«Ես լավն եմ, եկեք խաղանք». ֆրանսահայը Գյումրիում ստարտափ է բացել գեյմեր երեխաների համար
(Թարմացված է 18:35 26.11.2018)
Նոր պլատֆորմը թույլ է տալիս սոցիալական ցանցերում դրամահավաք սկսել` քեզ, եղբորդ կամ ընկերներիդ համար համակարգչային խաղ գնելու համար։Մեր աշխարհում ալտրուիստները քիչ են։ Երբեմն մենք և մեր երեխաները սկզբում նվեր ենք ուզում հենց մեզ համար։
Մենք արդեն գիտենք քրաուդֆանդինգի հարթակների մասին, երբ դրամահավաքի կոչով կարելի է դիմել օգտատերերին։ Կարելի է դրամահավաք կազմակերպել հասարակական նշանակություն ունեցող նախագծի (օրինակ` այդպես է աշխատում Վիքիպեդիան) կամ սեփական բիզնեսի համար։ Միաժամանակ կարելի է ապագա բիզնեսում մասնաբաժին խոստանալ նրանց, ովքեր գումար են ներդրել։
©
Sputnik / Aram Nersesyan
Հիմա քրաուդֆանդինգն օգտագործում են նվերների համար փող հավաքելու նպատակով։ Հարցը հատկապես արդիական է համակարգչի մոտ նստած «ընչազուրկ» երեխաների համար։ Թողարկվել է նոր վարկած կամ լրացում, կամ էլ նոր խաղի «թույն» սքրինշոթեր են հայտնվել, որոնք դեռ երբեք չենք տեսել։ Այս բոլոր հարցերի համար հնչում է մի պատասխան. «Ուզում եմ»։ Տարբեր հետազոտություններով` գեյմեր երեխաները շաբաթվա մեջ 3-7 ժամ են ծախսում համակարգչային խաղերին նվիրված կայքերում ու ֆորումներում. որոնում են վերջին սքրինշոթերը, նկարագրությունները, կարդում ֆորումները և այլն։
Հիմա այդ «ուզում եմ»–ը կարելի է ասել ոչ թե ծնողներին, այլ համացանցի օգտատերերին։ Եվ նման հայտարարությունների համար հարթակ է առաջարկել Մաթյե Սահակյանը։
Մաթյեն ավարտել է ֆրանսիական Լա Ռոշելի բիզնես դպրոցը։ Դեռ ուսանելու տարիներին հասցրել է աշխատել Իսպանիայում, այնուհետև` ԱՄՆ–ում և Արգենտինայում։
«Արգենտինայում մենք զարգացնում էինք շոկոլադի արտադրության գործարանը։ Իսպանիայում աշխատել եմ սոցիալական ցանցերի մարքեթինգի վրա», – պատմում է նա։
Մաթյեն Հայաստան է եկել որպես կամավոր` Birthright Armenia ծրագրով։ Այստեղ էլ բաց չի թողել ինչ–որ նոր բան սովորելու հնարավորությունը։ Հարազատ ֆրանսերենին զուգահեռ նա ժամանակին իսպաներեն և անգլերեն է սովորել։ Իսկ հիմա արդեն բավականին լավ խոսում է նաև հայերեն։
Բացի այդ, այստեղ նա հետաքրքրվել է ՏՏ նախագծերով։ Որպես նախագծերի մենեջեր` ուժերը փորձել է հայկական Volo ՏՏ ընկերությունում նա։
©
Sputnik / Armenuhi Mkhoyan
«Հետո գլխումս գաղափարներ ծնվեցին, որոնք ես քննարկեցի ընկերներիս հետ։ Եվ մենք որոշեցինք նոր նախագիծ ստեղծել։ Ծրագրավորողներն օգտագործում են իրենց գիտելիքները, իսկ ես նրանց օգնում եմ իմ փորձով։ Շատ ընկերներ ունեմ, որոնք իրենց հերթին ուրիշ ընկերներ ունեն։ Դա օգնել է ինձ ներդրողներ և պոտենցիալ հաճախորդներ ներգրավել», – ասում է Մաթյեն։
Նոր նախագիծը, որը կոչել են Factor Fan, լուրջ մրցակիցներ ունի։ Նրանց շարքում է Amazon–ը` իր Wishlist հավելվածով։ Մաթյեն դրան պատասխանում է զուտ ֆրանսիական ոգով. «Մենք մրցակիցներ ունենք, բայց մենք նախընտրում ենք նրանց ոգեշնչման աղբյուր անվանել։ Երբ մենք տեսնում ենք այն, ինչ նրանք են անում, փորձում ենք բարելավել սեփական արտադրանքը»։
Իսկ ինչ–որ առավելություններ կա՞ն
«Մենք օգնում ենք ավելի հեշտ տարածել հայտարարությունը սոցիալական ցանցերում։ Դա կարելի է անել բառացիորեն մի քանի կոճակ սեղմելով։ Դուք նշում եք, թե ինչ նվեր եք ուզում, իսկ հետո ինչու եք կարծում, որ արժանի եք դրան։ Ինքներս առաջարկում ենք պատասխանի մի քանի տարբերակ. «Քննությունս հանձնել եմ», «Շուտով իմ ծննդյան օրն է» կամ «Ես ուղղակի արժանի եմ դրան», – ասում է Մաթյեն։
©
Sputnik / Aram Nersesyan
Ծնողներին դուր կգա՞ արդյոք, որ իրենց երեխան անծանոթ մարդկանցից նվերի փող խնդրի։ Խաղում առաջ գնալը հաճելի բան է, բայց ինքնասիրությունն անտեսել նույնպես չարժե։ Այդ թվում` ծնողների ինքնասիրությունը։
Իհարկե, այդ հարցը կիրառելի է ոչ միայն խաղերի և ոչ միայն երեխաների դեպքում։ Առայժմ Factor Fan–ը ցանկանում է վաճառքի նոր ալիքներ ստեղծել խաղեր մշակողների համար, նշանակում է` ևս մի քանի աշխատատեղեր Գյումրիում։։
«Մենք ծրագրավորողներին հավաքել ենք Գյումրիում, և մեր պլատֆորմը ստեղծվում ու փորձարկվում է հենց այնտեղ», – ասում է Մաթյեն։
Նախագծի խորհրդատուն` Խեսուս Լոզանոն, փորձառու մասնագետ է Իսպանիայից, որը գրեթե կես տարի աշխատել է Հայաստանում` օգնելով տեղի սթարթափներին։ «Բացի այդ, նա համակարգչային խաղերի մեծ գիտակ է։ Նույնիսկ ավելի շատ, քան ես», – ժպտում է Մաթյեն։
Նախագծին աջակցել է նաև ֆրանսիական StartDoon–ը («Սթարթափների տուն»)։ Դա աքսելերատոր է սկսնակ հայթեք ընկերությունների համար, հիմնել է ֆրանսիացի գործարար Ֆիլիպ Պուն։
©
Photo : official site of the President of RA
Հիմա նրանք օգնում են մեզ կապվել Իսպանիայում և Ֆրանսիայում գործող գեյմերական կայքերի հետ։ Այսինքն գործընկերներ կարելի է որոնել և գտնել ամենատարբեր երկրներում։ Ես որոշեցի իմ հմտությունները միավորել Հայաստանի ծրագրավորողների վարպետության հետ։ Կարծում եմ, որ Հայաստանի և մեր սփյուռքի համագործակցության հաջող օրինակ է։ Մեր ընկերության ներկայացուցիչներից մեկը երկար ժամանակ աշխատել է Ռուսաստանի հետ և այնտեղ շատ կապեր ունի։ Եվ դա նույնպես օգնում է մեզ», – ասաց Սահակյանը։
Ընկերությունն իր նախագիծը ներկայացրել է սթարթափների STEP մրցույթում, որն անցկացվում է Ձեռնարկությունների ինկուբատոր հիմնադրամի, Եվրամիության EU4Business նախագծի, ինչպես Գերմանիայի Միջազգային համագործակցության գործակալության աջակցությամբ։
Ատելի և սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է բերում, մյուսին՝ անհանգստություն
(Թարմացված է 21:26 04.03.2021)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Արդեն մոտ մեկ տարի է, ինչ փոխվել է բոլորիս արտաքինը։ Այո, մեր արտաքինի անքակտելի մասն է դարձել դիմակը, որն օգնում է քողարկել մեր արտաքինը։ Ճիշտ է, մեր հայաստանյան իրականությունն այնպիսին է, որ ակամա հարց է ծագում՝ իսկ ինչու եմ ես դիմակ դնում։ Այդ ատելի ու սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է պարգևում, մյուսին՝ անհանգստություն
Երեկ գնացել էինք Երևանի ամենամեծ ու ամենահայտնի մոլերից մեկը։ Դռան մոտ կանգնած աշխատողը շատ սիրալիր ասում է՝ խնդրում եմ, բարձրացրեք ձեր դիմակը։ Իրոք, ինչ մեղքս թաքցնեմ, իջեցրել էի շատ պարզ պատճառով. հենց որ բարձրացնում եմ դիմակս, ակնոցս ինձ հասկացնում է՝ այլևս ոչինչ չես տեսնելու։ Սուտ է ասում, երբ պնդում է, թե ոչինչ չեմ տեսնելու, մի կերպ այնուամենայնիվ նայում եմ ու, ով զարմանաք, նկատում, որ ոչ միայն հաճախորդների կեսն է առանց դիմակի, այլև դիմակ չունեն նաև վաճառողներից ոմանք։ Կներեք էլի, եթե դուք նույնիսկ ձեր աշխատողներին չեք կարողանում ստիպել դիմակ կրել, ինձ ինչու եք տանջում։
©
Sputnik / Владимир Родионов
Լավ, անցանք։ Բայց դիմակ դնողների տաժանակիր կյանքի մասին պատմելուց առաջ ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք շատ էլ ուրախ են, որ դիմակ են դնում։ Ինտրովերտներն են, այսինքն` նրանք, ովքեր խուսափում են շփումներից, լավ չեն զգում, երբ ինչ-որ մեկը չափում է իրենց ոտքից գլուխ։ Վերջապես այն մարդիկ, որոնց դիմակը շատ որոշակի ազատություն է պարգևում։ Օրինակ` մատուցողները, որոնք առաջ ստիպված էին ժպտալ հաճախորդի երեսին նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա թեյավճար էլ չէր թողնում, իսկ հիմա հանգիստ կարող են ոչ միայն չժպտալ, այլև դեմքը ծռմռել. միևնույնն է` ոչ ոք չի տեսնի։
Ի դեպ, դիմակն այսօրվա հանրահավաքային Երևանում կարելի է օգտագործել նաև քաղաքական նպատակով՝ գնալ հակառակ ճամբարի միտինգին և հեգնական ժպտալ հերթական բանախոսի ճոռոմ ու բովանդակազուրկ ելույթի ժամանակ. էլի ոչ ոք չի նկատի։
Բայց դառնանք պատմությանը, որովհետև դիմակ դնելու ավանդույթը շատ հեռվից է գալիս։ Դիմակից եք բողոքում, այնինչ շատերը այն հագուստի մի մասի կամ զարդի են վերածում, իրենց անունն են վրան գրում։ Բա պատկերացրեք, որ մարդիկ այս նուրբ, թեթև ու բավական էժան դիմակների փոխարեն հակագազ հագնեին։ Իզուր էլ ծիծաղում եք՝ դրա պես մի բան եղել է։ Եթե հիշում եք, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կիրառվեցին մահաբեր նյութերը՝ քլորը և մանանեխի գազը։ Այդ փորձը հաշվի առնելով` Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունը որոշեց հակագազեր բաժանել ոչ միայն զինվորականներին, այլև խաղաղ բնակչությանը։ Եվ Երկրորդ աշխարհամարտից մի քանի տարի առաջ 35 միլիոն անգլիացի արդեն հակագազ ուներ։ Ճիշտ է, իշխանություններն անխտիր բոլորից չէին պահանջում կրել այդ հակագազները, բայց, օրինակ, ոստիկանները և այն հերթապահները, որոնք շրջում էին փողոցներում, անպայման պիտի հակագազով լինեին։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ գիշերով տուն վերադառնալիս հանդիպեիք։
Եվ քանզի Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին խոսեցինք, չենք կարող չհիշել այսպես կոչված «իսպանկան», որի զոհերի թիվը չես համեմատի կորոնավիրուսից մահացածների թվի հետ՝ մոտ 50 միլիոն մարդ ողջ աշխարհում։
Հիվանդության տարածմանը խիստ նպաստեց այն հանգամանքը, որ զինվորները պատերազմից վերադառնում էին ընդհանուր վագոններով և բեռնատարներով ու տարածում վարակը նախ կայարաններում, իսկ այնտեղից էլ գրիպը անարգել գրավում էր քաղաքների բնակելի թաղամասերը։
Ուզում ես զարգանալ՝ գնահատիր անցյալդ
Ու քանի որ սկզբում խոսեցինք այն մարդկանց մասին, որոնց համար դիմակը անհարկի ուշադրությունից խուսափելու միջոց է և որոնք երնեկ են տալիս, որ Հայաստանի առողջապահության նախարարությունը հնարավորինս երկար պահպանի դիմակը դնելու համընդհանուր պարտադրանքը, վերջում ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք ժամանակին դեմքը դիմակով էին ծածկում ճիշտ հակառակ նպատակով՝ հանրության ուշադրությունը գրավելու համար։ Ինչպե՞ս։ Ասենք թե ես միջակ ընդունակությունների տեր մի մարդ եմ, որը հանրության ուշադրությունն է տենչում։ Օդակայանից դուրս գալիս անպայման դիմակ եմ դնում, որ բոլոր դիմավորողները սկսեն գուշակել՝ առնվազն փոխվարչապետն է, որը չի ուզում, որ իրեն ճանաչեն։ Այսինքն` հասնում եմ նպատակիս՝ գրավում եմ բոլորի ուշադրությունը։ Ախ, այդ կորոնավիրուսը ստիպեց բոլորին դիմակ դնել, և ուզում ես` փոխվարչապետ եղիր, ուզում ես` նույնիսկ վարչապետ, միևնույնն է` հիմա արդեն վրադ ուշադրություն դարձնող չկա։
Մեկի փոխարեն երկու անձնագիր՝ հանուն զբոսաշրջության ու ընդդեմ կորոնավիրուսի
«Հորս արև, ես հայերեն չեմ խոսում», կամ 22-ամյա իրաքցի Ալաայի առօրյան Երևանում
(Թարմացված է 19:03 03.03.2021)
22-ամյա Ալաան ծնվել ու մեծացել է Իրաքում։ Արդեն երեք տարի է` Երևանի «Եվրասիա» միջազգային համալսարանի ուսանող է։ Sputnik Արմենիան զրուցել է Ալաայի հետ, որը մատնաքաշի լուսանկարներ է ուղարկում հայ ընկերոջը և իր բառացանկում ավելացրել է հայերեն «պատերազմ» բառը։«Տարբերակներ ունեի՝ կա՛մ Ադրբեջանում սովորելու, կա՛մ էլ Հայաստանում։ Ընտրեցի Հայաստանը»,– ժպտալով ասում է թխամաշկ բարետես երիտասարդը։ Ասում է արտահայտված առոգանությամբ, բայց գրագետ հայերենով։ Ալաա Ալ-Սաիդն է, ծնունդով` Իրաքից, ազգությամբ` արաբ, կրոնով՝ մուսուլման։ 22 տարեկան է, երեք տարի առաջ է ընտրության առաջ կանգնել՝ ո՞ր երկրում շարունակի կրթությունը։
«Երկու երկրների տարբերակներն էլ լավն էին, բայց ես որոշեցի, որ պատրաստ եմ ինձ համար լրիվ անծանոթ միջավայրում լինել։ Ադրբեջանը մուսուլմանական երկիր է, Հայաստանը՝ քրիստոնյա։ Ես գիտեի, որ ինձ այստեղ ավելի անսովոր է լինելու», - բացատրում է Ալաան։
Այժմ նա ուսանում է «Եվրասիա» միջազգային համալսարանի դեղագիտության ֆակուլտետում։ Դասերը անգլերենով են անցնում, վարժ հայերենը սովորել է Հայաստանում կամավորություն անելու միջոցով։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդը համակուրսեցիների հետ
«Սկզբի ամիսներին անգիր էի արել «ես հայերեն չեմ խոսում» արտահայտությունը ու դա էի ասում տաքսու վարորդներին։ Մեկ ա՝ շարունակում էին հետս հայերեն խոսել, - ասում է ու ծիծաղում, - հետո սովորել էի «հորս արև, հայերեն չեմ խոսում, ախպերս»։ Մեկ ա՝ լսող չկար»։
Ալաան մինչև հիմա իր հեռախոսի մեջ հավաքում է նոր լսած հայերեն բառերը։ Իր ցանկում «արևից» մինչև «մեռնեմ քեզ» ու «լվացքի փոշի» բառերը կան։ Վերջերս դրանց ավելացավ «պատերազմ» բառը։ Այս բառի հայերեն տարբերակը նորություն էր Ալաայի համար, բայց բովանդակությունը` ոչ։
«Դե, Իրաքից եմ, - տխուր ժպիտով ասում է Ալաան, - մեր տունը բուն մարտական գործողություններից հեռու է եղել, բայց շատ ընկերներ, ծանոթներ, բարեկամներ ունեմ, որոնց վնասել ա պատերազմը։ Նույնը, ինչ էստեղ եղավ՝ մարդիկ վախեցած էին, մահանում էին երիտասարդներ, կանայք լացում էին․․․»։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
Ալաան պատմում է, որ պատերազմի օրերին մարդիկ սկսեցին ավելի սերտ ասոցացնել իսլամը Ադրբեջանի հետ։
«Ադրբեջանը վատն է, Ադրբեջանում իսլամ են դավանում, ուրեմն իսլամը վատն ա։ Նման մտածող մարդիկ իրենց կյանքում մուսուլմանների չեն տեսել, լսել են միայն մեդիայից։ Եթե ես էլ միայն մեդիայից պատկերացում կազմեի մուսուլմանների մասին, ես էլ կմտածեի՝ վատն են», - պատմում է իրաքցին։
Պատերազմի օրերին մի անգամ ընկերոջ հետ տաքսի է նստել։ Վարորդը, իմանալով, որ Ալաան մուսուլման է, ընկերոջն ասել է՝ չարժի հետը շփվես։ Չի իմացել, որ Ալաան հասկանում է հայերեն։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
«Հիմնականում կոպիտ են լինում հենց վարորդները։ Իմ հայ ընկերները շատ ուշադիր են իմ նկատմամբ ու շատ հարգանքով են վերաբերվում կրոնիս։ Եթե փաբ ենք գնում, մատուցողին խնդրում են ինձ ալկոհոլի մենյու չտալ․ իմ կրոնով թույլատրված չէ խմել։ Աղջիկներից մեկը անգամ ուսումնասիրում էր աղցանս՝ համոզվելու, որ մեջը խոզի միս չկա (դա էլ մուսուլմանները չեն ուտում)», - պատմում է Ալաան։
Ասում է, որ բաց է կրոնի մասին խոսելու համար, որովհետև մարդկանց հետ հարաբերությունները իր համար հորիզոնական դիրքի վրա են, իսկ աստծո հետ՝ ուղղահայաց․ մեկը մյուսին չի հատվում ու չի կարող խանգարել։ Պատմում է, որ մի օր Facebook-ով իրեն ընկերության առաջարկ է ուղարկել մի հայ տղա ու հարցրել՝ իսկ ճի՞շտ է, որ մուսուլմանների համար արդարացված է քրիստոնյաների սպանությունը։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
«Նման հարց են տալիս, երբ Ղուրանում մի ամբողջ հատված կա՝ նվիրված քրիստոնեությանը, Մարիամին, Հիսուսին, երբ ասված է, որ պետք է հարգել մյուս կրոնները ու խաղաղության մեջ ապրել քրիստոնյաների ու հրեաների հետ։ Հիմա այդ հարց տվող տղան իմ ամենամոտ ընկերներից է։ Այժմ Գերմանիայում է սովորում, ես էլ իրեն Հայաստանից մատնաքաշի ֆոտոներ եմ ուղարկում, որ կարոտի», - ասում է Ալաան։
Ալաան այստեղ ապրելու տարիներին շատ է շրջագայել Հայաստանով, եղել է ամենահայտնի եկեղեցիներում, շատ է սիրել Գառնու տաճարը։ Երևանի Կապույտ մզկիթում էլ է եղել, բայց աղոթք չի արել․ այն որպես թանգարան է դիտարկել։ Ասում է՝ աղոթքը դրսի աշխարհի մասին չէ, և դրա համար տաճարի պատերից առավել կարևոր են ներսի կայացած պատերը։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդն ընկերների հետ
Ջերմաստիճանը կբարձրանա. եղանակի տեսություն
(Թարմացված է 16:14 04.03.2021)
Հիդրոօդերևութաբանների կանխատեսումներով` տեղումնառատ օրերը դեռ կշարունակվեն։ ԵՐԵՎԱՆ, 5 մարտի - Sputnik. Հայաստանի Հանրապետության տարածքում այսօր` մարտի 5-ին հարավային շրջաններում, 7-ի կեսօրից հետո, 8-ին, 9-ի գիշերը շրջանների զգալի մասում, 9-ի ցերեկը առանձին շրջաններում սպասվում են տեղումներ, լեռնային և նախալեռնային շրջաններում` ձյան տեսքով։ Մարտի 6-ին, 7-ի գիշերը սպասվում է առանց տեղումների եղանակ։ Տեղեկությունը հայտնում է ՀՀ ԱԻՆ մամուլի ծառայությունը։
Հաղորդագրության համաձայն` քամին կլինի հարավարևմտյան՝ 5-10 մ/վ արագությամբ:
Օդի ջերմաստիճանը մարտի 5-6-ի ցերեկն աստիճանաբար կբարձրանա 2-4 աստիճանով, 8-ի ցերեկը նույնքան կնվազի։
Երևան քաղաքում մարտի 5-6-ը, 7-ի գիշերը, 9-ի ցերեկը սպասվում է առանց տեղումների եղանակ, 7-ի երեկոյան ժամերին, 8-ին, 9-ի գիշերը սպասվում են տեղումներ:
«Հորս արև, ես հայերեն չեմ խոսում», կամ 22-ամյա իրաքցի Ալաայի առօրյան Երևանում