Հանրահավաք Հանրապետության հրապարակում

Ուրիշի կարծիքի հանդեպ անհանդուրժողականությունն անհնար է դարձնում թավշյա հեղափոխությունը

687
(Թարմացված է 21:28 03.05.2018)
Հայաստանում կարծես թե ավարտվեց ներքաղաքական գործընթացի` «թավշյա հեղափոխության», առաջին փուլը։ Ակնառու արժանիքներով հանդերձ առաջին հերթին` խաղաղ փուլը, որն ի հայտ բերեց չափազանց վտանգավոր իրողություն` ուրիշի կարծիքի հանդեպ անհանդուրժողականության բարձր մակարդակը։

Կարելի է համարել, որ բուռն ներքաղաքական գործընթացների առաջին փուլը` «թավշյա հեղափոխությունն», ավարտվել է։ Ավելի ճիշտ, այն կավարտվի մայիսի 8-ին, երբ, հուսանք, որ կընտրվի նոր վարչապետ։ Ինչպիսին կլինեն մյուս փուլերը, ինչ կտանք դրանք, ցույց կտա ժամանակը, իսկ առայժմ կարելի է որոշ հետևություններ անել։

«Թավշյա հեղափոխության» դրական և նույնիսկ զարմանալի (դրական առումով) կողմերի մասին այս օրերին միայն ծույլը չի խոսել, և հիմա չարժե նորից անդրադառնալ դրանց։ Ուստի կխոսենք չափազանց տհաճ երևույթի մասին, որն առկա էր առաջին հեղափոխական փուլի ողջ ընթացքում։

Ատելության և անհանդուրժողականության մասին։ Հասկանալի է, որ զգացմունքներ են, հասկանալի է, որ կուտակվել էր, որ արդեն անհնար էր դիմանալ անարդարությանը, կոռուպցիային և այլ մղձավանջներին։ Բայց գլխավոր գործող անձինք, ովքեր անմիջական մասնակցություն են ունեցել իրադարձություններին, մեծամասամբ արժանավայել են պահել իրենց։ Թե՛ մի կողմից, թե՛ մյուս։

Իհարկե, եղել են զգացմունքների պոռթկումներ նաև նրանց մոտ, բայց դա մարդկային առումով հասկանալի է, չի կարելի պահանջել հետախույզի զսպվածություն։ Առավել ևս, եթե խորհրդարանի ամբիոնից կամ հրապարակում ինչ-որ կտրուկ բան է ասվել, հռետորները հետո այն հարթել են` թույլ չտալով գլորվել անթույլատրելի պահվածքի անդունդը։

Այլ հարց են սոցիալական ցանցերը, որոնք հնարավորություն են տալիս յուրաքանչյուր մարդու արտահայտել իր կարծիքը։ Միշտ չէ, որ ձևը, որով այդ կարծիքն արտահայտվում է, համապատասխանում է բարեկիրթ հասարակության մեջ ընդունված վարվելակերպի կանոններին։ Սոցիալական ցանցերը բառացիորեն ողողված են աղբի, զրպարտության, ատելության հոսքերով, հաշվեհարդարի և մահապատժի կոչերով։ Հասկանալի է, թե ինչու է այդպես, չէ՞ որ այդ դեպքում կարելի է գրեթե անպատիժ մնալ։

Քաղաքական փոթորիկների օրերին ակնթարթորեն հայտնվում են բազմաթիվ կեղծ էջեր և նույնիսկ կայքեր, որոնք ստեղծվում են կարճ ժամանակով, այդտեղից էլ գալիս է այդ ամբողջ կեղտի հիմնական հոսքը։ Ցույցերին կանգնող մարդիկ, որոնք փակում են փողոցները և հրապարակները, բնականաբար, ներգրավված չեն այդ ամենի մեջ կամ շատ քիչ մասնակցություն են ունենում։ Այդ ամենով զբաղվում են այսպես կոչված «բազմոցային» սադրիչների ջոկատները։

Կասկած չկա, որ նրանք սադրիչներ են։ Անկախ նրանից, թե ում կողմից են, վնասում են բոլոր կողմերին։ Ընդ որում` առաջին հերթին այն ճամբարին, որին նրանք իբր աջակցում են։ Բայց խոսքը նրանց մասին չէ։

Չէ՞ որ կան լիովին իրական մարդիկ, որոնք զբաղված են տհաճ արարքներով։ Հավանաբար մեզանից յուրաքանչյուրը, ով ինչ-որ ժամանակ է անցկացնում սոցիալական ցանցերում, այս օրերին տեսել է հանրապետականների կամ հեղափոխականների հասցեին հնչող կեղտոտ խոսքեր, զզվելի ֆոտոկոլաժներ, ատելության, հաշվեհարդարի կոչեր։ Ուրիշի կարծիքի հանդեպ անհանդուրժողականությունն անցել է բոլոր հնարավոր սահմանները։ Միայն ես եմ ճիշտ, իսկ նա, ով նույնիսկ մի ստորակետով այլ կերպ է մտածում, ժողովրդի թշնամին է և պետք է անմիջապես մինչև «յոթ պորտ» բոլոր հարազատների հետ տանջամահ արվի։

Կրկին զգացմունքներ են, կասեք դուք, կգա ժամանակը, բոլորը կհանդարտվե՞ն, մարդիկ կհանգստանան։ Կասեք, որ նրանց կարելի է հասկանալ, քանի որ այդքան տարի տեսել են անարդարություն, նվաստացում, զգացել են իրենց անզորությունը, ուստի ինչ-որ կերպ պե՞տք էր պարպել կուտակվածը։

Բայց եկեք սթափ դատենք։ Եթե մի կողմ թողնենք վերոհիշյալ ֆեյքերի բանակը, կմնան իրական մարդիկ, որոնք երբեմն թաքնվում են հորինված անունների, կեղծանունների հետևում, երբեմն էլ չեն թաքնվում։ Եվ դա շատ վատ է։

Եթե չեմ շփոթում, մենք արդեն երեք տասնամյակ ապրում ենք ժողովրդավարական երկրում։ Սկզբից մենք այն կառուցել-կառուցել ենք, պետք էր թեկուզ ինչ-որ բան կառուցել 30 տարիների ընթացքում, նման ժամկետում մյուս երկրները զրոյից դարձել են մեզ մոտ այդքան քարոզված «սինգապուրներ»։ Պարզվում է, որ մեզանում հասարակական ժողովրդավարական գիտակցության հետ մոտավորապես կատարվում է նույնը, ինչ «Հյուսիս-հարավ» ճանապարհի` թե՛ մեկը, թե՛ մյուսը ուղղակի չկան։

Ժողովրդավարական հասարակության հիմնարար սկզբունքներից մեկը սեփական կարծիքն արտահայտելու իրավունքն է` սահմանափակված միայն որոշ արգելքներով` օրինակ, ռասիզմի անթույլատրելիությամբ։ Այդ սկզբունքը ստեղծվում է ոչ թե որոշումներով և իշխող կուսակցությունների հրամաններով, այն արմատավորվում է այդ գաղափարն իմաստավորելու ընդունակ գլուխներում։

Եվ այս դեպքում պետք է շատ տխուր հետևություն անել` մենք կենցաղային, հասարակական մակարդակում հեռու ենք ժողովրդավարական հասարակությունից, ինչպես Լուսնից։ Եթե մեզ մոտ անզուսպ ցասում և կենդանական ագրեսիայի պոռթկումներ է առաջացնում մեր կարծիքից տարբերվող ցանկացած կարծիք, ապա դեռ աճելու տեղ ունենք։

Հեշտ է բազմոցի մեջ նստած կեղտ լցնել ինչ-որ մեկի վրա, համացանցում վիրավորական լուսանկարներ և կարգախոսներ, հաշվեհարդարի կոչեր տեղադրել։ Իրենց այդպես հաճախ պահում են վախկոտները, որոնք չեն համարձակվի նույն բանն ասել աչքերիդ նայելով` ելնելով դաստիարակության և սոցիումում տարրական պահվածքի նորմերից։ Միաժամանակ դա թվացյալ անվտանգություն է` նման «հերոսի» գտնվելու վայրը ցանկության դեպքում կարելի է շատ արագ գտնել։

Ահա հենց այդ հերոսները, որոնք վայելում են իրենց խաբուսիկ «ամենազորությունը», վաղը կսկսեն պահանջել իրենց նկատմամբ պատշաճ վերաբերմունք։ Եվ երբ ի պատասխան ստանան այն, ինչ թույլ են տվել ուրիշների նկատմամբ, կսկսեն նեղանալ, անիծել հերթական իշխանությանը և բոլորին։ Բումերանգի օրենքը ոչ ոք չեղյալ չի հայտարարել։

Անկեղծ ասած` չգիտեմ, թե ինչ անեմ դրա հետ։ Շատ թե քիչ հասկանալի է, թե ինչու է ծնվել այս երևույթը, որը սպառնում է դառնալ զանգվածային (քանզի վարակիչ է)։ Դրա ակնհայտ պատճառներից մեկը կարելի է համարել կրթության մակարդակի աղետալի անկումը։ Մյուս կողմից նույն երիտասարդության մեծամասնությունը գրեթե կատարյալ է դրսևորել իրեն այդ դժվարին օրերին։ Ամեն դեպքում փոքրամասնությանը բնորոշ է անազնիվ բնույթը։

Վեճում փաստարկների բացակայությունը պետք է ծնի չարություն և ատելություն, բերանից թափվող թուքը փոփոխամիտ մարդկանց «զենքն» է, որոնք միշտ խոսում են նրանց հետևից, ովքեր տվյալն պահին ավելի ուժեղ են։

Կարելի է վստահ լինել սեփական իրավացիության մեջ, բայց երբեք չեմ հասկանա, թե միաժամանակ ինչու պետք է ատել նրան, ով քեզ հետ համաձայն չէ։ Անձամբ ես այդ պատճառով այս օրերին սոցիալական ցանցերում կորցրել եմ մի քանի ծանոթների, որոնց հետ, բարեբախտաբար, շփվում էի միայն վիրտուալ աշխարհում։ Ոչ ոք, ում հետ շփվում եմ իրական կյանքում, նման պահվածք թույլ չի տվել։ Կարծում եմ` չեմ սխալվի, եթե ենթադրեմ, որ գրեթե բոլորի մոտ նույն վիճակն է։

Սեփական իրավացիության մեջ վստահ մարդիկ ասում են, որ ցանկանում են ունենալ արդար հասարակություն և «ժողովրդի թշնամի» են հայտարարում նրանց, ովքեր թույլ են տալիս իրենց ոչ բոլոր հարցերում համաձայնել նրանց հետ։ Նրանք հեռակա կարգով հանցագործներ և գողեր են անվանում մյուսներին` մոռանալով, որ նորմալ հասարակությունում դա բացառապես դատավորի առանձնաշնորհն է։

Նայում ես սոցիալական ցանցերում նման հրապարակումների քանակին և ապշում դրանց տակ «լայքերի» քանակից։ Ուստի պետք է փաստել, որ հասարակության պահանջների մակարդակն առայժմ գերազանցում է նրա քաղաքացիական հասունության միջին մակարդակը։ Պետք չէ հուսալ, որ իրավիճակն արագ կշտկվի, այն դեռ շատ երկար չի կարգավորվի։

Անհրաժեշտ են նպատակաուղղված միջոցներ։ Տարբեր ոլորտների մասնագետները` հոգեբաններից մինչև անգամ տնտեսագետներ, պետք է որոշեն, թե ինչպիսի։ Ընդ որում` դա պետք է ցանկացած պետական իշխանությանը, որը ձևավորվում է կամ ձևավորվելու է, ինչպես նաև նրան, որը վաղ թե ուշ կփոխարինի այդ իշխանությանը։

Առանց ուրիշի կարծիքի նկատմամբ անհանդուրժողականությունն արմատախիլ անելու ոչ մի թավշյա և վեհ հեղափոխություն չի հասնի իր նպատակին։ Առավել ևս 21-րդ դարում։

687
Հիվանդանոց

Սա զուտ հայաստանյան երևույթ չէ. կորոնավիրուսի երկրորդ ալիքն ահագնանում է ողջ աշխարհում

135
Եկեք անկեղծ լինենք։ Այն կանխատեսումները, որոնք արվում էին գարնանը, թե կորոնավիրուսի համավարակի երկրորդ ալիքն անխուսափելի է, հիմա՝ աշնանային այս օրերին, ցավոք, արդարանում են։
«5 րոպե Արմեն Դուլյանի հետ»․ Կորոնավիրուսի երկրորդ ալիքն ահագնանում է ողջ աշխարհում

Սրա մասին ավելի մանրամասն կխոսենք, բայց նախ եկեք ամփոփենք անցած ամիսների արդյունքները, որովհետև ըստ Ջոն Հոփքինսի ամերիկյան համալսարանի մասնագետների, որոնք ամեն օր ուշիուշով հետևում են զարգացումներին, երեկ կորոնավիրուսով հիվանդների թիվը ողջ աշխարհում գերազանցեք 45 միլիոնը։

Այսօր առավոտյան ժամը 9-ին այդ ուսումնական հաստատության կայքում հրապարակված տվյալների համաձայն՝ այդ համավարակի հետ կապված հիվանդություններից մահացել է մոտ 1 միլիոն 200 հազար մարդ։ Բայց լավ լուր էլ կա՝ ավելի քան 30 միլիոն մարդ ողջ աշխարհում բուժվել է։

Կորոնավիրուսի հետևանքով մահացել է համաճարակաբան Վլադիմիր Դավիդյանցը

Հիմա ըստ երկրների։ Ընդամենը երեք պետություն կա ողջ աշխարհում, որտեղ վարակվածների թիվը գերազանցում է 5 միլիոնը։ Պարզ է, որ դրանք այն երկրներն են, որոնք ունեն մեծ բնակչություն։ Բայց հետաքրքիր մի դիտարկում՝ Չինաստանը այդ երկրների թվում չէ։ Առաջին տեղում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները, որտեղ վարակվածների թիվը հենց առաջիկա օրերին, ըստ երևույթին, կգերազանցի 10 միլիոնը, որովհետև հիմա ընդհուպ մոտենում է այդ սահմանագծին, և ի դեպ մահացածների թվով էլ ԱՄՆ-ը առաջատարն է՝ այդ երկրում մահացել է մոտ 230 հազար մարդ, չնայած 3,5 միլիոնն էլ բուժվել է։ Երկրորդ տեղում է Հնդկաստանը՝ ավելի քան 8 միլիոն վարակված։ Եվ երրորդ տեղում Բրազիլիան է, որտեղ անցած ամիսների ընթացքում վարակվել է շուրջ 5,5 միլիոն մարդ։ Մնացած երկրներում վարակվածների թիվը շատ ավելի փոքր է։

Միայն մի թիվ բերեմ՝ չորրորդ տեղում հիմա Ռուսաստանն է, որտեղ վարակվածների թիվը մոտ մեկուկես միլիոն է։ Հիմա հիվանդության երկրորդ ալիքի մասին։ Հեռուն չգնանք՝ գիտեք, իհարկե, որ այս վերջին օրերին Հայաստանում էլ վարակվածների թիվն ավելին է, քան գարնանը։ Ինչով էլ սա բացատրենք, պիտի փաստենք, որ սա զուտ հայաստանյան երևույթ չէ։

Շտապօգնությունն աշխատում է ուժերի գերլարմամբ․ քաղաքացիներին խնդրում են ըմբռնումով մոտենալ

Այսպես ասած լոքդաունի, այսինքն` նոր սահմանափակումների մասին օրերս հայտարարել են Գերմանիան, Ֆրանսիան և Չեխիան։ Որոշ մասնագետներ դա բացատրում են նրանով, որ ամռանը եվրոպական որոշ երկրներում նկատվեց համավարակի դեպքերի շատ հուսադրող անկում, և այդ պետությունների իշխանությունները պարզապես կորցրին զգոնությունը` ենթադրելով, թե վտանգն անցնում է կամ միգուցե արդեն անցել է։ Սակայն այս շաբաթ Եվրոպայի լիդերները հավաքվեցին և խոստովանեցին, որ սխալվել էին։ Այս վերջին վիրտուալ, այսինքն` առցանց գագաթնաժողովում եթե ոչ հոռետեսական, գոնե իրատեսական կանխատեսումներ հնչեցին այն մասին, որ կորոնավիրուսի դեմ պայքարը ամենևին էլ այս տարի չի ավարտվի, այլ կշարունակվի առնվազն մինչև հաջորդ տարվա վերջը։

Ինչու։ Այն պարզ պատճառով, որ դեղամիջոցը դեռ գտնված չէ, թեև ինտենսիվ աշխատանքներն այդ ուղղությամբ տարվում են, փողն էլ հատկացվում է։ Դիցուք՝ Եվրամիության գործադիր մարմինը՝ Եվրահանձնաժողովը արդեն մոտ 350 միլիոն եվրո է հատկացրել 6 ընկերությունների, որոնք զբաղված են կորոնավիրուսի դեմ արդյունավետ պատվաստանյութ մշակելու գործով։ Բայց այս դեպքում էլ ամեն ինչ բավական անորոշ է՝ կհաջողվի արդյոք պատրաստել նման դեղամիջոց։

Եվրամիության ներկայացուցիչները անկեղծ խոստովանում են՝ շատ հնարավոր է, որ 100-տոկոսանոց արդյունավետություն ունեցող պատվաստանյութ առաջիկայում հնարավոր չի լինի մշակել, իսկ եթե հնարավոր էլ լինի, մենք դեռ շատ երկար ժամանակ բավարար քանակ չենք ունենա անխտիր բոլորին ներարկելու համար։ Մասնագետները հակադարձում են՝ ոչինչ, եթե նույնիսկ ունենանք այնպիսի պատվաստանյութ, որի արդյունավետությունը 80 կամ նույնիսկ ընդամենը 70 տոկոս կլինի, այն անպայման անհրաժեշտ է կիրառել։ Ինչ վերաբերում է այն հարցին, թե առաջին հերթին ովքեր պետք է պատվաստման ենթարկվեն, մասնագետները միանշանակ պատասխանում են՝ առաջին հերթին բժիշկները, որոնք անմիջականորեն շփվում են վարակվածների հետ, պետական ծառայողները, որոնք բոլոր դեպքում ստիպված են գալ աշխատանքի և ապահովել պետության բնականոն գործունեությունը և վերջապես տարեցները, որոնք գտնվում են ռիսկային գոտում։

135
թեգերը:
կորոնավիրուս, Հայաստան
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Կորոնավիրուսի պատճառով Հայաստանի դատարանները կարող են նիստերը հեռավար անցկացնել
Պատերազմն ու կորոնավիրուսը. ՀՀ առողջապահության նախարարությունը պատասխանել է քննադատությանը
Կորոնավիրուսի հետևանքով մահացել է ԱԱԾ նախկին փոխտնօրեն Գուրգեն Եղիազարյանը
Ստեփանակերտի բնակիչ. արխիվային լուսանկար

Ինչպես օտարերկրացիներին ներգրավել հայերի պայքարի մեջ. 7 խորհուրդ ԱՄՆ–ից

508
(Թարմացված է 23:18 29.10.2020)
Հայերին կարող է թվալ, որ իրենք միայնակ են իրենց պատերազմում, սակայն շատ մարդիկ կան, որոնք անտարբեր չեն մարդու իրավունքների նկատմամբ և որոնք պատրաստ են պայքարել հանուն արդարության, եթե միայն իրենց հուշեն` ինչպես։

ԵՐԵՎԱՆ, 29 հոկտեմբերի – Sputnik. ԱՄՆ–ում բնակվող Դալիթա Գեցոյանը (Dalita Getzoyan) The Armenian Weekly–ում մի հոդված է հրապարակել, որում 7 գործնական խորհուրդ է տրվում, թե ինչպես օտարերկրացիներին ներգրավել հանուն Արցախի հայերի պայքարին կամ գոնե իրազեկել այն մասին, թե ինչ է տեղի ունենում հակամարտության գոտում։

Գեցոյանը գրում է, որ օտարերկրացիներից շատերին անձամբ է պատմել Արցախի հայերի գոյամարտի մասին և որոշել է ներկայացնել իր փորձը։ Եվ այսպես` 7 քայլ, որոնք կարելի է անել.

1. Արցախի իրավիճակի մասին «ելույթ վերելակի համար»

 «Ելույթ վերելակի համար» (Elevator Speech) տերմինը մարքեթինգում և բիզնեսում ընդունված տերմին է, որը մի քանի նախադասությամբ կարճ պատմություն է որևէ գաղափարի կամ հայեցակարգի մասին։ Գեցոյանը խորհուրդ է տալիս նախապես պատրաստած մի քանի նախադասություն պարունակող տեքստ ունենալ օտարերկրացիներին Արցախում տիրող իրավիճակի մասին արագ տեղեկություն փոխանցելու համար։

 «Սա Հայաստանի համար իսկապես ծանր ժամանակ է։ Ադրբեջանն ու Թուրքիան իմ պատմական հայրենիքի վրա հարձակում են իրականացնում արդեն մի ամբողջ ամիս։ Ես այս պատերազմի պատճառով ծանոթներ եմ կորցրել, ընկերներիցս շատերը վտանգված են։ Ադրբեջանն ու Թուրքիան ռազմական հանցագործություններ են կատարում, նրանք պատերազմ են սկսել համավարակի շեժ շրջանում, խախտել հրադադարի մասին ձեռք բերված համաձայնությունը, ռմբակոծում են բնակավայրերը։ Ոչ ոք նրանց պատասխանատվության չի կանչում։ Թուրքիան փորձում է ավարտել ավելի քան 100 տարի առաջ` Հայոց ցեղասպանության ժամանակ սկսածը։ Մեզ վրա նոր ցեղասպանության սպառնալիք է կախված, այդ պատճառով փորձում եմ անել հնարավոր ամեն ինչ` ժողովրդիս հենց այս պահին օգնելու համար»։

Հայացք թաքստոցից․ մահվան աչքերին նայած արցախցիները․ լուսանկարներ

Երբեմն նման մի պատմություն բավարար է, նույնիսկ ազգությամբ ոչ հայ մարդկանց մոտիվացնելու մասնակցել սփյուռքի ակցիաներին կամ սոցցանցերում Արցախի մասին տեղեկություն տարածելու համար։

2. Պատմեք ձեր պատմությունը

Դալիթա Գեցոյանը խորհուրդ է տալիս սոցցանցերում և առանձին զրույցներում հիշատակել պատերազմի հետ անձնական կապի մասին։ Օրինակ` նա պատմում է իր նախնիների պատմությունը, որոնք մազապուրծ են եղել 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության ժամանակ, և պատմում է ներկայիս պատերազմի պատճառով զոհված կամ տուժած ծանոթների ու ընկերների մասին։

«Դրանից բացի պատմում եմ` ինչպես է պատերազմն ազդել հոգեկան առողջությանս վրա։ Մեր ընկերները հոգ են տանում մեր մասին։ Երբ պատերազմը քննարկում ես որպես իրականություն, որն անձամբ քեզ վրա է ազդում, այլ ոչ որպես հեռու քաղաքական իրադարձություն, ընկերները կլսեն և կփորձեն խորանալ պատմության մեջ», – նշվում է հոդվածում։

3. Արցախի թեման կապեք նրա հետ, ինչ տեղի է ունենում աշխարհում

Հնարավորինս շատ մարդկանց հետաքրքրելու համար անհրաժեշտ է զուգահեռներ անցկացնել Արցախի և աշխարհում տեղի ունեցող հայտնի իրադարձությունների միջև։ Արցախի դեմ մղվող պատերազմը կարելի է կապել Հյուսիսային Ամերիկայի բնիկ ժողովուրդների ճակատագրի հետ, որոնք սպանվել են կամ ստիպված եղել թողնել հարազատ հողերը։ Հայ–ադրբեջանական պատերազմի վերաբերյալ մամուլում առկա կեղծիքը կարելի է համեմատել Black Lives Matter շարժումը և մարդու իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված այլ ակցիաները ԶԼՄ–ների կողմից բացասական ներկայացնելու փորձի հետ։ Հենց նման զուգահեռների շնորհիվ մարդիկ կկարողանան հասկանալ անարդարության մասշտաբները, ավելի խորն ընկալել հայերին պատուհասած դժբախտությունը։

4. Ոչ միայն հրապարակային գրառումներ, այլև առանձնազրույցներ

Հսկայական քանակի տեղեկության առկայության պարագայում մարդիկ կարող են  թերթել լրահոսն ու սոցցանցերում իրենց էջերը, իսկ նկատելով Արցախի մասին գրառումները, մտածել. «Դա սարսափելի է»։ Սակայն նրանք նախկինի պես կարող են կապ չզգալ այդ իրադարձությունների հետ։ Դրա համար առանձնազրույցներ է պետք վարել չաթերում և մեսենջերներում։ Կարելի է տեղեկացնել պատերազմի մասին և անմիջականորեն օգնություն կամ աջակցություն խնդրել։  Մարդիկ կգնահատեն այն ժամանակն ու էներգիան, որը նրանց հետ շփման մեջ եք ներդրել։

5. Հուշեք ընկերներին` կոնկրետ ինչ է պետք անել

Զրույցները պետք է գործողությունների վերածվեն։ Այն պահին, երբ օտարերկրյա ընկերները կհասկանան պատերազմի հայեցակարգը, նրանց պետք  է հուշել օգնություն ցուցաբերելու կոնկրետ եղանակները։ Black Lives Matter շարժումը մեծ հնչեղություն ստացավ շնորհիվ այն բանի, որ դրան մասնակցում էին ոչ միայն սևամորթները։

Սպիվակովն առաջիկա համերգի հոնորարը փոխանցել է Արցախի երեխաների օգնության հիմնադրամին

Եվ այսպես` ի՞նչ կարող է անել ձեր օտարերկրյա ընկերը։ Նա համապատասխան հեշթեգերով ինֆորմացիա կարող  է տարածել սոցցանցերում։ Բացի այդ, նա կարող է մասնակցել հայ համայնքի տարբեր ակցիաներին և նախաձեռնություններին և հանգանակություն կատարել «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի համար։

6. Միշտ շնորհակալություն հայտնեք. երբեք մի մեղադրեք

Հայերին կարող է թվալ, որ իրենք միայնակ են իրենց պայքարում, և դա կարող է դրսևորվել մեղադրանքների տեղատարափի և անմասն մնալու համար ամոթանք տալու փորձերում։ Սակայն նման մարտավարությունը օտարերկրացիների հետ շփման մեջ որևէ լավ բանի չի հանգեցնի։

Դրա փոխարեն շնորհակալություն է պետք հայտնել բոլոր նրանց, ովքեր աջակցում են հայկական նախաձեռնություններին։ Նման մարդկանց հասցեին երախտիքի խոսքեր կարելի է գրել սոցցանցերում։ Մարդիկ ուզում են որևէ դրական բանի մաս լինել, և նրանց մոտիվացնում է այն գիտակցումը, որ կարող են աշխարհը դեպի լավը փոխել, և որ իրենց ջանքերը կգնահատվեն ըստ արժանվույն։

7. Հայերին ներկայացրեք ոչ թե որպես զոհ, այլ տոկուն ժողովուրդ, որն ի հեճուկս բոլոր դժբախտությունների` գոյատևում է

«Զոհի դեր խաղալով` դուք հուսահատության և անզորության զգացում եք առաջացնում,  որոնք կարող են դեմոտիվացնել օտարերկրացուն  և Հայաստանին օգնելու նրա ցանկությունը զրոյի հավասարեցնել. չէ՞ որ նրանց դա կարող է անիմաստ թվալ»,– գրում է հոդվածի հեղինակը։ Հակառակը, ներկայացնելով հայ ժողովրդին որպես տոկուն և անկոտրում ազգ, մարդկանց բոլորովին այլ տրամադրվածություն է փոխանցվում։

«Մենք մեծ հաջողությունների ենք հասել մշակույթի, քաղաքականության, տնտեսության բնագավառում ի հեճուկս այն բանի, որ աշխարհում դեռ շարունակում են Հայոց ցեղասպանությունը ժխտելու քաղաքականություն վարել։ Այո, դժվար է պայքարել, երբ մեզ վրա հարձակվում են համավարակի թեժ պահին, սակայն կանգ առնել չի կարելի, պետք է փոփոխությունների և իրավիճակի բարելավման հույս ունենալ։ Հակառակ դեպքում` մենք միայն  թույլ ենք տալիս շարունակել մեզ ոչնչացնել։ Ոչինչ չի փոխվի, քանի դեռ մենք զոհի կերպարում ենք», – ասվում է հոդվածում։

«Հայերն իրենց դարավոր պատմության ընթացքում  հազարավոր անգամներ են գոյամարտ մղել  և կրկին գոյատևելու են։ Կան մարդիկ, որոնք անտարբեր չեն դրա նկատմամբ, որոնք հավատ ունեն մարդկության և արդարության հանդեպ։  Եվ հենց այդպիսի մարդկանց հետ պետք է փորձել այս աշխարհն ավելի լավը դարձնել և թույլ չտալ հաղթել այնպիսի ահաբեկչական երկրների, ինչպիսիք են Ադրբեջանն ու Թուրքիան»,– եզրափակել է հոդվածի հեղինակը։

Լացող ու աղոթող կանայք և չընդհատվող վիրահատություն. կադրեր Ստեփանակերտի հիվանդանոցի ներսից

508
թեգերը:
Պատերազմ, հայեր, ԱՄՆ, Արցախ
Ըստ թեմայի
Փարիզում հայերի բողոքի ակցիային մոտ 20 հազար մարդ է մասնակցում. տեսանյութ
«Եվրոպայում գիտեն` ով է սկսել պատերազմը». ԵՄ դեսպանն ընդունել է բողոքի ակցիա անողներին
«Կանգնեցրեք երկրորդ Հիտլերին». բողոքի ակցիա ՀՀ–ում Գերմանիայի դեսպանատան առջև
Թևան Պողոսյան

ՌԴ–ին պաշտոնական նամակով դիմելն ավելի կարևոր էր, քան Ժնևի հանդիպումը. Պողոսյան

0
(Թարմացված է 23:17 31.10.2020)
Թևան Պողոսյանը կարծում է, որ ժնևյան պայմանավորվածությունները «դրսի աշխարհի համար» խուսափելու տեղ թողնող ձևակերպումներ են և Ադրբեջանին թույլ են տալիս խուսանավել։
Պողոսյան. «Որևէ մեկս պատրանքներ չունեինք, որ Ադրբեջանը պահպանելու է պայմանավորվածությունները»

«Մարդկային զարգացման միջազգային կենտրոնի» ղեկավար Թևան Պողոսյանը պաշտոնական նամակով Ռուսաստանի Դաշնությանը դիմելն ավելի կարևոր է համարում, քան Ժնևի հանդիպումը, որովհետև, նրա խոսքով, որևէ մեկը պատրանքներ չուներ, որ Ադրբեջանը պահպանելու է պայմանավորվածությունները։

«Հանդիպման արդյունքները նույնն էին, ինչ նախկին բոլոր քննարկումներում։ Կա ինչ–որ փաստաթուղթ, որի վրա միգուցե ապագայում պատմության մեջ կասեն` նայեք` փորձեր ենք ունեցել։ Բայց քանի որ մենք այս պահին խոսում ենք արդեն այն փաստից հետո, երբ նույն այդ հանդիպումից հետո կրակել են Ստեփանակերտի շուկայի ու Շուշիի վրա, հանդիպման արդյունքը գնահատում եմ` կրակելը Ստեփանակերտի շուկայի վրա»,– մեկնաբանելով Ժնևում կայացած Մնացականյան–Բայրամով հանդիպումը` Sputnik Արմենիային ասաց Պողոսյանը։

Նշենք, որ Ժնևում կողմերը պայմանավորվել են միջազգային մարդասիրական իրավունքին համապատասխան միտումնավոր հարձակումներ չգործել քաղաքացիական բնակչության կամ ոչ ռազմական օբյեկտների վրա։

Ըստ «Մարդկային զարգացման միջազգային կենտրոնի» ղեկավարի` այդ պայմանավորվածությունները «դրսի աշխարհի համար» խուսափելու տեղ թողնող ձևակերպումներ են և Ադրբեջանին թույլ են տալիս խուսանավել։

«Եթե կպնի` պատահաբար է կպել, դա կոնկրետ թիրախավորած չէր։ Որ հարցնես, ադրբեջանցիներն ասելու են` դե, ուզում էինք ուրիշ տեղ կպնել, այդտեղ կպանք, ներողություն։ Մոտավորապես այսպիսի մի բան։ Կամ եթե վաղը մերոնք էլ կրակեն, նույն կերպ կարող են պատասխանել` դուք մեզ հարցնում եք` նպատակաուղղված թիրախավորե՞լ եք, մենք ասում ենք` ո՛չ, պատահաբար է ստացվել, ու թեման փակվում է»։

ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների հայտարարության մեջ նշված էր նաև, որ համանախագահները շարունակելու են ինտենսիվ աշխատանքը կողմերի հետ՝ փորձելով գտնել հակամարտության խաղաղ կարգավորման ուղիներ։

«Ես շատ ուրախ կլինեի նման աշխատանքի համար, երբ Ստեփանակերտի շուկայի վրա առաջին իսկ կրակոցից հետո, լուսանկարների հրապարակումից նույնիսկ մեկ րոպե չանցած իրենց օգնականները արթնացնեին մարդկանց տարբեր ժամային գոտիներում և ասեին` դե, հիմա հայտարարություն արեք։ Ես կհասկանայի, որ իրենք շատ ակտիվ աշխատում են։ Այլ պարագայում ակտիվ աշխատանքներն ի՞նչ է` սկանդինավյան խաղաղապահներին բերելու խնդիրն է, որ քննարկվում է, թե ինչ–որ այլ բաներ... Կան գործիքակազմեր, որոնցով իրենք կարող են ազդել»,– ասաց Պողոսյանը։

Նրա խոսքով` ոնց որ թե բոլորն էլ գիտեն, որ այնտեղ կան միջազգային ահաբեկիչներ` ոչ մի բան չեն անում, բոլորը գիտեն, որ դա Թուրքիայի ներգրավվածությունն է` ոչ մի պատժամիջոց, ոչ մի հայտարարություն Թուրքիայի դեմ։

«Դեռ հակառակը` թուրքերն են վախեցնում, հրաման են տալիս, գնում, եկեղեցում մարդու վիզ են կտրում Եվրոպայի մեջտեղը քսանմեկերորդ դարում»,– նշեց Պողոսյանը։

«Մարդկային զարգացման միջազգային կենտրոնի» ղեկավարն այս պարագայում մատնանշում է դիվանագիտական դաշտում պատերազմի յուրահատկությունների հանգամանքը։ «Այո՛, նրանք աշխատում են իրենց շահերից, կարողություններից ելնելով, բայց խնդիրն այն է, որ այսօր մեր հայրենիքում պատերազմ է, մենք մեր Հայրենական պատերազմը պետք է տանենք։ Եվ ինձ համար, օրինակ, շատ ավելի հետաքրքիր ու կարևոր լուր էր, որ ի վերջո Հայաստանի Հանրապետությունը պաշտոնական նամակով դիմեց Ռուսաստանի Դաշնությանը։

Պողոսյանի խոսքով` Ռուսաստանին պաշտոնական նամակով դիմելը ավելի կարևոր էր, քան Ժնևի հանդիպումը։

0
թեգերը:
Թևան Պողոսյան, Ադրբեջան, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Զոհրաբ Մնացականյանի և Ջեյհուն Բայրամովի ժնևյան հանդիպումը 6 ժամ է տևել
Հայկական զինված ուժերը մշակում են հրադադարի վերֆիկացիայի առաջարկներ. Արծրուն Հովհաննիսյան
«Ադրբեջանը ջրից չոր դուրս գալու անհաջող ճիգեր է անում». ՀՀ Պն խոսնակի արձագանքը