Օսվենցիմ

«Պուլտը» փչանում է. ԱՄՆ–ն էժանագին կեղծիք է ուղարկել Օսվենցիմի զոհերի սերունդների մոտ

209
(Թարմացված է 18:44 27.01.2020)
ԱՄՆ փոխնախագահը Օսվենցիմի ազատագրման հիշատակի օրը չասաց «Կարմիր բանակն է ազատագրել Օսվենցիմը» արտահայտությունը։ Այդ արտահայտությունը պարզապես չէր կարող տեղ գտնել նրա խայտառակ ծրագրում։

Վիկտոր Մարախովսկի, Sputnik–ի համար

Օսվենցիմի ազատագրման 75-ամյակին նվիրված միջոցառումների ժամանակ ամերիկացի հյուրի` ԱՄՆ փոխնախագահ Մայք Փենսի ելույթը, իհարկե, ամենավառը չէր, բայց ամենաաղմկահարույցն էր։ Եվ ոչ այն պատճառով, որ Փենսն ինչ–որ արտասովոր բան ասաց։ Ո՛չ, նա կարողացավ աղմուկ բարձրացնել` չասելով այն, ինչ պիտի ասեր։

ԱՄՆ փոխնախագահը համակենտրոնացման ճամբարի կալանավորների ազատագրմանը նվիրված իր խոսքում հաջողացրեց հիշատակել ամերիկացի զինվորներին (որոնք այնտեղ չեն եղել) և չհիշատակել խորհրդային զինվորներին (որոնք ոչ միայն ազատագրել են ճամբարը, այլև դրա համար մի քանի հարյուր կյանք են զոհաբերել)։ Ըստ նրա` Աուշվիցի դարպասները բացել են «պետական պատկանելություն չունեցող օլիմպիական ատլետները» պատժված Ռուսաստանից»` այսպես կոչված անդեմ «զինվորները»։

... Ինչ է պետք ասել այս դեպքում։ Սկզբունքորեն նման մոտեցումն, իհարկե, լիովին տեղավորվում է XX դարի պատմության նորագույն հայեցակարգի շրջանակում։ Հայեցակարգ, որը ստեղծվել է դեռևս մի քանի տասնամյակ առաջ և ներդրվում է ցնցող համառությամբ։

ԱՄՆ–ն պատրաստվում է պատերազմել տիեզերքում. ինչո՞վ կպատասխանի Ռուսաստանը

Հայեցակարգը հետևյալն է` XX դարում ողբերգական, բայց փառավոր պատմությամբ հզոր Խորհրդային Միություն չի եղել։ Չեն եղել ԽՍՀՄ–ի սխրանքները։ Չի եղել երկիր, որը դուրս է եկել Առաջին համաշխարհային պատերազմի մոխրից ու դիմակայել ինտերվենտների ամբոխի ու Արևելյան Եվրոպայի նոր փոքր կայսրությունների գրոհին, վերականգնվել է, տարիներ շարունակ փորձել է դաշնակից գտնել հիտլերյան Գերմանիայի դեմ և չի գտել, գրոհի է ենթարկվել նացիստների կողմից և հաղթել` ազատագրելով Օսվենցիմն ու վերցնելով Բեռլինը, հետո պատմության մեջ առաջինը նվաճել տիեզերքը. նման երկիր չի եղել։

Ուրիշ երկիր է եղել` տոտալիտար Խորհրդային Միություն, որը մուտացիայի է ենթարկվել ռուսական խավարամիտ կայսրությունից, Հիտլերի հետ դաշինք կնքել խաղաղ Լեհաստանը մասնատելու համար, մի քանի տասնամյակ ավել է ապրել, քան տոտալիտար ռեյխը, ստրկացրել արևելաեվրոպացիներին, բայց պարտվել է մարդուն Լուսին ուղարկած ազատ աշխարհի հետ պատմական դիմակայության մեջ։ ԽՍՀՄ–ը փլուզվել է, սակայն նրա գլխավոր բեկորը կրկին մուտացիայի է ենթարկվել` վերածվելով ժամանակակից Պուտինյան Ռուսաստանի, և շարունակում է չարիք տարածել ու միջամտել ընտրություններին։

Այս հայեցակարգը, ինչպես տեսնում ենք, զուրկ է որևէ հակասությունից և բավական ներդաշնակ է։

Միայն մի խնդիր կա. այդ «սև երկրի» իրագործած մեծ սխրանքներն ու բարի գործերը գրվել են XX դարի (արդեն նաև XXI դարի) պատմության մեջ ։

Եվ հայեցակարգը չխախտելու միակ տարբերակը այդ մասին լռելն է։

Սովորաբար շատ լավ է ստացվում. ազատ աշխարհը, ինչպես հայտնի է, իրականության հեռակառավարման վահանակ ունի, որով կարելի է հետին թվով անջատել միլիոնավոր քառակուսի կիլոմետրերի վրա տարածված լույսը և գրել. «Այստեղ ոչինչ չի եղել»։ Կարելի է տարիներ շարունակ ուղեղները լվանալ ու Գերմանիայի դեմ հաղթանակից շուրջ մեկ տարի առաջ բացած Երկրորդ ճակատը վերածել առաջինի։

Կարելի է «բռնաբարված Գերմանիայի» պես (այն հիանալի փոխարինում է Բեռլինի գրավման փաստը) չտապալվող զոմբի–միֆեր տարածել։

Բայց երբ գործը հասնում է իրական պատմությանն ու սկսում է քերծել գերեզմանաքարերը` իրականության հեռակառավարման վահանակը սկսում է փչանալ։

Եվ ահա ԱՄՆ փոխնախագահը Օսվենցիմի ազատագրման հիշատակի օրը կանգնում է ու չի կարողանում արտասանել «Կարմիր բանակն է ազատագրել Օսվենցիմը» արտահայտությունը։ Նրա խայտառակ ծրագրում այս արտահայտությունը պարզապես անարտաբերելի է։ Չի կարելի ասել, աբսուրդ է, և կարիքը չկա։ Օսվենցիմն ինքն իրեն է ազատագրվել. քանի որ ազատագրումը բարի գործ է, իսկ ռուսները չէին կարող բարի գործ անել։ Օսվենցիմն ինքնուրույն է ազատագրվել, քանի դեռ խորհրդային զավթիչները ստրկացնում էին Լեհաստանը, որի տարածքում պատահաբար հայտնվել էր Օսվենցիմը (Ստրկացումը չարիք է։ Խորհրդային մարդիկ դա կարող էին անել)։

«Քիմհարձակման» հետքերով. Ռուսաստանի գործողություննե՞րն են ապակառուցողական, թե՞ ԱՄՆ–ի

... Մեծ հաշվով, հենց նույն պատճառով էր, որ լեհ նախագահը չեկավ Երուսաղեմ։ Լեհաստանն այնքան երկար է աշխատել Երկրորդ աշխարհամարտի գլխավոր զոհի իմիջի վրա (նրանք նույնիսկ իրենց նույնականացրել են Եվրոպայում Քրիստոսի ճակատագիր ունեցող երկրի հետ), որ նրա համար անտանելի է դարձել, երբ Ռուսաստանը փաստերի մասին հասարակ հիշատակում է անում։

Այն մասին, թե ինչպես է Լեհաստանը փորձել ընկերություն անել Հիտլերի հետ հակասեմիտիզմի հողի վրա և 1938 թվականին նրա հետ կիսել Չեխոսլովակիան։

Այն մասին, թե ինչպես է Կրայովայի բանակը ոչնչացրել հրեաներին։

Վարշավայի նյարդերը պարզապես տեղի տվեցին։ Նա սովոր է, որ ինքը կարող է տասնամյակներ շարունակ ապաշխարանք պահանջել Կատինի համար և առարկություններ չլսել։ Նա չգիտի` ինչպես արձագանքի, երբ իրեն հիշեցնում են սեփական անցյալը։

Իսկ այ ԱՄՆ–ն չի նյարդայնանում։ Նրա համար Եվրոպայում Երկրորդ համաշխարհայինը սկսվեց, հիշեցնենք, 1944 թվականին, այսինքն` ԱՄՆ–ն ուշացել էր պատերազմի մեծ մասից։ Եվ նրա համար դա ավելի շուտ նյութ է կինոսցենար գրելու համար, իսկ կինոյում նա ամեն ինչ է կարողանում անել։ Ամերիկացիները որ ուզեն, կարող են Հիտլերին փարիզյան կինոթատրոնում էլ գնդակահարել։

Ու երբ նստած են մարդիկ, որոնց տոհմի հիշատակն իսկական պատերազմով է ներծծված, որոնց նախնիներին տանջամահ են արել, որոնց նախնիներին ազատագրել են, որոնց նախնիներն իրենք են ազատագրել, ու նրանց միջից ոտքի է կանգնում ուրախ դեմքով կողմնակի մի մարդ և չի արտասանում ազատագրողների անունը, քանի որ դա չկա հայեցակարգում, բոլորի համար ակնհայտ է դառնում, թե ինչ էժանագին կեղծիք է եկել: Անունը` Փենս:

Ինչո՞ւ է Ռուսաստանն ուժեղացնում Կասպիական նավատորմը

209
թեգերը:
Իսրայել, հրեա, ԱՄՆ
Ըստ թեմայի
Դավոս՝ միջոցների անիմաստ վատնո՞ւմ, թե արժեքավոր գաղափարներ. արժե՞ր հասնել Շվեյցարիա
Իսկ ո՞ւր է Պուտինը. նա Լիբիայում կարողացավ անել այն, ինչին հակազդում էր ԱՄՆ–ն
Վլադիմիր Պուտինը գետնից վերցրել է պաղեստինցի սպայի գլխարկն ու դրել նրա գլխին
Վաղարշակ Հարությունյան

Ինչու Նիկոլ Փաշինյանը որոշեց պաշտոն տալ Վաղարշակ Հարությունյանին

1808
Չնայած ընդդիմադիր գործունեության փորձին, նախկին նախարարին դժվար է քաղաքական առումով ծայրահեղական անվանել։

ՄՄՀՊԻ միջազգային հետազոտությունների ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող Սերգեյ Մարկեդոնովը` Sputnik Արմենիա համար

Հայաստանի քաղաքական օլիմպոսում փոփոխություններ են կատարվել։ Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը նոր գլխավոր խորհրդական ունի՝ Վաղարշակ Հարությունյանը։ 2018թ-ի վերջերին և 2019թ-ի սկզբին նրա անունը ԶԼՄ-ներում և սոցիալական ցանցերում շրջանառվում էր որպես ՀԱՊԿ-ի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում գեներալ Յուրի Խաչատուրովի հավանական փոխարինող։ Բայց այն ժամանակ լուրերը գործնական լուծումների չվերածվեցին։ Իսկ այսօր Հարությունյանն առանձնահատուկ պաշտոնյա է դարձել Հայաստանի իշխանական հիերարխիայում։

Հետխորհրդային պետություններում հաճախ ոչ թե նախարարական պորտֆելների տերերն են վճռորոշ դեր խաղում քաղաքական որոշումների ընդունման գործընթացում, այլ հենց առաջին դեմքերի խորհրդականները։ Ինչո՞ւ է Փաշինյանը որոշել օգտվել Հարությունյանի փորձից։ Եվ առհասարակ ի՞նչ կարևորություն ունի կադրային այս որոշումը ՀՀ ներքին քաղաքականության, Երևանի ու Մոսկվայի ռազմավարական հարաբերությունների համար։

Ոչ սովորական նշանակում

Յուրաքանչյուր նորանշանակ պաշտոնյա (իսկ երկրի ղեկավարի գլխավոր խորհրդականը՝ հատկապես) պաշտոն է ստանում արդեն իսկ որոշակի համբավ ունենալով։ Եթե անդրադառնանք Վաղարշակ Հարությունյանի կենսագրությանը, կտեսնենք, որ նրա «բեքգրաունդը» տարբերվում է «թավշյա հեղափոխությունից» հետո իշխանական կաբինետները զբաղեցրած նոր պաշտոնյաների կենսագրություններից։

Նոր գլխավոր խորհրդականի կյանքի ուղին կարելի է պայմանականորեն բաժանել մի քանի շրջանի։

Առաջինը խորհրդային բանակի սպայի կարիերան է, շատ առումներով, ինչպես կասեին նախկինում, տիպիկ կարիերա` երբեմնի միացյալ երկրի քաղաքացիների համար։ Ծնվել է Ջավախքում (Վրաստանի ԽՍՀ-ի կազմում հայաբնակ շրջան), ավարտել Բաքվի բարձրագույն ռազմածովային ուսումնարանը, այնուհետև դարձել է ռազմածովային նավատորմի սպա, ծառայել Հեռավոր Արևելքում։ Հավանաբար նրա կարիերան այդպես էլ կշարունակվեր մինչև ծովակալի կոչում, եթե չսկսվեր վերակառուցումը, դրա հետ նաև՝ խորհրդային զինված ուժերի «ազգայնացումը»։

Այն պահից, երբ Հայաստանը ինքնուրույն պետություն դարձավ, Հարությունյանը մասնակցեց երկրի ուժային կառույցների ստեղծման գործին։ Ոչ միայն ռազմական ենթակառուցվածքի, այլև Ներքին գործերի նախարարության։

90-ականների ընթացքում նա տարբեր պաշտոններ ստացավ ԱՊՀ անդամ երկրների Միացյալ զինված ուժերի Գլխավոր հրամանատարությունում ու Հայաստանն էր ներկայացնում ԱՊՀ պետությունների պաշտպանության նախարարների խորհրդում։ Հիշեցնեմ՝ ՀԱՊԿ-ը` որպես կազմակերպություն, հայտնվեց 2003 թվականին, բայց Հավաքական անվտանգության մասին պայմանագիրը, որը ստորագրեցին Հայաստանը, Ղազախստանը, Ղրղզստանը, Ռուսաստանը, Տաջիկստանը և Ուզբեկստանը, ուժի մեջ էր մտել 1994 թվականին։ Այսպիսով՝ Հարությունյանը մասնակցեց եվրասիական անվտանգության հիմքի ձևավորմանը։

Այսօր այդ կառույցի արդյունավետության վերաբերյալ շատ հարցեր կան, որոնք ևս մեկ անգամ հնչեցին 2020 թվականի հուլիսին հայ-ադրբեջանական սահմանին տեղի ունեցած ռազմական իրադարձությունների ժամանակ։ Բայց ինչևիցե, մենք արձանագրում ենք փորձն ու իրազեկվածությունը։

1999 թվականին Հարությունյանը կարիերայի նոր գագաթնակետի հասավ և ՀՀ պաշտպանության նախարար նշանակվեց։ Բայց նա երկար չպաշտոնավարեց։ Այն ժամանակվա նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի հետ տարաձայնություններից հետո գեներալը դարձավ հասարակական ու ընդդիմադիր գործիչ։

Երբ աղբյուրների բազան ավելի հասանելի դառնա, պատմաբանները դեռ պետք է գնահատական տան այդ վիճաբանության պատճառներին ու այն ժամանակվա նախարարության դերակատարությանը (թերևս ինչպես բոլոր այլ բարձր պաշտոնյաների դերակատարությունը) 1999 թվականի հոկտեմբերին Երևանում տեղի ունեցած ողբերգական իրադարձությունների մեջ։

Սակայն ինչպիսի վարկածներ էլ շրջանառվեն, մի բան ակնհայտ է` գեներալ Հարությունյանի կարիերայի հեռանկարը տևական ժամանակով կասեցվեց։ Նրան զրկեցին զինվորական կոչումից, թեև այդ կոչումը հետագայում վերականգնվեց։

Չնայած ընդդիմադիր գործունեության փորձին, նախկին նախարարին դժվար է քաղաքական առումով ծայրահեղական անվանել։ Գեներալը հետևողական էր այն հարցում, որ Հայաստանը ռազմավարական ընտրություն է կատարում հօգուտ Ռուսաստանի։ Նա հաճախ է մասնակցել Մոսկվայում անցկացվող տարածաշրջանային անվտանգության վերաբերյալ համաժողովներին, որտեղ կշռադատված գնահատականներ է հնչեցրել ընդհանուր առմամբ Կովկասյան տարածաշրջանի, ինչպես նաև հայ-ռուսական հարաբերությունների վերաբերյալ։

Նիկոլ Փաշինյանի թիմի համար, իհարկե, խիստ դրական է Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք ընդդիմադիր լինելու փաստը։ Վարչապետը խորհրդանշական գիծ քաշելու հնարավորություն է տեսնում հետխորհրդային Հայաստանի երկրորդ գլխի անցյալի տակ, որը նա գնահատում է բացասական լույսի ներքո։

Սակայն Հարությունյանը նման չէ ՀԿ-ների երիտասարդ առաջնորդներին։ Ո՛չ կարիերայի առումով, ո՛չ սերնդի։ Ու ռուսերենը նրա համար ոչ թե այլ օտար լեզուների պես պարտադիր սովորած լեզու է, այլ մայրենի։

Նա իր համար նոր ոլորտներ բացահայտելու կարիք չունի, ինչպես անում են Transparency International-ի և այլ միջազգային կազմակերպությունների ներկայացուցիչները, երբ ծանոթանում են ազգային անվտանգության սեկտորի ու Մոսկվայի հետ հարաբերությունների բոլոր նրբություններին։ Վաղինակ Հարությունյանն այս հարցերին ծանոթ է ոչ թե լսելով, այլ որպես պրակտիկայով իր գործին տիրապետած մարդ։

Պրոֆեսիոնալիզմի պահանջարկ

Բայց ինչո՞ւ «հիմա ու այստեղ» պահանջարկ գտավ ռազմական փորձով մարդը, ոչ թե քաղաքացիական ակտիվիստը։

Այս հարցի պատասխանը շատ առումներով մակերեսային է: Հայաստանը հուլիսին անցավ ռազմական հերթական էսկալացիայի միջով, որը Արցախի քառօրյա պատերազմից հետո ամենախոշորն էր։

 

Այս անգամ էպիկենտրոնը ոչ թե ղարաբաղյան շփման գիծն էր, այլ հայ-ադրբեջանական սահմանը։ Զինված հակամարտության պոռթկումից հետո կողմերը դեռ դիվանագիտական երկխոսության չեն հանգել։ Իսկ չորս տարի առաջ նման անցումը գրեթե ակնթարթային եղավ։

Մենք որոշակի կադրային փոփոխություններ ենք տեսնում նաև Բաքվում։ Պաշտոնից ազատվել է արտգործնախարարությունը երկար տարիներ ղեկավարած Էլմար Մամեդյարովը։ Եվ հիմնականում հենց բանակցությունների վարման մեղմ ոճի համար։ Ուժեղանում է նախագահ Իլհամ Ալիևի օգնական Հիքմեթ Հաջիևի դերակատարությունը։

Այդ պատճառով Երևանը փորձում է ուժեղացնել իր աշխատանքի ոչ միայն ռազմական, այլև ռազմադիվանագիտական ուղղությունը (հաշվի առնելով Հարությունյանի փորձը ԱՊՀ կառույցներում)։ Հասկանալի է, որ դա չի լուծի ՀԱՊԿ-ի համակարգային խնդիրները, սակայն ինտեգրացիոն այդ համակարգում, ինչպես նաև Ռուսաստանի հետ երկխոսությունում որոշ ջանքեր կգործադրվեն։

Չէ՞ որ «Պոլիշինելի գաղտնիքն» այն փաստն է, որ Հայաստանի իշխանության նոր թիմում ոչ բոլորն են վստահություն առաջացնում Մոսկվայում։ Սա ոչ թե լավ է կամ վատ, այլ իրականություն է։ Բայց ներկայիս համատեքստում հայկական կառավարությունը փորձում է որևէ կերպ արձագանքել այդ իրականությանը։

Ե՛վ Երևանը, և՛ Բաքուն փորձում են պայքարել Ռուսաստանի ու նրա ղեկավարության վրա ազդեցություն ձեռք բերելու համար։ Եվ չափազանց կարևոր է, երբ այդ մրցակցության մեջ հայտնվում են անձինք, որոնք կարող են դրական ընկալվել Մոսկվայում։ Հատկապես, որ գեներալ Հարությունյանին չի կարելի եվրաատլանտյան ընտրության կողմնակից համարել։

Մյուս կողմից էլ պետք է հաշվի առնել, որ «թավշյա հեղափոխությունից» հետո նոր իշխանության կառավարող թիմը ձևավորվել է ոչ միայն զանգվածային հավաքների կազմակերպիչներից, լրագրողներից, դրամաշնորհ ստացողներից ու տարբեր հիմնադրամների ակտիվիստներից։ Նախարարների կաբինետում տեղ են գտել նաև դիվանագետները (Զոհրաբ Մնացականյան) և ուժային բլոկում փորձ ձեռք բերած մարդիկ (Դավիթ Տոնոյան)։

Կարծում եմ՝ գնալով շեշտը դրվելու է այն մարդկանց վրա, որոնք մասնագիտորեն հասկանում են այս կամ այն ոլորտը։ Որքան ավելի շատ են երեկվա ընդդիմադիրները ընկղմվում պետական ամենօրյա գործունեության մեջ, այնքան դա ավելի ակնհայտ է դառնում։

Չէի անտեսի նաև ֆոնային գործոնները, թեև դրանք այստեղ երկրորդական դերակատարություն ունեն։ Բելառուսական իրադարձությունների ֆոնին, որոնք արդիականացրել են զանգվածային բողոքների հետևանքով հետխորհրդային պետությունում արտաքին քաղաքական վեկտորի փոփոխությունը, Հայաստանի ղեկավարությունը ձգտում է ցույց տալ, որ իշխանությունը կարող է փոխվել, իսկ պաշտպանության ու անվտանգության ոլորտի առաջնահերթությունները՝ պահպանվել։ Խորհրդանշական առումով Հարությունյանի նշանակումը դրա մասին է վկայում։

Հեղինակի կարծիքը կարող է չհամընկնել խմբագրության դիրքորոշման հետ։

1808
թեգերը:
Նիկոլ Փաշինյան, Վաղարշակ Հարությունյան, Հայաստան
Ըստ թեմայի
Ինչ տեղի ունեցավ Հայաստանում 2019-ին. ներքաղաքական քամիներն ու աշխարհաքաղաքականությունը
Փաշինյանը գտավ գլուխկոտրուկի բանալին. հետհեղափոխական ոճի յուրահատկությունները
«Սահմանային հանգույցն» ավելի վտանգավոր է․ ինչու իրավիճակը սրվեց հայ-ադրբեջանական սահմանին
Երևանում անցկացվում են Բելառուսի նախագահի ընտրությունները

Դիմակով ու հակասեպտիկով. ինչպես են Երևանում անցնում Բելառուսի նախագահի ընտրությունները

199
(Թարմացված է 18:39 09.08.2020)
Բելառուսի Հանրապետության նախագահական ընտրությունները Հայաստանում բացված ընտրատեղամասում անցկացվում են հակահամաճարակային անվտանգության բոլոր կանոնների պահպանմամբ։

ԵՐԵՎԱՆ, 9 օգոստոսի – Sputnik. Ընտրական հանձնաժողովի անդամները դիմակով են, ընտրատեղամասի մուտքի և ելքի մոտ  ախտահանիչ նյութեր են դրված, իսկ ընտրողները ներս են մտնում մեկ–մեկ` պահպանելով սոցիալական հեռավորությունը։ Այսպես են անցնում Բելառուսի նախագահի ընտրությունները Երևանում Բելառուսի դեսպանատանը կից բացված ընտրատեղամասում։

Բելառուսի քաղաքացի Մայա Ստրիգոն տասը ընտրողներից մեկն էր, որը քվեարկության էր եկել որդու և ամուսնու հետ։ Sputnik Արմենիայի թղթակցի հետ զրույցում նա նշեց, որ համավարակի պայմաններում կյանքը փոխվել է, և բնականաբար, այդ իրավիճակն ազդել է նաև քվեարկության վրա։

Голосование по выборам президента в посольстве Беларуси (9 августа 2020). Еревaн
© Sputnik / Asatur Yesayants.
Մայա Ստրիգո
«Առաջին անգամ եմ հայրենիքիցս հեռու քվեարկում, իմ առաջին փորձն է, այն էլ՝ համավարակի պայմաններում»,– ասաց նա։

Մայան արդեն երեք տարի է՝ ամուսնացել է ու տեղափոխվել Հայաստան։ Մեր երկիրը միանգամից է սիրել և այստեղ իրեն զգում է՝ ինչպես տանը, նրան դուր են գալիս հատկապես բարեհամբույր և բարի մարդիկ, որոնք միշտ պատրաստ են օգնել։ Ուտելիքն էլ շատ է հավանել։

Председатель ереванской Белорусской общины Армении Ирина Погосян на голосовании в посольстве (9 августа 2020). Еревaн
© Sputnik / Asatur Yesayants.
Իրինա Պողոսյան, Հայաստանում բելառուսական համայնքի նախագահ

Հայաստանում բելառուսական համայնքի նախագահ Իրինա Պողոսյանը ընտրատեղամաս էր եկել բարձր տրամադրությամբ։ Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում նա նշեց, որ համավարակը քվեարկությանը չի կարող խանգարել։

«Մենք քվեարկում ենք հանուն մեր հայրենիքի բարգավաճման և կայունության», – ասաց նա։

Համայնքը հիմնադրվել է 1998 թվականին ակտիվ գործունեություն է իրականացնում։ Համայնքին կից գործում են մանկական և մեծահասակների համար նախատեսված երաժշտական համույթներ, կիրակնօրյա դպրոց, ամեն ամիս լույս է տեսնում «Բելառուս» թերթը։ Պողոսյանը հույս ունի, որ Հայաստանում առաջիկայում հակահամաճարակային իրավիճակը կբարելավվի և իրենց կհաջողվի այս տարի ևս բելառուսական մշակույթի տոն կազմակերպել։ Նա կոչ է արել իր  հայրենակիցներին և համայնքի գործունեության մեջ շահագրգիռ բոլոր մարդկանց միանալ իրենց։

Հայաստանում Բելառուսի դեսպան դեռ չկա․ Իգոր Նազարուկն իր դիվանագիտական առաքելությունն ավարտեց հուլիսին։ Մինչև նոր դեսպան նշանակելը Հայաստանում Բելառուսի Հանրապետության դեսպանի ժամանակավոր հանձնակատարը Սերգեյ Տրոցյուկն է։

Временный Поверенный в делах Республики Беларусь в Армении Сергей Троцюк во время голосования по выборам президента в посольстве (9 августа 2020). Еревaн
© Sputnik / Asatur Yesayants.
Սերգեյ Տրոցյուկ, Հայաստանում Բելառուսի Հանրապետության դեսպանի ժամանակավոր հանձնակատար

Տրոցյուկն Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում նշեց՝ այս ընտրությունները տարբերվում են նրանով, որ անհրաժեշտ է հակահամաճարակային կանոններ պահպանել։

«Ակտիվությունը պահպանվում է... Առավոտից արդեն 10 մարդ է քվեարկել, երեքն իրենց ընտրությունը արտահերթ են կատարել»,– դեսպանի ժամանակավոր հանձնակատարը։

Նա նշեց, որ ընտրատեղամասը բաց է մինչև երեկոյան ժամը 8-ը։ Դեսպանատունն ակնկալում է, որ ցուցակում ներառված բոլոր մարդիկ, ինչպես նաև նրանք, ովքեր Հայաստանում են բնակվում, սակայն հաշվառված չեն հյուպատոսությունում, կհայտնեն իրենց քաղաքացիական դիրքորոշումը, կգան ու կանեն իրենց ընտրությունը։

  • Բելառուսի դեսպանատուն
    Բելառուսի դեսպանատուն
    © Sputnik / Asatur Yesayants.
  • Բելառուսի դեսպանատուն
    Բելառուսի դեսպանատուն
    © Sputnik / Asatur Yesayants.
  • Բելառուսի դեսպանատուն
    Բելառուսի դեսպանատուն
    © Sputnik / Asatur Yesayants.
  • Բելառուսի դեսպանատուն
    Բելառուսի դեսպանատուն
    © Sputnik / Asatur Yesayants.
1 / 4
© Sputnik / Asatur Yesayants.
Բելառուսի դեսպանատուն

Ընտրական հանձնաժողովի նախագահ, Երևանում Բելառուսի դեսպանի խորհրդական Վյաչեսլավ Լիսուխան Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում հայտնեց, որ ընտրատեղամասը գործում է օգոստոսի 4-ից։

Председатель участковой комиссии, советник посольства Беларуси в Ереване Вячеслав Лысуха (9 августа 2020). Еревaн
© Sputnik / Asatur Yesayants.
Վյաչեսլավ Լիսուխա, Երևանում Բելառուսի դեսպանի խորհրդական

Ընտրական գործընթացը կազմակերպված է ընտրական հանձնաժողովի պահանջների համաձայն։ Հանձնաժողովի կազմում ներառվել են դեսպանատան աշխատակիցներ, ինչպես նաև հաշվի են առնվել հակահամաճարակային կանոնները։ Ընտրացուցակում հյուպատոսական հաշվառում ունեցող ընդամենը 28 մարդ է գրանցված։  Լիսուխայի խոսքով` Բելառուսի քաղաքացիների թիվն ավելի մեծ է, սակայն ոչ բոլորն են դեսպանատանը հաշվառման կանգնում։

«Նախնական քվեարկության գործընթացը կազմակերպվել է օգոստոսի 4-ից։ Քվեարկողների հիմնական հոսքն այսօր ենք ակնկալում»,– ընդգծեց Լիսուխան։

Ընտրատեղամասը կփակվի ժամը 20:00–ին, որից հետո կսկվի քվեների հաշվարկը։

Հիշեցնենք՝ այսօր` օգոստոսի 9-ին, անցկացվում են Բելառուսի նախագահական ընտրությունները։ Ընդհանուր առմամբ բացվելէ 5767 ընտրատեղամաս, որոնցից 44–ն՝արտերկրում, որոնք գործում են 36 երկրներում՝Բելառուսի դեսպանատներում և գլխավոր հյուպատոսություններում։ Նախնական արդյունքները հայտնի կդառնան օգոստոսի 10-ի առավոտյան։

Քվեացուցակում հինգ թեկնածուի անուն է նշված` Ալեքսանդր Լուկաշենկո (Բելառուսի գործող նախագահ), Սվետլանա Տիխանովսկայա, Անդրեյ Դմիտրի և Սերգեյ Չերեչնյաև, Աննա Կանոպացկայա։ Քվեաթերթիկում կա նաև «բոլորին դեմ եմ» տարբերակը։

Հայաստանից ընտրություններին դիտորդի կարգավիճակով մասնակցում են ԱԺ երկու պատգամավորներ` ռուսական համայնքի ու իշխող «Իմ քայլը» խմբակցությունը  ներկայացնող Ալեքսեյ Սանդիկովը և «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության  պատգամավոր Արմեն Եղիազարյանը։ Հայ խորհրդարանականները կներառվեն ԱՊՀ միջխորհրդարանական ասամբլեայի առաքելության կազմում։

Նշենք, որ Բելառուսի նախագահն ընտրվում է  5 տարի ժամկետով։ Նախագահական հաջորդ ընտրությունները կանցկացվեն 2025 թվականին։

199

Հայաստանում մեկնարկել են «Կովկաս-2020» ռազմավարական զորավարժությունները․ տեսանյութ

0
(Թարմացված է 18:51 19.09.2020)
Սեպտեմբերի 21-26-ը ռազմավարական հրամանատարական-շտաբային զորավարժությունների շրջանակում կմշակվեն միջազգային ահաբեկչության դեմ մոտոհրաձգային ստորաբաժանումների, ավիացիայի և ՀՕՊ-ի օգտագործման խնդիրները։

«Ալագյազ» զորավարժարանում տեղի է ունեցել Հայաստանում ընթացող «Կովկաս-2020» ռազմավարական հրամանատարական-շտաբային զորավարժություններին մասնակցող երկրների պետական ​​դրոշների բարձրացման հանդիսավոր արարողությունը։ Տեղեկությունը հաղորդում է Հարավային ռազմական շրջանի մամուլի ծառայությունը:

Բացման արարողությանը ներկա էին Հարավային ռազմական շրջանի (ЮВО) ռազմակայանի հրամանատար, գնդապետ Նիկոլայ Մարտինյուկը, զորքերի միավորված խմբի հրամանատար, գեներալ-մայոր Տիգրան Փարվանյանը, երկու երկրների ուժային կառույցների և դիվանագիտական ​​կորպուսի ներկայացուցիչներ:

Սեպտեմբերի 21-26-ը ռազմավարական հրամանատարական-շտաբային զորավարժությունների շրջանակում կմշակվեն միջազգային ահաբեկչության դեմ մոտոհրաձգային  ստորաբաժանումների, ավիացիայի և ՀՕՊ-ի օգտագործման խնդիրները։

Այս տարվա ռազմավարական զորավարժությունների առանձնահատկությունն այն է, որ դրանք տեղի են ունենում կորոնավիրուսի համավարակով պայմանավորված հակահամաճարակային կանոնների խիստ պահպանմամբ։ ՌՀՇԶ-ի (Ռազմավարական հրամանատարական-շտաբային զորավարժություններ) մասնակիցները գտնվելու են բժիշկների հսկողության տակ։

«Հայաստանում անցկացվող «Կովկաս-2020» ՌՀՇԶ-ի մարտական-ռազմավարական գործողություններին ներգրավված է ընդհանուր առմամբ 1,5 հազար մարդ և մոտ 300 միավոր ռազմական տեխնիկա, այդ թվում՝ երկու երկրների օպերատիվ-մարտավարական, բանակային և անօդաչու ավիացիան»,-ասվում է հաղորդագրության մեջ։

Հայաստանը կմասնակցի «Կովկաս-2020» զորավարժությունների ցամաքային մասին

Զորավարժությունների ընթացքում կմշակվեն պետությունների զորքերի (ուժերի) կիրառման հարցերը՝ ի շահ Ռուսաստանի հարավ-արևմուտքում ռազմական անվտանգության ապահովման: Համատեղ գործողությունների մշակման համար հրավիրվել են Հայաստանի, Բելառուսի, Չինաստանի, Մյանմարի և Պակիստանի զինվորական կազմավորումները, ընդհանուր առմամբ մինչև հազար օտարերկրյա զինծառայողներ:

«Կովկաս-2020» զորավարժությունը տեղի կունենա 2020 թ․-ի սեպտեմբերի 21-ից 26-ն ընկած ժամանակահատվածում՝ ՌԴ ԶՈւ գլխավոր շտաբի պետի՝ Հարավային ռազմական շրջանում Ռուսաստանի Դաշնության պաշտպանության նախարարի առաջին տեղակալի ղեկավարությամբ և ընթացիկ տարում կդառնա Ռուսաստանի Դաշնության Զինված ուժերի օպերատիվ (մարտական) պատրաստության համալիր միջոցառումների եզրափակիչ փուլը:

0
թեգերը:
Զորավարժություններ, զորք, Ռուսաստան, Հայաստան, «Կովկաս-2020» ռազմավարական հրամանատարաշտաբային զորավարժություն
Ըստ թեմայի
Ադրբեջանը չի մասնակցի Ռուսաստանում կայանալիք «Կովկաս 2020» զորավարժություններին
Հայաստանը Բելառուսում կմասնակցի ՀԱՊԿ–ի խաղաղապահ զորավարժություններին
Հայաստանում ՀԱՊԿ երկու զորավարժություն կանցկացվի. ինչ խնդիր է դրված