Փաշինյանի խոստումները կամ ինչպես են աղքատության դեմ պայքարում աշխատատեղեր կրճատելով
(Թարմացված է 21:14 27.11.2018)
Գործազրկությունն ու աղքատությունը Հայաստանի հանապազօրյա խնդիրներն են, որոնց մեջ հայտնվել ենք առաջին նախագահի և նրա թիմի նախաձեռնած «ազատականացման» հետևանքով։ Առայժմ որևէ մեկին չի հաջողվել լուծել խնդիրը, իսկ եթե անկեղծ` ոչ ոք չի էլ փորձել։Հայաստանում ազգային նախընտրական քարոզարշավների վառ առանձնահատկությունների շարքն է դասվում հայրենական քաղաքական ուժերի անհասկանալի ձգտումը` ամբիոնից չխոսել այն մասին, թե ինչ լավն ենք մենք, տեսեք` ինչ հիանալի ծրագիր ունենք, որոնց վրա անքուն գիշերներ են անցկացրել մի շարք ոլորտների տասնյակ հզոր մասնագետները։ Մենք ձգտում ենք ամեն ինչ անել, իսկ դուք` ընտրողներդ, պետք է այդ հարցում օգնեք մեզ։
©
Sputnik / Asatur Yesayants
Ոչ, ինչ եք ասում, նման բաների մասին եթե անգամ խոսվում է, ապա սովորաբար ամենավերջում, կցկտուր և ձևի համար։ Փոխարենը որոտաձայն մեկ այլ բան է հնչում` տեսեք, թե մեր մրցակիցներն ինչ վատն են, և պետք չէ նրանց ձայն տալ։ Ավելի լավ է` քվեները տվեք մեզ, որովհետև մենք լավն ենք։
Բայց ցանկացած նախընտրական քարոզարշավի առանձնահատկությունն ամբողջ աշխարհում աջ ու ձախ անհավանական խոստումներ տալն է, միայն թե այդ խոստումների թեմատիկան պահանջարկ ունենա։ Դրանք հնչում են նաև Հայաստանում, խոստումներն այնքան ամպագոռգոռ են, որ նախընտրական սրընթաց քարոզարշավը ֆիզիկապես ժամանակ չի թողնում ամբիոններից հնչածը վերլուծելու համար։
Բնականաբար, նա, ով ընտրություններում հաղթանակի հավակնություն ունի, խոստանում է առաջին հերթին լուծել հասարակության հանապազօրյա հարցերը։ Հայաստանի լրջագույն խնդիրներից են աղքատությունն ու գործազրկությունը, որոնց մեջ մեզ գցել է առաջին նախագահի թիմը։ Դրանից հետո ոչ մեկին չի հաջողվել լուծել խնդիրը, իսկ եթե անկեղծ` ոչ ոք չի էլ փորձել։
©
Sputnik / Aram Nersesyan
Այսօր մենք լսում ենք խոստումներ այն մասին, որ հինգ տարում կլուծեն աղքատության խնդիրը, պնդումներ, որ կանգնած ենք 500 միլիոն դոլար արժողությամբ ներդրումային նախագծերի շեմին, որ կստեղծվեն հարյուրավոր աշխատատեղեր։ Մենք ընտրությունից ընտրություն լսում ենք նման ելույթներ, և այս ընտրությունների ապագա հաղթողները ո՛չ առաջինն են, ո՛չ էլ վերջինը, որ նման բան են ասում։
Ճիշտ է` Նիկոլ Փաշինյանն այսօր Սպիտակում, խոսելով ներդրումային նախագծերի մասին, հնարավոր անհաջողության պատասխանատվությունը գցեց տեսական ներդրողների վրա` ասելով, որ չի ցանկացել հնչեցնել այդ թիվը, բայց այդ նույն ներդրողները վստահեցնում են, որ ամեն ինչ կստացվի։ Դե, մենք միայն ուրախ կլինենք։
Ահա ինչ խորամանկություն է ստացվում։ Վերջերս բոլորը մեկնաբանում էին Փաշինյանի աղմկահարույց հայտարարությունը` 800 հազար սկզբունքային անբանների մասին, որոնք նստած են 350 հազար աշխատողների վզին։ Մի կողմ թողնենք այն հարցը, թե որքանով է ճիշտ լուրջ խոշոր ներդրողներին հայտարարել, որ երկրում աշխատուժի երկու երրորդն անբաններ են, որոնք երազում են ապրել նպաստով։ Խոսքն այլ բանի մասին է։
Եթե հիշողությունս չի դավաճանում, այսօր խոսում են պետական ծառայողների աշխատակազմը կրճատելու անհրաժեշտության մասին, խոսքը հազարավոր մարդկանց մասին է, որովհետև նախագծեր կան նախարարությունների թիվը, դպրոցներում ուսուցիչներին կրճատելու վերաբերյալ, փակվում են ՊՈԱԿ–ներ, հիմնադրամներ և այլ հաստատություններ։ Այդ մարդկանց հանենք այն նույն 350 հազար աշխատողների շարքից, և թիվը զգալիորեն կկրճատվի։
Բայց եթե հիշենք, որ պետական բյուջեն 2019թ–ին գրեթե ոչ մի տեղ չի ենթադրում աշխատատեղերի ստեղծում, ապա դա մի քիչ հակասում է նախընտրական խոստումներին։ Մյուս կողմից, իհարկե, նախարարության բաժնի ղեկավարը կրճատվելուց հետո կարող է ոչխար կամ կով պահել. Կարապի լճի շրջակայքում խոտը բավական հյութեղ տեսք ունի։
Չի ուզում, իր խնդիրն է։ Բանն այն է, որ ժամանակակից պետությունը, որը ձգտում է քաղաքակիրթ և նույնիսկ տնտեսապես կայուն դառնալ, առաջին հերթին պարտավոր է նպաստել հասարակության այն խավի հայտնվելուն և զարգանալուն, որը կոչվում է «միջին դաս»։ Այսօր Հայաստանում այդ խավը գրեթե չկա, և դա անկախության 27 տարիների տնտեսական կամայակությունների և անգործության հետևանք է։
Բոլոր նախադրյալները կան, որ այդ իրավիճակն ապագայում չփոխվի` չափազանց տարբեր են իրականությունը և նախընտրական խոստումները` չամրապնդված ոչ մի կոնկրետությամբ։ Մենք արդեն անցել ենք դրա միջով և հաճախ ենք կրկնել, ահա և սովորել ենք։
Իհարկե, յուրաքանչյուր մարդու գործն է հավատալ կամ չհավատալ խոստումներին` հիմնված մի շարք թվերի վրա, որոնք կարծես օդից վերցված լինեն։ Միայն կոնկրետ մարդը կարող է պատասխանել այն հարցին, թե պատրաստ է ներդրում անել պայմանական կովի համար, իսկ հետո այդ կովին պայմանականորեն արածեցնել` իրեն կերակրելով պայմանականորեն ստացված կաթով։
թեգերը:
Ատելի և սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է բերում, մյուսին՝ անհանգստություն
(Թարմացված է 21:26 04.03.2021)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Արդեն մոտ մեկ տարի է, ինչ փոխվել է բոլորիս արտաքինը։ Այո, մեր արտաքինի անքակտելի մասն է դարձել դիմակը, որն օգնում է քողարկել մեր արտաքինը։ Ճիշտ է, մեր հայաստանյան իրականությունն այնպիսին է, որ ակամա հարց է ծագում՝ իսկ ինչու եմ ես դիմակ դնում։ Այդ ատելի ու սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է պարգևում, մյուսին՝ անհանգստություն
Երեկ գնացել էինք Երևանի ամենամեծ ու ամենահայտնի մոլերից մեկը։ Դռան մոտ կանգնած աշխատողը շատ սիրալիր ասում է՝ խնդրում եմ, բարձրացրեք ձեր դիմակը։ Իրոք, ինչ մեղքս թաքցնեմ, իջեցրել էի շատ պարզ պատճառով. հենց որ բարձրացնում եմ դիմակս, ակնոցս ինձ հասկացնում է՝ այլևս ոչինչ չես տեսնելու։ Սուտ է ասում, երբ պնդում է, թե ոչինչ չեմ տեսնելու, մի կերպ այնուամենայնիվ նայում եմ ու, ով զարմանաք, նկատում, որ ոչ միայն հաճախորդների կեսն է առանց դիմակի, այլև դիմակ չունեն նաև վաճառողներից ոմանք։ Կներեք էլի, եթե դուք նույնիսկ ձեր աշխատողներին չեք կարողանում ստիպել դիմակ կրել, ինձ ինչու եք տանջում։
©
Sputnik / Владимир Родионов
Լավ, անցանք։ Բայց դիմակ դնողների տաժանակիր կյանքի մասին պատմելուց առաջ ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք շատ էլ ուրախ են, որ դիմակ են դնում։ Ինտրովերտներն են, այսինքն` նրանք, ովքեր խուսափում են շփումներից, լավ չեն զգում, երբ ինչ-որ մեկը չափում է իրենց ոտքից գլուխ։ Վերջապես այն մարդիկ, որոնց դիմակը շատ որոշակի ազատություն է պարգևում։ Օրինակ` մատուցողները, որոնք առաջ ստիպված էին ժպտալ հաճախորդի երեսին նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա թեյավճար էլ չէր թողնում, իսկ հիմա հանգիստ կարող են ոչ միայն չժպտալ, այլև դեմքը ծռմռել. միևնույնն է` ոչ ոք չի տեսնի։
Ի դեպ, դիմակն այսօրվա հանրահավաքային Երևանում կարելի է օգտագործել նաև քաղաքական նպատակով՝ գնալ հակառակ ճամբարի միտինգին և հեգնական ժպտալ հերթական բանախոսի ճոռոմ ու բովանդակազուրկ ելույթի ժամանակ. էլի ոչ ոք չի նկատի։
Բայց դառնանք պատմությանը, որովհետև դիմակ դնելու ավանդույթը շատ հեռվից է գալիս։ Դիմակից եք բողոքում, այնինչ շատերը այն հագուստի մի մասի կամ զարդի են վերածում, իրենց անունն են վրան գրում։ Բա պատկերացրեք, որ մարդիկ այս նուրբ, թեթև ու բավական էժան դիմակների փոխարեն հակագազ հագնեին։ Իզուր էլ ծիծաղում եք՝ դրա պես մի բան եղել է։ Եթե հիշում եք, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կիրառվեցին մահաբեր նյութերը՝ քլորը և մանանեխի գազը։ Այդ փորձը հաշվի առնելով` Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունը որոշեց հակագազեր բաժանել ոչ միայն զինվորականներին, այլև խաղաղ բնակչությանը։ Եվ Երկրորդ աշխարհամարտից մի քանի տարի առաջ 35 միլիոն անգլիացի արդեն հակագազ ուներ։ Ճիշտ է, իշխանություններն անխտիր բոլորից չէին պահանջում կրել այդ հակագազները, բայց, օրինակ, ոստիկանները և այն հերթապահները, որոնք շրջում էին փողոցներում, անպայման պիտի հակագազով լինեին։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ գիշերով տուն վերադառնալիս հանդիպեիք։
Եվ քանզի Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին խոսեցինք, չենք կարող չհիշել այսպես կոչված «իսպանկան», որի զոհերի թիվը չես համեմատի կորոնավիրուսից մահացածների թվի հետ՝ մոտ 50 միլիոն մարդ ողջ աշխարհում։
Հիվանդության տարածմանը խիստ նպաստեց այն հանգամանքը, որ զինվորները պատերազմից վերադառնում էին ընդհանուր վագոններով և բեռնատարներով ու տարածում վարակը նախ կայարաններում, իսկ այնտեղից էլ գրիպը անարգել գրավում էր քաղաքների բնակելի թաղամասերը։
Ուզում ես զարգանալ՝ գնահատիր անցյալդ
Ու քանի որ սկզբում խոսեցինք այն մարդկանց մասին, որոնց համար դիմակը անհարկի ուշադրությունից խուսափելու միջոց է և որոնք երնեկ են տալիս, որ Հայաստանի առողջապահության նախարարությունը հնարավորինս երկար պահպանի դիմակը դնելու համընդհանուր պարտադրանքը, վերջում ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք ժամանակին դեմքը դիմակով էին ծածկում ճիշտ հակառակ նպատակով՝ հանրության ուշադրությունը գրավելու համար։ Ինչպե՞ս։ Ասենք թե ես միջակ ընդունակությունների տեր մի մարդ եմ, որը հանրության ուշադրությունն է տենչում։ Օդակայանից դուրս գալիս անպայման դիմակ եմ դնում, որ բոլոր դիմավորողները սկսեն գուշակել՝ առնվազն փոխվարչապետն է, որը չի ուզում, որ իրեն ճանաչեն։ Այսինքն` հասնում եմ նպատակիս՝ գրավում եմ բոլորի ուշադրությունը։ Ախ, այդ կորոնավիրուսը ստիպեց բոլորին դիմակ դնել, և ուզում ես` փոխվարչապետ եղիր, ուզում ես` նույնիսկ վարչապետ, միևնույնն է` հիմա արդեն վրադ ուշադրություն դարձնող չկա։
Մեկի փոխարեն երկու անձնագիր՝ հանուն զբոսաշրջության ու ընդդեմ կորոնավիրուսի
«Հորս արև, ես հայերեն չեմ խոսում», կամ 22-ամյա իրաքցի Ալաայի առօրյան Երևանում
(Թարմացված է 19:03 03.03.2021)
22-ամյա Ալաան ծնվել ու մեծացել է Իրաքում։ Արդեն երեք տարի է` Երևանի «Եվրասիա» միջազգային համալսարանի ուսանող է։ Sputnik Արմենիան զրուցել է Ալաայի հետ, որը մատնաքաշի լուսանկարներ է ուղարկում հայ ընկերոջը և իր բառացանկում ավելացրել է հայերեն «պատերազմ» բառը։«Տարբերակներ ունեի՝ կա՛մ Ադրբեջանում սովորելու, կա՛մ էլ Հայաստանում։ Ընտրեցի Հայաստանը»,– ժպտալով ասում է թխամաշկ բարետես երիտասարդը։ Ասում է արտահայտված առոգանությամբ, բայց գրագետ հայերենով։ Ալաա Ալ-Սաիդն է, ծնունդով` Իրաքից, ազգությամբ` արաբ, կրոնով՝ մուսուլման։ 22 տարեկան է, երեք տարի առաջ է ընտրության առաջ կանգնել՝ ո՞ր երկրում շարունակի կրթությունը։
«Երկու երկրների տարբերակներն էլ լավն էին, բայց ես որոշեցի, որ պատրաստ եմ ինձ համար լրիվ անծանոթ միջավայրում լինել։ Ադրբեջանը մուսուլմանական երկիր է, Հայաստանը՝ քրիստոնյա։ Ես գիտեի, որ ինձ այստեղ ավելի անսովոր է լինելու», - բացատրում է Ալաան։
Այժմ նա ուսանում է «Եվրասիա» միջազգային համալսարանի դեղագիտության ֆակուլտետում։ Դասերը անգլերենով են անցնում, վարժ հայերենը սովորել է Հայաստանում կամավորություն անելու միջոցով։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդը համակուրսեցիների հետ
«Սկզբի ամիսներին անգիր էի արել «ես հայերեն չեմ խոսում» արտահայտությունը ու դա էի ասում տաքսու վարորդներին։ Մեկ ա՝ շարունակում էին հետս հայերեն խոսել, - ասում է ու ծիծաղում, - հետո սովորել էի «հորս արև, հայերեն չեմ խոսում, ախպերս»։ Մեկ ա՝ լսող չկար»։
Ալաան մինչև հիմա իր հեռախոսի մեջ հավաքում է նոր լսած հայերեն բառերը։ Իր ցանկում «արևից» մինչև «մեռնեմ քեզ» ու «լվացքի փոշի» բառերը կան։ Վերջերս դրանց ավելացավ «պատերազմ» բառը։ Այս բառի հայերեն տարբերակը նորություն էր Ալաայի համար, բայց բովանդակությունը` ոչ։
«Դե, Իրաքից եմ, - տխուր ժպիտով ասում է Ալաան, - մեր տունը բուն մարտական գործողություններից հեռու է եղել, բայց շատ ընկերներ, ծանոթներ, բարեկամներ ունեմ, որոնց վնասել ա պատերազմը։ Նույնը, ինչ էստեղ եղավ՝ մարդիկ վախեցած էին, մահանում էին երիտասարդներ, կանայք լացում էին․․․»։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
Ալաան պատմում է, որ պատերազմի օրերին մարդիկ սկսեցին ավելի սերտ ասոցացնել իսլամը Ադրբեջանի հետ։
«Ադրբեջանը վատն է, Ադրբեջանում իսլամ են դավանում, ուրեմն իսլամը վատն ա։ Նման մտածող մարդիկ իրենց կյանքում մուսուլմանների չեն տեսել, լսել են միայն մեդիայից։ Եթե ես էլ միայն մեդիայից պատկերացում կազմեի մուսուլմանների մասին, ես էլ կմտածեի՝ վատն են», - պատմում է իրաքցին։
Պատերազմի օրերին մի անգամ ընկերոջ հետ տաքսի է նստել։ Վարորդը, իմանալով, որ Ալաան մուսուլման է, ընկերոջն ասել է՝ չարժի հետը շփվես։ Չի իմացել, որ Ալաան հասկանում է հայերեն։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
«Հիմնականում կոպիտ են լինում հենց վարորդները։ Իմ հայ ընկերները շատ ուշադիր են իմ նկատմամբ ու շատ հարգանքով են վերաբերվում կրոնիս։ Եթե փաբ ենք գնում, մատուցողին խնդրում են ինձ ալկոհոլի մենյու չտալ․ իմ կրոնով թույլատրված չէ խմել։ Աղջիկներից մեկը անգամ ուսումնասիրում էր աղցանս՝ համոզվելու, որ մեջը խոզի միս չկա (դա էլ մուսուլմանները չեն ուտում)», - պատմում է Ալաան։
Ասում է, որ բաց է կրոնի մասին խոսելու համար, որովհետև մարդկանց հետ հարաբերությունները իր համար հորիզոնական դիրքի վրա են, իսկ աստծո հետ՝ ուղղահայաց․ մեկը մյուսին չի հատվում ու չի կարող խանգարել։ Պատմում է, որ մի օր Facebook-ով իրեն ընկերության առաջարկ է ուղարկել մի հայ տղա ու հարցրել՝ իսկ ճի՞շտ է, որ մուսուլմանների համար արդարացված է քրիստոնյաների սպանությունը։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
«Նման հարց են տալիս, երբ Ղուրանում մի ամբողջ հատված կա՝ նվիրված քրիստոնեությանը, Մարիամին, Հիսուսին, երբ ասված է, որ պետք է հարգել մյուս կրոնները ու խաղաղության մեջ ապրել քրիստոնյաների ու հրեաների հետ։ Հիմա այդ հարց տվող տղան իմ ամենամոտ ընկերներից է։ Այժմ Գերմանիայում է սովորում, ես էլ իրեն Հայաստանից մատնաքաշի ֆոտոներ եմ ուղարկում, որ կարոտի», - ասում է Ալաան։
Ալաան այստեղ ապրելու տարիներին շատ է շրջագայել Հայաստանով, եղել է ամենահայտնի եկեղեցիներում, շատ է սիրել Գառնու տաճարը։ Երևանի Կապույտ մզկիթում էլ է եղել, բայց աղոթք չի արել․ այն որպես թանգարան է դիտարկել։ Ասում է՝ աղոթքը դրսի աշխարհի մասին չէ, և դրա համար տաճարի պատերից առավել կարևոր են ներսի կայացած պատերը։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդն ընկերների հետ
Ջերմաստիճանը կբարձրանա. եղանակի տեսություն
(Թարմացված է 16:14 04.03.2021)
Հիդրոօդերևութաբանների կանխատեսումներով` տեղումնառատ օրերը դեռ կշարունակվեն։ ԵՐԵՎԱՆ, 5 մարտի - Sputnik. Հայաստանի Հանրապետության տարածքում այսօր` մարտի 5-ին հարավային շրջաններում, 7-ի կեսօրից հետո, 8-ին, 9-ի գիշերը շրջանների զգալի մասում, 9-ի ցերեկը առանձին շրջաններում սպասվում են տեղումներ, լեռնային և նախալեռնային շրջաններում` ձյան տեսքով։ Մարտի 6-ին, 7-ի գիշերը սպասվում է առանց տեղումների եղանակ։ Տեղեկությունը հայտնում է ՀՀ ԱԻՆ մամուլի ծառայությունը։
Հաղորդագրության համաձայն` քամին կլինի հարավարևմտյան՝ 5-10 մ/վ արագությամբ:
Օդի ջերմաստիճանը մարտի 5-6-ի ցերեկն աստիճանաբար կբարձրանա 2-4 աստիճանով, 8-ի ցերեկը նույնքան կնվազի։
Երևան քաղաքում մարտի 5-6-ը, 7-ի գիշերը, 9-ի ցերեկը սպասվում է առանց տեղումների եղանակ, 7-ի երեկոյան ժամերին, 8-ին, 9-ի գիշերը սպասվում են տեղումներ:
«Հորս արև, ես հայերեն չեմ խոսում», կամ 22-ամյա իրաքցի Ալաայի առօրյան Երևանում