Երթուղային տաքսի

Տեղափոխություն հայկական ձևով. ինչ է սպառնում Երևանի նոր տրանսպորտային համակարգին

145
Արդեն երկար ժամանակ երևանցիները խոստումներ են լսում, որ հաջորդ տարի նրանք կկարողանան օգտվել հասարակական տրանսպորտի նոր համակարգից։ Բայց ամեն անգամ հաջորդ տարին հետաձգվում է։ Դեպի ապագա ճանապարհորդություն է կատարել Ռուբեն Գյուլմիսարյանը։

Մոտ մեկ ամիս առաջ արդեն գրել էինք Երևանի տրանսպորտային խնդիրների մասին, որոնք երկար տարիների ընթացքում չեն լուծվում։ Խնդիրը լուծելու փոխարեն քաղաքապետարանը և պրոֆիլային նախարարությունը երևանցիներին միայն խոստումներով են կերակրում։

Զգացողություն կար (որը ծնվել էր շատ տարիներ առաջ), որ 2018թ–ին Երևանի տրանսպորտային համակարգում ոչինչ չի փոխվի։ Կհնչեն խոստումներ, կներկայացվեն նախագծեր, նույնիսկ կանվանեն ընկերությունների անուններ, որոնք այդ նախագծերն իբր կյանքի կկոչեն, իսկ հետո այդ ամենը կանցնի պատմության գիրկը, և խոստումները կտեղափոխվեն Քրիստոսի ծնունդից հետո 2019թ։ Եվ այդպես շարունակ։

Հիմա հենց դա է տեղի ունենում։ Մեզ առաջարկել էին համբերել մինչև 2018թ–ը, հիմա խոսում են հաջորդ տարվա մասին։ Խոսակցություններից այն կողմ գործը չի շարժվի, այնպես որ, լիովին հնարավոր է, որ մի 10 ամիս անց հայտարարեն 2020–ի մասին։

Հիմա հնչում են նոր և, անկեղծ ասած, ոչնչով չհիմնավորված խոստումներ։ Հերթական անգամ հայտարարվել է, որ 2019թ–ին կանհետանան Երևանի երթուղային տաքսիները, իսկ հասարակական տրանսպորտը լիովին կանցնի տրոլեյբուսների և ավտոբուսների։ Այդ մասին հինգշաբթի տրանսպորտային հարցերով բարեփոխումների փորձագիտական աշխատանքային խմբի նիստում հաղորդել է Երևանի փոխքաղաքապետ Վահե Նիկոյանը։

Նրա խոսքով` երթուղային տաքսիների գծերը 115–ից կկրճատվի մինչև 42–ի, իսկ այսօրվա 2039 միավոր տրանսպորտային միջոցների փոխարեն կմնա 939–ը։ Բացի այդ, նախատեսվում է Երևանի փողոցներ հանել ավելի տարողունակ նոր ավտոբուսներ։ Ինչ վերաբերում է տրոլեյբուսներին, դրանց գծերը և քանակը չի փոխվի։ Իհարկե, մետրոյի նոր կայարանների մասին նույնիսկ կարելի է չերազել։

Բայց, մի րոպե, եթե տրանսպորտային միջոցների քանակը նվազի ավելի քան երկու անգամ, ապա դա անխուսափելիորեն կբերի հենց այդ տրանսպորտը խցկվելու անհնարինության։ Այն հիմա էլ է լեփ–լեցուն, հատկապես, աշխատանքայինի օրերին և երբ ձյուն է գալիս։

Լավ, ենթադրենք, որ մշակում է կատարելությանը մոտ ինչ-որ համակարգ, որը կաշխատի. ժամանակավորապես հավատանք տրանսպորտի հարցով զբաղվողներին։ Բայց վերոհիշյալ նիստում խոսվել է երթևեկության ինտերվալների մասին, որ օրվա տարբերի ժամերին կազմելու են 5-15 րոպե։ Լավ, թող այդպես լինի։

Ամեն դեպքում շատ հարցեր են մնում, որոնց պատասխանները չկան։ Օրինակ` ի՞նչ կլինի երթուղայինների ներկա տերերի հետ։ Նրանց բիզնեսն ուղղակի կխլե՞ն, թե՞ նրանք կդառնան նոր գծերի տերեր։

Անհասկանալի է, բայց չէ՞ որ տրանսպորտային բիզնեսը փոքր չէ։ Հենց այնպես վերցնել չի ստացվի, իսկ դա նշանակում է, որ նոր երթուղիները կտան հին տերերին։ Այդ դեպքում նրանք ինչպե՞ս են եկամուտ ստանալու։ Չէ՞ որ, եթե վերացնել կանխիկ ուղեվարձը, ապա այդ վարորդը կզրկվի նյութական օգուտից։ Այդ դեպքում նրան պետք է աշխատավարձ վճարեն, ընդ որում այնքան, հանուն որի մարդը պատրաստ լինի ամբողջ օրն անցկացնել ղեկին։

Եթե հրաժարվել ուղեվարձ վճարելու այլ տարբերակների և թողնել կանխիկը, ապա երթևեկության ինտերվալները և երթուղու աշխատանքի ժամերը նույնը կմնան. միայն այն ժամերին, երբ ապահովվում է ուղևորների գոնե նվազագույն թիվ։ Մարդը չի վարի ավտոբուս, որը ոչ ոք չի նստում, որովհետև նա պետք է շահույթի պլան հանձնի։ Չի վարի և վերջ, դուք ինքներդ դա կանեի՞ք։

Դա միայն հարցերից մեկն է, իսկ դրանք շատ են։ Ի դեպ, այն, որ երթևեկության հրաշալի ինտերվալներն իրականություն կդառնան երևանյան ճանապարհներին, անհավատալի է թվում նաև այլ պատճառներով։ Օրինակ` հենց անձրև է գալիս, էլ չենք խոսում ձյան մասին, Երևանի ճանապարհներին երթևեկությունը կաթվածահար է լինում։ Խցանումները սովորական բան են առանց եղանակային անակնկալների։ Եվ ի՞նչ ինտերվալների մասին կարող է խոսք լինել։

Տխրահռչակ ինտերվալները կախված են նաև նրանից, թե որքան արագ կխմի իր սուրճը միջին վիճակագրական վարորդը վերջին կանգառում, որքան կտևի դիսպետչերի հետ նարդու պարտիան։ Իսկ դա արդեն հոգեբանություն է, դրա դեմ ոչ մի քաղաքապետարան չի կարող աշխատել։

«Նախագիծը բացառում է կրկնվող երթուղիները և շուրջ երեք անգամ կրճատում հասարակական տրանսպորտի միավորների քանակը: Սա թույլ է տալու զգալիորեն բեռնաթափել մայրաքաղաքի ճանապարհափողոցային ցանցի ծանրաբեռնվածությունը` միևնույն ժամանակ ապահովելով մայրաքաղաքի տրանսպորտի ցանցի ամբողջական ծածկույթ: Հասարակական տրանսպորտը հավասարապես հասանելի է լինելու մայրաքաղաքի բոլոր հատվածներում՝ ապահովելով արագ, անվտանգ, հուսալի պայմաններ ուղևորների համար», – հինգշաբթի ասել է Վահե Նիկոյանը։

Ոչ, ոչ ոք չի վիճում, որ «խորհրդատվական կազմակերպությունը» կարող էր մեծ և բարեխիղճ աշխատանք կատարել, բայց այն մշակումների հարցում օգտագործել է միջինացված, ընդհանուր ցուցանիշներ և չափանիշներ` հաշվի առնելով Երևանի տոպոլոգիական, լոգիստիկ, ժողովրդագրական և այլ առանձնահատկությունները. ռելիեֆը, ճանապարհների երկարությունը (բայց ոչ դրանց վիճակը), բնակիչների քանակը և այլն։

Բայց ոչ մի, նույնիսկ ամենափորձառու և բարեխիղճ կազմակերպություն, առավել ևս արտասահմանյան, չէր կարող հիմնվել մարդկային գործոնի վրա, այսպես ասած, ազգային ուղևորափոխադրումների առանձնահատկությունների։

Մարդկային գործոնը մեզ մոտ չափազանց կարևոր դեր է խաղում ցանկացած ոլորտում։ Ուստի սպասենք 2019թ–ի ավարտին։ Եթե նոր համակարգի գործարկումը տեղափոխեն ևս մեկ տարով, ուրախալի կլինի, բայց ոչ անսովոր։

145
Էդուարդ Քալանթարյանը

Ֆուտբոլասեր թենիսիստը. ինչպես Էդուարդ Քալանթարյանը մահացած դերասանին «նկատեց» տրիբունայում

1029
(Թարմացված է 18:11 14.01.2021)
Ինչպե՞ս հայտնվեց թենիսի կորտում, երբ երազում էր ֆուտբոլիստ դառնալու մասին։ Մարզական մեկնաբան Էդուարդ Քալանթարյանը Sputnik Արմենիային պատմել է իր կարիերայի և ուղիղ եթերում գրանցված զավեշտալի դեպքի մասին։

ԵՐԵՎԱՆ, 15 հունվարի – Sputnik. Էդուարդ Քալանթարյանին մարզասերները Հայաստանում լավ են ճանաչում։ Նա հայտնի մեկնաբան է. ոմանք նրան միայն որպես ֆուտբոլային մեկնաբան գիտեն, բայց պարզվում է` Քալանթարյանը մեծ հաճույքով մեկնաբանում է նաև այլ մարզաձևերի մրցումները։

Հոր նախասիրությունն ու որդու երազանքը

Թենիսն աշխարհում սիրված մարզաձևերից մեկն է։ Էդուարդի` այս մարզաձևի ընտրության «մեղավորը» հայրն է։ Սպորտին նվիրվելու գործընթացը Քալանթարյանի համար սկսվեց 5 տարեկանից, երբ հայրը նրան թենիսի խմբակ տարավ։ Դրանից հետո սպորտը Քալանթարյանի համար դարձավ ոչ միայն զբաղմունք, այլ նաև կենսակերպ ու աշխատանք։

«Հայրս թենիսի աշխարհում հայտնի շատ մոտ ընկեր ուներ` նախկին ԽՍՀՄ բազմակի չեմպիոն Հրանտ Կարապետյանը։ Հենց նրա մոտ առաջին քայլերը կատարեցի այս մարզաձևում»,–պատմում է Քալանթարյանը։

Տղան շարունակեց մարզվել է թենիսով, բայց գնալով գիտակցում էր, որ կարող էր խաղալ Հայաստանի ֆուտբոլի հավաքականում։

Эдуард Калантарян (второй справа)
Էդուարդ Քալանթարյանը` թենիսի կորտում

«Հայրս պահանջում էր, շատ ուշադիր հետևում էր թենիսի իմ մարզումներին, ես էլ մարզվում էի, որպեսզի ուժեղ թենիսիստ դառնամ։ Բայց որքան թենիսով շատ էի զբաղվում, այդքան հասկանում էի, որ ավելի լավ ֆուտբոլ եմ խաղում։ Ու ոչ բարձրաձայն հորս հետ միշտ վիճում էի, թե ինչու է ինձ թենիսի տարել, այլ ոչ թե ֆուտբոլի։ Փառահեղ թենիսիստ ինձանից դուրս չեկավ, բայց մինչև հիմա վստահ եմ` եթե ֆուտբոլի գնայի կարող էի նույնիսկ խաղալ մեր ազգային հավաքականում։ Միգուցե շատ բարձր է հնչում, բայց ես գտնում եմ, որ այդ հնարավորությունն ունեի»,- ասում է Էդուարդը։

Մարտի դաշտում մենք չենք պարտվել. ինչպես ֆուտբոլիստ խաղընկերները դարձան մարտական ընկերներ

Բանակից վերադառնալուց հետո՝ 2003 թվականին, նա մասնակցել է Համահայկական խաղերին։ «Պրոֆեսիոնալ կարիերայի ընթացքում Հայաստանի առաջնություններում հաղթանակներ շատ եմ ունեցել, բայց ամենակարևոր հաջողությունն ինձ համար գրանցվել է Իրանում 1997 թվականին, որտեղ հաղթանակի հասա ITF (թենիսի միջազգային ֆեդերացիա) մրցաշարում։ Մինչև հիմա ITF արխիվում այդ հաղթանակը կա»,–ժպիտով հիշում է մեկնաբանը։

Իսկ ավելի ուշ թենիսը նրա համար դարձավ պարզապես հաճելի զբաղմունք և շարունակվում է այդպիսին լինել մինչ օրս։

Գումար վաստակելու ժամանակը

23–ամյա պատանին շատ պատահական հայտնվում է հեռուստաշխարհում։  Ընկերը` Դավիթ Ալավերդյանը, տեղեկացնում է, որ «Հանրային հեռուստատեսությունում» մարզական մեկնաբանի աշխատատեղ կա։

«Գնացի փորձարկման, դրական արձագանքներ եկան (ժպտում է)։ Բայց այն ժամանակ «Հանրայինում» աշխատանքի անցնելու համար շատ արգելքներ էր պետք հաղթահարել։ Ու քանի որ աշխատանքի ընդունվելու գործընթացը ձգձգվում էր, մեկնեցի Մոսկվա, որտեղ իմ ընկերոջ հետ զբաղվում էի թենիսի մարզչի աշխատանքով։ Բայց երկար չդիմացա, մոտ հինգ ամիս անց վերադարձա»,–պատմում է Էդուարդը։

Այդ ընթացքում Սլավա Սարգսյանի հետ կապի մեջ լինելով իմացել է, որ կարող է արդեն անցնել աշխատանքի ու մեկնաբանել 2004թ.–ի Աթենքի  օլիմպիական խաղերը։ «Առաջին ֆուտբոլային մեկնաբանությունս էլ կայացավ հենց այդ խաղերի շրջանակում։ Եզրափակիչում Արգենտինան հաղթեց Պարագվային։ Այսպես սկսվեց իմ` մեկնաբանի և լրագրողի կարիերան»,- հիշում է Քալանթարյանը։

Ժան Գաբենի «եղբայրը»

Ուղիղ եթերում աշխատանքը մեծացնում է սխալվելու, հավանականությունը, մանավանդ եթե մրցումը կամ խաղը տևում է ժամեր։ «Ժամանակին կամաչեի այս մասին խոսել, բայց հիմա կպատմեմ, որովհետև շատ վաղուց է եղել»,–անկեղծանում է Էդուարդը։

«Հանրայինին» զուգահեռ նա աշխատել է «Հայ TV»-ում, որտեղ մեկնաբանել է Ֆրանսիայի ֆուտբոլի առաջնության խաղերը։ «Մի մեկնաբանության ժամանակ ես տրիբունայում տեսա մի մարդու, որը շատ նման էր հանրահայտ դերասան Ժան Գաբենին, ու ասեցի, որ նա էլ եկել է խաղին հետևելու։ Ընդմիջմանը մի երկրպագու զանգել էր հեռուստաընկերություն ու ասել, որ Գաբենը վաղուց մահացել է։ Երկրորդ կեսում ես այլևս չհիշատակեցի Գաբենին, իսկ հաջորդ օրը մեկ այլ խաղի ժամանակ ներողություն խնդրեցի իմ ասածի համար, բայց իրավիճակը փրկելու համար ասեցի` ճշտել եմ, որ տրիբունայում եղել է Գաբենի եղբայրը», - ծիծաղելով հիշում է Էդուարդը։

Ֆուտբոլասեր զավակն արդեն հոր դերում

Քալանթարյանը երկու զավակ ունի։ Աղջիկը` Նատալին, փոքր հասակում շատ հաղթանակներ ուներ լողի մրցումներում, զբաղվում է նաև թենիսով։

Эдуард Калантарян с дочкой
© Photo
Էդուարդ Քալանթարյանը` դստեր հետ

Իսկ որդին` Դավիթը, դեռ հինգ տարեկան է։ «Շատ կուզեի, որ Դավիթը դառնա լավ ֆուտբոլիստ։ Անկասկած փորձելու ենք։ Բայց մեկ կամ երկու տարի հետո արդեն կհասկանանք` արդյոք կարող է որդիս ֆուտբոլիստ դառնալ», - ասում է Քալանթարյանը։

Сын Эдуарда Калантаряна
© Photo
Էդուարդ Քալանթարյանի որդին

Համենայնդեպս, որդու ծնվելուց հետո ընկերները, հարազատները նրան «Բարսելոնայի» մի քանի մարզահագուստ են նվիրել` ակնարկելով, որ գուցե երեխան իրագործի հոր երազանքը։

Ռուսական հոկեյի սիրահարը

Մեր զրույցի վերջում Էդուարդից ճշտեցի, թե ինչ մարզիկներ են նրա մոտ անջնջելի հետք թողել։ Ներկայացնում ենք նրա սիրելի մարզիկների ցանկը.

  • ֆուտբոլ` Մեսսի,
  • բասկետբոլ` Մայքլ Ջորդան,
  • թենիս` Ռոջեր Ֆեդերեր,
  • ատլետիկա` Ուսեին Բոլտ։

Քալանթարյանն առանձնակի շեշտեց ռուսական հոկեյի նկատմամբ իր սերը, ու չկարողացավ առանձնացնել մեկ հոկեյիստի։ «Շատ- շատ էի սիրում Սերգեյ Ֆյոդորովին, շատ էի սիրում Ալեքսեյ Յաշինին, բայց բոլորից շատ ինձ համար կա ու կլինի Ալեքսանդր Օվեչկինը»։

Էդուարդի հետ շատ երկար կարելի է խոսել տարբեր մարզաձևերի մասին։ Բայց կարծում եմ` թենիսի կորտում, ֆուտբոլի դաշտում, թե մեկնաբանի բարձրախոսի մոտ նստած` Էդուարդ Քալանթարյանն իր գործն անում է սիրով, պատասխանատվությամբ ու նվիրումով։

1029
թեգերը:
մարզիկ, ֆուտբոլիստ, ֆուտբոլ, թենիս, Էդուարդ Քալանթարյան
Ըստ թեմայի
Մեծ ըմբիշը մեծ նպատակներ ունի. ինչու է «կուբանցի հայ» Յուրի Պատրիկեևը վերադարձել Հայաստան
Մարզաշխարհի 35 ներկայացուցիչներ միացել են Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականի պահանջին
Ծոծրակին աչք ունեցող ֆուտբոլիստը. Արկադի Անդրեասյանի «ոսկերչական» փոխանցումներն ու հումորը
Դիրքեր

Ուրախ–տխուր տոնածառը. ինչպես զոհված ընկերները «դարձան» վառվող խաղալիքներ և տոն պարգևեցին

403
(Թարմացված է 11:24 15.01.2021)
«Վահե», «Արտյոմ», «Անդրանիկ», «Կարո»... ծառայակիցների կյանքի գնով ձեռք բերված Նոր տարվա մասին զինվորի հուզիչ պատմությունը ապրելով թշնամուն հաղթելու և նոր հաղթանակների պատրաստվելու մասին է։

Ամանորյա գիշերից հետո զինվորներից մեկին արված հեռախոսազանգս սովորականից երկար տևեց, ու պատճառը ոչ միայն տոնական փոխադարձ շնորհավորանքներն էին, այլև զինվորի համար այն անսովոր փաստը, որ կարող է սովորականից մի փոքր ավելի ազատ խոսել։ Որ այլևս չկա կոորդինատի կամ տեղանքի արտահոսքի այդչափ մեծ վտանգ ու այդչափ կաշկանդված զգուշություն, որքան պատերազմական օրերին։

Քանի դեռ Երևանում շարունակվում էին Նոր տարին նշել–չնշելու բանավեճերը, չկարողանալով զսպել հետաքրքրությունս, հարցրի զինվորին, թե ինչպես դիմավորեցին Նոր տարին։

«Այնքան Նոր տարի չդիմավորեցինք, որքան ճանապարհեցինք հինը», – իմաստուն հեգնանքով պատասխանեց նա։

Անհարմար դադարը լրացնելու համար քմծիծաղով միջամտեցի` ասելով, որ ուղղակի հարցնում եմ ու նկատի չունեմ, որ պետք է տոնածառ զարդարեին, ինչին հետևեց զինվորի` էլ ավելի հանկարծակիի բերող պատասխանը։

«Հենց տոնածառ էլ զարդարել ենք»։ Մի պահ ինձ թվաց, թե կիսահեգնանքը վերածվեց լիարժեք ծաղրի, բայց այս անգամ անհարմար լռությունը կոտրեց հենց ինքը` շարունակելով պատմել հետպատերազմական ամանորյա բանակային գիշերվա մասին։

Մոտոհրաձգային վաշտի տղաներով ճաշարանից վերցրել են 13 հատ պահածո (տուշոնկա) ու ուղևորվել դեպի զորամասից ոչ հեռու գտնվող եղևնին։ 

«Վերցնում էինք պահածոն, բացում այն, դատարկում միջի պարունակությունը, հիշում պատերազմի ընթացքում մեր զորամասից զոհված տղաներից յուրաքանչյուրին, գրում նրա անունը պահածոյի տուփի վրա, այնուհետև դրա մեջ դնում չոր սպիրտ  ու կախում եղևնուց»,–պատմում է նա։

Րոպեներ անց եղևնին զարդարված էր 13 պահածոյատուփերով, ամեն մեկի վրա գրված մի անուն` «Վահե», «Արտյոմ», «Անդրանիկ», «Կարո» և այսպես շարունակ։

«Հետո տեսանք, որ եղևնին գեղեցիկ է, բայց ինչ–որ բան` պակաս։ Այն չուներ գագաթ։ Ես վազեցի զորամաս, որտեղ մասունքի պես պահել էինք մեր վաշտի հերոս հրամանատարի սաղավարտը։ Բերեցի այն ու հագցրեցի եղևնու գագաթին։ Հետո վառեցինք պահածոյատուփերի միջի չոր սպիրտը, ու «խաղալիքները» լուսավորվեցին, ինչպես Նոր տարին մեզ նվիրած եղբայրների հիշատակը»։

Երբ դրոշն ես պահպանում, քեզ են պատվի առնում․ ինչ տեսավ փոխգնդապետ Սիմոնյանը զոհվելուց առաջ

Հեռախոսազրույցը լցվեց այն լռությամբ, որից այդքան խուսափում էինք ամբողջ խոսակցության ընթացքում, հետո զինվորն ասաց.

«Դե լավ, ես պիտի գնամ, հրամանատարը կանչում է ձյուն մաքրելու, որպեսզի ճանապարհները բացենք, առանց այն էլ մեր երկրում բաց ճանապարհներ քիչ են մնացել»...

403
թեգերը:
խաղալիք, տոնածառ, Ամանոր, Զոհ, Արցախյան պատերազմ, Զինվոր
Ըստ թեմայի
Հոր ձայնը լսվել է. 70 օր անց գտնված Նիկոլայը ծնողներից թաքուն էր ՀՀ քաղաքացիություն ստացել
«Չեմ կարող վախկոտի պես ապրել». Վահեն իր վերջին վիրավորին կուրանալուց փրկեց, ինքը զոհվեց
«Կյանքը կինո է դարձել». գյուղը հանձնելու լուրերին Տիգրանաշենում տարբեր կերպ են մոտենում
Կառլեն Խաչատրյան

Ինչո՞վ է զբաղված ՏՄՊՊՀ-ն և ինչո՞ւ դեղատներն անբարեխիղճ գործելաոճի համար չեն պատժվում

0
Տնտեսագետ Կառլեն Խաչատրյանը Sputnik Արմենիայի եթերում թվարկել է այն հնարավոր գործոնները, որոնք ձևավորում են դեղորայքի շուկայում գների թռիչքային աճը։
«Դեղորայքի թանկացման հարցում էական նշանակություն ունի դոլարի արժեվորումը, սակայն չեմ բացառում նաև սպեկուլյատիվ գործոնները». Կառլեն Խաչատրյան

Դեղորայքի գների բարձրացման հարցում էական նշանակություն ունի դոլարի արժեվորումը, սակայն, չի բացառվում, որ գործ ունենք նաև գերիշխող դիրքի չարաշահման ու սպեկուլյատիվ գործոնների հետ։ Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում նման կարծիք հայտնեց տնտեսագետ Կառլեն Խաչատրյանը` մեկնաբանելով մամուլում տարածված տեղեկությունները, թե դեղերի շուկան դուրս է եկել վերահսկողությունից, իսկ դեղատները նման անբարեխիղճ գործելաոճի համար չեն պատժվում։

«Վերջին 2 ամիսների ընթացքում դոլարը մոտ 10 տոկոսով է արժեվորվել, սակայն այն դեպքերում, երբ քաղաքացիները հանդիպում են 65-70 տոկոսով դեղերի գնի բարձրացման, թանկացումը միայն դոլարի փոխարժեքով չի կարելի պայմանավորել»,- ասաց նա։

Հայաստանում դեղորայքի շուկայում առկա չարաշահումների ուսումնասիրությամբ զբաղվում է ՏՄՊՊՀ-ն, որն, ըստ Խաչատրյանի, վերջին 2.5 տարում այնքան էլ բարեխիղճ չի գործում։

«Վերջին 2-2.5 տարիների ընթացքում պետական որևէ մարմին իր գործառույթները պատշաճ մակարդակով չի իրականացնում կամ կադրային բավարար ներուժ չկա, ղեկավար անձնակազմը պատրաստ չէ, պահանջկոտ չէ, դրա համար էլ այս իրավիճակում ենք»,- նշեց տնտեսագետը։

Նրա համոզմամբ, եթե ոլորտի համար պատասխանատու հանձնաժողովը տարբեր պատճառաբանություններով մեկնաբանություններ չի ներկայացնում կամ փորձում է իր գործառույթները չկատարելը քողարկել «ուսումնասիրություններն ընթացքի մեջ» են պատճառաբանությամբ, դա ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ անկարողության ու անգործության ուղղակի հետևանք։

«Հույս չունենաք, որ լավ ենք ապրելու». Վազգեն Մանուկյանը Գյումրիում է

Նշենք, որ այսօր «Ժողովուրդ» թերթը գրել էր, որ դեղատները անբարեխիղճ գործելաոճի համար չեն պատժվում, իսկ ՀՀ տնտեսական մրցակցության պաշտպանության պետական հանձնաժողովը վստահեցնում է, որ դեղերի շրջանառության ոլորտն ուսումնասիրում են:

0
թեգերը:
գին, Կառլեն Խաչատրյան, Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության պետական հանձնաժողով (ՏՄՊՊՀ), Դեղ
Ըստ թեմայի
«Ասաց՝ մամ, ծաղկեպսակը դու սարքի». Եռաբլուրում ծաղիկները ձյունից շատ էին ու անիմաստ թանկ
Գնաճը մինչև ո՞ւր կհասնի. էկոնոմիկայի նախարարը վստահեցնում է` մենք դեռ լավ վիճակում ենք
Գները նվազեցրել և բարձրացրել են. ձվի շուկայում գործող 7 ընկերություն է տուգանվել