Օսվենցիմ

«Պուլտը» փչանում է. ԱՄՆ–ն էժանագին կեղծիք է ուղարկել Օսվենցիմի զոհերի սերունդների մոտ

213
(Թարմացված է 18:44 27.01.2020)
ԱՄՆ փոխնախագահը Օսվենցիմի ազատագրման հիշատակի օրը չասաց «Կարմիր բանակն է ազատագրել Օսվենցիմը» արտահայտությունը։ Այդ արտահայտությունը պարզապես չէր կարող տեղ գտնել նրա խայտառակ ծրագրում։

Վիկտոր Մարախովսկի, Sputnik–ի համար

Օսվենցիմի ազատագրման 75-ամյակին նվիրված միջոցառումների ժամանակ ամերիկացի հյուրի` ԱՄՆ փոխնախագահ Մայք Փենսի ելույթը, իհարկե, ամենավառը չէր, բայց ամենաաղմկահարույցն էր։ Եվ ոչ այն պատճառով, որ Փենսն ինչ–որ արտասովոր բան ասաց։ Ո՛չ, նա կարողացավ աղմուկ բարձրացնել` չասելով այն, ինչ պիտի ասեր։

ԱՄՆ փոխնախագահը համակենտրոնացման ճամբարի կալանավորների ազատագրմանը նվիրված իր խոսքում հաջողացրեց հիշատակել ամերիկացի զինվորներին (որոնք այնտեղ չեն եղել) և չհիշատակել խորհրդային զինվորներին (որոնք ոչ միայն ազատագրել են ճամբարը, այլև դրա համար մի քանի հարյուր կյանք են զոհաբերել)։ Ըստ նրա` Աուշվիցի դարպասները բացել են «պետական պատկանելություն չունեցող օլիմպիական ատլետները» պատժված Ռուսաստանից»` այսպես կոչված անդեմ «զինվորները»։

... Ինչ է պետք ասել այս դեպքում։ Սկզբունքորեն նման մոտեցումն, իհարկե, լիովին տեղավորվում է XX դարի պատմության նորագույն հայեցակարգի շրջանակում։ Հայեցակարգ, որը ստեղծվել է դեռևս մի քանի տասնամյակ առաջ և ներդրվում է ցնցող համառությամբ։

ԱՄՆ–ն պատրաստվում է պատերազմել տիեզերքում. ինչո՞վ կպատասխանի Ռուսաստանը

Հայեցակարգը հետևյալն է` XX դարում ողբերգական, բայց փառավոր պատմությամբ հզոր Խորհրդային Միություն չի եղել։ Չեն եղել ԽՍՀՄ–ի սխրանքները։ Չի եղել երկիր, որը դուրս է եկել Առաջին համաշխարհային պատերազմի մոխրից ու դիմակայել ինտերվենտների ամբոխի ու Արևելյան Եվրոպայի նոր փոքր կայսրությունների գրոհին, վերականգնվել է, տարիներ շարունակ փորձել է դաշնակից գտնել հիտլերյան Գերմանիայի դեմ և չի գտել, գրոհի է ենթարկվել նացիստների կողմից և հաղթել` ազատագրելով Օսվենցիմն ու վերցնելով Բեռլինը, հետո պատմության մեջ առաջինը նվաճել տիեզերքը. նման երկիր չի եղել։

Ուրիշ երկիր է եղել` տոտալիտար Խորհրդային Միություն, որը մուտացիայի է ենթարկվել ռուսական խավարամիտ կայսրությունից, Հիտլերի հետ դաշինք կնքել խաղաղ Լեհաստանը մասնատելու համար, մի քանի տասնամյակ ավել է ապրել, քան տոտալիտար ռեյխը, ստրկացրել արևելաեվրոպացիներին, բայց պարտվել է մարդուն Լուսին ուղարկած ազատ աշխարհի հետ պատմական դիմակայության մեջ։ ԽՍՀՄ–ը փլուզվել է, սակայն նրա գլխավոր բեկորը կրկին մուտացիայի է ենթարկվել` վերածվելով ժամանակակից Պուտինյան Ռուսաստանի, և շարունակում է չարիք տարածել ու միջամտել ընտրություններին։

Այս հայեցակարգը, ինչպես տեսնում ենք, զուրկ է որևէ հակասությունից և բավական ներդաշնակ է։

Միայն մի խնդիր կա. այդ «սև երկրի» իրագործած մեծ սխրանքներն ու բարի գործերը գրվել են XX դարի (արդեն նաև XXI դարի) պատմության մեջ ։

Եվ հայեցակարգը չխախտելու միակ տարբերակը այդ մասին լռելն է։

Սովորաբար շատ լավ է ստացվում. ազատ աշխարհը, ինչպես հայտնի է, իրականության հեռակառավարման վահանակ ունի, որով կարելի է հետին թվով անջատել միլիոնավոր քառակուսի կիլոմետրերի վրա տարածված լույսը և գրել. «Այստեղ ոչինչ չի եղել»։ Կարելի է տարիներ շարունակ ուղեղները լվանալ ու Գերմանիայի դեմ հաղթանակից շուրջ մեկ տարի առաջ բացած Երկրորդ ճակատը վերածել առաջինի։

Կարելի է «բռնաբարված Գերմանիայի» պես (այն հիանալի փոխարինում է Բեռլինի գրավման փաստը) չտապալվող զոմբի–միֆեր տարածել։

Բայց երբ գործը հասնում է իրական պատմությանն ու սկսում է քերծել գերեզմանաքարերը` իրականության հեռակառավարման վահանակը սկսում է փչանալ։

Եվ ահա ԱՄՆ փոխնախագահը Օսվենցիմի ազատագրման հիշատակի օրը կանգնում է ու չի կարողանում արտասանել «Կարմիր բանակն է ազատագրել Օսվենցիմը» արտահայտությունը։ Նրա խայտառակ ծրագրում այս արտահայտությունը պարզապես անարտաբերելի է։ Չի կարելի ասել, աբսուրդ է, և կարիքը չկա։ Օսվենցիմն ինքն իրեն է ազատագրվել. քանի որ ազատագրումը բարի գործ է, իսկ ռուսները չէին կարող բարի գործ անել։ Օսվենցիմն ինքնուրույն է ազատագրվել, քանի դեռ խորհրդային զավթիչները ստրկացնում էին Լեհաստանը, որի տարածքում պատահաբար հայտնվել էր Օսվենցիմը (Ստրկացումը չարիք է։ Խորհրդային մարդիկ դա կարող էին անել)։

«Քիմհարձակման» հետքերով. Ռուսաստանի գործողություննե՞րն են ապակառուցողական, թե՞ ԱՄՆ–ի

... Մեծ հաշվով, հենց նույն պատճառով էր, որ լեհ նախագահը չեկավ Երուսաղեմ։ Լեհաստանն այնքան երկար է աշխատել Երկրորդ աշխարհամարտի գլխավոր զոհի իմիջի վրա (նրանք նույնիսկ իրենց նույնականացրել են Եվրոպայում Քրիստոսի ճակատագիր ունեցող երկրի հետ), որ նրա համար անտանելի է դարձել, երբ Ռուսաստանը փաստերի մասին հասարակ հիշատակում է անում։

Այն մասին, թե ինչպես է Լեհաստանը փորձել ընկերություն անել Հիտլերի հետ հակասեմիտիզմի հողի վրա և 1938 թվականին նրա հետ կիսել Չեխոսլովակիան։

Այն մասին, թե ինչպես է Կրայովայի բանակը ոչնչացրել հրեաներին։

Վարշավայի նյարդերը պարզապես տեղի տվեցին։ Նա սովոր է, որ ինքը կարող է տասնամյակներ շարունակ ապաշխարանք պահանջել Կատինի համար և առարկություններ չլսել։ Նա չգիտի` ինչպես արձագանքի, երբ իրեն հիշեցնում են սեփական անցյալը։

Իսկ այ ԱՄՆ–ն չի նյարդայնանում։ Նրա համար Եվրոպայում Երկրորդ համաշխարհայինը սկսվեց, հիշեցնենք, 1944 թվականին, այսինքն` ԱՄՆ–ն ուշացել էր պատերազմի մեծ մասից։ Եվ նրա համար դա ավելի շուտ նյութ է կինոսցենար գրելու համար, իսկ կինոյում նա ամեն ինչ է կարողանում անել։ Ամերիկացիները որ ուզեն, կարող են Հիտլերին փարիզյան կինոթատրոնում էլ գնդակահարել։

Ու երբ նստած են մարդիկ, որոնց տոհմի հիշատակն իսկական պատերազմով է ներծծված, որոնց նախնիներին տանջամահ են արել, որոնց նախնիներին ազատագրել են, որոնց նախնիներն իրենք են ազատագրել, ու նրանց միջից ոտքի է կանգնում ուրախ դեմքով կողմնակի մի մարդ և չի արտասանում ազատագրողների անունը, քանի որ դա չկա հայեցակարգում, բոլորի համար ակնհայտ է դառնում, թե ինչ էժանագին կեղծիք է եկել: Անունը` Փենս:

Ինչո՞ւ է Ռուսաստանն ուժեղացնում Կասպիական նավատորմը

213
թեգերը:
Իսրայել, հրեա, ԱՄՆ
Ըստ թեմայի
Դավոս՝ միջոցների անիմաստ վատնո՞ւմ, թե արժեքավոր գաղափարներ. արժե՞ր հասնել Շվեյցարիա
Իսկ ո՞ւր է Պուտինը. նա Լիբիայում կարողացավ անել այն, ինչին հակազդում էր ԱՄՆ–ն
Վլադիմիր Պուտինը գետնից վերցրել է պաղեստինցի սպայի գլխարկն ու դրել նրա գլխին
«Նորք» ԲԿ

Առողջապահության նախարարությունն առաջարկում է դիահերձել COVID-19-ի հետևանքով մահացածներին

197
(Թարմացված է 16:46 05.04.2021)
Վերջին 1 տարվա ընթացքում պարզ է դարձել, որ դիակից կորոնավիրուսային հիվանդության վարակելիությունն այն աստիճան չէ, որ հերձում չկատարվի։

ԵՐԵՎԱՆ, 5 ապրիլի - Sputnik. ՀՀ առողջապահության նախարարությունն առաջարկում է կորոնավիրուսի հետևանքով անձի մահվան դեպքում ախտաբանաանատոմիական հերձումներ չիրականացնելու պահանջը հանել։ Նախարարությանը հանրային քննարկման է դրել «Բնակչության բժշկական օգնության և սպասարկման մասին» օրենքում փոփոխությունների նախագիծը։

Նախագծի հիմնավորման մեջ նշվում է, որ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ կորոնավիրուսի վարակելիության աստիճանը դեռևս ամբողջությամբ բացահայտված չէր, և պարզ չէր` չէր դիակի մեջ կորոնավիրուսային հիվանդությունը որքան է պահպանվում, նախկինում օրենքում փոփոխություն է կատարվել և որոշվել էր կորոնավիրուսից մահացածներին չհերձել։

Սակայն վերջին 1 տարվա ընթացքում պարզ դարձավ, որ դիակից կորոնավիրուսային հիվանդության վարակելիությունն այն աստիճան է, որ դրանից հնարավոր է պաշտպանվել հերձման ժամանակ կիրառվող անհատական պաշտպանության միջոցների օգտագործմամբ, սանիտարահամաճարակային միջոցառումների իրականացմամբ։ Հենց այս պատճառով էլ որոշվեց հայաստանյան օրենքից հանել չհերձելու մասին դրույթը։

Նվում է, որ նախագծի ընդունման կապակցությամբ պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի բյուջեում ծախuերի և եկամուտների ավելացում կամ նվազեցում չի նախատեսվում:

Հայաստանը կորոնավիրուսի 3-րդ ալիքի պիկում է. Սահակյանն ասաց` ինչու են AstraZeneca բերել

Հիշեցնենք, որ ԱԺ–ն նախորդ տարվա մարտի 31-ին ընդունել էր «Բնակչության բժշկական օգնության և սպասարկման մասին» օրենքում լրացումներ կատարելու մասին օրենքի նախագիծը, որով առաջարկվում էր հերձում չկատարել։ 

Հայաստանում կորոնավիրուսով վարակվածների թիվը վերջին մեկ օրում ավելացել է 479–ով և դարձել 197 113։ Վերջին մեկ օրում գրանցվել էր կորոնավիրուսից մահվան 22 նոր դեպք։

197
թեգերը:
դիահերձարան, Դիակ, Մահ, Հայաստան, կորոնավիրուս
Ըստ թեմայի
Առաջիկա շաբաթվա ընթացքում Հայաստանում սպասվում է COVID-ի 7000 նոր դեպք
Երբ Covid-ը դատավճիռ է․ ի՞նչը Հայաստանին կփրկի ճգնաժամից
Ինչպես ռուս մասնագետներն օգնեցին Հայաստանին․ Covid-ի դեմ պայքարի առաքելությունն ավարտված է
Նիկոլ Փաշինյան. արխիվային լուսանկար

Փաշինյանի գահավիժող վարկանիշն ու նախկինները. ռուս փորձագետը` սպասվող ընտրությունների մասին

808
(Թարմացված է 23:41 22.03.2021)
ՌԴ ԱԳՆ ՄՄՀՊԻ միջազգային հետազոտությունների ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող Սերգեյ Մարկեդոնովը վերլուծել է 2020թ.–ի նոյեմբերի 9–ին ստորագրված հայտարարությունից հետո Հայաստանում ստեղծված իրավիճակն ու ներքաղաքական զարգացումների վերաբերյալ որոշ կանխատեսումներ արել։

ՌԴ ԱԳՆ ՄՄՀՊԻ միջազգային հետազոտությունների ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող Սերգեյ Մարկեդոնով

Հայաստանի քաղաքական դասը հուսահատորեն փորձում է  ելք գտնել ձգձգվող ճգնաժամից։ Հունիսին երկրում արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ են սպասվում։ Հենց նրանց օգնությամբ է նախատեսվում բարձրացնել պետության ողջ իշխանական կառուցվածքի լեգիտիմությունը։ Տարբեր քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչների համար համաժողովրդական քվեարկությունը (իսկ Հայաստանը խորհրդարանական երկիր է) կորոշի, թե ով կձևավորի հետպատերազմյան կառավարությունը։ Եվ նոր պատմաքաղաքական պայմաններում իր վրա կվերցնի պատասխանատվությունը երկրի համար։

Տեսականորեն այսպիսի կառուցվածքը կատարյալ է թվում։ Սակայն գործնականում բազմաթիվ բարդ խնդիրներ կան, որոնք պետք է լուծեն բոլոր հայ քաղաքական գործիչները՝ անկախ իրենց նախասիրություններից, Նիկոլ Փաշինյանի կամ ընդդիմության տարաբնույթ ներկայացուցիչների հանդեպ անձնական վերաբերմունքից։

Երկրի վերնախավը պառակտված է։ Եվ պառակտման գծերն անցնում են ոչ միայն տարբեր սոցիալ-տնտեսական, ներքին ու արտաքին քաղաքական  սյուժեներով։ Դրանք վերաբերում են Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմում աղետալի պարտությունից հետո Հայաստանի պետական ինքնությանը և այն ստատուս քվոյի փշրվելուն, որը քսանվեց տարի շարունակ որոշում էր երկրի օրակարգը։ Հարկ է լինելու որոշումներ ընդունել հայկական քաղաքականության բոլոր առանցքային դեմքերի հանդեպ վստահության պակասի պայմաններում՝ թե՛ նրանց, ովքեր այսօր ներկայացնում են կառավարությունը, թե՛ նրանց, ովքեր կոշտ ու հետևողականորեն ընդդիմանում են այդ կառավարությանը։

Մոտակա ժամանակներում Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Ադրբեջանի, Իրանի, ԵՄ-ի և ԱՄՆ-ի կողմից ներհայկական զարգացումների հանդեպ ուշադրությունը երաշխավորված է։ Եվ խաղադրույքներն այս խաղում բարձր են։

Կանխատեսելի Հայաստանը. ինչու ընդդիմությունը չի կարողանում հասնել Փաշինյանի հրաժարականին

Չէ՞ որ հանրապետությունում իշխանության ցանկացած տեսական փոփոխություն կարող է նշանակել պաշտոնական Երևանի դիրքորոշման փոխոխություն՝ Ղարաբաղի և տարածաշրջանի տնտեսական վերականգնման հարցերով 2020թ․-ի նոյեմբերի 9-ի և 2021թ․-ի հունվարի 11-ի համատեղ հայտարարությունների վերաբերյալ։

Ապագա ընտրությունների ո՞ր հարցերը կարող ենք այսօր առանձնացնել որպես հիմնական։ Եվ ի՞նչ խնդիրներ ստիպված կլինեն լուծել ընտրարշավի մասնակիցները՝ անկախ իրենց ձևակերպած հռչակագրերից։

Ընտրություններ և գործընթացներ

Երբ վարչապետ Փաշինյանն ընդունեց ղարաբաղյան հրադադարի ծանր պայմանները, պարզ դարձավ, որ հայկական քաղաքական բառարանում տեսանելի ապագայում գլխավորը կդառնա «ընտրություններ» բառը։ 2020թ․-ի նոյեմբերի 11-ի դրությամբ երկրում պետական արագ հեղաշրջում անցկացնելու ունակ ուժեր, պարզվեց, չկային։ Իսկ ներքին գործընթացների վրա ազդելու` զինվորականների փորձերը քաղաքացիական դիրքորոշում հայտնելու շրջանակներից դուրս չեկան (ուսադիրներով մարդիկ երկրի նույնպիսի քաղաքացիներ են, թեև իրենց ձեռքին ուժային ռեսուրս ունեն)։ Ընտրությունները շարունակում են մնալ այլընտրանք չունեցող սցենար։

Այստեղ հարց է առաջանում` իսկ ինչո՞ւ ստորացուցիչ պայմաններով հրադադար ստորագրած վարչապետն իր կամքով չհեռացավ։ Պատասխանը, ինչպես երևում է, կարող է բաղկացած լինել երկու կետից։ Առաջին՝ Փաշինյանը շարունակում էր և շարունակում է պահպանել որոշակի հանրային աջակցություն։ Միջազգային հանրապետական ինստիտուտի կողմից վերջերս իրականացված սոցիոլոգիական հետազոտության տվյալներով՝ արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների դեպքում վարչապետի ղեկավարած ընտրական միավորումը կստանար ձայների մոտ 30 տոկոսը։ Այո, սրանք 2018թ․-ի վերջի ցուցանիշները չեն, երբ աջակցության մակարդակը 70 տոկոսի շեմից բարձր էր։ Բայց դրանք շարունակում են բարձր մնալ։

Երկրորդ՝ գիտակցաբար գնալով քաղաքականության ծայրահեղականացման ճանապարհով (քրեական գործեր ընդդեմ Ռոբերտ Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի, Գագիկ Ծառուկյանի, դատարաններն իրեն ենթարկելու ձգտում), Փաշինյանն ինքն իր համար փակել է նահանջի ուղիները։ Նրա համար պարտության հավանական վտանգը ոչ միայն վարչապետական աթոռի կորուստն է, այլև հակառակորդների զանազան պատասխան գործողությունները։ Թե որքան հեռուն նրանք կարող են գնալ՝ քննարկման թեմա է։ Բայց փաստը մնում է փաստ` յուրաքանչյուր քաղաքական գործիչ հակված է հաշվարկել և անգամ չափազանցնել ռիսկերը։

Պատահական չէ, որ անցած տարվա աշնանից սկսած քննարկումը, թե որտեղ, ինչպես և ինչ պայմաններով է կայանալու քվեարկությունը, գերակա թեմա է դարձել։ Բանավեճը երևան հանեց իշխանությունների և ընդդիմության միջև տարաձայնությունը։ Ով և ինչպես է իրականացնելու երկրի օպերատիվ ղեկավարումը պատգամավորական մանդատների համար պայքարի շրջանում։ Վարչական ռեսուրսի ուրվականը ընտրական մրցավազքի մասին խոսակցության կենտրոնական սյուժեներից մեկն է։ Թվում է՝ մարտի 18-ին` բարդ ու բազմակողմանի բանակցություններից հետո, արտահերթ ընտրարշավի շուրջ փոխհամաձայնությունը կայացավ։ Սակայն դա հարցի լուծման միայն արտաքին կողմն է։

Փաշինյան vs Գլխավոր շտաբ, կամ ինչ է պակասում ընդդիմությանը հաջողության հասնելու համար

Չմոռանանք, որ այն օրվա դրությամբ, երբ Փաշինյանը հայտարարեց 2021թ․-ի հունիսի 20-ին քվեարկություն անցկացնելու մասին, երկրում ռազմական դրությունը դեռ չէր չեղարկվել։ Բաղրամյան պողոտայի փակ լինելը խանգարում է երևանցիների առօրյա կյանքին, չնայած այս պահի դրությամբ ցուցարարների թիվը զգալիորեն նվազել է։ Փողոցի օգնությամբ Փաշինյանին հեռացնել չհաջողվեց։ Սակայն վարչապետն ինքը չհամարձակվեց կոշտ գործողությունների դիմել հակառակորդների դեմ։ Ավելի շուտ հակառակը` նա նրանց փողոցային ցույցերի «աճի» հնարավորություն տվեց։

Այնուամենայնիվ, բոլոր իրավաբանական ընթացակարգերը պետք է պահպանվեն։ Ռազմական դրությունն ու դրա չեղարկումը միայն սկիզբն են։ Այնուհետև առաջանում է Ընտրական օրենսգրքի հարցը։ Սակայն այդ օրենքը, ինչպես և խորհրդարանական հանրապետության սահմանադրական կառուցվածքը, առաջարկվել էին դեռ Սերժ Սարգսյանի օրոք։

Եվ այն միանգամայն կոնկրետ նպատակների էր ծառայում, չնայած նախկին նախագահի հակառակորդ Նիկոլ Փաշինյանը լիովին օգտվեց իր նախորդի նոու-հաուից, շրջանցելով 2018թ․-ի իր հեղափոխական հռետորաբանությանը։ Այդ է պատճառը, որ ապագա ընտրությունների հիմնական ինտրիգներից մեկն այսօր Ընտրական օրենսգիրքն է, որով դրանք կանցնեն։ Եվ եթե անգամ դրանում որոշակի շտկումներ անեն, կարևոր է, թե որքանով դրանք բովանդակային կլինեն, այլ ոչ թե ձևական։

Արցախի ճանաչման հարցը կա՞ ընդդիմության օրակարգում. Վազգեն Մանուկյանի պատասխանը

Ոչ պակաս կարևոր է այն հարցը, թե ով է ղեկավարելու հանրապետությունը վարչապետի հրաժարականից հետո։ Դա պետք է տեղի ունենա ընտրություններից առաջ։ Ընդ որում, Փաշինյանն արդեն վարչապետի ժամանակավոր պաշտոնակատարի աշխատանքի փորձ ունի։ Ճիշտ է, 2018թ․-ին նրա աջակցության մակարդակն այսօրվանից երկու անգամ բարձր էր, իսկ առջևում դեռ նախընտրական խառնաշփոթ կա։ Եվ երաշխիքներ չկան, որ մինչև ապրիլ-մայիս վարչապետի հանդեպ վստահության մակարդակը կշարունակի մնալ 30 տոկոսի նիշին։ Բայց եթե Փաշինյանը մնա որպես ժՊ, նրա ընտրական ռեսուրսն ավելի ուժեղ կդառնա։

Այսպիսով, առջևում գործընթացային բարդ հանգույցներ քանդելու պահն է։ Այն պահը, երբ Հայաստանի քաղաքացիները կկարողանան գնահատել ժողովրավարության  բանաձևի ճշմարտացիությունը որպես գործընթաց։

«Երրորդ ուժի» որոնումներում

Ի՞նչ նախնական եզրակացություններ կարող ենք անել, հետևելով Հայաստանի ներքաղաքական ճգնաժամին։ Օրեցօր ավելի ու ավելի ակնհայտ է դառնում երկրում «երրորդ ուժի» ի հայտ գալու պահանջը։ Փաշինյանը շարունակում է վստահության որոշակի մակարդակ պահպանել։ Ի դեմս նրա` տեսնում են ոչ թե «բացարձակ բարին», այլ, ավելի շուտ, «չարյաց փոքրագույնը»։ Բայց միաժամանակ Ղարաբաղը տանուլ տված առաջնորդի իմիջը ճնշում է գործադրում վարչապետի վրա, նեղացնում նրա խուսանավման տարածքը։

Իհարկե, այդպիսի նախնական տվյալների պարագայում շատ դժվար է դաշնակիցների և անգամ ուղեկիցների հույս ունենալ։ Հազիվ թե որևէ մեկն իր բարի կամքով ցանկանա կապել իր անունը նոյեմբերյան պարտության ցավոտ թեմայի հետ։ Թվում է՝ Փաշինյանի դեմ ուժեղ քաղաքական գործիչներ են հավաքվել։ Երկու նախկին նախագահ, մեկ նախկին վարչապետ, յուրաքանչյուրի հետևում ղարաբաղյան ինքնորոշման համար պայքարի ձեռքբերումներն են։

Սակայն նրանց բոլորին պառակտում են անձնական հավակնությունները։ Եվ հազիվ թե նույն Ռոբերտ Քոչարյանը ցանկանա ընտրությունների գնալ իր հաջորդի հետ միևնույն ընտրական ցուցակում, գիտակցելով, որ «թավշյա հեղափոխության» պատճառներից մեկը, ի թիվս այլ բաների, զանգվածային դժգոհությունն էր Սերժ Սարգսյանից։ Եվ «ոսկեդարի» կերպարի կառուցմանը, որով այսօր զբաղված է Քոչարյանը, դժվար թե օգնի Սարգսյանի, որպես ինչ-որ ձգող մագնիսի հայտնվելը։

Ինչ վերաբերում է Վազգեն Մանուկյանին՝ նա չափազանց երկար ժամանակ չի եղել հայկական քաղաքականության առաջնային դեմքերից, որպեսզի հաշված ամիսների ընթացքում հայտնվի այդ դերում։ Երիտասարդ սերունդները պարզապես գրեթե տեղեկացված չեն խորհրդային դարաշրջանի մայրամուտին նրա գործունեության մասին։

Նշանակում է՝ ընտրողներին և բոլոր կողմնակի դիտորդներին սպասվում է «երրորդ ուժի» ձևավորման սցենարը։ Հավանաբար այդ դաշտը, որը հավասարաչափ հեռու կմնա «նախկիններից» ու «ներկաներից», տեսանելի ապագայում ամենամրցունակը կլինի։ Սակայն խորհրդարանական ընդդիմադիրները՝ Գագիկ Ծառուկյանն ու Էդմոն Մարուքյանը, այնքան էլ հարմար չեն այդ դերին։ Առաջինը սերտ կապված է եղել նույն «նախկինների» հետ (նրա «Բարգավաճ Հայաստանը» կառավարական կոալիցիաների կազմում է եղել թե՛ Քոչարյանի, թե՛ Սարգսյանի ժամանակ)։

«Նիկո՛լ, արի տես ժողովուրդն ինչ է ուզում». ընդդիմության երթն ավարտվեց

Այնուհետև 2018թ․-ին նա ճիշտ ժամանակին միացավ «ժողովրդի կարծիքին», չնայած Փաշինյանի համար այդպես էլ յուրային չդարձավ։ Երկրորդը` հակառակը՝ «Ելք» դաշինքի հիմնադիր հայրերից էր։ Ավելին, հենց նա, այլ ոչ թե Փաշինյանը այդ կառույցը ընտրությունների տարավ 2017թ․-ին (ներկայիս վարչապետն այն ժամանակ երկրորդ համարն էր)։ Սակայն հետագայում, դեռևս ղարաբաղյան պատերազմից առաջ, այս քաղաքական գործիչների ճանապարհները բաժանվեցին։ Նոր իշխանություններին հետ 2018թ․-ից հետո հասցրել է համագործակցել նաև ներկայում այնպիսի ծայրահեղական ընդդիմադիր, ինչպիսին է Արթուր Վանեցյանը։

Այսպիսով, «հավասարաչափ հեռու» քաղաքական գործիչների թեկնածու կարող են դառնալ դեռևս այդ կարգավիճակում չերևացող կերպարները։

Այս համատեքստում արժե ուշադրություն դարձնել գեներալ Օնիկ Գասպարյանի կերպարին։ Կադրային զինվորականը, որը նախկինում քաղաքական մարտադաշտերում չէր նկատվել, 2021թ․-ի փետրվարին վարչապետի դեմ իր «ֆրոնդայով» որոշակի համբավ ստեղծեց իր համար։ Եվ Գասպարյանի հայտնիությունն աճում է նրա կարգավիճակի որոշման շուրջ իրավաբանական դատավարությունների շնորհիվ։

Իսկ այդ դատավարությունները ցույց են տալիս, որ դատական ատյաններն ամենևին ոչ միշտ և ոչ ամեն հարցում են պատրաստ հետևել վարչապետի կարծիքին (հաջորդ ընտրություններում ևս մեկ պոտենցիալ վտանգ նրա համար)։ Իսկ Գասպարյանը, զուգահեռների ամբողջ հարաբերականությամբ հանդերձ, կարող է խաղալ «հայկական Ալեքսանդր Լեբեդի» դերը, այսինքն՝ զինվորականի, որը հեղաշրջման կամ այլ անօրինական գործողության չի գնացել, բայց պատրաստ է զինվորական համազգեստը փոխարինել քաղաքական գործչի կոստյումով։

Եվ վերջինը (թվով, բայց ոչ կարևորությամբ)։ Ապագա ընտրությունների մասնակիցների թվում, ամենայն հավանականությամբ, չի լինի Արմեն Սարգսյանի գլխավորությամբ միավորում։ Բայց նրա դերը արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների միջոցով ճգնաժամի կարգավորման տարբերակով դուրս գալու գործում բարձր է ։ Փաստացի, լուրջ իշխանական լիազորություններ չունենալով՝ պետության ղեկավարը առանցքային մեդիատոր է դարձել իշխանությունների և ընդդիմության բանակցություններում։ Եվ երևում է՝ նա դեռ իր խոսքը կասի։

«Մասնակցելու ենք և կրելու ենք». Քոչարյանը կմասնակցի արտահերթ ընտրություններին

808
թեգերը:
ընդդիմություն, Իշխանություն, քաղաքականություն, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Փաշինյանը խախտել է չգրված կանոնները. Մարկեդոնովը՝ Քոչարյանի վերադարձի մասին
Իրավիճակը Ղարաբաղում փխրուն է․ Մարկեդոնովը՝ եռակողմ պայմանավորվածությունների մասին
ՀՀ նախագահն այլևս «ժապավեն կտրող» չէ, այլ իր տեսլականն ունեցող խաղացող․ Մարկեդոնով
Հայկական բանակի զինվորները մարտական հերթապահության ժամանակ

ԱԹՍ–ներ, տանկեր, ՀՕՊ և ոչ միայն. ռուս փորձագետը խոսել է հայկական բանակի կարիքների մասին

0
Բանակի վերազինման թեման Հայաստանում դեռ արդիական է։ Կան մի շարք ուղղություններ, որոնց պետք է հատուկ ուշադրություն դարձնել։

ԵՐԵՎԱՆ, 15 հունիսի - Sputnik. Ռուսաստանը պատրաստ է ամեն կերպ աջակցել Հայաստանի ռազմական ներուժի ավելացմանը, զինանոցի նորացմանը և համալրմանը, և կան մի քանի գերակա ուղղություններ, որոնց վրա պետք է շեշտը դնել։ Sputnik Արմենիային տված հարցազրույցում նման կարծիք հայտնեց ռազմական փորձագետ, Ռուսաստանի հրթիռային և հրետանային գիտությունների ակադեմիայի նախագահի տեղակալ Կոնստանտին Սիվկովը։

Փորձագետը հատուկ ուշադրություն է հրավիրում այն հանգամանքի վրա, որ հայկական բանակը ոչ թե վերածննդի կարիք ունի, ինչպես սիրում են շատերն ասել, այլ վերազինման։ Հայկական բանակը չի ջախջախվել, որ խոսենք դրա վերածննդի մասին։

Ինչ վերաբերում է արդիականացմանը, նախ և առաջ անհրաժեշտ է արմատապես ուժեղացնել հետախուզական համակարգի հնարավորությունները, ու անել դա բոլոր մակարդակներում՝ սկսած մարտավարականից, վերջացրած օպերատիվ և ռազմավարական մակարդակով։ Մարտավարական մակարդակում պետք է ուշադրություն դարձնել հակամարտկոցային պայքարին։ Դա հակառակորդի հրետանու տեղակայման կետերի հայտնաբերումն է՝ այդ կետերին հետագա հարվածներ հասցնելու համար։

Սյունիքի դեպքերից հետո Իրանն ակտիվացել է. ինչո՞ւ է Հայաստանն անտեսում հարևանի շահը

Ռազմական փորձագետի կարծիքով՝ Հայաստանն անօդաչու ավիացիայի զարգացման կարիք ունի։ Երկրի ԶՈւ-ն այսօր հագեցած է սեփական արտադրության անօդաչու սարքերով, որը կարելի է և պետք է ընդլայնել։ Բացի այդ պետք է ռուսական դրոններ գնել՝ հաշվի առնելով, որ Ռուսաստանն արտադրում է միջին և ծանր դասի դրոնների մի քանի տեսակ, մինչդեռ Հայաստանը հիմնականում թեթև անօդաչու թռչող սարքեր ունի։

Սիվկովը նաև նշեց, որ անօդաչու թռչող սարքերի համատեղ արտադրության ներուժ կա։ Ընդհանուր առմամբ, պետք է անօդաչու թռչող սարքերի քանակը հասցնել մինչև հարյուր միավոր, ընդ որում՝ պետք է տարբեր դասի ԱԹՍ-ներ լինեն ինչպես հետախուզության խնդիրների լուծման համար, այնպես էլ հարվածներ հասցնելու։

Սիվկովը ևս մեկ կարևոր ուղղություն է համարում փոքր հեռահարության հակաօդային պաշտպանության միջոցները։ Խոսքն առաջին հերթին «Պանցիր-Ս» կամ «Տունգուսկա» զենիթահրթիռային համալիրների մասին է։ Վերջինս թեև մի փոքր հնացած համակարգ է, այնուամենայնիվ, պահպանում է իր արդյունավետությունն ու արդիականությունը:

«Հայաստանը պետք է թարմացնի և ավելացնի տանկերի պարկը։ Հիմա դրա հիմքը կազմում են ավելի վաղ թողարկված Տ-72 տանկերը։ Այսօր դրանք չեն համապատասխանում ժամանակակից պահանջներին։ Պետք է կա՛մ խորը արդիականացում անցկացնել մինչև Տ-72Բ3-ի մակարդակ, կա՛մ Տ-90 տանկեր գնել», - կարծում է նա։

Այդ բոլոր խնդիրների լուծումն անշուշտ մեծ ծախսեր է պահանջում։ Բայց Սիվկովը վստահ է, որ ցանկության և քաղաքական կամքի դեպքում այդ միջոցները կգտնվեն։ Նա վստահ է, որ հնարավոր աղբյուրներից մեկը որոշ մեծահարուստների գրպաններն են, այն մարդկանց, որոնք բավական անհասկանալի ու ոչ թափանցիկ պայմաններում են մեծահարուստ դարձել։

Քոչարյանը նշել է բանակի մարտունակության բարձրացման և սպառազինության համալրման ժամկետները

Մայիսին ՀՀ պաշտպանության նախարարի պաշտոնակատար Վաղարշակ Հարությունյանը հայտարարեց, որ հայկական բանակի արդիականացումը կանդրադառնա բոլոր ոլորտներին՝ օրենսդրական, կառուցվածքային, բուհերի համակարգ։ Նրա խոսքով՝ պետք է ադապտացնել բանակը Հայաստանի ու տարածաշրջանի նոր ռազմաքաղաքական իրավիճակին։ Այդ խնդրի լուծման առանցքային գործընկերը Ռուսաստանն է, որի հետ, Հարությունյանի խոսքով, արդեն սկսվել են զինանոցը համալրելու ինտենսիվ աշխատանքները:

0
թեգերը:
Ռուսաստան, ռուս, Բանակ, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Ղարաբաղի խաղաղապահ կոնտինգենտն ունի ամենաժամանակակից սպառազինությունը․ ՌԴ Գլխավոր շտաբ
Փաշինյանն այցելել է սպառազինության արտադրությամբ զբաղվող ընկերություններ
Սպառազինության որ տեսակները որքանով են ավելացել բանակում. Փաշինյանը թվեր ներկայացրեց
Հայաստանը 2019 թ.–ին ներկրել է 248 մլն դոլարի սպառազինություն. Նիկոլ Փաշինյան