ԵՐԵՎԱՆ, 11 դեկտեմբերի — Sputnik, Նելլի Դանիելյան. Դիլիջանում միայն հանուն բնության մնալու ցանկություն ունեցողներն այնքան էլ շատ չեն: Մեր հրապարակման հերոսներին հանդիպեցինք պատահաբար, Դիլիջանի կենտրոնում գտնվող սրճարանում: Ավելի ուշ տեղեկացանք, որ սրճարանը բացվել է Դիլիջանի Համայնքային կենտրոնի նախաձեռնությամբ:

Կենտրոնը մեկ տարի առաջ հիմնադրվել է «Հայաստանի զարգացման նախաձեռնություններ» (IDeA) հիմնադրամի աջակցությամբ, հիմնական առաքելությունը դիլիջանցի պատանիների կենցաղն առավել ակտիվ ու բովանդակալից դարձնելն է:

Dilijan Community Center

Դիլիջան` առողջարանային Հայաստանի մշակութային «Բաբելոնը»

Համայնքային կենտրոնի տնօրեն Ռուբինա Տեր-Մարտիրոսյանը մեզ հետ զրույցում վաստահեցրեց. «Դիլիջանում կյանքը եռում է, կենտրոնի նախաձեռնությամբ արդեն առաջին համայնքային թերթն է լուս տեսել, որտեղ դիլիջանցի երեխաները կարող են իրենց հոդվածները հրապարակել, գործում է նաև առցանց ռադիո»:

17-ամյա Տիգրան Աղաջանյանն օն-լայն ռադիոյում մոնտաժող է աշխատում: Դասերից ազատ ժամանակ, շաբաթվա ընթացքում մեկ-երկու օր Տիգրանն իր հասակակիցների հետ ռադիո է հաճախում, զբաղվում է հետաքրքր գործով:

«Մի քանի լրագրող Դիլիջանի համայնքում կատարվող նորությունների մասին ռեպորտաժներ է պատրաստում, քանի որ մեր եթերը հենց Դիլիջանի համար է, ունենք հաղորդավարներ, որոնք լուրերի թողարկումն են վարում»,- պատմում է Տիգրանը:

Մեր երիտասարդ զրուցակիցն արդեն նաև ապագա մասնագիտության հարցում է կողմնորոշվել. որոշել է կինոռեժիսոր դառնալ: Անգամ ընտրել է առաջին ֆիլմի թեման, բայց առայժմ չի բացահայտում:

14-ամյա Ռազմիկ Հովհաննիսյանը մեր այցելած սրճարանում շաբաթվա ընթացքում երկու օր, դասերից հետո մատուցող է աշխատում: Նա հայրենի քաղաքից դժգոհ չէ: Վստահեցնում է, որ դպրոցում էլ ժամանակը հետաքրքիր է անցնում: Իսկ ազատ ժամանակն անց է կացնում աշխատավայրում կամ համայնքային կենտրոնի կազմակերպած միջոցառումներում: 

© Sputnik / Asatur Yesayants

Ամայացած գործարանի անգործ դիլիջանցիները

Մեր այցելության օրը, Ռազմիկը, թեև աշխատանքի էր, բայց սրճարանում էր կրտսեր քրոջ՝ Մեդեայի հետ, որպեսզի նա էլ հետաքրքիր ժամանցի հնարավորություն ունենա ու մասնակցի սրճարանում կազմակերպված հերթական նախաամանորյա միջոցառնմանը:

Ռազմիկի գործընկեր Հրայր Մարտիրոսյանն էլ սրճարան էր եկել իր բակի ընկերների հետ: Հրայրը մեզ հետ զրույցում անկեղծորեն խոստովանեց, որ, ի տրբերություն Ռազմիկի, հարազատ կրթօջախից գոհ չէ, դպրոց հաճույքով չի հաճախում, դասընկերների հետ էլ գրեթե չի շփվում:

Հրայրը, թեև հանգամանքների բերումով արդեն կես տարի աշխատում է սրճարանում, բայց ամենից շատ սիրում է փայտամշակումը: Մասնագիտություն դեռ չի ընտրել, բայց վճռել է ապագայում արհեստով զբաղվել:

Հրայրը հայրենի քաղաքում իր ապագան չի պատկերացնում: Մանկական անկեղծությամբ խոստովանում է՝ Դիլիջանը չի սիրում, ուզում է մեծանալ ու տեղափոխվել մայրաքաղաք:

«Հայաստանից հեռանալ չեմ ուզում, ուղղակի Դիլիջանից դուրս կգամ, կգնամ Երևան: Դիլիջանում ապագա չկա»,- ասում է նա:

Հրայրի ընկերը՝ Արմեն Գյուրզադյանը, ևս կարծում է, որ Դիլիջանում ոչ մի հետաքրքրություն չկա:

ՙ«Սրճարանից բացի մեկ էլ Թումո կենտրոնն է ու ռոբոտաշինության խմբակը»,- ասում է նա:

Արմենի ու Հրայրի ընկերները, որոնք մեր այցելության օրը սրճարանում էին, նույնպես այն կարծիքը հայտնեցին, որ փոքր քաղաքում մեծ ապագայի հասնել հնարավոր չէ՝ լինի գիտության, սպորտի, թե արվեստի ասպարեզում:

ԵՐԵՎԱՆ, 5 մարտի – Sputnik, Արմենուհի Մխոյան. Շիրակի մարզի գերեվարված զինվորների ծնողներն այսօր կրկին փակել են մարզպետարանի մուտքը: Sputnik Արմենիայի Գյումրու թղթակիցը հաղորդում է, որ գերեվարվածների ծնողները թույլ չեն տվել, որ որևէ աշխատակից ներս մտնի:

Пресс-служба МИД РФ

Զախարովան խորհուրդ է տվել գերիների թվի հարցով դիմել ոչ թե իրեն, այլ Երևանին և Բաքվին

Նրանք, սակայն,  հրաժարվում են պատասխանել լրագրողների հարցերին: Նշում են, որ լուսաբանման ենթակա ասելիք այս պահին չունեն:

Նմանատիպ ակցիա ծնողները կազմակերպել էին նաև մարտի 3-ին և ասել, որ նոր հանդիպում են պահանջում ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հետ և վերջնական ու հստակ պատասխան, թե երբ են իրենց որդիները վերադառնալու:

Մարտի 3-ին, սակայն, նրանք աշխատակիցների ելումուտը չէին արգելել:

Հիշեցնենք` 2020–ի դեկտեմբերի 16-ին հայտնի դարձավ, որ Հադրութի Հին Թաղեր և Խծաբերդ գյուղերի ուղղությամբ տեղակայված մի քանի մարտական դիրքերից 62 զինծառայող են գերեվարվել, բոլորը` Շիրակի մարզից։

Հունվարի 28–ին նրանցից հինգը վերադարձել են հայրենիք, իսկ 3-ը հեռախոսով զրուցել են ծնողների հետ։