են ընդդիմության դեմ պայքարելու եղանակները՝ ընդհուպ մինչև ցուցարարների վրա կրակելը։ Եվ սա մինչև այն պահը, երբ ստիպված են եղել փաստելու՝ ընդդիմադիրները ճիշտ էին, մենք սխալվեցինք: Չգիտեմ, այսօր շատ դժվար է ասել, թե ինչպես կզարգանա իրավիճակը Բելառուսում, բայց չի էլ կարելի բացառել, որ դեպքերը կզարգանան հայաստանյան սցենարով՝ ընդդիմությունը ճիշտ էր, մենք սխալվեցինք։

271
թեգերը:
Ալեքսանդր Լուկաշենկո, Նիկոլ Փաշինյան, ընդդիմություն, Բելառուս, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Ալեքսանդր Լուկաշենկոն նախագահական ընտրություններից հետո առաջին հայտարարությունն է արել
Սվետլանա Տիխանովսկայան լքել է Բելառուսի տարածքը
«Ես նրան բաց եմ թողել»․ Մինսկի իրադարձությունների խոսուն լուսանկարն ամեն ինչ ասում է
Մինսկում ձերբակալվել է նաև RT-ի թղթակիցը
Սևրի պայմանագրի ստորագրում

Սևրի պայմանագիր՝ լուսավոր հույսեր և կորսված հնարավորություններ

574
(Թարմացված է 22:06 10.08.2020)
Եթե Առաջին աշխարհամարտի ավարտից հետո Հայաստանի համար շատ նպաստավոր պայմաններ էին ստեղծվել, ապա հենց Սևրի պայմանագրի կնքումից հետո՝ 1920 թվականի երկրորդ կեսին ամեն ինչ շուռ եկավ մեր դեմ։
Սևրի պայմանագիր՝ լուսավոր հույսեր և կորսված հնարավորություններ

Եկեք անկեղծ լինենք։ Այսօր` օգոստոսի 10-ին, երբ նշվում է Սևրի պայմանագրի 100-ամյակը, անչափ հաճելի է վերընթերցել այդ պատմական փաստաթղթի որոշ հոդվածներ։ Մանավանդ 89-րդ հոդվածը, որտեղ ասված է. «Թուրքիան և Հայաստանը, ինչպես և բարձր պայմանավորվող կողմերը համաձայնվում են Էրզրումի, Տրապիզոնի, Վանի և Բիթլիսի վիլայեթներում Թուրքիայի և Հայաստանի միջև սահմանատումը թողնել ԱՄՆ-ի որոշմանը և ընդունել ինչպես նրա որոշումը, այնպես էլ այն բոլոր միջոցառումները, որոնք նա կարող է առաջարկել Հայաստանին դեպի ծով ելք տալու և հիշյալ սահմանագծին հարող օսմանյան բոլոր տարածքների ապառազմականացման վերաբերյալ»:

Իհարկե, մի քիչ անհասկանալի է, թե ինչու պիտի Ամերիկան որոշեր Հայաստանի սահմանները, բայց համաձայնեք` Էրզրումի, Տրապիզոնի, Վանի և Բիթլիսի հիշատակումը, մանավանդ դեպի ծով ելք ունենալու դրույթը այն ժամանակ ցեղասպանություն ապրած հայերի համար բալասանի նման մի բան էին։ Մանավանդ, որ Սևրի պայմանագրի հաջորդ հոդվածում Առաջին համաշխարհային պատերազմում հաղթած եվրոպական պետությունները և Թուրքիան պայմանավորվում էին. «Այն դեպքում, եթե 89-րդ հոդվածի համաձայն սահմանագիծը որոշելիս հիշյալ վիլայեթների ամբողջ տարածքը կամ նրա մի մասը հանձնվի Հայաստանին, Թուրքիան այսօր արդեն հայտարարում է, որ որոշման օրից սկսած ինքը հրաժարվում է հանձնված տարածքի նկատմամբ բոլոր իրավունքներից և իրավահիմունքներից: Սույն պայմանագրի որոշումները, որոնք կիրառվելու են Թուրքիայից անջատվող տարածքների նկատմամբ, այս պահից սկսած կգործադրվեն նաև այդ տարածքի նկատմամբ»։

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ Թուրքիայից անջատվող և Հայաստանին հանձնվող տարածքներ։ Ուրիշ որևէ փաստաթղթում նման բան չեք հանդիպի։ Այո, եթե հիմա Հայաստանի, գումարած Ղարաբաղի և մյուս տարածքները կազմում են մոտ 40 հազար քառակուսի կիլոմետր, Սևրի պայմանագրով հայերին տրամադրվող տարածքը չորս անգամ շատ էր՝ 160 հազար քառակուսի կիլոմետր, ընդ որում` պիտի ելք ունենայինք նաև դեպի Սև ծով։ Ի դեպ, մի քանի ամիս անց՝ նոյեմբերի վերջին, Ամերիկայի նախագահ Վուդրո Վիլսոնը իրոք հրապարակեց այդ բաղձալի Հայաստանի քարտեզը։ Բայց արդեն ուշ էր. ամեն ինչ փոխվել էր։

Եթե Առաջին աշխարհամարտի ավարտից հետո Հայաստանի համար շատ նպաստավոր պայմաններ էին ստեղծվել, որովհետև Թուրքիան կատարյալ պարտություն էր կրել, իսկ հայերն աջակցում էին հաղթած երկրներին, ապա հենց Սևրի պայմանագրի կնքումից հետո՝ 1920 թվականի երկրորդ կեսին ամեն ինչ շուռ եկավ մեր դեմ։ Ու երբ արևելքից մեզ վրա հարձակվեցին ադրբեջանցիները, իսկ հյուսիսից թուրքերը, որոնք գրավեցին այսօրվա Գյումրին, այն ժամանակվա Ալեքսանդրապոլը, հանկարծ պարզվեց, որ մեծ տերությունները, որոնք թղթի վրա մեզ հոյակապ ապագա էին խոստացել, ամենևին էլ պատրաստ չեն երաշխավորել Սևրի պայմանագրում ամրագրված դրույթները։

Մինչև հիմա էլ պատմաբանները շարունակում են վիճել՝ ինչու այսպես ստացվեց։ Ոմանք պնդում են, թե Հայաստանի այն ժամանակվա ղեկավարները պարզապես շատ միամիտ էին և հույսը դրել էին մեծ տերությունների վրա, որոնք իրականում ամենևին էլ այլևս պատրաստ չէին հանուն հայերի առճակատվել իր հզորությունը վերականգնող Թուրքիայի հետ։ Մյուսները համոզված են՝ մենք ինքներս առանց այլ պետությունների միջամտության պետք է բանակցեինք թուրքերի հետ և մեզ համար շահեկան հանգուցալուծման հասնեինք։

Վերջապես այսպիսի տեսակետ էլ կա՝ Հայաստանի այն ժամանակվա կառավարությունը ոչինչ էլ չէր կարող անել այն պայմաններում, երբ բոլշևիկները դաշինք էին կազմել քեմալականների հետ՝ դրանով ամեն ինչ կանխորոշված էր։ Ինչպիսին էլ լիներ Հայաստանի ղեկավարների դիրքորոշումը, այն ոչ մի դեր չէր խաղալու։ Գիտե՞ք՝ երբ նման վեճեր են ծագում, իսկ այդ վեճերը մինչև այսօր էլ շարունակվում են, միշտ հիշում եմ ֆրանսիացի գրող Աննա Լուիզա Ժերմենա դե Ստալի խոսքերը. «Պատմությունը գրեթե միշտ վերագրում է առանձին անհատներին, ինչպես նաև կառավարություններին այնպիսի լայն հնարավորություններ և տարբերակներ, որոնք իրականում այդ անհատները և կառավարությունները երբեք չեն ունեցել»։

574
թեգերը:
Թուրքիա, Սևրի պայմանագիր, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Թուրքիան չի հրաժարվել Հայոց ցեղասպանության քաղաքականությունից. Փաշինյան
Դա ձեր խղճի վրա է. Մնացականյանը՝ Իսրայելի կողմից Հայոց ցեղասպանությունը չճանաչելու մասին
Ո՞ր դեպքում կարող է կյանքի կոչվել Սևրի պայմանագիրը. Մանոյանի տեսակետը
Ապօրինի պատշգամբ

Երևանում կինը սպառնացել է պատշգամբից նետել երեխային. տեսանյութ

0
(Թարմացված է 16:33 12.08.2020)
Բնակիչը պատմաճարտարապետական հուշարձան հանդիսացող շենքի 2-րդ հարկում պատշգամբ էր «հարմարեցրել» ու թույլ չէր տալիս, որ այն ապամոնտաժեն։ Դեպքի վայրում նրա հետ աշխատել է ԱԻՆ հոգեբանը։

ԵՐԵՎԱՆ, 12 օգոստոսի- Sputnik. Երևանի Կիևյան փողոցի թիվ 1 շենքի 2-րդ հարկի բնակարաններից մեկի բնակիչը խոչընդոտել է ապօրինի պատշգամբի ապամոնտաժման աշխատանքները և սպառնացել է երեխային նետել պատշգամբից։ ԱԻՆ մամուլի ծառայության հաղորդմամբ՝ Ճգնաժամային կառավարման ազգային կենտրոնն այս ահազանգը ստացել է ժամը 15։35-ին։

«Դեպքի վայր են մեկնել ԱԻՆ ՓԾ Հոգեբանական աջակցության բաժնի հերթապահ հոգեբանը և Երևան քաղաքի փրկարարական վարչության հրշեջ-փրկարարական ջոկատից մեկ մարտական հաշվարկ․ վերջինս անհրաժեշտությունը վերանալու պատճառով վերադարձել է»,- նշված է ԱԻՆ հաղորդագրության մեջ։

Դեպքի վայրում բնակչի հետ աշխատել է ԱԻՆ հոգեբանը, զրուցել նրա հետ։ Ձեռնարկված միջոցառումների արդյունքում պատշգամբն ապամոնտաժվել է։

Նշենք, որ այսօր Երևանի քաղաքապետի մամուլի խոսնակ Հակոբ Կարապետյանը Facebook-ի իր էջում տեղեկացրել էր, որ Կիևյան փողոցում պատասխանատուներն ապամոնտաժում են ապօրինի ավելացված պատշգամբը։

«Արաբկիրում, Կիևյան 1 հասցեի պատմաճարտարապետական հուշարձան շենքի բնակիչը մեկ գիշերվա մեջ պատշգամբ է «հարմարեցրել»»,- գրել էր Կարապետյանը։

Հրապարակմանը կից նա նաև լուսանկարներ և տեսանյութ էր հրապարակել։ Կադրերում երևում է, թե ինչպես են վերամբարձ կռունկով պատշգամբին մոտենում ոստիկանները, իսկ պատշգամբում կանգնած կինը՝ «դույլով զինված», բղավում է ոստիկանների վրա, արգելում մոտենալ պատշգամբին՝ սպառնալով դույլով ջուր լցնել նրանց վրա։ Կադրերում երևում է, որ կնոջ կողքին նաև փոքրիկ տղա է կանգնած։

Սևանի ափերին քանդման ենթակա 3800 շինություն կա. նախարարը տեղում ծանոթացել է լճի խնդիրներին

0
թեգերը:
Կին, ՀՀ արտակարգ իրավիճակների նախարարություն (ԱԻՆ), Երևան, Հայաստան