Էդուարդ Քյոնջյան

Հայկական հանճարի «ամերիկյան երազանքը». գյուտարար Քեոնջյանի մի քանի կյանքերը

271
(Թարմացված է 22:05 26.10.2017)
Աշխարհահռչակ գիտնական և գյուտարար Էդուարդ Քեոնջյանի մասին պատմում է Sputnik Արմենիայի սյունակագիր Ռուբեն Գյուլմիսարյանը:

Էդուարդ Քեոնջյանն ապրել է 90 տարի, իսկ այդ տարիներից գրեթե յուրաքանչյուրի մասին, բացառությամբ վաղ մանկության տարիների, կարելի է առանձին վեպ գրել: Նա այնպիսի ու այնքան բան է տեսել, որ բավարար կլիներ մի քանի կյանք ապրելու համար։ Քեոնջյանը մարմնավորել է «ամերիկյան երազանքի» վերացական հասկացությունը: Նա Ամերիկայում հայտնվեց առանց գրոշի, չտիրապետելով լեզվին, բայց դարձավ երկրի ականավոր գիտնականներից ու գյուտարարներից մեկը:

1909 թ-ին Թիֆլիսում բժշկի ընտանիքում ծնվեց Էդուարդը: Ուսման մեջ գերազանց չէր, բայց և վերջին աշակերտն էլ չէր: Նրան հետաքրքրում էր մորեղբոր` Համազասպի (Վիկտոր Համբարձումյանի հոր) գրադարանը, այո, այո, հենց մեր իմացած Համբարձումյանի:

1922 թ-ին Թիֆլիսում սկսեց ռադիոկայան աշխատել, և դա շրջադարձային եղավ: Չգիտես որտեղից հայթայթելով բոլոր անհրաժեշտ դետալները` Էդուարդը ռադիոընդունիչ պատրաստեց, և երբ այն աշխատեց, երիտասարդ կոնստրուկտորը երջանկացավ, իսկ ծնողներն առանձնապես չուրախացան, որովհետև համոզված էին, որ իրենց որդին կժառանգի բժշկության հանդեպ ձգտումը։

Այնքան չուրախացան, որ երբ որդին Թիֆլիսի պոլիտեխնիկում մեկ տարի սովորելուց հետո որոշեց տեղափոխել Լենինգրադի էլեկտրատեխնիկական ինստիտուտ, մայրը որդուն մի կոպեկ չտվեց ճանապարհի համար: 1928-ի ամռանը Էդվարդն ինքնուրույն հասավ Լենինգրադ, ընդունվեց և զուգահեռաբար աշխատեց քաղաքի կենտրոնական ռադիոկապի լաբորատորիայում, հոդվածներ գրեց ռադիոկապի մասին:

Քեոնջյանն ավարտելուց հետո ներգրավվեց արշավախմբի կազմում՝ ուսումնասիրելու Անդրբևեռաշրջանում ռադիոալիքների անցանելիությունը: Այստեղ առաջին անգամ դրսևորվեց գործի հանդեպ  նվիրվածությունը. Էդվարդըն աշխարհում ամեն ինչի մասին մոռանում էր, երբ սիրած գործով էր զբաղվում: Մի անգամ նա որոշեց, որ սարքավորման դիրքն անպայման պետք է փոխել։ Ցույց տվեց վարորդին իր ուզած տեղը: Վարորդն ինչ-որ բան ասաց, բայց Քեոնջյանը չլսեց։ Ուշքի եկավ, երբ տեսավ իր կողմ ուղղված ատրճանակը։ Վարորդը համատեղությամբ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի աշխատակից էր։ Պարզվեց, որ գիտնականը պահանջում էր մտնել Ֆինլանդիայի սահման, իսկ դրա համար ազատազրկում էր սպառնում: Խոշոր անախորժություններից նրան փրկեց ընկերը, կոնտր-ադմիրալ Բերգը, որը տնօրինում էր Կապի ինստիտուտը։ Նա կարողացավ Քեոնջյանին թաքցնել ինստիտուտում՝ հանձնարարելով շատ կարևոր և գաղտնի աշխատանք։

Գիտնականը բնակվում էր յոթսենյականոց բնակարանում, 23 օտար մարդկանց հարևանությամբ, սակայն այդ հանգամանքը չէր խանգարում, որ նա մեկը մյուսի հետևից գիտական աշխատանքներ հանձնի։ Սուոմիում շրջայց կատարելու հիշարժան փորձից հետո միաժամանակ նրա գլխին անընդհատ ճոճվում էր ձերբակալման սպառնալիքը: Մասնավորապես, այդ վախը նյութականացվեց այն ժամանակ, երբ ընտանիքը տեղափոխվեց քաղաք, և նրանք ավելի քան մեկ տարի տնային կալանքի տակ մնացին, առանց ապրուստի:

Եժովի փոխարեն եկավ Բերիան, Քեոնջյանին թույլ տվեցին դասավանդել Լենինգրադի էլեկտրատեխնիկական ինստիտուտում, «պաշտպանության» մասին էլ հրամայեցին մոռանալ։ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատը նրա կողքին էր ուղիղ իմաստով` տան աշխատողի կերպարով, որը իշխանությունների հայրական խնամքով կցվել էր նրա ընտանիքին։ Քեոնջյանը նրան ամուսնացրեց ու ազատվեց այդ հոգսից, իսկ հետո շատ քաղաքավարի հրաժարվեց նոր թեկնածուներից։

Հետո եկավ շրջափակման փուլը։ Կինը որդու հետ մեկնեց սևծովյան քաղաք, իսկ Էդուարդը մնաց ու գոյատևեց բանվորի օրապահիկով, որ ստանում էր օրական 12 ժամ խլացուցչի վրա աշխատելով։ Այդ տարիներին մահվան դեպքերն անհաշվելի էին, Քեոնջյանն էլ ծանր հիվանդացավ։ Զգալով, որ վերջը մոտ է, խնդրեց տեղյակ պահել իր բարեկամ Կլարա Հոլմկվիստին: Նա անմիջապես արձագանքեց, բայց երբ եկավ էլեկտրատեխնիկական ինստիտուտ, նրան հայտնեցին, որ Քյոնջյանն արդեն մահացել է, ու նրան թաղել են տնից ոչ հեռու: Կլարան որոշեց գտնել գերեզմանը և ճանապարհին ձյան տակից դուրս ցցված ձեռք նկատեց, որի մատները կարծես շարժվում էին: Ձյան տակից հանեցին Քյոնջյանին ու տուն տարան։

Անհավանական պատահականությունը փրկեց նրան, և Էդուարդն այդ փաստն ընդունեց սթափությամբ ու հումորով և մոտ մեկ ամիս անց հայտնվեց ինստիտուտում։ Ավելի ուշ հայտնվեց տարհանվածների ցուցակում և հասավ Մինվոդի, որտեղ հանդիպեց կնոջն ու որդուն։ Մինվոդիից չհասցրեց հեռանալ. գերմանացիները պաշարեցին քաղաքը և գիշերվա կեսին նրան նստեցրին գնացքն ու ուղարկեցին Գերմանիա` Կոբլենցի մոտ գտնվող ճամբար։

Վառելու համար բերված գրքերի մեջ Քյոնջյանն իր գիրքը տեսավ։ Պարզվեց` ճամբարի պարետն էլ գրագետ մարդ է, որը հայտարարեց, թե չի թողնի նման մասնագետին ընկնել կոմունիստների ձեռքը։ Թեև տեղեկացրեց, որ կվերացնի Քյոնջյանի ընտանիքը, եթե Կարմիր բանակը շրջապատի ճամբարը:

Քյոնջյաններին հաջողվեց փախչել ու գնացք նստել, հասնել այն գոտուն, որը հսկում էին ամերիկացիները: Գերազանց հասկանալով, թե վերադարձի դեպքում հայրենիքում ինչ է իրենց սպասում, Քյոնջյանը դիմեց ամերիկյան հյուպատոսին` խնդրելով օգնել ԱՄՆ հասնել։ Թույլտվությունը տրվեց, բայց զգուշացրին, որ լեզուն չիմանալու և հարազատներ չունենալու պարագայում ԱՄՆ-ում հեշտ չի լինի։

Ամերիկյան հյուրանոցում 2 ամսով սենյակ վարձեց ու 50 դոլար տվեց՝ նախնական ծախսերի համար։ Սկզբում աշխատանքի անցավ ավտոլվացման կետում, ապա որպես գծագրող աշխատեց Westinghouse-ում, իսկ ավելի ուշ, երբ սովորեց լեզուն ու կարողացավ դրսևորվել  մասնագիտական ոլորտում, հրավեր ստացավ General Electric-ից։ Այնտեղ 1954 թվականին ստեղծեց աշխարհում առաջին փոքրածավալ ռադիոհաղորդիչը՝ ծխախոտի տուփի չափ, որը սնվում էր արեգակնային էներգիայով. հետագայում այն գնահատվեց որպես ԱՄՆ-ի գլխավոր ձեռքբերումներից մեկը: 4 տարում նա դարձավ 19 գյուտի հեղինակ ու համահեղինակ:

Հետո մշակեց հրթիռի կողային համակարգիչները, ինտեգրալի սխեմայի նախատիպը, լուսնի մոդուլները, «Ապոլլոն-II»-ի համար ստեղծված համակցված մոդուլները, աշխատեց NASA-ում ու ՄԱԿ-ում, ռազմական պայմանագրեր կնքեց։ Տարիներն անզոր էին այս մարդու դեպքում, և արդեն բավականին լուրջ տարիքում նա սկսեց զբաղվել հնագիտությամբ ու դարձավ Ամերիկայի հնագիտության ինստիտուտի անդամ։ Սա, իմիջիայլոց, Քեոնջյանի ձեռքբերումների շատ սեղմ ցուցակն է։

1999 թվականի օգոստոսին լրացավ նրա 90 ամյակը։ Օրը մեկնարկեց նախագահ Քլինթոնի շնորհավորական զանգով։

Իսկ սեպտեմբերին գիտնականը մահացավ։ Նա երբեք Հայաստանում չեղավ, բայց նրա դագաղի կողքին երկու դրոշ էր փողփողում. մեկը` ԱՄՆ-ի, մյուսը՝ անկախ Հայաստանի։

Նրա կյանքը մի ամբողջ վեպի է արժանի, և այդ վեպն, անշուշտ, չափազանց հետաքրքիր կլինի։ Որևէ մեկը մի օր անպայման կգրի այդ վեպը։

271
Грусть

Ինչպես հայերը պատրաստվեն COVID-19–ի երկրորդ ալիքին. փորձառու մարդկանց խորհուրդներ

231
(Թարմացված է 00:45 10.07.2020)
Sputnik Արմենիայի սյունակագիրը մտորում է կորոնավիրուսի համավարակի երկրորդ ալիքի, կարանտինի և ինքնամեկուսացման դժվարությունների մասին, ինչպես նաև ներկայացնում այն մարդկանց խորհուրդները, որոնք գիտեն` ինչպես է մարդը գոյատևում, երբ մնում է ինքն իր հետ։

Կորոնավիրուսի, այսպես կոչված, «երկրորդ ալիքը» կլինի՞, թե՞ բախտներս կժպտա։ Կարծես թե առաջին տարբերակն է լինելու։ Այդ մասին են վկայում բազմաթիվ վարակաբանները, փորձագետներն ու նույնիսկ հասարակ դիտորդները։ Ի՞նչ են ասում նրանք։

Լսում ենք. Պետդումայի պատգամավոր, Ռուսաստանի նախկին գլխավոր սանիտարական բժիշկ Գենադի Օնիշչենկո. «Կորոնավիրուսը կվերադառնա աշնանը»։

WMA բժիշկների համաշխարհային արհմիության նախկին ղեկավար, պրոֆեսոր Լեոնիդ Էյդելման. «Սուր շնչառական վիրուսային վարակի սեզոնային դրսևորմամբ սրված նոր տիպի կորոնավիրուսային վարակի երկրորդ ալիքի բռնկմանը պետք է սպասել նոյեմբեր–դեկտեմբերին»։

Բժշկական գիտությունների թեկնածու, պրոֆեսոր Վիկտոր Զուև. «Երբ համավարակի անկում նկատվի, COVID-19–ի վարակիչ հատկությունը մի փոքր կնվազի, իսկ երկրորդ ալիքը կսկսվի հոկտեմբերից»։

Ստացվում է, որ թուլանալը դեռ վա՞ղ է։ Այո՛։ Այնտեղ, որտեղ շտապել են կարանտինը չեղարկել, կորոնավիրուսն արդեն վերադարձել է` չսպասելով աշնանը, և ստիպված են դարձյալ խիստ միջոցներ ձեռնարկել։ Նախկինից էլ խիստ։

Սինգապուրցի գիտնականը կանխատեսում է, որ առաջիկայում նոր կորոնավիրուսի բռնկում է լինելու

Իտալական Վենետոյում (Վենետիկ) կորոնավիրուսով վարակված, սակայն ստացիոնար բուժումից հրաժարված բնակիչներին ազատազրկում է սպառնում։

COVID-19–ի հետ կապված իրավիճակի բարդացման պատճառով Սերբիայի նախագահը խոստանում է Բելգրադում պարետային ժամ սահմանել։ Այդ պատճառով բողոքի ակցիաները չեն դադարում։

Եվ այսպես շարունակ։ Ասածս ի՞նչ է։ «Կորոնայի» առաջին ալիքն ամբողջությամբ չմարելով` աշնանը կամ սպասվող ձմռան սկզբին կարող ենք հայտնվել երկրորդի հարվածի տակ, և այդ ժամանակ ինքնամեկուսացման կամ հարկադիր մեկուսացման խստացումներն ավելի սարսափելի պատկեր կստանան։ Խիստ կարանտինը կվերադառնա, և դա որևէ լավ բան չի խոստանում։

Այդ «պատժամիջոցը»՝ մեկուսացումը, ինչպես արդեն գիտենք, ամենաբարդն է մեզ համար․ բակերը, ընկերները, հարևանները, նարդին, սուրճը, մանղալը, գրկախառնություններ-համբույրները և խիստ հայկական «ջիգյարի» այլ արտահայտումները՝ ամեն բան գրողի ծոցն է գնում և վճռական հակասության մեջ է մտնում չորս պատերի մեջ փակված մնալու հեռանկարի հետ։ Դե, սովոր չենք, չենք կարողանում, չենք ցանկանում․․․

Իսկ այժմ՝ նրանց մասին, ովքեր կարողանում են, գիտեն և անգամ հաճույք են ստանում դրանից։ Օգտակար կլինի իմանալ հնարավոր տհաճություններից առաջ։

Աշխարհում բազմաթիվ մասնագիտություններ և սիրողական զբաղմունքներ կան, որոնք տևական ժամանակ հասարակությունից հեռու ապրելու ունակություն են ենթադրում՝ երկրաբաններ, տիեզերագնացներ, միայնակ ճանապարհորդներ, սուզանավերի նավաստիներ, էլ չասենք նրանց մասին, ովքեր նստած են ճաղերի հետևում։

Կորոնավիրուսից հետո խանգարումնե՞ր են ի հայտ գալիս. գիտնականների նոր բացահայտումը

Օրինակ` գործարար Վարդա Ա․-ն, որը տնտեսական հոդվածով անազատության մեջ էր հայտնվել։ Բանտախցում նստած է եղել գրեթե մեկ տարի, այն էլ` մենախցում։ Վարդան Ա․-ն չի հասկանում նրանց, ովքեր չեն կարողանում իրենք իրենց հետ մենակ մնալ․ միայնության մեջ ավելի լավ ես մտածում, ավելի արագ ես լուծումներ գտնում, կոնֆլիկտների ավելի քիչ առիթներ կան։ Թեև բանտը, իհարկե, քաղցր բան չէ, ավելին` առանձնանալու վատագույն վայրն է։

Կարող ես մենակության զգացողությունը «վայելել» ոչ միայն բանտախցում, այլև տիեզերքում։ Քանի որ մենք սեփական տիեզերագնացներ դեռ չունենք, հիշենք ռուս տիեզերագնացներին։ Տիեզերագնաց-փորձարկող Ալեքսանդր Միսուրկինի խոհերից․ «Փոքրիկ, փակ տարածքում երկար ժամանակ միևնույն մարդկանց հետ ծանր է ապրել, բայց պետք է հասկանալ, որ կայանի ներսում անվտանգ է, իսկ եթե դուրս գաս, կմեռնես, չէ՞ որ դրսում վակուում է»։

COVID-19-ի հետ համեմատությունը ակամա է ծնվում․ ինքնամեկուսացումը չարիք չէ, այլ բարիք, իսկ համաճարակաբանորեն ոչ բարենպաստ տարածություն դուրս գալը վտանգավոր է յուրաքանչյուրիս և մեր մտերիմների համար։ Տիեզերագնացը նաև նշում է, որ փակ տարածության մեջ շատ կարևոր են մարդկանց միջև հարգալից և փոխվստահելի հարաբերությունները։

Բնակարանի չորս պատերի մեջ երկար ժամանակ մենակ մնացած մարդկանց մասին․ այստեղ տեղին է հիշել հայտնի ճանապարհորդ Ֆյոդոր Կոնյուխովի խորհուրդները։ Առավելագույն ժամանակը, որ նա անցկացրել է ինքն իր հետ, 222 օր է՝ զբոսանավով շուրջերկրյա ճամփորդություն կատարելու ընթացքում, առանց նավահանգիստներ մտնելու և առանց բջջային հեռախոսների. 1990թ․-ին դրանք դեռ չկային։

Հայտնի ճանապարհորդը հաստատում է գործարար-բանտարկյալի կարծիքը․ «Մենակությունը շուրջդ դիտելու, ինքդ քո մեջ նայելու հնարավորություն է տալիս»։

Բայց նույն այդ Կոնյուխովը Esquire ամսագրին տված հարցազրույցում խոստովանում է․ «Գիտարշավների ժամանակ ձանձրանալու, տաղտուկին տրվելու ժամանակ չկա, պետք է աշխատես, դու ունես նպատակ, դրան հասնելու միջոցներ, հեռանկարները հստակ են և հասկանալի։ Այդ առումով, իհարկե, օվկիանոսում ավելի հեշտ է, քան Մոսկվայում ինքնամեկուսացման մեջ»։

Կոնյուխովը, իհարկե, չգիտի, որ Երևանում շատ ավելի դժվար է ինքնամեկուսացած լինել, փոխարենը մենք գիտենք։ Եվ երևի սկսում ենք գիտակցել, որ փորձությունների շրջանում ամենավատ բանը մենակությունը չէ․ ամենավատը ձեռքերը ծալած նստելն է։

Իսկ մինչ այդ կորոնավիրուսի երկրորդ ալիքը թափ է առնում։ Իսպանիայի հյուսիս-արևմուտքում՝ Լուգո գավառում, դրա պատճառով կրկին կարանտին են հայտարարել։ Լուգոն արդեն երկրորդ մարզն է Իսպանիայում, որտեղ կրկնակի կարանտին է։ Հուլիսի 4-ին նույնը տեղի ունեցավ ավելի քան 200 հազար բնակչություն ունեցող Սեգրիայում (կատալոնական Լյեյդա գավառ)։

Հայաստանում կորոնավիրուսի առաջին ալիքն անգամ դեռ չի ավարտվել։ Պատրաստվել է պետք։

231
թեգերը:
քաղբանտարկյալ, տիեզերագնաց, վարակ, կորոնավիրուս, Հայաստան
թեմա:
Կորոնավիրուսը Հայաստանում և Արցախում
Ըստ թեմայի
Գիտնականներին հաջողվել է գտնել կորոնավիրուսի թույլ կողմերը
Կորոնավիրուսի կարող է վտանգավոր լինել սրտի համար. ռուս գիտնական
Գիտնականները կանխատեսո՞ւմ էին համավարակի բռնկումը
Մոսկվա

«Մահափորձեր» մահվանից հետո. Լենինին նաև դամբարանում էին ուզում «սպանել»

151
(Թարմացված է 23:26 09.07.2020)
Եկեք անկեղծ լինենք։ Բոլորը գիտեն, որ ժամանակին համաշխարհային պրոլետարիատի առաջնորդ Վլադիմիր Լենինի դեմ մահափորձ է կատարվել, բայց ոչ բոլորը գիտեն, որ այդ մարդու մահից հետո էլ ահաբեկիչները նրան հանգիստ չեն թողել։
Վլադիմիր Լենին. «մահափորձեր» մահվանից հետո

Վերջին դեպքը տեղի է ունեցել 1973 թվականի սեպտեմբերի 1-ին։ Հիմա աշնան առաջին օրը երեխաներն ուր են գնում՝ դպրոց։ Իսկ այն ժամանակ` Սովետի օրոք,  Մոսկվայի դպրոցներում սովորող երեխաներին ոչ միայն դպրոց էին տանում, այլ նաև Լենինի դամբարան։ Էդպիսի ավանդույթ կար։

Երբ դպրոցներից մեկի աշակերտներն այդ օրը մտնում էին դամբարան, նրանց հետևից ներս մտավ նաև մի տղամարդ։ Բոլորը կարծեցին, թե ուսուցիչն է, այնինչ այդ մարդը բոլորովին այլ մտադրություն ուներ. նա հագուստի տակ պահել էր պայթուցիկ սարքը։ Երբ մոտեցավ սարկոֆագին, որտեղ գտնվում էր Լենինի մարմինը, իրար միացրեց երկու լարերը ու պայթյուն որոտաց։ Ինքը կտոր-կտոր եղավ, զոհվեց։ Նրա հետեւից քայլող զույգը, որը Աստրախան քաղաքից էր եկել, երեխաներից չորսը ծանր վնասվածքներ ստացան։

​Իսկ Լենինի մարմինը չտուժեց։ Որովհետև սարկոֆագը պատված էր զրահապատ ապակիով։ Ինչու էր զրահապատ։ Որովհետև նման դեպք նախկինում էլի էր եղել։ Մոտ հիսունհինգ տարի առաջ՝ էլի սեպտեմբերի սկզբին, Լիտվայի Կաունաս քաղաքի բնակիչ ոմն Կրիսանովը էլի պայթուցիկ սարք էր գործի դրել դամբարանի ներսում, պայթյունն ավելի թույլ էր, բայց ինքը նույնպես զոհվել էր։

​Սակայն դա էլ բոլորովին առաջին դեպքը չէր։ Տարբեր ժամանակներում տարբեր մարդիկ փորձել են վնասել Լենինի մարմինը։ 1934 թվականին մի տղամարդ իր հետ զենք էր բերել և փորձել կրակել Լենինի դիակի վրա։ Նրան շրջապատող մարդիկ խոչընդոտել են, ի վերջո նա ինքնասպան է եղել։ Գոնե այս դեպքում շարժառիթը հայտնի է՝ մարդը հուսահատ քայլի էր դիմել։ Քաջ գիտակցում էր, որ ողջ չի մնալու և գրություն էր թողել` պատմելով, որ աշխատում է հեռավոր մի սովխոզում, որտեղ աղաղակող անօրինականություններ են տեղի ունենում։ Ինքը բազմիցս այդ մասին ահազանգել է, նամակներ է գրել Կրեմլ, բայց արձագանք չի ստացել և ի վերջո որոշել է գոնե նման ձևով գրավել խորհրդային իշխանության ուշադրությունը։ Ասում են` նրա այդ գրությունը հայտնվել է Իոսիֆ Ստալինի սեղանին, առաջնորդը կարդացել է և կարգադրել այն հանձնել արխիվ։ Ու վերջ։ Այսինքն` այդ մարդու հուսահատ քայլն էլ որևէ արդյունք չի տվել։

​Իսկ Լենինի մարմնի նկատմամբ ոտնձգությունները շարունակվեցին նաև Ստալինի մահվանից հետո։ 1959 թվականին մի մարդ մուրճ էր իր հետ բերել ու հարվածել սարկոֆագին։ Ապակին բավական պինդ էր, միայն ճաքեց։ Մեկ տարի անց՝ 1960-ին, մի տղամարդ  անսպասելիորեն թռավ սարկոֆագի վրա, ոտքով հարվածեց. այս անգամ ապակին ջարդվեց, Լենինի դեմքը վնասվեց։ Ժամանակավորապես փակեցին դամբարանը։

Ո՞ր խավին ենք պատկանում հայերս․ սոցիալիզմի ու կապիտալիզմի արանքում

​Բայց խնդիրը մնում է։ Ռուսաստանի իշխանությունները, ինչպես ժողովուրդն է ասում, կրակն են ընկել՝ չեն կարողանում վերջնականապես կողմնորոշվել դամբարանի հարցում։ Հասարակությունում տիրող տրամադրություններն էլ տարբեր են։ Երեք տարի առաջ անցկացրած հարցումների համաձայն՝ կարծիքները բաժանվել են երեք՝ գրեթե հավասար մասերի՝ 31 տոկոսը կողմ է, որ ոչինչ չփոխվի, ու Լենինի մարմինը մնա դամբարանում, 32 տոկոսը գտնում է, որ առաջնորդին պետք է թաղել Կրեմլի պատի մոտ, 29 տոկոսն էլ համաձայն է, որ նրա աճյունն ամփոփվի Սանկտ Պետերբուրգի գերեզմանատներից մեկում։ Ի դեպ, ըստ BBC-ի, այժմ ողջ աշխարհում կա Լենինի 3260 արձան, գերակշիռ մասը՝ 2800-ը, իհարկե, Ռուսաստանի տարբեր բնակավայրերում է։ Բայց ըստ նույն աղբյուրի` Հայաստանում էլ մնացել է Լենինի 4 արձան, Վրաստանում դրանք երկուսն են։ Երկու արձան էլ Նորվեգիայում կա ։ Մեկն էլ՝ Ճապոնիայում։

Ինչո՞ւ Խրուշչովը կոշիկով խփեց ՄԱԿ-ի սեղանին, ում ելույթն էր հունից հանել ԽՍՀՄ առաջնորդին

​Կազանում գործում է նաև գիշերային ակումբ, որը կոչվում է Լենին։ Դրա տերը բացատրել է՝ ոչ մի գաղափարական ենթատեքստ չկա, ուղղակի Լենինը հայտնի անուն է, ինչպես հիմա են ասում՝ բրենդ։ Մի անգամ մի տարեց, թոշակառու կին էր եկել, ուզում էր մտնել, անվտանգության աշխատակիցներն ասել էին. «Մայրիկ, ախր դու ինչ գործ ունես, սա գիշերային ակումբ է»։ Խեղճ կինն էլ խոստովանել էր. «Ես էլ կարծում էի, թե Լենինի երկրպագուների ակումբն է»։

151
թեգերը:
ԽՍՀՄ, Մոսկվա, դամբարան, մահափորձ, Վլադիմիր Իլյիչ Լենին
թեմա:
5 րոպե Դուլյանի հետ
Ըստ թեմայի
Անհավանական է. քանի շիշ շամպայն է խմել Չերչիլը և որտեղ են տիեզերագնաց Արմսթրոնգի կոշիկները
Ինչու են թուրքմենները թղթադրամների վրա գրում «Բերդիմուհամեդով, հեռացի՛ր»
«Բանտում մարդիկ մերն են, Լենինն էլ է դատվել». Վարդան Ղուկասյանը պատրաստ է «նստել»
Ֆրիտյոֆ Նանսենի անվան գիշերօթիկ հաստատություն

Գյումրիում կորոնավիրուսի նոր օջախ է հայտնաբերվել. թիրախում մանկատան սաներն են

0
ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարությունը վստահեցնում է, որ անհանգստանալու պատճառ չկա։

ԵՐԵՎԱՆ, 10 հուլիսի – Sputnik. Գյումրու «Ֆրիտյոֆ Նանսենի անվան երեխաների խնամքի և պաշտպանության» թիվ 2 գիշերօթիկ հաստատությունում կորոնավիրուսի դեպքեր են գրանցվել։ Տեղեկությունը Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում հաստատեց ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարի մամուլի քարտուղար Սոնա Մարտիրոսյանը։

«Այս պահին թեստերի դրական արդյունքներ ունեն 10 սաներն ու 5 աշխատակիցները։ Բացառությամբ 1 աշխատակցի, որը շաքարային դիաբետ ունի և գտնվում է ռիսկային գոտում, մյուսների մոտ հիմնականում հիվանդության անախտանիշ ընթացք է: Բոլորի վիճակը լավ է։ Անհանգստանալու առիթ չկա»,-ասաց նա` ավելացնելով, որ այս պահին հոսպիտալացված հիվանդ չկա:

Մարտիրոսյանը դժվարացավ ասել, թե ինչպես վարակը տարածվել հաստատությունում։

«Հիմա գրեթե արդեն անվերահսկելի է։ Հնարավոր չէ ասել, թե որտեղից է տարածվել»,– նշեց նա։

Այս պահին հաստատությունում անհրաժեշտ քայլեր են իրականացվում հակահամաճարակաբանների հետ։

Գյումրու Ֆրիտյոֆ Նանսենի անվան երեխաների խնամքի և պաշտպանության թիվ 2 գիշերօթիկ հաստատությունը կառավարության որոշմամբ լուծարվեց հունիսի 25-ին: Մինչ այս, հաշվի առնելով երկրում հայտարարված արտակարգ դրությունը, հաստատությունն անցել էր փակ ռեժիմի: Հաստատության շահառու հանդիսացող 80 երեխաներից այս պահին հաստատությունում գիշերում են 21-ը: Ֆրիտյոֆ Նանսենի անվան երեխաների խնամքի և պաշտպանության թիվ 2 գիշերօթիկ հաստատությունում էին մնացել միայն հունվարին լուծարված «Թռչունյան տան» սաները: Բոլորն ունեն նույն կարգավիճակը՝ առանց ծնողական խնամքի մնացած (ԱԾԽՄ):

0