«Բարեբեր կրակի» ճշմարտացիությունը, կամ անգամ ֆիզիկոսն է հավատում աստծո գոյությանը
(Թարմացված է 09:23 14.03.2018)
Երուսաղեմի Տիրոջ գերեզմանի տաճարում հայ պատրիարքարանի ներկայացուցիչ Սամուել Աղոյանի հայտարարությունը բարեբեր կրակի ձեռակերտ լինելու մասին սպասելի աղմուկ է բարձրացրել։ Հոգևորականի խոսքերի պատճառով ծնված աղմուկի, հովատացյալների ու աթեիստների իրավունքների մասին է խորհում Sputnik Արմենիայի սյունակագիր Ռուբեն Գյուլմիսարյանը։Ռուբեն Գյուլմիսարյան, Sputnik Արմենիա
Վիճում են եկեղեցականները, որոնք գործի բերումով պետք է վիճեն, վիճում են աթեիստները և հավատացյալները, ում դա հետաքրքիր է, ինչպես նաև սոցիալական ցանցերում` անբանները։ Նրանք ցանկացած առիթ օգտագործում են, որպեսզի ուրիշի կարծիքը ներկայացնեն սեփականի փոխարեն։
Ուշադրության արժանի մեկնաբանությունների սպեկտրն այդքան էլ լայն չէր, և որքան էլ տարօրինակ է` նրանք Աղոյանին երկրի երեսից ջնջելու նպատակ չեն հետապնդում։ Ուշադրության արժանի մեկնաբանություններ եղել են, ոչ թե նրանք, որոնք լի են եղել ուղղափառ կամ հակառակը` աթեիստական ծայրահեղականությամբ։ Աղոյանը նշել է, որ դեմ չէ նրան, ինչին հավատում են մարդիկ, բայց հաստատել է փաստը, որ կրակը վառում են հոգևորականները, և այն ոչ մի բանից չի բռնկվում։
Հավանաբար, ամենանորմալ մեկնաբանությունը «Էխո Մոսկվիին» արել է` Ռուս ուղղափառ եկեղեցու սարկավագ Անդրեյ Կուրաևը։
«Ռուսական նախահեղափոխական գրականությունում չի հիշատակվում այս հրաշքի մասին։ Իհարկե, կարելի է ինչ-որ տեղ հատուկ որոնել, կա ուխտավորների ինչ-որ գրականություն, որում կարելի է հանդիպել այդ մասին պատմությունների։ Բայց հանդիպում են ուխտավորների գրքեր, որոնցում այդ մասին ընդհանրապես ոչ մի խոսք չկա։ 90–ականներին դա դարձել էր առասպել, հավատը պաշտպանելու առանցք, գլխավոր փաստարկ», – ասել է նա։
Եվ ավելացրել, որ շատերը, այդ թվում` հայերը, «առաջին անգամ չէ, որ հրապարակավ արտահայտվում են այն մասին, որ ոչ մի հրաշք տեղի չի ունենում։ Միևնույն ժամանակ, հույն պատրիարք Թեոֆիլը խուսափում է կրակի աստվածային ծագման մասին հարցի պատասխանից, երբ նրան հարցնում են բարեբեր կրակի ինքնաբռնկման մասին»։
Ահա, օրինակ` պատիվ ունեմ անձամբ ծանոթ լինել համաշխարհային մեծության աստղաֆիզիկոսի, բոլոր հնարավոր գիտական հանրությունների և ակադեմիաների անդամի հետ։ Այդ մարդն իր գիտական գործունեության 30-35 տարիների ընթացքում այնքան է զարգացրել տիեզերքի մասին գիտությունը, որ նրա գիտնական շատ գործընկերներ չեն հասկացել շատ ենթադրություններ` առանց հատուկ նախապատրաստության։ Գիտնականը պաշտում է աստղաֆիզիկան և կարող է ժամերով պատմել։ Ինչ անենք, որ արդեն երրորդ րոպեին դադարում ես հասկանալ` ինչի մասին է խոսքը, ուղղակի ինտուիտիվ կերպով զգում ես, որ չափազանց հետաքրքիր բաների մասին է պատմում։
Ակադեմիկոսը հավատացյալ է։ Այն, որ խոշորագույն աստղաֆիզիկոսը հավատում է Աստծուն առնվազն պետք է ստիպի մտածել աթեիստներին։ Որպես կանոն` գիտնականն ավարտում է տիեզերքի գաղտնիքների մասին իր պատմություններն այն դիտողությամբ, որ աշխարհը չէր ստեղծվի առանց Աստծո միջամտության, և նման հեղինակության շուրթերով դա շատ ծանրակշիռ փաստարկ է։
©
Sputnik / Кристина Афанасьева
Ասենք` անցնում է հինգ տարի, մենք կրկին հանդիպում ենք, և նա կրկին պատմում է տիեզերական տարածությունների, նոր մասին, որոնք նրան հաջողվել է հասկանալ, հաշվարկել և ապացուցել այդ ընթացքում։ Եվ կրկին ասում է, որ տիեզերքը չէր կարող առաջանալ առանց Աստծո։ Չգիտեմ, թե ինչպես են վարվում նրա մյուս զրուցակիցները, բայց ես այդ պահին խնդրում եմ պարզաբանել։
Ահա այսպես։ Հինգ տարի առաջ նա դեռ պատկերացում չուներ, թե որքան առաջ կգնա սև խոռոչների մասին իր թեզը սիրելի ֆիզիկայում, ինչպիսի անհավանական տեղեկատվություն կիմանա այդ ժամանակահատվածում։ Փաստեր, որոնց մասին նա դեռ հինգ տարի առաջ ենթադրում էր, թե դրանք անհնար են առանց Աստծո գոյության։ Իսկ այսօր դրանք լիովին տրամաբանական բացատրություն և գիտական հիմնավորում ունեն։ Եվ այդ ժամանակ բոլորովին պետք չէր Աստծուն վերագրել այն, ինչը դեռ հասկացված չէր կամ անհասկանալի էր։ Նույնը կլինի նաև հինգ տարի հետո։
Եվ ահա ավտոբուսում մի կին կիրճի այն կողմում եկեղեցի տեսնելիս սկսում խաչակնքվել։ Հնարավոր է` նա Աստծուն է դիմում իր երեխաների համար, կամ, օրինակ, հիվանդ մորը բուժելու, կամ ամուսնուն պաշտպանելու համար, որը ծառայում է սահմանին։
Կարող է պարզվել, որ նա տասը տարին մի անգամ է մտնում եկեղեցի` սահմանափակվելով ավտոբուսի մեջ խաչակնքվելով։ Կամ նա աշխատում է ինչ-որ լավ տեղում, ապրում է բոլորովին ոչ իր աշխատավարձով, այլ կաշառքներով և նվերներով, որոնք բնական են համարվում մեր կյանքի մի շարք ոլորտներում։ Կամ նա ուղղակի տականքի մեկն է, դե, դրա համար Աստված նրան կպատժի այն աշխարհում։
©
Sputnik / Кристина Афанасьева
Ինչո՞ւ եմ այս ամենն ասում։ Հավանաբար, պետք է հավատացյալներին թողնել բարեբեր կրակի աստվածային ծագմանը հավատալու իրավունքը, իսկ աթեիստներն առանց հոգևորական Աղոյանի էլ միշտ համոզված են եղել, որ այդ կրակը մարդիկ են վառում։ Դա հավատացյալ մարդու հավատի ազատության իրավունքն է, անբաժանելի իրավունքը։
Բայց աթեիստները նույնպես ունեն հավատի բացակայության անբաժանելի իրավունք։ Նա չի կարող հասկանալ, թե ինչու չի կարելի խաղող ուտել մինչև Խաղաղօրհնեքը, չնայած մինչև այդ արարողությունը խաղող է վաճառվում, և ոչ ոք չի խանգարում գնել այն։
Իսկ թե ինչու աթեիստը պետք է ենթարկվի եկեղեցու քմահաճույքին և աշխատանքի չգնա համարյա ամեն երկուշաբթի` դրա փոխարեն աշխատելով շաբաթ օրը և խախտելով իր շատ ծրագրեր, արդեն այդքան միանշանակ չէ։ Եթե երկուշաբթին ոչ աշխատանքային է, ապա գրասենյակ և գործարան գնալն իմաստ չունի, թերևս ի նշան բողոքի։ Բայց շաբաթ օրը ստիպված է աշխատել։
Եվ հասկանալի չէ, թե ինչու են նման մեռելոցներն ամրագրվում պետության կողմից, որից եկեղեցին, թվում է` բաժանվել է։
Բայց չէ որ եկեղեցին (լայն իմաստով) կազմակերպություն է, որտեղ ցանկացած կազմակերպության նման աշխատում են լավ և վատ մարդիկ, բարապաշտներ ու բացահայտ տականքներ։ Բայց ի տարբերություն մյուս կազմակերպությունների, եկեղեցու ներկայացուցիչները հասարակությանը մատուցվում են որպես բարոյական հեղինակություններ, նրանք մեզ սովորեցնում են, թե ինչպես պետք է ճիշտ ապրենք և նույնիսկ մտածենք։ Սովորեցնում են միայն նրա համար, որ պատկանում են եկեղեցուն։
Իսկ եթե մենք ապահովում ենք հավատի ազատություն, ապա դա չպետք է ոտնահարի աթեիստների իրավունքները։ Այլ կերպ ասած, եթե պետությունն աշխարհիկ է, ապա, հավանաբար, երկուշաբթիները պետք է աշխատանքային լինեն։
Ընդհանրապես, նման վեճերն օգտակար են հատկապես նրանց, ովքեր ապրում են բազմոցի վրա և սոցցանցերում։ Նրանցից մի քանիսը, առաջին հերթին նրանք, ովքեր խարանեցին քահանա Աղոյանի ասած «հերետիկոսությունը», եթե չեն ալարել, ապա թեկուզ իմացել են, թե ինչ է «բարեբեր կրակը» և որտեղ է գտնվում Երուսաղեմը։ Ամեն դեպքում ավելի լավ է, քան թուրքական և հնդկական սերիալները։ Դե, հայկականները` նույնպես։
Ատելի և սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է բերում, մյուսին՝ անհանգստություն
(Թարմացված է 21:26 04.03.2021)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Արդեն մոտ մեկ տարի է, ինչ փոխվել է բոլորիս արտաքինը։ Այո, մեր արտաքինի անքակտելի մասն է դարձել դիմակը, որն օգնում է քողարկել մեր արտաքինը։ Ճիշտ է, մեր հայաստանյան իրականությունն այնպիսին է, որ ակամա հարց է ծագում՝ իսկ ինչու եմ ես դիմակ դնում։ Այդ ատելի ու սիրելի դիմակը, որը մեկին հոգեկան հանգստություն է պարգևում, մյուսին՝ անհանգստություն
Երեկ գնացել էինք Երևանի ամենամեծ ու ամենահայտնի մոլերից մեկը։ Դռան մոտ կանգնած աշխատողը շատ սիրալիր ասում է՝ խնդրում եմ, բարձրացրեք ձեր դիմակը։ Իրոք, ինչ մեղքս թաքցնեմ, իջեցրել էի շատ պարզ պատճառով. հենց որ բարձրացնում եմ դիմակս, ակնոցս ինձ հասկացնում է՝ այլևս ոչինչ չես տեսնելու։ Սուտ է ասում, երբ պնդում է, թե ոչինչ չեմ տեսնելու, մի կերպ այնուամենայնիվ նայում եմ ու, ով զարմանաք, նկատում, որ ոչ միայն հաճախորդների կեսն է առանց դիմակի, այլև դիմակ չունեն նաև վաճառողներից ոմանք։ Կներեք էլի, եթե դուք նույնիսկ ձեր աշխատողներին չեք կարողանում ստիպել դիմակ կրել, ինձ ինչու եք տանջում։
©
Sputnik / Владимир Родионов
Լավ, անցանք։ Բայց դիմակ դնողների տաժանակիր կյանքի մասին պատմելուց առաջ ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք շատ էլ ուրախ են, որ դիմակ են դնում։ Ինտրովերտներն են, այսինքն` նրանք, ովքեր խուսափում են շփումներից, լավ չեն զգում, երբ ինչ-որ մեկը չափում է իրենց ոտքից գլուխ։ Վերջապես այն մարդիկ, որոնց դիմակը շատ որոշակի ազատություն է պարգևում։ Օրինակ` մատուցողները, որոնք առաջ ստիպված էին ժպտալ հաճախորդի երեսին նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա թեյավճար էլ չէր թողնում, իսկ հիմա հանգիստ կարող են ոչ միայն չժպտալ, այլև դեմքը ծռմռել. միևնույնն է` ոչ ոք չի տեսնի։
Ի դեպ, դիմակն այսօրվա հանրահավաքային Երևանում կարելի է օգտագործել նաև քաղաքական նպատակով՝ գնալ հակառակ ճամբարի միտինգին և հեգնական ժպտալ հերթական բանախոսի ճոռոմ ու բովանդակազուրկ ելույթի ժամանակ. էլի ոչ ոք չի նկատի։
Բայց դառնանք պատմությանը, որովհետև դիմակ դնելու ավանդույթը շատ հեռվից է գալիս։ Դիմակից եք բողոքում, այնինչ շատերը այն հագուստի մի մասի կամ զարդի են վերածում, իրենց անունն են վրան գրում։ Բա պատկերացրեք, որ մարդիկ այս նուրբ, թեթև ու բավական էժան դիմակների փոխարեն հակագազ հագնեին։ Իզուր էլ ծիծաղում եք՝ դրա պես մի բան եղել է։ Եթե հիշում եք, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կիրառվեցին մահաբեր նյութերը՝ քլորը և մանանեխի գազը։ Այդ փորձը հաշվի առնելով` Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունը որոշեց հակագազեր բաժանել ոչ միայն զինվորականներին, այլև խաղաղ բնակչությանը։ Եվ Երկրորդ աշխարհամարտից մի քանի տարի առաջ 35 միլիոն անգլիացի արդեն հակագազ ուներ։ Ճիշտ է, իշխանություններն անխտիր բոլորից չէին պահանջում կրել այդ հակագազները, բայց, օրինակ, ոստիկանները և այն հերթապահները, որոնք շրջում էին փողոցներում, անպայման պիտի հակագազով լինեին։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ գիշերով տուն վերադառնալիս հանդիպեիք։
Եվ քանզի Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին խոսեցինք, չենք կարող չհիշել այսպես կոչված «իսպանկան», որի զոհերի թիվը չես համեմատի կորոնավիրուսից մահացածների թվի հետ՝ մոտ 50 միլիոն մարդ ողջ աշխարհում։
Հիվանդության տարածմանը խիստ նպաստեց այն հանգամանքը, որ զինվորները պատերազմից վերադառնում էին ընդհանուր վագոններով և բեռնատարներով ու տարածում վարակը նախ կայարաններում, իսկ այնտեղից էլ գրիպը անարգել գրավում էր քաղաքների բնակելի թաղամասերը։
Ուզում ես զարգանալ՝ գնահատիր անցյալդ
Ու քանի որ սկզբում խոսեցինք այն մարդկանց մասին, որոնց համար դիմակը անհարկի ուշադրությունից խուսափելու միջոց է և որոնք երնեկ են տալիս, որ Հայաստանի առողջապահության նախարարությունը հնարավորինս երկար պահպանի դիմակը դնելու համընդհանուր պարտադրանքը, վերջում ուզում եմ խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք ժամանակին դեմքը դիմակով էին ծածկում ճիշտ հակառակ նպատակով՝ հանրության ուշադրությունը գրավելու համար։ Ինչպե՞ս։ Ասենք թե ես միջակ ընդունակությունների տեր մի մարդ եմ, որը հանրության ուշադրությունն է տենչում։ Օդակայանից դուրս գալիս անպայման դիմակ եմ դնում, որ բոլոր դիմավորողները սկսեն գուշակել՝ առնվազն փոխվարչապետն է, որը չի ուզում, որ իրեն ճանաչեն։ Այսինքն` հասնում եմ նպատակիս՝ գրավում եմ բոլորի ուշադրությունը։ Ախ, այդ կորոնավիրուսը ստիպեց բոլորին դիմակ դնել, և ուզում ես` փոխվարչապետ եղիր, ուզում ես` նույնիսկ վարչապետ, միևնույնն է` հիմա արդեն վրադ ուշադրություն դարձնող չկա։
Մեկի փոխարեն երկու անձնագիր՝ հանուն զբոսաշրջության ու ընդդեմ կորոնավիրուսի
«Հորս արև, ես հայերեն չեմ խոսում», կամ 22-ամյա իրաքցի Ալաայի առօրյան Երևանում
(Թարմացված է 19:03 03.03.2021)
22-ամյա Ալաան ծնվել ու մեծացել է Իրաքում։ Արդեն երեք տարի է` Երևանի «Եվրասիա» միջազգային համալսարանի ուսանող է։ Sputnik Արմենիան զրուցել է Ալաայի հետ, որը մատնաքաշի լուսանկարներ է ուղարկում հայ ընկերոջը և իր բառացանկում ավելացրել է հայերեն «պատերազմ» բառը։«Տարբերակներ ունեի՝ կա՛մ Ադրբեջանում սովորելու, կա՛մ էլ Հայաստանում։ Ընտրեցի Հայաստանը»,– ժպտալով ասում է թխամաշկ բարետես երիտասարդը։ Ասում է արտահայտված առոգանությամբ, բայց գրագետ հայերենով։ Ալաա Ալ-Սաիդն է, ծնունդով` Իրաքից, ազգությամբ` արաբ, կրոնով՝ մուսուլման։ 22 տարեկան է, երեք տարի առաջ է ընտրության առաջ կանգնել՝ ո՞ր երկրում շարունակի կրթությունը։
«Երկու երկրների տարբերակներն էլ լավն էին, բայց ես որոշեցի, որ պատրաստ եմ ինձ համար լրիվ անծանոթ միջավայրում լինել։ Ադրբեջանը մուսուլմանական երկիր է, Հայաստանը՝ քրիստոնյա։ Ես գիտեի, որ ինձ այստեղ ավելի անսովոր է լինելու», - բացատրում է Ալաան։
Այժմ նա ուսանում է «Եվրասիա» միջազգային համալսարանի դեղագիտության ֆակուլտետում։ Դասերը անգլերենով են անցնում, վարժ հայերենը սովորել է Հայաստանում կամավորություն անելու միջոցով։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդը համակուրսեցիների հետ
«Սկզբի ամիսներին անգիր էի արել «ես հայերեն չեմ խոսում» արտահայտությունը ու դա էի ասում տաքսու վարորդներին։ Մեկ ա՝ շարունակում էին հետս հայերեն խոսել, - ասում է ու ծիծաղում, - հետո սովորել էի «հորս արև, հայերեն չեմ խոսում, ախպերս»։ Մեկ ա՝ լսող չկար»։
Ալաան մինչև հիմա իր հեռախոսի մեջ հավաքում է նոր լսած հայերեն բառերը։ Իր ցանկում «արևից» մինչև «մեռնեմ քեզ» ու «լվացքի փոշի» բառերը կան։ Վերջերս դրանց ավելացավ «պատերազմ» բառը։ Այս բառի հայերեն տարբերակը նորություն էր Ալաայի համար, բայց բովանդակությունը` ոչ։
«Դե, Իրաքից եմ, - տխուր ժպիտով ասում է Ալաան, - մեր տունը բուն մարտական գործողություններից հեռու է եղել, բայց շատ ընկերներ, ծանոթներ, բարեկամներ ունեմ, որոնց վնասել ա պատերազմը։ Նույնը, ինչ էստեղ եղավ՝ մարդիկ վախեցած էին, մահանում էին երիտասարդներ, կանայք լացում էին․․․»։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
Ալաան պատմում է, որ պատերազմի օրերին մարդիկ սկսեցին ավելի սերտ ասոցացնել իսլամը Ադրբեջանի հետ։
«Ադրբեջանը վատն է, Ադրբեջանում իսլամ են դավանում, ուրեմն իսլամը վատն ա։ Նման մտածող մարդիկ իրենց կյանքում մուսուլմանների չեն տեսել, լսել են միայն մեդիայից։ Եթե ես էլ միայն մեդիայից պատկերացում կազմեի մուսուլմանների մասին, ես էլ կմտածեի՝ վատն են», - պատմում է իրաքցին։
Պատերազմի օրերին մի անգամ ընկերոջ հետ տաքսի է նստել։ Վարորդը, իմանալով, որ Ալաան մուսուլման է, ընկերոջն ասել է՝ չարժի հետը շփվես։ Չի իմացել, որ Ալաան հասկանում է հայերեն։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
«Հիմնականում կոպիտ են լինում հենց վարորդները։ Իմ հայ ընկերները շատ ուշադիր են իմ նկատմամբ ու շատ հարգանքով են վերաբերվում կրոնիս։ Եթե փաբ ենք գնում, մատուցողին խնդրում են ինձ ալկոհոլի մենյու չտալ․ իմ կրոնով թույլատրված չէ խմել։ Աղջիկներից մեկը անգամ ուսումնասիրում էր աղցանս՝ համոզվելու, որ մեջը խոզի միս չկա (դա էլ մուսուլմանները չեն ուտում)», - պատմում է Ալաան։
Ասում է, որ բաց է կրոնի մասին խոսելու համար, որովհետև մարդկանց հետ հարաբերությունները իր համար հորիզոնական դիրքի վրա են, իսկ աստծո հետ՝ ուղղահայաց․ մեկը մյուսին չի հատվում ու չի կարող խանգարել։ Պատմում է, որ մի օր Facebook-ով իրեն ընկերության առաջարկ է ուղարկել մի հայ տղա ու հարցրել՝ իսկ ճի՞շտ է, որ մուսուլմանների համար արդարացված է քրիստոնյաների սպանությունը։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդ
«Նման հարց են տալիս, երբ Ղուրանում մի ամբողջ հատված կա՝ նվիրված քրիստոնեությանը, Մարիամին, Հիսուսին, երբ ասված է, որ պետք է հարգել մյուս կրոնները ու խաղաղության մեջ ապրել քրիստոնյաների ու հրեաների հետ։ Հիմա այդ հարց տվող տղան իմ ամենամոտ ընկերներից է։ Այժմ Գերմանիայում է սովորում, ես էլ իրեն Հայաստանից մատնաքաշի ֆոտոներ եմ ուղարկում, որ կարոտի», - ասում է Ալաան։
Ալաան այստեղ ապրելու տարիներին շատ է շրջագայել Հայաստանով, եղել է ամենահայտնի եկեղեցիներում, շատ է սիրել Գառնու տաճարը։ Երևանի Կապույտ մզկիթում էլ է եղել, բայց աղոթք չի արել․ այն որպես թանգարան է դիտարկել։ Ասում է՝ աղոթքը դրսի աշխարհի մասին չէ, և դրա համար տաճարի պատերից առավել կարևոր են ներսի կայացած պատերը։
©
Photo : provided by Alaa al-Said
Ալաա Ալ-Սաիդն ընկերների հետ
Ոստիկանը մերն է. հրապարակում կանգնելու համար ավելի շա՞տ են փող ստանում
(Թարմացված է 09:37 05.03.2021)
Օրաթերթը գրավոր հարցում է ուղարկել ՀՀ ոստիկանության լրատվական ծառայություն և խնդրել տեղեկություն տրամադրել, թե վերջին ամիսների ընթացքում որքան պարգևավճար են ստացել ոստիկանության աշխատակիցները, երբ և ինչ առիթով:ԵՐԵՎԱՆ, 5 մարտի - Sputnik. «Ժողովուրդ» օրաթերթին տեղեկություններ են հասել, որ ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներն այս տարի կայացած հանրահավաքներին, ցույցերին ակտիվ մասնակցություն ունենալու համար երկու անգամ պարգևավճար են ստացել:
©
Sputnik / Hovhannes Shoghikyan
Օրաթերթը գրավոր հարցում է ուղարկել ՀՀ ոստիկանության լրատվական ծառայություն և խնդրել տեղեկություն տրամադրել, թե վերջին ամիսների ընթացքում որքան պարգևավճար են ստացել ոստիկանության աշխատակիցները, երբ և ինչ առիթով:
«Ոստիկանության լրատվական ծառայությունից «Ժողովուրդ»–ի հարցմանն ի պատասխան, հայտնել են, որ ՀՀ ոստիկանության ծառայողներին (աշխատողներին) 03.03.2021 թ.-ի դրությամբ հատկացվել է ամսական պարգևատրում (ս/թ հունվար ամսվա համար)՝ 718.152.586 դրամ գումարի չափով, միանվագ դրամական պարգևատրում («Պետական պաշտոններ և պետական ծառայության պաշտոններ զբաղեցնող անձանց վարձատրության մասին» օրենքի 22-րդ հոդվածի 9-րդ և 10-րդ մասերի հիման վրա)՝ 209.268.943 դրամի չափով»,–գրում է թերթը:
Չտրվել սադրանքներին. ՀՀ ոստիկանությունը և դատախազությունը հայտարարություններ են տարածել
Ստացվում է՝ ոստիկանության աշխատակիցները իսկապես պարգևատրվել են երկու անգամ. մեկը հունվար ամսվա համար, մեկն էլ արդեն միանվագ:
Հանրահավաքի ժամանակ հնարավոր են սադրանքներ․ ՀՀ ոստիկանություն