Երթուղային տաքսի

Տեղափոխություն հայկական ձևով. ինչ է սպառնում Երևանի նոր տրանսպորտային համակարգին

143
Արդեն երկար ժամանակ երևանցիները խոստումներ են լսում, որ հաջորդ տարի նրանք կկարողանան օգտվել հասարակական տրանսպորտի նոր համակարգից։ Բայց ամեն անգամ հաջորդ տարին հետաձգվում է։ Դեպի ապագա ճանապարհորդություն է կատարել Ռուբեն Գյուլմիսարյանը։

Մոտ մեկ ամիս առաջ արդեն գրել էինք Երևանի տրանսպորտային խնդիրների մասին, որոնք երկար տարիների ընթացքում չեն լուծվում։ Խնդիրը լուծելու փոխարեն քաղաքապետարանը և պրոֆիլային նախարարությունը երևանցիներին միայն խոստումներով են կերակրում։

Զգացողություն կար (որը ծնվել էր շատ տարիներ առաջ), որ 2018թ–ին Երևանի տրանսպորտային համակարգում ոչինչ չի փոխվի։ Կհնչեն խոստումներ, կներկայացվեն նախագծեր, նույնիսկ կանվանեն ընկերությունների անուններ, որոնք այդ նախագծերն իբր կյանքի կկոչեն, իսկ հետո այդ ամենը կանցնի պատմության գիրկը, և խոստումները կտեղափոխվեն Քրիստոսի ծնունդից հետո 2019թ։ Եվ այդպես շարունակ։

Հիմա հենց դա է տեղի ունենում։ Մեզ առաջարկել էին համբերել մինչև 2018թ–ը, հիմա խոսում են հաջորդ տարվա մասին։ Խոսակցություններից այն կողմ գործը չի շարժվի, այնպես որ, լիովին հնարավոր է, որ մի 10 ամիս անց հայտարարեն 2020–ի մասին։

Հիմա հնչում են նոր և, անկեղծ ասած, ոչնչով չհիմնավորված խոստումներ։ Հերթական անգամ հայտարարվել է, որ 2019թ–ին կանհետանան Երևանի երթուղային տաքսիները, իսկ հասարակական տրանսպորտը լիովին կանցնի տրոլեյբուսների և ավտոբուսների։ Այդ մասին հինգշաբթի տրանսպորտային հարցերով բարեփոխումների փորձագիտական աշխատանքային խմբի նիստում հաղորդել է Երևանի փոխքաղաքապետ Վահե Նիկոյանը։

Նրա խոսքով` երթուղային տաքսիների գծերը 115–ից կկրճատվի մինչև 42–ի, իսկ այսօրվա 2039 միավոր տրանսպորտային միջոցների փոխարեն կմնա 939–ը։ Բացի այդ, նախատեսվում է Երևանի փողոցներ հանել ավելի տարողունակ նոր ավտոբուսներ։ Ինչ վերաբերում է տրոլեյբուսներին, դրանց գծերը և քանակը չի փոխվի։ Իհարկե, մետրոյի նոր կայարանների մասին նույնիսկ կարելի է չերազել։

Բայց, մի րոպե, եթե տրանսպորտային միջոցների քանակը նվազի ավելի քան երկու անգամ, ապա դա անխուսափելիորեն կբերի հենց այդ տրանսպորտը խցկվելու անհնարինության։ Այն հիմա էլ է լեփ–լեցուն, հատկապես, աշխատանքայինի օրերին և երբ ձյուն է գալիս։

Լավ, ենթադրենք, որ մշակում է կատարելությանը մոտ ինչ-որ համակարգ, որը կաշխատի. ժամանակավորապես հավատանք տրանսպորտի հարցով զբաղվողներին։ Բայց վերոհիշյալ նիստում խոսվել է երթևեկության ինտերվալների մասին, որ օրվա տարբերի ժամերին կազմելու են 5-15 րոպե։ Լավ, թող այդպես լինի։

Ամեն դեպքում շատ հարցեր են մնում, որոնց պատասխանները չկան։ Օրինակ` ի՞նչ կլինի երթուղայինների ներկա տերերի հետ։ Նրանց բիզնեսն ուղղակի կխլե՞ն, թե՞ նրանք կդառնան նոր գծերի տերեր։

Անհասկանալի է, բայց չէ՞ որ տրանսպորտային բիզնեսը փոքր չէ։ Հենց այնպես վերցնել չի ստացվի, իսկ դա նշանակում է, որ նոր երթուղիները կտան հին տերերին։ Այդ դեպքում նրանք ինչպե՞ս են եկամուտ ստանալու։ Չէ՞ որ, եթե վերացնել կանխիկ ուղեվարձը, ապա այդ վարորդը կզրկվի նյութական օգուտից։ Այդ դեպքում նրան պետք է աշխատավարձ վճարեն, ընդ որում այնքան, հանուն որի մարդը պատրաստ լինի ամբողջ օրն անցկացնել ղեկին։

Եթե հրաժարվել ուղեվարձ վճարելու այլ տարբերակների և թողնել կանխիկը, ապա երթևեկության ինտերվալները և երթուղու աշխատանքի ժամերը նույնը կմնան. միայն այն ժամերին, երբ ապահովվում է ուղևորների գոնե նվազագույն թիվ։ Մարդը չի վարի ավտոբուս, որը ոչ ոք չի նստում, որովհետև նա պետք է շահույթի պլան հանձնի։ Չի վարի և վերջ, դուք ինքներդ դա կանեի՞ք։

Դա միայն հարցերից մեկն է, իսկ դրանք շատ են։ Ի դեպ, այն, որ երթևեկության հրաշալի ինտերվալներն իրականություն կդառնան երևանյան ճանապարհներին, անհավատալի է թվում նաև այլ պատճառներով։ Օրինակ` հենց անձրև է գալիս, էլ չենք խոսում ձյան մասին, Երևանի ճանապարհներին երթևեկությունը կաթվածահար է լինում։ Խցանումները սովորական բան են առանց եղանակային անակնկալների։ Եվ ի՞նչ ինտերվալների մասին կարող է խոսք լինել։

Տխրահռչակ ինտերվալները կախված են նաև նրանից, թե որքան արագ կխմի իր սուրճը միջին վիճակագրական վարորդը վերջին կանգառում, որքան կտևի դիսպետչերի հետ նարդու պարտիան։ Իսկ դա արդեն հոգեբանություն է, դրա դեմ ոչ մի քաղաքապետարան չի կարող աշխատել։

«Նախագիծը բացառում է կրկնվող երթուղիները և շուրջ երեք անգամ կրճատում հասարակական տրանսպորտի միավորների քանակը: Սա թույլ է տալու զգալիորեն բեռնաթափել մայրաքաղաքի ճանապարհափողոցային ցանցի ծանրաբեռնվածությունը` միևնույն ժամանակ ապահովելով մայրաքաղաքի տրանսպորտի ցանցի ամբողջական ծածկույթ: Հասարակական տրանսպորտը հավասարապես հասանելի է լինելու մայրաքաղաքի բոլոր հատվածներում՝ ապահովելով արագ, անվտանգ, հուսալի պայմաններ ուղևորների համար», – հինգշաբթի ասել է Վահե Նիկոյանը։

Ոչ, ոչ ոք չի վիճում, որ «խորհրդատվական կազմակերպությունը» կարող էր մեծ և բարեխիղճ աշխատանք կատարել, բայց այն մշակումների հարցում օգտագործել է միջինացված, ընդհանուր ցուցանիշներ և չափանիշներ` հաշվի առնելով Երևանի տոպոլոգիական, լոգիստիկ, ժողովրդագրական և այլ առանձնահատկությունները. ռելիեֆը, ճանապարհների երկարությունը (բայց ոչ դրանց վիճակը), բնակիչների քանակը և այլն։

Բայց ոչ մի, նույնիսկ ամենափորձառու և բարեխիղճ կազմակերպություն, առավել ևս արտասահմանյան, չէր կարող հիմնվել մարդկային գործոնի վրա, այսպես ասած, ազգային ուղևորափոխադրումների առանձնահատկությունների։

Մարդկային գործոնը մեզ մոտ չափազանց կարևոր դեր է խաղում ցանկացած ոլորտում։ Ուստի սպասենք 2019թ–ի ավարտին։ Եթե նոր համակարգի գործարկումը տեղափոխեն ևս մեկ տարով, ուրախալի կլինի, բայց ոչ անսովոր։

143
Ստեփանակերտ

Ուրվական քաղաքը, կամ Ստեփանակերտը փորձում է ապրել

530
(Թարմացված է 23:21 24.11.2020)
Արցախի մայրաքաղաքում 90-ականների սկզբից հետո մեծացել է մի սերունդ, որը պատերազմ չի տեսել։ Սեպտեմբերի 27-ին նրանք ստիպված եղան բախվել դաժան իրականության հետ։ Եթե 4 տարի առաջ Ապրիլյան պատերազմը Ստեփանակերտը շրջանցեց, ապա այսօր ամեն ինչ այլ կերպ էր։

Քառօրյա պատերազմն ու սելիֆիները Ստեփանակերտում

2016 թվականի քառօրյայի ժամանակ Ստեփանակերտը չէին ռմբակոծում։ Այդ է պատճառը, որ ամբողջ պատերազմի ընթացքում այնտեղ կյանքը եռում էր, գործում էին սրճարանները, ռեստորաններն ու մյուս բոլոր օբյեկտները։

Այդ հաստատությունները լի էին մարդկանցով, ովքեր եկել էին «հարստացնելու» իրենց ինքնակենսագրականը «պատերազմի ժամանակ Արցախ մեկնեցինք» տողով ու սոցցանցերի համար սելֆիով։ Նրանց թվում շոու բիզնեսի ներկայացուցիչներ էին ու քաղաքական արտիստներ (գործիչներ)։

© Sputnik
Ստեփանակերտ. 2016–ի ապրիլի 6

Նրանք քաղաքում «երթեր» էին անում կամուֆլյաժով` մտնելով սրճարաններ ու ռեստորաններ, այդպիսով «լուրջ» ներդրում անելով երկրի տնտեսության մեջ։ Մի կողմից քաղաքի «հյուրերը» Արցախում էին, մյուս կողմից՝ մարտական գործողություններից հեռու։

Այս պատերազմի առաջին օրերին Ստեփանակերտում մոտավորապես նույն իրավիճակն էր։ Սակայն դա երկար չտևեց։ Քաղաքի համարյա չդադարող հրռիթակոծությունից հետո մարդկանց այդ կատեգորիան «հօդս ցնդեց»։ Ամեն ինչ փոխվեց...

Կյանքը թաքստոցներում

Ստեփանակերտի բնակիչներն առաջին օրերից հասկացան, որ սա այլ ՊԱՏԵՐԱԶՄ է։ Առաջին իսկ օրը քաղաքին հասցված հարվածը դրա ազդանշանն էր։ Մարդիկ ստիպված էին մտնել թաքստոցներ։ Հաճախ դրանք սովորական նկուղներ էին։

Будни 8-летнего карабахца Миграна в Степанакерте
Ստեփանակերտ. կյանքը թաքստոցներում

Երեկոյան քաղաքը թաղվում էր խավարի մեջ, պատուհան ունեցող տարածքներում լույսն անջատում էին, որ անօդաչուների «աչքին չերևան»։ ԱԹՍ-ներն այս պատերազմի հիմնական սպառնալիքն ու յուրահատկությունն էին։

Ցերեկն էլ փողոցում գրեթե մարդ չկար։ Ստեփանակերտն ասես ուրվական քաղաք լիներ։

Օդային տագնապի ձայնը քաղաքի համար սովորական էր դարձել, այն ավելի հաճախ էր հնչում, քան մեքենաների ազդանշանները։ Ժամանակ առ ժամանակ տարբեր տեղերից պայթյուններ էին լսվում։ Դա անհետևանք չէր մնում։ Միայն Ստեփանակերտում 43 մարդ է սպանվել, 10-ը վիրավորվել են։

«Մերոնք խփեցի՞ն, թե՞ նրանք», - հաճախ պայթյունից հետո այս հարցն էր հնչում թաքստոցներում։

Մարդկանց լսողությունը սրվել էր։ Նրանք ուշադիր էին ամեն խշշոցի ու ձայնի հանդեպ։

Քաղաքը զրկվել էր ջերմությունից. գազը ստիպված անջատել էին, էլեկտրահաղորդման լարերը վնասվել էին, իսկ էլեկտրական օջախներն ու վառարանները թաքստոցներում բոլորին չէին հերիքում։ Մարդիկ երբեմն տուն էին բարձրանում՝ լվացք անելու, լողանալու համար, սակայն որոշ շրջաններ նույնիսկ առանց ջրի էին մնացել։

«Մի ձև դիմանում ենք։ Բա ի՞նչ անենք», - ասում էին ստեփանակերտցիները։

Չնայած ծանր պայմաններին՝ թաքստոցներից մարդիկ մեզ կանչում էին «գոնե սուրճ խմելու»։

Լուրեր ռազմաճակատից

Բայց ամեն դեպքում կենցաղային հարցերը երկրորդ պլան էին մղվել։ Գլխավորը, որը հուզում էր մարդկանց՝ ռազմաճակատում գտնվող իրենց հայրերի, եղբայրների ու որդիների ճակատագիրն էր։ Փոքր քաղաքում գրեթե չկար ընտանիք, որի անդամներից մեկը կամ մի քանիսն առաջնագծում չլինեին։

Неразорвавшийся снаряд у города Мартуни
© Sputnik / Валерий Мельников
Մարտունի

Տեսնելով լրագրողների, մարդիկ հարցնում էին․«Իսկ դուք այնտեղ (բարեկամի ծառայության վայրը) եղե՞լ եք, նրան պատահաբար չե՞ք տեսել»։ Խնդրում էին ներկայացնել իրական վիճակը. «Մենք լսել ենք այն, ինչ հեռուստացույցով են ասում, դուք ասեք՝ իրականում  ինչ է կատարվում»։

Ուրվական քաղաքը

Հրադադարի մասին հայտարարությունից հետո առաջին օրերին Ստեփանակերտը բառացիորեն որբացավ։ Փողոցներում մարդ ու մեքենա գրեթե չկար։ Հազվադեպ մարդիկ կային՝ հիմնականում զինվորական հագուստով տղամարդիկ։ Իրավիճակն էլ ավելի դրամատիկ էր դարձնում պարբերաբար իջնող մառախուղը։

Гостиница Армения в Степанакерте
© Sputnik / Aram Nersesyan
Ստեփանակերտի հյուրանոցում

Գազամատակարարումն ամբողջ քաղաքում անջատված էր, էլեկտրականությունը ժամով էին միացնում։ Ցուրտն արդեն «խոցել» էր քաղաքը։

Խանութներն ու այլ հաստատությունները չէին աշխատում։ Առաջին օրերին գողության դեպքեր էին գրանցվում։

Կյանքի նշաններ

Չնայած դժվար իրավիճակին՝ խաղաղապահների գալուց հետո մարդիկ սկսեցին քաղաք վերադառնալ։ Այդ ժամանակ քաղաքում անհանգիստ վազվզոց սկսվեց։

Իշխանությանը հաջողվեց մասամբ լուծել էլեկտրականության հարցը (քաղաքում երեկոյան նույնիսկ լուսավորություն հայտնվեց), խանութները սկսեցին բացվել (սկզբում թարմ ապրանք չկար), մասամբ սկսեց աշխատեղ քաղաքի շուկան։

Բնակիչներից շատերն առանց ընտանիքների էին Հայաստանից վերադարձել՝ ունեցվածքը, կյանքի պայմանները ստուգելու համար։ Մյուսները որոշել էին «հետախուզություն» չանել ու միանգամից երեխաներին էլ էին բերել։ Քաղաքում վաղուց երեխաներ չէին եղել։

Տեղի իշխանությունը բնակիչներին վերադարձի կոչ անելուց առաջ չէր հաշվարկել հնարավոր հոսքն, ու ճգնաժամ ստեղծվեց, քանի որ անհնար էր բոլոր վերադարձածներին տեղավորել։ 2016 թվականին Թալիշն էինք կորցրել, այն էլ`ժամանակավոր, բնակեցման խնդիր չկար։

Այս անգամ Արցախի տարածքում 121 քաղաք ու գյուղ ենք կորցրել։ Հադրութի ու Շուշիի շրջանների բնակիչները պետք է պետք է տեղավորվեին Ստեփանակերտում, քաղաքում պարզապես այդքան բնակելի տարածք չկա։

Հենց այդ պատճառով իշխանությունը նորից դիմեց արցախցիներին` այս անգամ կոչ անելով Հայաստանից առանց զգուշացնելու չվերադառնալ, եթե տունը (գյուղը, քաղաքը) պատերազմի ընթացքում անցել է թշնամուն։

Беженцы из Карабаха прибывают из Армении в Степанакерт (20 ноября 2020). Карабах
© Sputnik / Aram Nersesyan
Ստեփանակերտ վերադարձողները

Բայց բոլորը չէ, որ գիտեն այդ մասին։ Ամեն օր Ստեփանակերտ են ժամանում ավտոբուսներ, որոնք բերում են Արցախի տարբեր քաղաքների ու գյուղերի բնակիչներին։ Պատերազմի հետ կապված հարցերը հետզհետե հետ են մղվում, առաջ են գալիս ապրելու տեղ փնտրելու խնդիրները։

Դեռ շատ վաղ է ասել, թե քաղաքը սկսում է ապրել։ Ավելի ճիշտ է ասել՝ քաղաքը փորձում է գոյատևել։

530
թեգերը:
Ղարաբաղյան հակամարտություն, Լեռնային Ղարաբաղ, Արցախյան պատերազմ, Արցախ, Ստեփանակերտ
Ըստ թեմայի
Ինչպես ապրել պատերազմից հետո, կամ դեղատոմսեր՝ սթրեսի դեմ
Հայ զինվորականները պայթեցնում են Քարվաճառի զորամասի շենքը. տեսանյութ
Քարվաճառի վերջին հայկական օրը. կադրեր` լքված հայոց միջնաբերդից
SinoVac-ի լաբորատորիայում, Պեկին

Պատվաստանյութը՝ քաղցրաբլիթի և մտրակի փոխարեն

84
(Թարմացված է 15:09 25.11.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Աշխարհը դեռ ապրում է կորոնավիրուսային պայմաններում, երբ ամեն օր տվյալներ են հրապարակվում վարակվածների և մահացածների թվի մասին։ Ու առայժմ չենք էլ մտածում, թե որքան բարդ է լինելու, այսպես ասած, ապաքինման ժամանակաշրջանը։

​​

Պատվաստանյութը որպես խրախուսման կամ պատժելու գործիք

Դե ուր որ է ինչ-որ տեղ կստեղծվի բաղձալի պատվաստանյութը, բոլորս կպատվաստվենք ու չենք հիվանդանա, համավարակն էլ ինքնըստինքյան կմարի, մտածում ենք մենք։ Բայց ախր լիքը հարցեր կան ապաքինման այդ գործընթացի հետ կապված։

​Նախ, պատվաստանյութի մասին։ Արևմտյան լրատվամիջոցներից մեկը փաստում է, որ դրական միտումներ կան։ Մեջբերեմ. «Հուսադրող հանգամանքն այն է, որ ըստ երևույթին տեսանելի ապագայում մենք կունենանք նույնիսկ ոչ թե մեկ, այլ մի քանի պատվաստանյութ։

Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության տվյալներով, այս պահին կլինիկական փորձարկումներ են անցնում 48 հնարավոր պատվաստանյութեր։ Դրանցից 11-ի փորձարկումները գտնվում են վերջին և ամենապատասխանատու՝ երրորդ փուլում։ Այդ պատվաստանյութերի արտադրողներն են Չինաստանը, Միացյալ նահանգները, եվրոպական որոշ երկրներ, ինչպես նաև Ռուսաստանը և Հնդկաստանը»։

​Համաձայնեք, առաջին հայացքից, լավատեսության համար շատ էական պատճառներ կան։ Բայց մասնագետները զգուշացնում են՝ երբ այդ պատվաստանյութերը մշակվեն, շատ լուրջ պրոբլեմներ են ծագելու։ Առաջին՝ ոչ բոլորն են համաձայնելու պատվաստման։ Ընդամենը մի փաստ՝ Ռուսաստանի առաջնորդ Վլադիմիր Պուտինը ցանկանում է, որ իր ղեկավարած երկրում զանգվածային պատվաստումը սկսվի արդեն այս տարի, այնինչ այդ նույն Ռուսաստանում անցկացված հարցումների արդյունքները վկայում են, որ բնակչության մեծամասնությունը՝ 59 տոկոսը, չի հավատում պատվաստման արդյունավետությանը և պատվաստման ցանկություն չունի։ Հաստատ չեմ կարող պնդել, բայց կասկածներ ունեմ, որ Հայաստանում էլ է նույն վիճակը։

ՌԴ առողջապահության նախարարը Թորոսյանին փոխանցեց ռուսական պատվաստանյութի առաջին նմուշները

​Երկրորդ շատ լուրջ խնդիրը պատվաստանյութի պահպանումն է։ Առնվազն երկու մեծ ընկերությունների մշակած պատվաստանյութերի պահպանման համար անհրաժեշտ է մինուս 70 աստիճան։ Նայեք ձեր տան սառնարանի այն մասին, որտեղ կարելի է երկար ժամանակ պահել սննդամթերքը՝ ջերմաստիճանը 70-ից մի քանի անգամ պակաս է։ Հաշվի առեք նաև, որ մինուս 70 ջերմաստիճանում պատվաստանյութը պահելու համար անհրաժեշտ է շատ դիմացկուն բժշկական ապակի, իսկ որտեղի՞ց այդքան սրվակ։

​Սրա հետ անմիջականորեն առնչվում է պատվաստանյութի տեղափոխման հարցը։ Լավ, ասենք, ինչ-որ բժշկական կենտրոնում բավարար պայմաններ կան պատվաստանյութը պահելու համար, բայց չէ՞ որ այդ դեղամիջոցը պիտի հասցնեք, ասենք, Արագածոտնի շրջանի այսինչ գյուղը։ Եթե համապատասխան ավտոմեքենա չունեք, ինչպե՞ս պիտի հասցնեք։ Տեղ հասցնելու խնդիրն ընդհանրապես գլոբալ պրոբլեմ է։ Բեռներ և ծանրոցներ տեղափոխող աշխարհի ամենահայտնի ընկերություններից մեկը՝ «ԴիԷյչԷլը» կանխատեսում է՝ պատվաստանյութը աշխարհի տարբեր տարածաշրջաններ հասցնելու համար կպահանջվի առնվազն 15 հազար ավիաչվերթ՝ այդքան լրացուցիչ ինքնաթիռ կա՞։

​Բոլորիս համար շատ ցավոտ հարցի՝ գնի մասին։ Մասնագետների հաշվարկներով՝ պատվաստանյութի մի չափաբաժինը կարժենա մոտ 25 դոլար, այնինչ լրիվ ապահով լինելու համար մարդը երկու անգամ պիտի սրսկվի, այսինքն վճարի 50 դոլար։ Պատրա՞ստ եք, արդյոք, 50 դոլար վճարել։ Իհարկե, կարող եք ասել՝ բայց ես ինչու պիտի վճարեմ, թող պետությունը վճարի։ Սակայն էս դեպքում էլ հաջորդ տրամաբանական հարցն է ծագում՝ իսկ արդյո՞ք բոլոր պետությունները այդքան ֆինանսական միջոցներ ունեն իրենց անխտիր բոլոր քաղաքացիներին պատվաստելու համար։

​Եվ ուրեմն չի բացառվում մի իրողություն, որը «Դեր Շպիգել» գերմանական պարբերականն այսպես է նկարագրել. «Ով կունենա կորոնավիրուսի դեմ պատվաստանյութ, նա էլ շուտով կիշխի աշխարհում»։ Հոդվածի բովանդակությունը մոտավորապես սա է՝ այժմ տարբեր պետությունների ազդեցությունն աշխարհում որոշվում է ըստ իրենց տնտեսական հզորության կամ գաղափարախոսության, բայց շատ շուտով վճռորոշ դերը խաղալու է պատվաստանյութին տիրապետելու գործոնը։ Այսինքն՝ եթե ես ունեմ այդ պատվաստանյութը, կհատկացնեմ քեզ, եթե լավ պահես, իսկ եթե ինձ հետ վատ հարաբերությունների մեջ ես կամ հակամարտում ես՝ ոչինչ էլ չես ստանա։

Կարճ ասած՝ պատվաստանյութը կարող է դառնալ թե խրախուսման, թե պատժելու գործիք։

 

84
թեգերը:
պատվաստանյութ, կորոնավիրուս
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Երկու լուր Բիլ Գեյթսից. մեկը՝ վատ, մյուսը՝ լավ
Մինչ օրս պարզ չէ, թե հատկապես որտեղ են մարդիկ վարակվում կորոնավիրուսով
Ամենաաղքատ երկրներին կօգնեն հաղթահարել կորոնավիրուսը. G-20–ի երկրների հայտարարությունը
Զառա Ամատունի

ԿԽՄԿ-ն հերքում է գերիների փոխանակման մասին իմքայլական պատգամավորի հայտարարությունը

0
(Թարմացված է 17:06 25.11.2020)
Զառա Ամատունին Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում հայտնել է` գերիների փոխանակման գործընթաց տեղի չի ունեցել։

ԵՐԵՎԱՆ, 25 նոյեմբերի - Sputnik. ԿԽՄԿ հայաստանյան գրասենյակը երեկ չի մասնակցել Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև ռազմագերիների փոխանակման գործընթացին։ Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում հայտնեց ԿԽՄԿ հայաստանյան գրասենյակի մամուլի պատասխանատու Զառա Ամատունին։

«Մինչ այսօր Կարմիր խաչի գործադրած ջանքերի շնորհիվ հայկական կողմին է փոխանցվել տարեց մի կին և մեկ քաղաքացու դի։ Գերիների փոխանակման այլ գործընթաց տեղի չի ունեցել»,–ասաց Ամատունին։

Նա նաև հերքեց «Իմ քայլի» պատգամավոր Նազելի Բաղդասարյանի` այսօր արված հայտարարությունը, թե երեկ գերիների փոխանակման գործընթաց է տեղի ունեցել։

Նշենք, որ տարածաշրջանում միայն Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեն է զբաղվում գերիների` հայրենիք վերադառնալու հարցերով։

Հիշեցնենք` լրագրողների հետ ճեպազրույցում իմքայլական պատգամավոր Նազելի Բաղդասարյանն այսօր ասել էր, որ նոյեմբերի 27-ին արդեն պետք է նշվի գերիների առաջին խմբի փոխանակման ժամկետը, 11 հոգու համար էլ տեղեկություններ սպասում են նոյեմբերի 30-ին: Նրա խոսքով` նախօրեին որոշ գերիների փոխանակում եղել է, սակայն թվեր հայտնել չի կարող:

Դիերի անարգանքի, գերիների խոշտանգման տեսանյութերն իրական են. ՄԻՊ–ը պատասխանել է Ադրբեջանին

Այս օրերին բողոքի ակցիաներ են տեղի ունենում տարբեր գերատեսչությունների առջև. անհետ կորածների և գերիների ծնողները պահանջում են, որպեսզի իրենց երեխաների մասին ինչ–որ լուր հայտնեն։

Հավելենք, որ արցախյան պատերազմի ժամանակ հայկական կողմի գերիների ու անհետ կորածների թվի մասին պաշտոնական տվյալներ չկան։

Նոյեմբերի 20-ի տվյալներով՝ Արցախի ՊԲ-ն հրապարակել է 1678 զոհվածների անուններ։

0
թեգերը:
Արցախյան պատերազմ, Կարմիր խաչ, գերի
թեմա:
Իրադրությունը Հայաստանում և Արցախում հայտարարության ստորագրումից հետո
Ըստ թեմայի
Կարմիր խաչն այցելել է Ադրբեջանում պահվող հայ գերիներին
Արցախի ԱԳ նախարարն ընդունել է Կարմիր խաչի պատվիրակությանը
Ռուսաստանը Կարմիր խաչին 2 մլն եվրո է փոխանցել` Արցախում կատարվելիք գործողությունների համար